Categorie: Geen categorie

Ik had mij voorgenomen om vanaf het weekend het sporten weer gedegen en met meer structuur op te pakken. Na de Ventoux fiets ervaring en de nacht wadlooptocht ervaring was mijn bioritme een beetje in de war geraakt. Ik voelde mij erg moe en had een soort van sport pauze ingelast.

Ondertussen had ik namelijk steeds beter geleerd om naar signalen van mijn lichaam te luisteren. Vooral had ik behoefte aan rust en ook aan stilte. Nu was dit laatste prima te organiseren, want ik was een tijdje alleen thuis. Het weekend begon net en er waren bewust geen afspraken gepland.
Alleen de piepjes van mijn iPhone herinnerden mij aan de wereld om mij heen. Ik had hier zelf een groot aandeel in, want in mijn zelf gekozen retraite zocht ik toch contact via appjes met de buitenwereld. Appen is contact en toch ook weer niet, want de geschreven teksten over en weer leidden steeds weer tot een vorm van stilte, vergelijkbaar met een haperend gesprek. Hoe anders is het om in elkaars nabijheid te zijn, waarbij stiltes en conversatie zich in vloeiende golf bewegingen afwisselen. Ik heb het dan over conversaties met mensen waar je energie van krijgt. Sommige conversaties gaan als een tsunami in één richting, of er is in het geheel geen stroming.

Ik moest denken aan die keer dat mijn vriendin en ik uit eten waren in een restaurant op het Hogeland waar we nagenoeg de enige gasten waren. Het was er nogal stil. De eigenaar was vanwege ziekte van zijn personeel alleen, regelde de keuken en bediende ons en het ouder echtpaar een tafel verderop.
Door het ontbreken van enige verbale vorm van conversatie bij deze tijdelijke buren, gecombineerd met het ontbreken van sfeervolle muziek en andere gasten werd het geheel door ons enigszins als sfeerloos ervaren.
Ook niet echt behulpzaam voor de sfeer, was de beeldende uitleg van de eigenaar, hoe zijn medewerker zijn vingers die middag tussen een snijmachine had gekregen. Op dreef vertelde hij over al het bloed op de vloer en tegen de voorheen smetteloos witte betegelde muren in de keuken. We waren zo snel als mogelijk weer vertrokken. De beklemmende stilte en het ontbreken van een positieve sfeer gingen voor ons niet samen.
Vandaag viel mij op hoeveel geluiden er nog aanwezig zijn tijdens stilte. Bij het rondje joggen hoorde ik vooral het geluid van mijn voeten op het grindpad. De wind beroerde hoge maisstengels en vogels zongen hun eigen verschillende verhalen. Verrassend trouwens hoe dit allemaal bij elkaar nog steeds heel goed klinkt. De voor mij irritante mug ging een eindje met mij mee. Ik vroeg mij af of absolute eigenlijk wel bestond.
Het was prima, bij mijn ‘tuin stilte’ horen vele natuur geluiden. ‘De wens tot stilte is vooral ook afhankelijk van stemming en context’ concludeerde ik en las verder in mijn boek.
De zon bereikte langzamerhand de horizon en ik vroeg mij of of de ondergaande zon wel zo geluidloos verliep als wordt ervaren.‘Niets is wat het lijkt’, bedacht ik mij en staarde toen het al donker was geworden naar de sterren, een zicht van altijd minstens vier jaar geleden.
Ik las verder in mijn boek en bleef steken bij de passage; ‘ Alles was gezegd; ze keken elkaar aan en de veelbetekenende stilte nam het einde van de conversatie over’.
Meditatiemuziek Stilte

Geïnspireerd door het boek ‘Het land houdt van stilte’, van Fieke Gosselaar, stelde ik spontaan aan mijn zoon voor om samen de zonsondergang in Noordpolderzijl te gaan beleven. Ook de volgende dag was het polder landschap leeg en stil. In de verte was als een rustgevend baken de dijk van het wad zichtbaar.

Wij waren opnieuw op weg en dit keer naar Nieuw Statenzijl, gelegen ergens aan het wad aan de rand van de uitgestrekte polders van Noord Groningen. Op de grens van kwelder en wad staat bij de punt van Reide een afgelegen vogelkijkhut. GPS- loos kwamen wij uiteindelijk ergens tussen Nederland en Duitsland aan bij de dijk en het wad, alleen nogal uit de route van ons geplande doel. Hier stond één huis en er waren enkele grazende schapen, die ons nieuwsgierig aankeken. We hadden ondertussen al wat kilometers gemaakt en onze missie om de hut te vinden was (nog) niet gelukt. ‘Hoe zouden de bewoners van dit huis het regelen, indien ze erachter kwamen dat bij de boodschappen het pakje braadboter was vergeten’, mijmerde ik en zag ondertussen een torenvalk een gerichte duikvlucht nemen op weg naar zijn doel.

De avond ervoor waren we naar Noordpolderzijl gereden, het kleinste bijna dichtgeslibde haventje van Nederland met het café ‘Het Zielhoes’, waar Bob Dylan ooit nog eens koffie had gedronken. Ook op deze route raakte ik gedesoriënteerd en kwamen we een beetje vast te zitten in de smalle straatjes van Usquert. Onze tomtom herkende de bestemming niet en ik had op gevoel door het dorp gereden richting mijn ‘bedevaartsoord’. Blijkbaar had ik een afslag gemist. De humor, vermengd met acceptatie om in deze overzichtelijke omgeving te kunnen verdwalen won het van het gevoel van irritatie om het voor elkaar te kunnen krijgen hier mis te rijden. Ik was namelijk al meerdermalen op deze bestemming geweest, zowel op de fiets, alsook met de auto. Uiteindelijk lukte het om op de juiste weg te komen en waren we gelukkig nog op tijd om te kunnen genieten van de ondergaande zon in het wad. Als toegift nam de volle maan het direct over bij een heldere hemel. Heel flexibel besloten we om de vogelkijkhut een andere keer aan te doen en onze koers te verleggen naar Termunterzijl voor een kop koffie.

Het café bleek tegelijkertijd ook de plaatselijke VVV te zijn. Bij navraag over de vogelkijkhut kwam er een omslachtige uitleg over linksaf en rechtsaf via de Reiderwolderpolder en Oostwolderpolder. We luisterden eigenlijk niet echt en vertrokken naar het terras. Dezelfde mevrouw van de VVV kwam even later als horecamedewerker naar ons toe om onze bestelling op te nemen. ‘Er zou toch nog een stevige wind staan’, zo opperde zij, in een poging tot gesprek. Mijn ‘ik zal de wind zo wat zachter zetten’ reactie, maakte dat dit onderhoud snel kon worden afgerond en konden we verder genieten van ons moment van rust, stilte en sereniteit.

Mijn hele leven heb ik al een lichte vorm van desoriëntatie. Ondanks vele onderzoekende zelfreflectie, hypnose, ayahuasca thee en geleide fantasieën ben ik nooit helemaal achter de oorsprong van dit tekort aan richtingsgevoel gekomen. Een bijdrage hieraan zou kunnen zijn dat ik als jongetje van 8 jaar een blokje om ging en hopeloos verdwaald raakte in de voor mij onbekende omgeving achter mijn ouderlijk huis. Ik kan mij nog vaag een lichte vorm van paniek herinneren en ook dat mijn vader net toevallig op weg naar huis mij passeerde en ik opgelucht mee in de auto naar huis kon rijden.

Eigenlijk komt het dus altijd goed. Als ik verkeerd rijd, kom ik vaak andere leuke en interessante dingen of mensen tegen of word ik vriendelijk geholpen door plaatselijke bevolkingsgroepen. Mijn eigen herkadering is, dat deze soms wat ogenschijnlijk stuurloze richting een prachtig beeld is voor de zoektocht in mijn leven. Soms heb ik een gericht doel en soms ga ik mee op de stroom van het dagelijks leven.

Het komt altijd weer goed.

Luistertip:  Disturbed The sound of silence

Tijdens de les werd uitgelegd dat mensen tegenwoordig  weinig echt ontspannen. Na een lange werkdag wordt de ontspanning te vaak gezocht en gevonden in passieve ontspanning, zoals bijvoorbeeld tv kijken, een borrel en of het roken ter ontspanning. Op de langere termijn keert zich dit tegen lichaam en geest. De toerenteller van de stationaire stand staat chronisch te hoog afgesteld, waardoor de hedendaagse burnout kansen ziet om je leven over te nemen. Het blijkt dus niet echt ontspannend te werken, terwijl dit wel zo ervaren wordt.

Ik dacht hierover na tijdens mijn nachttocht over het wad. Precies om 0.00 uur waren we met een klein select gezelschap het koude donkere wad ingelopen. De eerste stappen zorgden ervoor dat het water door mijn gympen en sokken mijn blote voeten bereikten. Op het moment dat ik dacht dat het allemaal wel meeviel, zakten we ergens tussen enkel en kniediepte weg in het slik. Wijdbeens, als een lange afstand schaatser bewoog ik mij verder de nacht in. Ik had gehoopt en gerekend op volle maan en een heldere sterrenhemel. Ik was net achter mijn misrekening gekomen, want de volle maan zou een week later zijn en het mooie weer werd pas later in de week verwacht. ‘Een voorbeeld van de wet van Murphy, waarbij het meestal prachtig weer is als ik werk en het weer omslaat op het moment dat het weekend begint’ bedacht ik mij ietwat mokkend, terwijl langzamerhand de vermoeidheid steeds meer voelbaar werd.

De beperkende overtuigingen verdwenen abrupt toen we de ervaring van de magnetische bacteriebolletjes instapten. Bij elke stap werd het water even verlicht. Deze ‘adembenemende’ en haast surrealistische ervaring nam mij dieper mee in een trance ervaring waarbij het gebruik en de ervaring van hallucinogene middelen in het niet vielen. De gids stelde voor om even te pauzeren. In een kleine kring stonden we rondom de ‘gidsenstok’. Met een behendige zwaai werd uit de rugzak de eerste ‘snelle Jelle’ door mij tevoorschijn gehaald om mijn energie op peil te houden. Door de donkerte en bewolking was om mij heen alleen nog maar water zichtbaar. Ik at mijn ‘snelle Jelle’ langzaam op en zakte synchroon hieraan ook langzaam te ver weg in de zachte bodem. Een groepsgenoot had op deze plek dezelfde uitdaging en verloor achterwaarts zijn evenwicht, waardoor de bovenste helft van zijn lichaam evenredig nat werd in vergelijking met het onderste gedeelte van zijn lichaam. Ik dacht aan de 870 euro van mijn nieuwe Iphone en wist mij met behulp van de stok letterlijk staande te houden. ‘Was dit nu optimaal ontspannen?’

Alle dagelijkse gedachten waren wel verdwenen. Alleen het ritme van vijf voortbewegende silhouetten die het water ritmisch doorploegden verbraken periodiek de stilte. Ik was enigszins achterop geraakt en zag de schimmen dansend in de nacht voor mij. Niemand was herkenbaar. Na een kleine demarrage sloot ik enige tijd later weer aan. Ik probeerde mijn ervaring aan visualisaties te delen met mijn andere groepsgenoot.

Ik had besloten mijzelf nauwlettend te observeren, omdat ik eerder ervaren had dat het overslaan van een nacht voor mij vaak een euforische uitwerking heeft, waarbij de melancholische kant enkele dagen erna ook ruimschoots kansen kreeg. Ik probeerde tijdens de nog te donkere schemering mijn perceptie van ‘duinen op het wad’, grote hoogteverschillen (die er dus niet waren), zandvlakten (wat steeds weer water bleek te zijn), met gebruik van armbewegingen en fluisterende toelichting uit te leggen. Aan haar giechelige respons kon ik afleiden dat zij het weer anders beleefde en in haar eigen  waanachtige beleving zat. Ze noemde iets van ‘eigen kleine gedachten wereld’ en ‘samen alleen zijn’. Ze keek op dat moment met een oninvoelbare glimlach naar mij.

Om 3.00 AM was mijn euforie, bij het bereiken van het eiland, op haar hoogtepunt. Ik constateerde bij mijzelf een milde ‘slappe lach’ aanval opkomen. Ik beleefde opnieuw het keukentafel ritueel bij ons vroeger thuis, waarbij mijn broer en ik tijdens de maaltijd, na het uitwisselen van enige betekenisvolle blikken, vaak vervielen in de slappe lach. Mijn vader kon dit niet waarderen, waarschijnlijk omdat hij wel bemerkte dat dit iets met hem te maken had en stuurde mij de keuken uit. Ik verdween dan, al licht hysterisch lachend de ruimte. Alleen op de gang verdween de lach langzaam hikkend, ergens richting verdriet.

De klim naar de top van het hoge duin bracht mij weer in de realiteit. Het was nog steeds donker. Ik voelde mij ontspannen.

Luistertip: Cocolino Deep- Seventeen part two

Tijdens de val kwam ik over de afrastering, met een indrukwekkende ‘Yuri van Gelder’ salto in het hoge schuin aflopende rotsachtige veldje terecht. De steile afgrond begon gelukkig pas één bocht verder. Verschillende gedachten flitsten tijdens mijn val door mij heen; ik was bezorgd over mijn groepsgenoot, die ik niet geheel had kunnen ontwijken en baalde dat ik mijn helm met de gemonteerde Go-pro camera op dat moment niet ophad. Ze was geobsedeerd geraakt door een overstekende slang op de weg en had plotseling geremd met alle gevolgen van dien. Ik had de film graag in slow motion teruggezien.

Ik had het geavanceerde cameraatje speciaal voor dit avontuur aangeschaft en op mijn helm gemonteerd. De berg omhoog had ik foto’s samen met Siri, van mijn iphone, al fietsend vastgelegd. Naar beneden zou een spectaculaire Go- pro film worden. Helaas had ik mij van te voren niet geweldig goed ingelezen over de duizenden mogelijkheden en om eerlijk te zijn had ik daar ook niet zoveel zin in. Wel was het mij op een of andere miraculeuze wijze gelukt om de camera middels spraak opdrachten te installeren. Hierdoor kon ik, naar beneden suizend,  verschillende korte opdrachten zoals Go- pro start shooting en Go- pro take photo aan mijn apparaat geven. In verband met de wind moest ik deze opdrachten dan wel richting mijn helm schreeuwen, anders hoorde hij het niet.

Het was ondertussen alweer ‘the day after’ van onze fietstocht naar de top van de Mont Ventoux. Omdat ik dit avontuur eerder had beleeft, wist ik van de euforie en zag ik ook een beetje op tegen de ‘blues’ van de dagen erna. Deze lijkt voor mij nog het meest op een combinatie van het ‘blue monday’ januari gevoel, gecombineerd met het katerige gevoel van slaaptekort na een alcoholisch feestje tot in de verre late uurtjes. Tijdens de klim begreep ik pas goed wat bedoelt wordt met ‘ in je eigen kracht staan’ en met ‘ het omarmen van dat wat er is’. Sowieso is het halen van deze bergtop zeer geschikt om er verschillende metaforen op los te laten.

Was het de weidsheid en stilte boven aan de top, de eigen overwinning, de indrukwekkende omgeving, die ons in een stemming van verwondering over de eventuele zingeving van het leven bracht?

Ook dit keer kwamen we er niet helemaal uit, behalve dat het leven meer moest zijn dan de biologische drive om jezelf voort te planten. Onze nietigheid en het bijbehorende gevoel van bescheidenheid weerspiegelt nog het beste de toon van onze conversatie. Het verdween wel langzamerhand allemaal een beetje onder invloed van de fantastische kwaliteits- Ventoux wijnen. Het verbaasde mij dan ook dat ik na deze ZEN- achtige ervaring, mij op de terugweg  alweer liet meeslepen door alledaagse ergernissen zoals het behoorlijk irritante bord ( duimpje omhoog) met de tekst ‘dank voor uw begrip’ in verband met een wegomlegging, een dieselpomp die niet werkte en de steeds verder opgeschoven ETA. ( expected time of arrival) om thuis te komen.

Ik was ook moe van het lange rijden en reed met groeiende tegenzin steeds verder van mijn vakantiegevoel weg en deze staat van zijn gaat niet al te best samen met een relativerende houding, bedacht ik mij ter geruststelling. Rijdend in de nacht zong ik zachtjes mee met ‘is dit nu later’ van Stef Bos;  ‘ ik snap geen donder van het leven, ik weet nog steeds niet wie ik ben’ en reed geconcentreerd naar huis.

Luistertip: Stef Bos Is dit nu Later

Op weg naar mijn schoonmoeder nam ik een keer spontaan een bos bloemen mee. ‘Dat had je nou niet moeten doen’, reageerde zij goedbedoeld, waarmee ze zichzelf onbewust tekort deed. Blijkbaar zit er een overtuiging achter, wat maakt dat je niet zomaar met cadeautjes aan dient te komen. Uiteindelijk geef ik haar nu vaak de plant met pot, welke buiten bij haar voordeur op de grond staat. Een leuk ritueel, waarbij ‘ dat had je nou niet moeten doen ’ niet meer aan de orde is.

Volgens mij heeft het ook te maken met het niet goed kunnen ontvangen van complimenten en ‘valse bescheidenheid’ , of invullen voor een ander ( alweer geld uitgeven, kan dat wel..) We kunnen ten aanzien van dit onderwerp nog wel wat leren van de Amerikanen. Het blijkt dat er pas een omslagpunt is bij 10 keer een compliment geven aan deze bevolkingsgroep, voordat het als ongeloofwaardig wordt ervaren. Nederlanders vinden het al snel teveel, maximum drie complimenten kunnen we van dezelfde persoon op een dag min of meer accepteren. Tenminste de categorie mensen die überhaupt kunnen omgaan met complimenten.

Er is natuurlijk ook nog een belangrijk onderscheidt tussen complimenten over je persoon ‘wat zie je er mooi uit’, en complimenten ten aanzien van je competenties ’wat heb je dat fantastisch georganiseerd’. Ik heb er eens een tijdje bewust op gelet en in beide categorieën gaat de ontvanger dit compliment vaak zelf verzwakken.

Van ‘wat een prachtige jurk heb jij aan’,‘ach deze jurk heb ik al jaren in de kast hangen’. Tot ‘Wat heb je mooie presentatie gegeven’, ‘ik was zelf helemaal niet tevreden, want…Het is dus allemaal nog niet zo makkelijk met het onderwerp complimenten en ook niet met iets voor een ander doen.

Uiteraard doe ik iets voor een ander, omdat ik dat graag wil en het mij ook iets oplevert en hier is ook niets mis mee. (aandacht, liefde, zelf ook weer een compliment ontvangen etc)  Ik heb geleerd dat een balans in geven nemen heel belangrijk is. Want elke keer als je iets geeft, of doet voor een ander, staat die ander ‘in de schuld’ en wil of voelt dat hij of zij weer iets terug moet doen.

Ik moest denken aan vrienden die mij vertelden dat zij op een gegeven moment met hun buren uit eten gingen, ze waren door hen uitgenodigd. De keuze van het restaurant was exorbitant met te dure gerechten, te dure wijnen etc etc. Dit voelde dan weer niet heel prettig, want wat doe jij als jij aan de beurt bent? Alles heeft uiteraard ook te maken met goed communiceren met elkaar over verwachtingen en bedoeling.

Ik geloof zelf vooral in het iets doen voor de ander in plaats van cadeaus geven, al is dat soms ook heel leuk. Cadeaus ontvangen is natuurlijk ook een kunst, vooral op verjaardagen, waarbij je in het gezelschap onder alle aandacht een cadeau ontvangt en het papier eraf scheurt en een boek krijgt die je al hebt, of erger een boek krijgt die je niet wil hebben.

Onlangs bood ik een familielid aan om een tuinklus bij haar thuis te doen. Toen ik opperde dat gezien haar drukke bestaan, ik prima deze klus kon oppakken en uitvoeren, terwijl zij niet thuis was, antwoordde ze met ‘ dat is ook weer zo wat’. Zelfs met het woordenboek erbij, kwam ik er niet helemaal uit wat ze bedoelde.

Ik zal haar binnenkort nog eens vragen.

Luistertip:

With a little help from my friends

Op het moment van schrijven, heb ik net een heerlijke lekkere lange lome zondag achter de rug. Omdat er geen afspraken waren, kon ik de gehele dag mijn eigen gang gaan. Paul Mccartney schreef eens tijdens zijn Wings periode een mooi nummer over de zondag (Baby wont you let me down tomorrow, here’s a pound we’ll hang around till Monday).

Kort geleden was mijn Limburgse fiets festijn, naast een fantastische intense belevenis was het voor mij ook een laatste oefening voor de ‘moeder van alle fietstochten’, de majestueuze Mont Ventoux, waarvoor ik een diep respect heb en waar ik op dit moment naar onderweg ben.

Was het tot nu toe voor mij vooral een solo- en een mannen experience, dit keer bestaat mijn groepje ook uit vrouwen. Mont Ventoux, mijn verbeelding, mijn metafoor voor alle doelen in mijn leven die ik wil behalen. Ik ben er klaar voor. Afgelopen zondag liep ik mijn wekelijkse lange afstand. Deze langere afstand is uitermate geschikt om de tijd te nemen om alles eens meditatief te overzien en om mijn gedachten te ordenen.

Zo bedacht ik mij dat ik het hardlopen verreweg de zwaarste uitdaging vind. Ik moest denken aan een uitspraak van mijn sportcoach Marit dat je vooral kilometers moet maken. Zij had onlangs verteld dat ze zelf eerder niet helemaal optimaal klaar was voor de halve marathon. ( ook al liep ze deze volgens mij met gemak) Met verbazing had ik haar aangehoord. Ik hield haar mijn korte rekensom voor, dat zij minstens zestien uur les gaf op allerlei verschillende sportgebieden en dus zeer getraind moest zijn.’Een goede fiets conditie, of conditie op allerlei sportgebieden geeft niet automatisch een goede hardloop conditie’, legde zij mij uit. ‘Je moet toch gewoon ‘kilometers maken’.

Ik overdacht tijdens mijn lange moeizame loopronde mijn sportieve doelen voor dit jaar. De Mont Ventoux en de Social Run (een loop om stigma tegen te gaan en hiervoor geld in te zamelen) nog te gaan. Voor deze laatste heb ik zeker een goede ‘halve marathon’ conditie nodig. Alle gezonde leefstijl 7 stappen lessen, de Japanse Kaizen lessen voor kleine stappen, positieve gezondheid cirkels, mindful thinking, NLP communicatietrainingen, imaginaire verbeelding van doelen, het kwam vandaag allemaal samen.

Lopend op het Hogeland, mijn ronde van ruim dertien km in het vierkant, was letterlijk in één keer te overzien, vanwege het overzichtelijke vlakke lege land. Dit is de ultieme uitdaging, want je ziet je start en finish tegelijkertijd. Geen verrassingen om een bocht, geen onverwachtse tegenliggers, waarbij je met een glimlach snel even meer rechtop en harder gaat lopen, geen bos, waarbij je je gevoel van afstand even kwijtraakt. Nee, alleen maar de keiharde werkelijkheid van de afstand welke nog moet worden overbrugt.

Ik voelde dat ik moe werd en begon dus langzamerhand al mijn kennis los te laten op mijn geest en lichaam om mijzelf naar het eindpunt te navigeren. Mijn starthouding is altijd dat ik bedenk dat dit het voorlopig is, een soort acceptatie en overgave van wat er Nu is. Ik ben voorlopig een loper die loopt en er is niets anders voorlopig. Op het moment dat deze overtuiging barstjes begint te krijgen ga ik mijn geheim wapen inzetten, nl mijn Iphone met Ace Ventura, de ultieme hardlooopmuziek.

Als gedachten aan stoppen met lopen steeds vaker op de voorgrond komen, visualiseer ik mijzelf juichend over de eindstreep. Op het moment dat mijn knieën eigenlijk geen zin meer hebben begin ik de Kaizen methode toe te passen.

Ik realiseerde mij opeens dat ik deze kleine stappen methode eigenlijk al heel lag doe, ook voordat ik op de hoogte was van de Kaizen methode. Ik zette mijn oude vertrouwde ‘Boer Rutgers’ methode in, want ik wist: eenmaal bij boer Rutgers is het nog maar een klein stukje en ben ik bijna thuis.

MyBaby Moonshower   

(Follow me up to the mountain)

‘Een gezamenlijke intense belevenis schept nog meer een band’, bedacht ik in de auto onderweg vanuit het Zuiden terug naar het Hogeland.

Het was prachtig zonnig en bijna windstil weer geweest en omdat Nederlanders toch altijd iets vinden van het weer, had ik kunnen zeggen dat 28 C net iets teveel van het goede was voor zo’n intensieve heuvelige fietstocht, of dat er te weinig wind stond. Ik besloot dat niet te gaan doen en gewoon dankbaar te zijn voor de prachtige heerlijke zomerse temperaturen, het schitterende glooiende landschap, voor het gezelschap met mijn goede vrienden en familie om bij heen.

Sinds kort is namelijk de lading bij mij ten aanzien van het woord ‘dankbaar’ eraf. Het heeft wel even een ‘tijdje’ geduurd voordat ik het woord ‘dankbaar’ positief kon gaan gebruiken. De zanger, schrijver en cabaretier Robert Long ( leeft helaas niet meer) heeft het begrip dankbaarheid nog het beste beschreven in een lied, waarin hij zingt en uitlegt dat dankbaarheid vanuit bepaalde religieuze overtuigingen verbonden werd met nederig en klein voelen. Dit ‘we hebben het eigenlijk niet verdiend’ syndroom, waarin een groot deel van mijn generatie mee is grootgebracht, heeft nog lang bij mij doorgesluimerd. Ook al vond ik allang dat ik het zeker allemaal meer dan verdiend had, toch bleef het woord een beetje besmet.

Vlak voor vertrek checkten we nog even de fietsen en onze kampeeruitrusting. De matjes waren vorig jaar gesneuveld en via het omdenken van onze hoogbegaafde vriendin, kwamen we uit bij het handige Ikea dekmatras, die opgevouwen toch ook nog wel in de auto paste. Ik wierp nog snel een laatste blik op eventuele interessante mails in mijn mailbox en raakte geïrriteerd door een (spam) mail van ‘uw Traplift Adviseur’, met de dwingende tekst dat een traplift uw dagelijks leven comfortabeler zou maken. Het ergste is nog de foto erbij, waarbij een grijze goed geconserveerde dame van zekere leeftijd, modern gekleed, lachend in de traplift stoel zit, wachtend op het moment om naar beneden te suizen. Alsof het leven pas echt sprankelend en aangenaam zou zijn bij het hebben van een traplift, alsof je als traplift gebruiker redenen hebt om te blijven lachen.

Ik heb hierover nog nooit met iemand gesproken, echter sinds mijn laatste verjaardag bereiken mij steeds vaker mails met aanbiedingen zoals dus die traplift. Gisteren kwam een mail binnen van ‘comfortabel wonen’ met de verontrustende quote ‘comfortabel ouder worden in uw eigen huis’. Misschien dat de nieuwe AVG wet nog een handje kan helpen om deze mail terreur te stoppen. Ik bedacht mij dat al deze ‘hulpstukken’ aanbiedingen ook iets moet zeggen over het gemiddelde niveau van de kwaliteit van leven en staat van gezondheid van de Nederlandse bevolking in de categorie van de SENIOREN leeftijd. Ook al zo’n belachelijk woord. Ik bepaal zelf wel even of ik senior ben.

We hadden voorpret op de door mij zorgvuldig uitgekozen Zuid-Limburgse minicamping met zwembad met de ludieke naam ‘High Chaperal’. Mijn groepsgenoten deden eerst nog wat lacherig over deze naam en hadden allerlei aannames over deze voorziening. Echter bij aankomst ontstond er al snel bewondering voor deze keuze. Het bleek een oase van rust, ruimte en voorzien van een een fantastische toiletgroep voorziening. Dit alles maakte dat we ons rustig mentaal konden gaan voorbereiden op het Limburgse fietsevenement, waarin we met duizenden de heuvels in tropische omstandigheden zouden gaan beklimmen en naar beneden suizen.

Het traditionele finishbiertje bij aankomst te Heerlen bij het passeren van de lijn smaakte fantastisch en we toastten op onze eigen overwinning en mooie gezamenlijke beleving. De bourgondische afterparty maaitijd bij onze familie was weer tot in de kleine details subliem georganiseerd. De herontdekte Limburse vlaaien waren meer dan voortreffelijk en het klopt; deze gezamenlijke intense beleving bracht ons nog dichter bij elkaar dan we al waren.

Luistertip  Eric Clapton You were there

‘Een laatste keer gaat vaak samen met weemoed, of met opluchting’, bedacht ik mij tijdens de voorlopig laatste spinningles van Marit van mijn sportschool Mind & Motion. Ik voelde nu al melancholie.

Ik had mij ooit opgegeven voor een cursus ‘Flora en Fauna in de provincie Groningen’. We hadden net besloten om op het Hoogeland te gaan wonen en ik wilde mij als stadsmens een beetje voorbereiden op mijn transformatie tot plattelander. De cursus bestond uit vier bijeenkomsten van anderhalf uur en bij binnenkomst op de eerste cursusavond met als thema ‘de mestkever, een ultieme ontdekkingsreis’, had ik al direct spijt van mijn impulsieve keuze. Ik kon mij niet meer omdraaien, want ik werd te hartelijk begroet en ontvangen. Als vijftiger was ik veruit de jongste en haalde daarmee de gemiddelde leeftijd nog enigzins naar beneden.

ik sloeg mij er die avond dapper doorheen, hield een geïnteresseerde blik ten koste van signalen van mijn lichaam. Ik bedankte heel subtiel en beleefd voor het aanbod om contact met de andere cursisten te blijven houden om studiegroepjes te vormen. Ik had iets gemompeld van verschillende hobby’s en prioriteiten stellen en was zo snel als de omstandigheden zich beleefdheidshalve toelieten de avond ingevlucht.

Soms kom je er pas veel later achter dat iets de laatste keer is geweest. Zo hadden we als twintigers een hechte vriendengroep en door omstandigheden werden bepaalde contacten steeds minder frequent. Ik probeerde eens terug te halen wanneer het de laatste keer was geweest dat we met de bekende voltallige club op de zaterdagavond bij elkaar hadden gezeten voor de traditionele weekend cocktails. Het was niet meer goed terug te halen. Zo anders was het met mijn herinneringen met betrekking tot mijn partnerrelaties. De laatste keer bij elkaar, een woordenwisseling, een blik en het uiteindelijk vertrek. Het huis waar we jarenlang lief en leed hadden gedeeld en waarbij ik mij de laatste nacht in het huis nog als de dag van gisteren kan herinneren. Ik hoor zelfs de deur nog achter mij met een heldere klik in het slot vallen.

De laatste vakantiedag; families die de auto alweer hadden ingepakt en zich na het douchen hadden omgekleed in hun ‘ik ga naar huis kleding’. Bij het afscheid zag je al dat ze al niet meer echt aanwezig waren en ……..

‘Tempo beetje opvoeren Anton’, Marit haalde mij weer terug bij de spinnningles en stimuleerde om echt alles te geven. Ze had op haar voorlopig laatste les een nog intensievere en langere training beloofd.

De aanmoedigingen wisselden zich passievol in rap tempo af van stimulerende oneliners zoals ‘kom op jongens’, ‘hou vol’, ‘geef alles in dit laatste nummer’, ‘je kunt meer dan je denkt’, tot de gemeende vette complimenten zoals ‘goed gedaan jongens’, ‘echt super’. Zij had zelf, samen met haar kindje in de buik, het ultieme voorbeeld gegeven hoe je alles, maar dan ook alles kan geven, als je maar wil. De immer vrolijke, stimulerende en meezingende sportcoach neemt mij elke keer weer mee tot net een klein stapje over wat ik dacht dat mijn grens was.

Ik gaf het laatste restje energie wat nog in mij zat, voorbij mijn eigen grens en deed mijn ogen dicht om te kunnen blijven focussen. Haar stem haalde mij uiteindelijk weer terug naar de zaal, naar het hier en nu.

‘Super, echt super gedaan jongens’.

‘Bedankt coach’, zei ik zachtjes en bedacht mij dat het gelukkig niet de laatste keer zou zijn.

 

Angels Robbie Williams

Op weg naar huis voelde ik een zware moeheid over mij heenkomen. Drie trainingsdagen had ik erop zitten bij de opleiding familieopstellingen, met als doel zelf trainer te willen worden. Ik besefte opnieuw goed wat ze met ‘je eigen proces‘ en ‘persoonlijke groei’ bedoelden. Ik realiseerde mij terdege dat er verschillende soorten moeheid bestaan. Mijn laatste fietstocht afgelopen week naar huis, vechtend tegen de harde felle noordenwind, had mij behoorlijk afgemat. Aangekomen bij boer Rutgers had ik driekwart van de route afgelegd en wist ik dat ik bijna thuis was. Opdelen in haalbare kleinere doelen blijkt altijd weer perfect te werken.

De trainingsmoeheid zou bij het terugkeren naar de dagelijkse realteit het gehele weekend aanhouden. Blijkbaar had ‘dit proces’ mij meer geraakt dan ik mij bewust was. Bewustwording en verwerking is een belangrijke stap, bedacht ik mij terwijl ik de parkeerplaats van het benzinepompstation opreed voor mijn dubbele espresso om de moeheid nog even op zijn plaats te dirigeren. Even later mijmerde ik in de auto verder op dit thema en dacht aan onze vroegere auto vakanties met het gezin.

Blij dat het eindelijk weer zomervakantie was reden we jarenlang met de kinderen naar verschillende Zuid-Franse vakantiebestemmingen en daar aangekomen was er altijd nog maar één drempel te nemen, namelijk de tent opzetten.

Onder het toeziend oog van de eerder gearriveerde en gesettelde campinggasten werd met de laatste krachten, half op de automatische piloot en met de ijzeren wil om deze actie zo snel mogelijk achter ons te kunnen laten, de tent opgezet. Elk jaar vergat ik wat de ordening van de tentstokken moest zijn. Elk jaar kwam ook dezelfde handige gedachte van het merken met kleuren weer naar boven en nooit werd het gedaan.

Ik moest denken aan mijn goede vriend die vertelde altijd de eerste week van de vakantie alleen maar te slapen. Bijtanken noemde hij dat. Gelukkig heb ik daar tot nu toe geen last van. Al merk ik wel dat het ‘s nachts doorrijden niet meer een heel goed plan is. De laatste ‘nachtdienst’ leidde tot een herstel periode van enkele dagen. Tot op de camping was de 1500 km veilig overbrugd. Op het terrein reed ik de auto uiterst kalm en voorzichtig achteruit op mijn toegewezen plek, echter tegen de aldaar in de weg staande geparkeerde boom. De boom had geen schrammetje, de linker achterlicht voorziening van onze auto was wel ‘overleden’.

Tegenwoordig nemen we bij een autovakantie onderweg een overnachting. Gelukkig zijn we het erover eens geworden dat de eisen ten aanzien van deze overnachting behoorlijk naar beneden mogen worden bijgesteld. Op doorreis is een goed bed ( mijn kleine tentje met matje en slaapzak mag ook) met een eetgelegenheid voldoende. Uitzicht en ligging zijn even minder belangrijk. Ik realiseerde me dat het anders was met kleine kinderen, we wilden altijd zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aankomen.

Moeheid; ik keek op het dashboard van mijn eigen leven. Ik scoorde mijzelf op gezondheid, zowel lichamelijk alsook spiritueel, werk, spel en liefde. De meter bleef bij het onderdeel werk op half staan, gezondheid op driekwart, liefde bijna vol en ik realiseerde mij dat ik te weinig ‘speelde’. Deze stond ondertussen bijna in het rood.

Met dankbaarheid voor deze hernieuwde ‘Leef’ inzichten besloot ik om ‘bij te gaan tanken’. Met dank aan de wijze lessen van mijn moeheid.

Luistertip

Four Non Blondes -Whats up

Een mailtje van een neef van mij kwam vorige week binnen. Afgelopen zomer had hij al aangekondigd in onze familiegeschiedenis te willen duiken. Ik las de brief met voor onze familie nieuwe informatie van de werkgroep documentatie van het Nationaal Monument Kamp Amersfoort. Geschokt bleef ik steken bij de passage dat zijn grootvader en dus mijn vader bij aankomst in het kamp speciale kampkleding had gekregen en vanaf dat moment alleen nog maar aangesproken werd met zijn nummer. Hij was Häftling (gevangene) nr. 3905 geworden. Hij mocht zijn eigen naam niet meer gebruiken. Zijn identiteit was hem ontnomen.

We zitten op het terras van het huiskamercafé Westerwijtwerd van Thomas en Katrien. We genieten van de gastvrije en ontspannen sfeer, de lekkere pizza’s uit de eigen steenoven en de heerlijke speciale biertjes. Het tempo van de aangereikte kwaliteit pizza slices ligt hoog. De verschillende gasten aan de lange tafels delen gebroederlijk het voedsel en het zachte avondrood van de zon maakt deze windstille avond nagenoeg volmaakt. ‘Het is hier zo vredig’ bedenk ik mij en op hetzelfde moment brengt Katrien met haar Iphone ‘de radio herdenkingsuitzending’ mee naar het terras.

Even later neemt absolute stilte het twee minuten over. Het Hoogeland is even een stilstaand beeld geworden en geeft hiermee ruimte voor herinneringen.. Het enige geluid is de herhalende fluistering in mijn hoofd; ‘ 3905’, ‘3905’, ik voel een koude rilling en heb behoefte aan een arm om mij heen. Het is niet mijn pijn en toch ook weer wel, omdat het een onderdeel is van mijn familiegeschiedenis. De emotie blijft even steken in mijn keel, die als een koude korte windvlaag ook mijn rug doet verstijven. In gedachten maak ik een buiging uit respect voor mijn overleden familieleden en besef opnieuw dat dit trauma niet van mij is. Ik hoef het niet te dragen. Ik ben stil voor allen die het slachtoffer zijn van geweld toen en nu.

Het Wilhelmus ergens op het Hoogeland komt net iets te vroeg als een verre zachte geluidsgolf naar ons toe rollen en op dat moment neemt de NOS uitzending het Wilhelmus op ons terras het over.

De bewegingen van het dagelijkse leven worden hervat. De koffie en de Italiaanse borrel verwarmen ons en we fietsen even later over de slingerende landweggetjes terug naar huis. Het is stil in mij geworden.

Was het toeval dat ik samen met mijn zoon het nummer Freedom van Django uitkoos en instudeerde? Af en toe komen we met een groepje buurtgenoten bij elkaar om samen muziek te maken en ik vond het een leuk nummer wat ik mijn zoon onlangs hoorde spelen. Afgelopen zondag mocht ik zingen van vrijheid. Ingetogen en dankbaar en nog meer bewust zong ik over onze en mijn vrijheid.

I am looking for freedom, looking for freedom 
And to find it cost me everything I have 
Well I am looking for freedom, looking for freedom 
And to find it, may take everything I have

Freedom Django Unchained