Wat heb ik hier te doen

‘Dat is een indringende vraag’, dacht ik en wilde het thema meteen weer aan de kant schuiven. En toch voelde ik sterk de behoefte om er juist wel iets over te schrijven, temeer daar ik deze vraag met het grootste gemak aan deelnemers van mijn trainingen en cursussen stel. Verpakt in een cursus- achtige vraag ‘wat is je missie’? Omdat alle perceptie projectie is en ik besef dat deze vraag voor mij ook niet even makkelijk en snel te beantwoorden is, worstel ik mijzelf binnen mijn chaotische gedachten labyrint door dit thema heen. ‘Voor een helder resultaat’, associeerde ik alsof het een reclamespotje is.

 Hart en ziel

Ik vertel altijd dat een missie begint bij datgene waar je blij en gelukkig van wordt en belangrijk vindt. Als het dan matcht bij je eigen waarden, dan ben je geruisloos aangekomen bij je missie, die je via je kwaliteiten tot uiting mag brengen. Dan gaat het vaak als vanzelf, in een flow. Het ‘gevaar’ van ‘missie’ kan wel weer zijn, dat je het gevoel kan krijgen dat er altijd per definitie iets te verbeteren valt. Alsof je niet goed genoeg bent. Het is echter vooral bedoeld om te stimuleren altijd je hart en ziel te volgen.

Waarden

Ik was opgegroeid met de boodschap dat alles in de hemel top zou zijn. Dit bleek voor mij niet echt bemoedigend. Het had alleen maar tot gevolg dat ik te weinig mijn geluk in het hier en nu leefde. Op een dag kwam ik de volgende Quote tegen; ‘Nu ik er toch ben, kan ik er maar beter er het beste van maken’. Deze zin vond ik heel erg mooi, omdat het de regie en verantwoordelijkheid bij jezelf legt en het niet altijd allemaal ‘halleluja’ is, of hoeft te zijn. Nu ik nog ouder begin te worden, verschuiven mijn waarden, naast alle leukigheden, ook meer richting Rust, Balans en Spiritualiteit.

 Je licht laten schijnen

‘De waarde van mijn leven ligt vooral ook in het leven zelf besloten’ las ik ergens en het voelt soms een beetje als rondlopen in een winkel met spullen waar ik heel blij van wordt, alleen het is zoveel. Wat te kiezen in de kostbare beschikbare ‘resterende’ tijd? Want er is zoveel moois. ‘Allereerst laat ik mezelf maar overvallen door datgene wat ik niet begrijp en geef mij eraan over’, zei de Vlaamse schrijfster Kristien Hemmerechts in een praatprogramma over het geloof en het leven waar ik gelukkig per ongeluk heen zapte. Vervolgens las ik nog eens het gedicht der gedichten van Marianne Williamson over je grootsheid en angsten overwinnen. https://mensontwikkeling.nl/inspiratie/gedicht-onze-diepste-angst-marianne-williamson/

Als we bewust ‘ons licht laten schijnen’, geven we onbewust toestemming aan anderen om dat ook te doen zegt zij in dit gedicht. ‘Laat ik dat dan vooral doen en dat is al uitdaging genoeg’, concludeer ik met als toevoeging; het in liefde en met omkijken naar de ander te doen. ‘Wauw, een missie opgeschreven’, besefte ik en het voelde als een vroege mooie ‘kerst’ boodschap.

Luistertip: the Rising, Bruce Springsteenhttps://www.youtube.com/watch?v=6i-fiRgbpr4

Rockit Jazz Festival Proeverij

‘Afgelast’, ik las het bericht met toenemende teleurstelling in mijn mailbox. Het was een kort berichtje, zonder verdere toelichting. Waarschijnlijk omdat er al zoveel en teveel over was gezegd. ‘Het evenement Rockit 2021 / De Oosterpoort is geannuleerd’, stond er. We besloten ‘om wel te gaan’. Iedereen nam wat mee; de verschillende wijnen, de salade, de Thaise maaltijdsoep, het appeltaart toetje en de Italiaanse koffie. Bij binnenkomst begonnen we met een Leffe blond van de tap, bekend om zijn krachtige afdronk en pittige ondertoon en luisterden met dit heldere, verrassend fruitige smaakvolle biertje in de hand naar het Ava trio. Deze heerlijke mediterrane en Arabische tradities, verpakt in eigentijdse jazz, namen ons mee naar heupwiegende kleurrijke fantasieën. Vervolgens proefden we de Franse chateau Roc Grand Antoine Bordeaux, een mooie mix van merlot en cabernet sauvignon, soepel en speels. We waren ondertussen aangekomen bij Joel Ross, één van de hotshots binnen de Amerikaanse jazz. We beleefden met hem een spannend muzikaal avontuur. De veelbelovende Spaanse Acantus tempranillo was mucho lichter dan beloofd en we zweefden samen vederlicht weg bij de eigenzinnige en dromerige muziek van Luka, koersend naar hogere sferen.

Wegdromen

We kwamen eindelijk terecht bij chateau Mont Plaisier, waarbij we een Zuid Franse Expressions Cru vinsobres Rouge 2017 mochten proeven en daarmee werd ik onverwachts heftig overrompeld door de intense aardse volle geuren. Bij de eerste slok werd ik meegevoerd naar de prachtige omgeving van de Ventoux. Ik liep door intens kleurende en geurende blauw- paarse lavendel velden met helder blauwe luchten. Onveranderlijk met het zicht op de majestueuze mysterieuze berg, kolossaal en prominent aanwezig in het verder zo frivool lieflijke landschap en… Daar stond ze, Naima Joris; ingetogen in het midden van het grote podium straalde zij vooral zachtmoedigheid uit. Gevonden door het zacht witte spotlight. In haar aanwezigheid voelde ik troost vermengd met melancholie, bij haar diep warme en licht hese stemgeluid, waarbij haar intensiteit mij vurig raakten. ‘Saudade’, fluisterde ik terug en maakte een gepassioneerde diepe buiging. Ik had haar samen met deze hemelse engelen muziek voor altijd in mijn hart gesloten. We ‘liepen’ door richting Brad Mehldau, één van de belangrijkste pianisten in de moderne jazz en samen met het Metropole Orkest was de betovering haast ‘to much.’ Er werd een Goddelijk mooie Italiaanse Barola Di Monforte D’alba 2017 bij geserveerd. Hiermee waren we tezamen met deze krachtpatser van complexe en krachtig volle tonen, van de nebbiola druif op onze eindbestemming aangekomen. Bij de afterparty met een laatste Leffe blond luisterden we naar Rymden, dat bestaat uit de drie belangrijkste muzikale breinen uit de Scandinavische jazzscene. Overrompeld goed door de combinatie van moderne jazz, klassiek, filmmuziek en rock.

Gedicteerd door de omstandigheden, sloten we de avond af met verschillende prangende overdenkingen. De avond was ondertussen geruisloos overgegaan in de nacht. Tot slot bedankten we elkaar en vooral de artiesten voor deze mooie avond.

Kunst

Zij dragen met hun kunst bij aan schoonheid, ontspanning, zingeving, blijdschap, troost, energie, mildheid en ik realiseer mij opnieuw hoe belangrijk muziek is. Deze Kunstvorm verbindt ons en dat hebben we vooral Nu meer dan ooit nodig.

Luistertip: My Baby, Moon Showerhttps://www.youtube.com/watch?v=nB3OteIv5R4 (Hun uitgestelde concert van 30 september naar 19 november is uitgesteld naar 12 februari 2022)

De Wim Hof methode

Het is zondag. De dag dat ik mee zou doen met een ‘Wim Hof’ ademhaling sessie was aangebroken. Tot zover alles nog helemaal binnen mijn comfortzone, want ik had ondertussen al meerdere intensieve ademhalingssessies ervaren. Hierbij organiseer je je eigen natuurlijke ‘trip’, met soms diepgaande inzichten en hernieuwde energie tot gevolg. De apotheose om op deze zondag ook toe te werken naar het liggen in een ijs bad die buiten op het terrein stond, lag wel nogal ver buiten datgene wat ik leuk vond.

‘Wil ik het echt’, checkte ik en stond vervolgens zuchtend op om mijn tas met benodigdheden in te pakken. In mijn top vijf waarden komt ook ‘avontuur’ voor en hiermee kreeg ik antwoord op mijn vraag. Ik checkte het lijstje; zwembroek, handdoek, badjas en eventueel slippers. De geadviseerde kleding waar je comfortabel in kan bewegen had ik al aan. Dit paste sowieso al bij mijn weekend outfit. In de bemoedigende instructies stond dat je alvast mocht gaan oefenen met koud douchen. Dit had ik in de afgelopen week slechts één keer gedaan en dan alleen in combinatie met de sauna. Het voelde alsof ik mijn ‘middelbare school’ huiswerk een beetje ongeïnteresseerd afgeraffeld had. ‘Dit keer zou ik zeker de beurt krijgen’, zei mijn irritante interne stem. ‘Wat is dat toch met mijn afkeer van waterkou’, dacht ik.

Ik herinnerde mij opeens een conversatie met mijn moeder. Zij vond dat ik mij nogal tegen de seizoenen in kleedde. ‘Als het warm is, heb je teveel aan en als het koud is, te weinig’, hoorde ik haar weer lachend zeggen. Een herinnering van nog verder terug kwam, geheel volgens de regels van het associatief herinneren door overeenkomst, naar boven; Ik ben vijf of zes en het is een echte vrieskou winter. Het is kerstvakantie en ik sta geheel verkleumd buiten, ondanks winterkleding, muts en handschoenen. Ik wil naar binnen, maar mijn moeder had waarschijnlijk heel opvoedkundig bedacht dat ik minimaal een door haar bepaalde tijd buiten moest spelen. Ik mocht dus nog niet naar binnen.

Focus en afleiding

Opeens realiseer ik mij met een schok dat het allemaal met focus en afleiding te maken had. Ik speelde namelijk niet, ik wachtte ongeduldig en waarschijnlijk boos of angstig, tot ik weer naar binnen mocht. Paul leerde ons deze dag eerst hoe via de ademhaling optimaal te focussen en ontspannen. Alles was deze ochtend lief, zacht en mooi; de prachtige yurt op het prachtige Suikerunie terrein. De kring met dertien yoga matjes, dekens en meditatiekussens. De rustgevende muziek en het ademwerk. In ons midden de heerlijke houtkachel die ons meenam naar tropische temperaturen. Tussen de middag volgde een ‘adem pauze’, om even op adem te komen van onze mooie interne reis onder begeleiding van Paul. De muziek deed een bijdrage richting een hemels gevoel. Ik zweefde.

Na de pauze

De omslag was abrupt. Of we ons wilden omkleden richting bijna naakt en naar buiten komen. De stem van Paul was nog steeds vriendelijk en we mochten onthouden dat we niet onszelf hoefden te bewijzen en al helemaal niet naar de ander. Het ging dus tussen het ijs bad en mij. Eerst nog een oefening in overleven, om pijn te leren verduren legde Paul vriendelijk uit. Tien minuten in ‘paardestand’ in zwembroek, tot de benen ‘Nee’ zeiden en dan toch door. Focussen of afleiding zoeken was het strenge doch rechtvaardige advies. Het begon te regenen. Daar stonden we; in een kring rondom het ijzige ijzeren ijsbad in ongemakkelijke houding om spanning op de benen te houden, om te focussen, om je eigen comfortzone te verlaten richting‘ there were the magic happens’. Wat fijn dat eenieder een bemoedigend applausje kreeg en er geen ‘militaristisch’ schreeuwerig ‘we can do it’ sfeertje hing. Respect, focus en doel behaald. We mochten terug naar de yurt, naar de warmte, ook al zat deze nu diep in mij. ‘Kou is een keuze’, zei ik altijd grappend en nu had ik geleerd dat dit klopte. Een woord voor deze dag vroeg Paul tot slot;

‘Energie en overwinning’, zei ik en was dankbaar dat ik dit avontuur was ingestapt.

Luistertip: the power is Here Now, Alexia Chellunhttps://www.youtube.com/watch?v=uQ21LQOphIs

Energie(k)

‘Hoe is het met de energie’, vroeg ik aan de groep en iedereen begreep direct wat ermee werd bedoeld. Zelfs een exacte score tussen 1 en 10 werd met gemak gegeven. ‘Uiteindelijk heeft alles met energie te maken’, dacht ik en moest direct aan de natuurkundige Albert Einstein denken. Hij had uitgelegd dat alles vibreert en resoneert. Zelfs als we stilstaan, bewegen we nog. Ik staarde naar zijn formule ‘E is MC2’ en besefte dat ik deze nooit ten volle zou kunnen begrijpen. Misschien had ik niet goed bij de natuurkundeles opgelet, was bij die uitleg ‘afwezig’, of was het gewoon niet voor mij weggelegd. Ik keek of er ergens een ‘Jip en Janneke’ achtige uitleg bestond over dit onderwerp. ‘De massa/ energie relatie is een verband tussen de natuurkundige grootheden massa en energie, deze is afgeleid door Einsteins speciale relativiteitstheorie De relatie houdt in dat een bepaalde massa een hoeveelheid energie vertegenwoordigt, en omgekeerd een hoeveelheid energie overeenkomt met een bepaalde massa’ (Wikepedia).

Energie

‘Dit kon mijn brein nog wel bevatten, tenminste ik kon het min of meer begrijpend lezen’, wel bleef het ‘Hoe dan’ met een grote vraagteken staan. Mijn hersenen wilden verduidelijking en ging lukraak simpele voorbeelden naar boven halen; ‘Lopen is energie, fietsen is energie, wind is energie en er kan andere energie mee gemaakt worden. Voorwerpen zijn ook energie; bv hout, wat we ook weer kunnen gebruiken voor warmte, beweging, creatie. De lijst is eindeloos lang, omdat alles, maar dan ook alles energie is’. ‘Wij zijn ook energie’, liet ik tot mij doordringen. ‘Als alles beweging en dus energie is, is ook alles met elkaar verbonden, als je jezelf er op afstemt’, dacht ik en bij het besef hiervan begon mij even te duizelen. Dan zou afstand en tijd namelijk uiteindelijk ook niet bestaan. (zijn jullie er nog?)

Gedachten bepalen tijd en afstand

Ik realiseerde me dat mijn schoonmoeder en buurman waarschijnlijk nu zouden afhaken. Zij vonden al na het lezen van mijn columns dat ik zo ‘moeilijk’ dacht. Wat zouden zij tegen mij zeggen als ik vertelde dat tijd en afstand niet bestaat, dat we alleen met onze gedachten afstand en tijd creëren? ‘Misschien dat ik eens het boek ‘natuurkunde voor dummies’ moest gaan lezen’, overwoog ik en wist gelijk het antwoord na het herlezen van deze zin. Ik luisterde naar de begeleide meditatie app, waarbij ik door de vriendelijke stem van de mevrouw begeleid werd langs de vier dimensies van onze energie; fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel. ‘Wat een heerlijk ontspannende oefening en bewustwording was dit’, dacht ik en vroeg mij af hoe ik plotseling exact wist dat mijn energielevel momenteel op maximaal 65% lag.

Wat zou Einstein mij hierop geantwoord hebben ? Quote van Einstein :

There are only two ways to live your life. One is as though nothing is a miracle. The other is as though everything is a miracle.

Ik ga voor het laatste.

Luistertip; Ace Ventura, The world that you knowhttps://www.youtube.com/watch?v=kBAn4eLjgNw

Alive

Zaterdag was zo’n dag waarin meerdere mooie heldere inzichten intens en kleurrijk binnen kwamen stuiteren. De trainer had ons ‘s ochtends gevraagd om vier persoonlijke vragen te beantwoorden en er twee met de groep te delen. Hiermee was het systemische gedachtegoed uiteraard allang in werking gezet, want wat breng je in, wat wil je wel en niet delen en hoe deel je het. Ik had onder andere de vraag beantwoord met wie ik nog wel eens een kopje koffie zou willen drinken. ‘Met Beyoncé’, zei ik met overtuiging en enthousiasme en was mij direct bewust van mogelijke verschillende interpretaties van mijn keuze. De trainer had ons er net weer aan herinnerd dat alle perceptie projectie is, oftewel, als je het over een ander hebt, gaat het vooral over jezelf. En alles wat je zegt is systemische informatie. ‘Eh, ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook een erg mooie vrouw vind, zei ik een beetje verontschuldigend. ‘Een lekker wijf dus’, vertaalde een senior mede cursist glimlachend.

Je eigen pad volgen

‘Waar stond ze nog meer voor en waarom was dit als eerste bij mij opgekomen’, vroeg ik mijzelf retorisch. ‘Uiteraard ook om haar prachtige krachtige muziek en vooral haar moed, durf, eigenzinnigheid en optimale focus om vooral datgene te doen wat ze wil. ‘Een mooi voorbeeld van iemand die trouw is aan zichzelf’, haar eigen pad weet en volgt, concludeerde ik. Sinds ik had gelezen over de top vijf Spijt van mensen die afscheid gingen nemen van het aardse bestaan (Bronnie Ware, Regrets of the dying) en ik zelf ook ging schrijven over spijt (herken je pas als je het hebt) en wat je er vooral aan kan doen, komen vanuit alle richtingen, met onstuimige regelmaat, aanwijzingen om altijd authentiek en trouw te zijn aan mijzelf. Via gesprekken, boeken, tv programma’s en meer of minder subtiele hints laat het universum mij weten wat ik hier vooral te doen heb. Gewoon die dingen waar ik blij en gelukkig van wordt, zonder mij af te vragen of het wel kan, mag, of eventueel gepast is.

Verstilling

Het is zaterdag 17.30 uur. We nemen afscheid van elkaar en Ik stap in de auto voor de tweeënhalf uur rit naar mijn huis in het Noorden. ‘Mijn ster op de horizon’. Met minimaal drie keer de verwachte tijd om alle ervaringen en belevenissen van deze tweedaagse systemische training een plek te geven en los te kunnen laten. Trainer Martin geeft mij zijn muziektip Alive van Pearl Jam voor onderweg mee. Ik beleef opnieuw dit nog steeds prachtige nummer uit 1992, terwijl ik de snelweg opdraai en weet dat deze song een van de meest verzochte nummers tijdens concerten van Pearl Jam is. ‘Een aardig Leo Blokhuis achtig muziek weetje’, constateer ik. Even later luister ik nog een tijdje naar mijn Beyoncé, om uiteindelijk bij het vallen van het avonddonker langzaamaan te verstillen. Alleen het eentonige ‘Alpha’ gebrom van de krachtige 2,5 liter dieselmotor verbreekt de stilte van mijn buiten- en binnenwereld.

Mijn alvast intern gecreëerd beeld om na de hereniging met mijn lief en de poes via een kort verslag ‘het was gezellig’ op de bank te belanden voor het optimale chillen, kwam geheel overeenkomstig uit. Wat een cadeautje kwam er s’avonds via de tv nog naar mij toe. Tijdens het programma ‘Mathijs gaat door’, was ik deelgenoot van Jeroen Krabbé zijn ‘pluk de dag’ filosofie, om elke dag te leven alsof het de laatste is, op een positieve manier.

Als gouden toegift zag en hoorde ik zus Cato en broer Joost, van de populaire Amsterdamse funky pop band ‘My baby’. Ze zongen een Nederlands liedje van hun overleden (2013) oom en kleinkunstenaar, cabaretier, zanger Maarten van Roozendaal. ‘We zijn doden met verlof’ ging onverwachts venijnig dwars door mijn hart en ziel, stuiterde vervolgens de oneindigheid in op weg naar het begin.

En mijn engel fluisterde;

‘Je mag je eigen weg gaan. Doen wat je wil doen, gewoon om je hart te volgen, je ziel te laten beseffen, om spelend heen en weer te stuiteren, inclusief hulplijn. Omdat het kan, omdat het mag. Met al je oneindige Goddelijkheid, omdat je al OK en groots bent. Gisteren, Vandaag, Hier en Nu en Later. En soms, ja soms zet je heel moedig een mini klein stapje buiten je comfort zone in de grootste lege ruimte van mogelijkheden’.  â€˜Zo leef ik vanaf deze dag en verder’, besloot ik plechtig en voelde mij optimaal ‘Alive’

Luistertip: Feelin Good, Faithlesshttps://www.youtube.com/watch?v=ybXymsfIOLU

Marathon Amsterdam 2021

Marathon Amsterdam

De zaterdag ochtend verdwijnt langzamerhand in het onthaasten en plotseling realiseer ik me dat ik over een uurtje klaar moet staan. Als coach dit keer geen loopvoorbereidingsstress voor mij. Wel zorg ik voor een passende rugzak om attributen en kleding voor mijn lopers te kunnen dragen. Mijn neef Harry vroeg mij om zijn coach te zijn voor de ultieme prestatie op hardloop gebied; de marathon. Naast het bewaken van spullen en opvang bij de finish, vroeg hij vooral ook mentale bijstand en tips om zijn missie op een hoger plan te kunnen volbrengen. ‘Ik doe dit graag voor je’, zei ik en vroeg subtiel of we weer met zijn elektrische auto zouden gaan. Op een eerdere sportieve tocht waren we ook met de E-car gegaan en hadden nogal wat drempels ervaren, zoals het lange wachten onderweg ivm het moeten opladen van de accu en andere ongemakken onderweg om de ‘accu’ te sparen. Dit keer wou ik graag met de E-Car. Ook vanuit morele ondersteuning, omdat ik respect had voor zijn keuzes en ik de vorige keer nogal gemopperd had.

Metafoor

Het werd de Jaguar (die uw rijbeleving op een hoger plan brengt) van een van de andere twee sportieve vrienden. ‘Vanwege de ruimte’, noemde Diederik vanachter zijn Rayban zonnebril en sportief stuur, terwijl hij de bolide moeiteloos naar hogere snelheden dirigeerde. Het was geen Plug-in model. Wel kon ik als mentale coach direct optimaal profiteren van de power van een schitterende metafoor. ‘Lopen als een Jaguar, lopen vergelijkbaar met het haast zwevend voortbewegen door de superkrachten en schijnbaar moeiteloze prestaties’, gaf ik aan mijn marathon lopers mee. ‘Hou dat beeld vast’, coachte ik en ze keken mij correct neutraal aan. Ik droeg immers hun spullen. Bij de start overwoog ik nog een groepshug met yell of gebed, echter mijn inschattingsvermogen adviseerde mij dringend om dit achterwege te laten.

Go for it

Bij het startschot vanuit het prachtige Olympisch stadion Amsterdam kwamen eerst de wedstrijd renners en aansluitend de recreanten in beweging. Ieder met zijn eigen schema en iedereen met het doel de finish te halen. Liefst in een krachtige staat van zijn. Mijn lopers hadden de lat hoger gelegd dan het bemoedigende ‘meedoen is winnen’. Hier werden vlakke schema’s voorbereid om een strakke tijd te kunnen neerzetten. Ik had de nacht ervoor vanuit ons hotel nog studie gemaakt van de route en had hierover bij het ontbijt nog een korte briefing gehouden. ‘Geen bananen op de 32 km verzorgingspost. Wel op 30 km’, vertrouwde ik hun toe’. ‘Doe er je voordeel mee’, blijf drinken en loop vlak en breed. Harry maakte aantekeningen, om de gedegen adviezen in zijn loopschema te kunnen opnemen. Na twee uur, drie minuten en negenendertig seconden komt de eerste wedstrijdloper alweer binnen. Het duizelt me, zijn gemiddelde snelheid heb ik nog nooit bereikt in een korte sprint. Respect en een diepe buiging. En mijn team? Alle drie binnen de drie uur vijftig, waarvoor applaus, respect en een diepe buiging.

Wil ik het echt?

‘In de loop van de middag kijk ik even op mijn sporthorloge; ‘toch 10 km gelopen’, glimlach ik en ik rij hun in de Jaguar veilig naar huis. ‘Misschien toch weer eens trainen voor de halve’, fluistert mijn interne stem. ‘Wil ik het echt’? ‘éen van de beste vragen ever’, mompel ik en constateer dat ik nog in een overwegingsfase zit.

Luistertip: Eminem, lose yourselhttps://www.youtube.com/watch?v=_Yhyp-_hX2sf

Er komen mensen aan

(Bestemming bereikt)

Het was zover. Op deze prachtig zonnige doordeweekse herfstochtend reden we onze familie tegemoet. Ontmoetingsplaats Schiphol. Twee mensen die na een lang leven elders, besloten om definitief terug te keren naar hun geboorteland. Bestemming: Groningen. We rijden na enkele start uitdagingen, zoals (ringweg) files en andere logistieke uitdagingen, uiteindelijk de steeds meer uitdijende stad uit op weg naar het vliegveld. ‘Deze is gelegen op vier meter onder de zeespiegel op de bodem van het voormalige Haarlemmermeer’, laat mijn geheugen mij als ‘weetje’ ongevraagd weten. Ik ben mij bewust van de andere uitdaging om op tijd in de ontvangsthal aan te komen. We hopen stiekem op een kleine vertraging van vlucht KL592 uit Johannesburg. Mijn twee medepassagiers zijn zich misschien ondertussen aan het voorbereiden op de definitieve terugkeer van hun ouders, zo stel ik mij voor. Terwijl mijn nicht haar uiterste best doet om nog even te kunnen slapen na haar nachtdienst, is mijn neef al volop aan het werk. De laptop op schoot. ‘Wat een heerlijke werkplek’, roept hij vanaf de achterbank en de telefoon gaat alweer. ‘Twee werelden die even niet samengaan’ denk ik en check ondertussen onze ETA. ‘Om eerder te arriveren dan het vliegtuig gaat landen gaat niet meer lukken’, constateer ik en besluit voor deze keer de maximumsnelheid van 100 km per uur ruimschoots te gaan overtreden om tijd te winnen.

 Achter het stuur

Ik voel mij nog meer ‘de piloot in mijn eigen cockpit’. ‘temperatuur binnen aangenaam, windsnelheid te verwaarlozen, zicht prima, rustige snelwegen, eten en drinken aan boord en een volle tank’, alles zit mee gelukkig. Zelfs het weer. ‘Douane tijd en het ritueel van wachten op de koffers, is ook zeker een half uur’ zegt mijn nicht bemoedigend, die haar slaappogingen ondertussen volledig heeft losgelaten. Enige tijd later staan we in de grote ontvangsthal. ‘Helaas geen gelegenheid meer voor het maken van een spandoek met de briljant creatieve tekst ‘Welkom thuis’, vermeld ik met enige teleurstelling in mijn stem. Ik vind namelijk de Banner Xpress, spandoeken automaat in de ontvangsthal, waar je binnen tien minuten je eigen spandoek (keuze met kleur, lettertype, afmetingen) kunt maken, zo ontzettend leuk.

Niet Invullen Voor Een Ander

‘Mijn inschatting is dat ze het toch een beetje ‘teveel’ zouden vinden’. ‘Dit moet ik later nog wel even bij hun navragen’, besef ik. Want, ik heb allang geleerd dat je nooit zeker kunt weten wat de ander denkt. ‘Nivea’, citeer ik uit mijn eigen cursus, wat staat voor Niet Invullen Voor een Ander en ANNA (altijd navragen, nooit aannemen). De aankomsthal is op deze ochtend opvallend leeg met het en der een ‘verdwaalde’ wachtende. Ook staat er een broer en schoonzus, speciaal uit Ermelo gereden voor dit kleine en belangrijke moment. Ik stel mij aan hun voor, inclusief het overbruggen van de wederzijdse aarzeling om handen te schudden. ‘Het Rutte effect’, flitst door mij heen. Er is geen tijd meer voor een diepte interview over gevoelens met betrekking tot het weerzien, want achter ‘het glas’ van deze twee gescheiden werelden zien we de ‘thuiskomers’ al en de zwaaimomenten zijn hiermee vanaf dit moment ingezet.

‘Wat zou ik zeggen als Joris Linssen van het programma Hello Goodbye opeens naast mij stond, om met zacht omfloerste ingetogen, begripvolle en invoelende stem mijn gemoedstoestand te peilen? ‘Ik zou wel heftig mijn best doen om in de categorie ‘uit te zenden opnames’ terecht te komen’, besluit ik en probeer alvast emoties met behulp van eerdere emotionele situaties op te wekken. Want je weet maar nooit. ‘Er komen mensen aan’, zegt mijn neef en we staan gelijk op scherp. Want nu zullen ze zo wel op komen dagen.

Documentaire

Ik visualiseer alvast in slowmotion hoe de schuifdeuren opengaan en de volwassen kinderen naar hun ouders rennen om even later via een intense omhelzing het samenzijn te beleven. Alle emoties mogen er zijn; de blijdschap van het weerzien, maar ook andere emoties over datgene wat al die jaren gemist is. ‘Ik zoom in op de traan’; Moeder veegt liefdevol de traan bij haar dochter weg en zoon en vader uiten zichzelf in een ontroerende vader/zoon hug. ’Wat voor song zou hier het beste bij passen?’, overdenk ik in de rol van regisseur. ‘Misschien Reunited, van Peaches& Herb en mijn keuze is hiermee voor de komende documentaire ‘thuiskomen’ gemaakt.

En ik? Mijn rol als aangetrouwde is bescheiden en leg deze mooie momenten met mijn camera vast. ‘Aangetrouwd’, maar dan via een samenlevingscontract, telt ook, spreek ik hoopvol naar mijzelf uit. ‘Welkom thuis lieve mensen’, fluister ik zachtjes en voel een traantje van ontroering opkomen.

Luistertip: Our house, CSNYhttps://www.youtube.com/watch?v=tKYjUn-SBcg

Verjaardag in oktober

De verregende aanblik in de tuin doet mij even denken aan een verlaten nat en zompig festival terrein, waar de wind en hoosbuien nogal tekeer waren gegaan. De festival ‘tent’ met hoge houten palen lag plat en alle verdere ‘stoffen afdakjes’ waren weggehaald. ‘Uit voorzorg’, had ik op de app gelezen, want het regende en waaide ook nog eens te hard. ‘De melancholieke song November Rabin van de Guns and Roses schoot mij bij deze aanblik te binnen’. De herfst was alweer (te) vroeg ingezet. We waren bij het plannen van dit mini thuis festival nog steeds in een zomerse mood geweest. Je ziet dit vaker op de grens van zomer en herfst; de een nog vasthoudend en ontkennend luchtig zomers gekleed en de ander aangepast aan het nieuwe seizoen van kou, regen en wind. Tijdens de tocht naar huis was de weg glimmend nat geweest, mede geaccentueerd door verlichte lantaarnpalen langs verlaten wegen richting huis. Het was nacht, koud en de moeheid had het allang gewonnen van de energie tijdens de dag. ‘Het was vanavond eigenlijk thuis op de bank met een boek bij de houtkachel weer’, dacht ik. Het gestage snelle ritme van de ruitenwissers probeerde mij alvast in een swinging mood te brengen, want zondag was het verjaardags- tuinfeest gepland. ‘Eerst maar een nacht goed slapen’, dacht ik om uitgerust het zondagse middag festival feest te kunnen gaan beleven. Het weer was vanaf een week voor het geplande feest nauwgezet in de gaten gehouden. We waren er maar mee gestopt, toen duidelijk werd dat er zondag honderd procent kans was op regen. Dat klopte ook helemaal en berustend in dit lot, bouwden we het kampement weer op. Gaandeweg kreeg de tuin steeds meer sfeer en grandeur met alle lichtversieringen, lange houten tafels, stoelen, klaargezette glazen, hapjes en drankjes. Uiteraard hielp deze grote overdekte ruimte om In mogelijkheden te denken en handelen nu de regen ‘op zijn plaats’ werd gezet tot buiten het feestgebied. Het vuur van de pizzaoven en buitenhaard op de veranda gaf sfeer, warmte en een behaaglijk warme gloed over het terrein. Het feest kon beginnen.

Disco

Ik dans in het tuinhuis die omgetoverd is tot disco, gecompleteerd met discolampen en rookmachine. In de middag om 1600 uur sta ik in een met kinderen en enkele volwassene gevulde ruimte te swingen op verzoeknummers die zelfs muziekkenner Leo Blokhuis achter z’n oren zou doen krabben met een ’nooit van gehoord’ verontschuldiging.   De muziek dondert, rolt en zwaait en wij golven mee op het ritme van onder andere ‘astronaut in the sea’, ondersteund door een bonkende maat. Buiten worden de eerste pizza’s uit de hout gestookte oven geserveerd. Dit is ook geluk, denk ik. Want als je hier bent, ga je als vanzelf dansen, ben je voor een groot deel even uit je hoofd en leef je vooral vanuit je hart en ziel. ‘Wat een magisch mooie dag’, fluistert mijn interne stem mij toe en ik dans mijn eigen sterren van de hemel. Gewoon, omdat het kan en ik zelf mijn eigen stemming redigeer. Gefeliciteerd vriendin en een toast op vriendschap en vele grote en kleine avonturen.    

Luistertip: In Da Club, 50 Centhttps://www.youtube.com/watch?v=5qm8PH4xAss      

Wil ik het echt?

Deze nadrukkelijke en goede vraag gebruik ik steeds vaker als ik voor een keuze sta. Eerder kwam ik de vraag ‘hoe is het echt met je’ tegen. De eerste keer dat iemand dat aan mij vroeg, kreeg ik een beetje ‘de kriebels’. Het voelde erg ongemakkelijk, vooral toen de ander mij rustig glimlachend in voor mij oncomfortabele stilte bleef aankijken. Later besefte ik dat haar vraag waarschijnlijk een logisch gevolg was van mijn antwoord. Een vluchtig ‘goed hoor’, zonder dat ik zelf de tijd nam om voor mijzelf na te gaan hoe het nu echt met mij ging.

Gaandeweg heb ik met vallen en opstaan geleerd dat het veel nuttiger is om góed te voelen in plaats van je best te doen om je goed te voelen. Bij dat laatste loop je de kans om jezelf voorbij te lopen door teveel in je hoofd (kwartier) bezig te zijn in plaats van te leven vanuit je hart. Je hart en ziel zijn namelijk een fantastische raadgever. Je lichaam is de thermostaat, want deze liegt nooit. Het advies (mocht je dat willen) is wel om deze eerst goed in te stellen, door er goed voor te zorgen (voldoende slaap, beweging, gezonde voeding) en vervolgens ruim de tijd te nemen om ernaar te luisteren.

Pauzeknop 

Dus alle drukte en afleidingen even stoppen, je bewuste gedachtegangen verzoeken om even iets anders te gaan doen door op de pauzeknop te drukken en Nee te zeggen tegen datgene wat Nu even niet past. ‘Iedereen kan dit, alleen niet iedereen heeft de pauzeknop van het soms te drukke ego (bestaan) gevonden‘, mijmerde ik en dacht aan mijn hulp kit ondersteuningshulpmiddelen zoals de waarden set gecombineerd met eigen kwaliteiten en bemoediging bij haalbare doelen stellen, ontspanningstechnieken aanleren, positieve dankbaarheid oefenen en herschreven overtuigingen uitdragen. Deze kunnen mooi als breekijzer gebruikt worden om meer van je hoofd (kwartier) naar je hart en ziel te gaan. Je herinnert je opeens dat je niet alleen je gedachten bent en vooral dat je er soms ook even bovenuit kan stijgen. Een prachtig rustgevend uitzicht heb je hier. Het leven wordt vooral eerlijker als je de vraag aan jezelf durft te stellen of je het echt wil. Hiermee tackel je angst, onzekerheid, boosheid, gemakzucht, materialisme en andere hobbels. Op z’n minst daag je jezelf uit en soms durf je iets aan te gaan door een stapje buiten je comfort zone te gaan.

Eenvoud en acceptatie

Ondertussen heb ik hiermee vele doelen en verzoeken van anderen al kunnen pareren en losgelaten. Hierbij voelde ik opluchting en trots over wat ik allemaal niet meer hoef van mijzelf. Wat overblijft is datgene wat er echt toe doet, wat goed voor mij is. Eerlijk voor mijzelf en eerlijk naar de ander. Voor beiden prettiger. 

‘Terug naar eenvoud en acceptatie’, besloot ik en genoot met volle aandacht van de prachtige ondergaande zon, die verdween achter het weiland bij ons huis.

Quote: Nee zeggen tegen een ander is Ja zeggen tegen jezelf.

Luistertip: https://www.youtube.com/watch?v=8oZYl1acLbsTrust yourself , Bob Dylan

Nooit meer slapen -Socialrun

In slaap vallen lukte niet meer. Ik was enigszins verrast, want al tijden val ik direct in slaap door de prettige conditionering bij het luisteren naar de begeleide meditatie bestaande uit negen diepe in- en uitademingen vergezeld met ontspannen muziek. Eigenlijk kon ik het dit keer ook wel weten, want mijn bioritme was in deze afgelopen 36 uur al behoorlijk in de war ‘geschopt’. De uitdaging ‘Socialrun’ om in 48 uur de non stop estafette van 550 km door het zuidwesten van Nederland te rennen met 14 hardlopers en vier fietsers had ondertussen zijn heftige tol geëist. Bij de eerste langere pauze in (Hallo) Venray had de methode nog perfect gewerkt. Nu lag ik op een matje in de laadruimte van de vrachtwagen naar het stalen plafond te staren. Links en rechts van mij collega lopers ondergedompeld in een diepe slaap. De begeleide meditatie was na tien minuten afgelopen. Stilte. Er gebeurde niet zoveel. Mijn geest en lichaam bleven alert en dus heel wakker. Ik begon mijn gedachten te observeren en constateerde dat het eigenlijk ook prima was zo. Mijn bioritme was overhoop gehaald ivm een ander leefschema. Deze Driedaagse was mijn leven gereduceerd tot ‘loper’. Ik hoefde alleen te zorgen voor de inname van het voorgeschotelde voedsel en vloeistof, verder nergens over na te denken en werd volledig verzorgd. Ik was ‘loper’ en moest alleen zorgen dat mijn lichaam kon blijven gaan. Ik stond weer op, want door goed te luisteren naar mijn lichaam wist ik dat de ‘loper’ in mij nog steeds klaar was voor het eerstvolgende parcours van 55 km.

Mindset

Ik kon mijn lichaam goed helpen door de juiste mindset, door geen onnodige energie te verspillen aan zinloze gedachtegangen over het niet kunnen slapen.’ Hoe zou het zijn om nooit meer te kunnen slapen’, dacht ik en glimlachte om deze voor Nu te filosofische gedachte, keek er even naar en zwaaide de gedachte weer uit.

Focus

Fietser en organisator Bart vertelde mij tijdens mijn lopen een verhaaltje, waarin het magische woord ‘Psycho Pro Profylactisch voorkwam. ik deed periodiek een test of ik dit woord kon onthouden. Het verdween steeds weer in de dikke mist van mijn steeds meer troebele geest, oftewel het lukte mij niet om dit woord te onthouden.

Wel zag ik op een gegeven moment de oranje linker gymschoen van Hans bungelend langs mijn stoel in de bus aan voor onze kat Keesje. Ik besefte op dat moment dat door slaapgebrek in combinatie met extreme loop alertheid mijn geest, geheel zonder mij, zijn eigen verhaal begon te schrijven. Het ging op de loop zogezegd, of nam een loopje met mij.

Focus

Het was weer mijn beurt. 03.15 uur en ik loop mijn volgende twee km door het te donkere buitengebied. Fietser en organisator Rhaisa vertrouwd en beschermend naast mij, om op koers te kunnen blijven. Samen verdwenen we om 03.20 in het weidse Niemandsland, om vervolgens weer later op de juiste koers te komen. ‘Ach, extra kilometertjes voor het goede doel is prima’, dacht ik geheel Psycho Pro Profylactisch.

‘Hé , het woord kwam zomaar even spontaan voorbij’, dacht ik verbaasd. Het stond zelfs in kleurrijke vurige Neonletters geschilderd in de donkere hemelse nacht. Of Rhaisa dat ook zag, vroeg ik hijgend. ‘Natuurlijk‘, reageerde ze. Dit antwoord had ik even nodig, gaf mij ‘vleugels’ en ik verdween in de nacht.

Luistertip: Insomnia, Faithlesshttps://www.youtube.com/watch?v=P8JEm4d6Wu4

Met dank aan Bart voor het prachtige woord, met dank aan de organisatie van de SocialRun, de Lentis organisatoren, de lopers en fietsers en alle donaties voor het goede doel: Op weg naar een inclusieve maatschappij waarin iedereen even welkom is