APK voor de Socialrun Komt een man bij de dokter

Momenteel ben ik mij met hart en ziel aan het voorbereiden voor het loopevenement de Socialrun. Dit is een groot landelijk evenement dat zich jaarlijks inzet voor een inclusieve maatschappij. Werken aan destigmatisering is de grote missie. De slogan is ‘Meedoen is Winnen’.

Je zou dus kunnen stellen dat ik daarom als loper van de 550 km estafette redelijk zorgeloos in de pré fase zou zitten. Niets is minder waar. Blijkbaar wordt er een dieper liggende waarde aangeraakt, wat mij motiveert om fanatiek te gaan trainen. Al is een goede conditie sowieso wel raadzaam.

In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat het intensieve trainen meer vanuit noodzaak is, dan vanuit een feestelijke ‘passie’. Maanden verkeerde ik in een te relaxte ‘staat van zijn’, omdat het evenement pas half september zou plaatsvinden. ‘Een komt wel’ houding, dirigeerde mijn dagelijks leven, het leek allemaal nog zover weg. Dat was wel even spijtig, want:

Op een dag was ik terug van vakantie en bleek tot mijn schrik de Run nog maar een maand te willen wachten. ‘Opschroeven dus die training’, dacht ik lichtelijk paniekerig en ging nogal schemaloos dagelijks bewegen.

Mijn huisarts

Mijn huisarts was ook al niet erg bemoedigend. Bij de Health check, kwam het gesprek al snel op hardlopen. ‘Je hebt je leeftijd ook niet mee’, reageerde ze, op het moment dat ik klaagde over de mate van inspanningen versus toegenomen conditie. ‘Wil je als zestigplusser slagen maken, dan moet je minstens vijf dagen in de week trainen’, zei ze resoluut en verplaatste de stethoscoop op mijn lichaam. Ze besloot om mij een hartritme kastje mee te geven, waarbij mijn hart 24 uur gemonitord zou worden. Of ik alle acties bij wilde houden in het speciale dagboekje, sommeerde de strenge verpleegkundige van zekere leeftijd de volgende dag bij de instructie voor het ‘kastje’. ‘Dus geen proza’, voegde ze er kortaf aan toe, alsof ze afwist van mijn schrijvershart.

Hartritme 24 uur kastje

Ik hield dapper 24 uur alle activiteiten bij en stelde mij voor dat het voor de lezende cardioloog dokter heel saai moest zijn. Dus vertelde ik dat ik om 11.00 gewandeld had met vriend Cees, na de vergadering met Jakob en heel blij was om beiden weer te zien. Over de autorit naar mijn zoon Devon om 16.50 en dat we samen Amber en Joke ophaalden. Wat hadden we het heel gezellig samen en of de dokter belang bij het recept had van mijn pasta gorgonzola? Tussen 20.41 en 20.42 sloeg ik een mug dood, waarschijnlijk ging mijn hartslag toen even behoorlijk ophoog, want ik vind ze zo irritant dokter. U ook? Het editen van de Podcast met mijn zoon was wel ontspannen, vooral omdat ik niets hoefde te doen, behalve een betrokken houding aannemen en de catering verzorgen. Kijkt u maar eens op mijn YouTube kanaal Tonie Roerdink en beluister onze hartverwarmende Podcast.

Dank u dokter voor het lezen van mijn hartfilmpje met bijbehorend verslag en als u dit leest ben ik ergens in zuidwest Nederland de Socialrun aan het rennen.

Ik wens u alle goeds en hoop op een goede uitslag. Daag.

Luistertip; Run like hell,David Gilmour/https://www.youtube.com/watch?v=El4AEHR1ANw Pink Floyd

Fietsen en Parkinson

We fietsten in de Zuid-Limburgse heuvels om aandacht te vragen voor Parkinson en de mantelzorger. De Ride voor Parkinson begon ‘s ochtends vroeg en eindigde ‘s middags bij het passeren van de finish in Valkenburg. Geen ‘toeters en bellen’ bij ontvangst. Geen muziek, medailles, harde muziek of het gebruikelijke Limburgse Gulpener biertje bij de finish. Ik was dat gewend bij het jaarlijkse ‘Limburgs mooiste’ fiets evenement. Ik was blij met de ogenschijnlijke soberheid, want het bracht mij nog meer aan het denken over waar het werkelijk over gaat, waar ik op deze dag voor fiets. Bij de start had de Parkinson neuroloog in zijn toespraak nog gerefereerd aan de slogan ‘we stoppen pas met de Ride voor Parkinson, als Parkinson stopt. Het ontroerde mij onverwachts en ik besloot om deze gehele dag mij met positieve gedachten en intenties te focussen op de mensen en hun gevecht met Parkinson en de mantelzorgers. Want Parkinson heb je niet alleen, werd uitgelegd. ‘De opbrengst gaat gebruikt worden om een mooi online hulpprogramma voor de mantelzorger te ontwikkelen’, gaf hij ons voor vertrek nog mee.

Grenzen aangeven

‘Heel mooi en erg nodig’, vond ik en ik dacht aan het prachtige preventie werk wat ik tegenwoordig mag doen. Uit ervaring wist ik al dat mantelzorgers heel vaak ver over hun eigen grenzen heengaan, met alle minder prettige gevolgen voor hun eigen welzijn. Ook zij verdienen aandacht en ondersteuning.   Natuurlijk stond op deze dag plezier maken hoog in ons vaandel. Het werd een prachtige en (Yes!) een zonnige dag, tenminste vanaf het moment dat uiteindelijk de mist zich gewonnen gaf en was opgetrokken. De laatste mistflarden ijlden nog een beetje na en verdwenen naar hoger gelegen gebieden.   Mijn broer legde uit dat kou funest voor hem was, want het trillen neemt dan in alle heftigheid toe, waardoor het fietsen onmogelijk wordt gemaakt. Gelukkig konden we dit tackelen met meegebrachte extra warme kleding voor deze eerste koele uren. Als fervent eilandbezoeker had ik namelijk geleerd, dat zelfs op prachtige dagen een extra kledingstuk altijd handig is, want het loopt altijd anders dan verwacht. Dit is namelijk Holland waar paraplu en parasol elkaar snel kunnen afwisselen. En dan heb ik het nog niet eens over de klimaatverandering die al behoorlijk om zich heen slaat.

Dutch mountains

We genoten van het samen buiten zijn. Boven in de ‘dutch mountains’ zag en ‘voelde’ ik de nog in lichte mistflarden ondergedompelde sprookjesachtige vergezichten over het Limburgse heuvellandschap. De milde Indian summer zon liet zich steeds krachtiger gelden. In dit ansichtkaart landschap ging ik soms traploos zoevend naar beneden, gedragen door de rug van een majestueuze heuvel. Dan weer stilzwijgend zwoegend op de pedalen om de top ‘ trap voor trap’ soms staand op de pedalen te halen.

Parkinson

‘Par-Kin -Son’, ‘Par-Kin-Son’ zeg ik met mijn interne stem op de maat van mijn pedalen en zie mijn broer voor mij dapper en gefocust deze rot ziekte op dit moment verslaan. ‘Het is chronisch en tegelijkertijd progressief. Ik heb diep respect voor zijn positieve levenshouding en zijn focus op wat vooral wel kan. ‘Het is gewoon kut’ , mompel ik tegen mijzelf. Ik merk dat ik mij even boos begin te voelen. Het ebt weer weg bij de realisatie van de zinloosheid van dit onmachtsgevoel. Maar vandaag wint mijn broer glansrijk. Vandaag genieten we van het vrije gevoel, het samen zijn, de boost voor lichaam, geest en ziel. ‘Fietsen in de heuvels van Limburg, balsem voor de ziel’, dacht ik en genoot volop van het moment. ’Ik hoop dat we nog lang samen mogen fietsen broer’, benoem ik in stilte. Ik kom naast hem rijden en samen nemen we de laatste etappe naar de finish.

Luistertip: bicycle race, Queenhttps://www.youtube.com/watch?v=GugsCdLHm-Q

Quote: Gezondheid is niet de aan/ of afwezigheid van ziekte, wel het vermogen om met fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven om te gaan en zoveel mogelijk eigen regie te voeren. (Machteld Huber/IPH)      

Afscheid nemen bestaat wel

‘Hoe neem je goed afscheid’, dacht ik terwijl we richting afspraak gingen.

Met de gitaar op de rug, afscheidscadeau en een pannetje eigengemaakte soep in één hand waren we op de fiets naar onze laatste muziekgroep bijeenkomst in deze samenstelling. Het was gelukkig vlakbij, want het pannetje was nogal heet en balanceerde dientengevolge om de tien seconden even op het stuur om handpalm en spiergroepen te bevrijden van een nog te indringende hitte. Gelukkig was het slechts vijfhonderd meter verderop. De oprit was ongeveer de helft van de te ondernemen afstand en ik moest denken dat mijn perceptie ten aanzien van afstand ondertussen ook al behoorlijk veranderd was. Als stadsmens woonde ik jarenlang in een rijtjeshuis met klein tuintje. We namen acht jaar geleden afscheid van de stad en gingen op het platteland wonen. Het eerste jaar ‘verdwaalden’ we in onze nieuwe grote tuin, onder de indruk van de afmetingen en nu vinden we het heel normaal en niet echt heel groot. Ik heb nooit afscheid van de stad hoeven te nemen. Ik werk er, we hebben onze kinderen er wonen en we gebruiken de stad nog steeds voor café, theater, marktbezoek en andere leukigheden.

Afscheid

‘Dit afscheid is anders’, denk ik een beetje recalcitrant en stap voorzichtig van de fiets af. Bedachtzaam balancerend voor de soep en voor mijn lichaam, want met het klimmen van de jaren heeft de soepelheid toch een ‘tikje’ gehad. Ik probeer snel na te gaan, wanneer de stramheid het ging winnen van het soepele ‘atletische’ lichaam en de ‘verplichte’ yoga als een tijdelijke redding – en uitstel moment mijn leven binnenkwam. Ik laat het maar los, het duurt al te lang.

Dit afscheid betrof muziekvrienden die gaan emigreren naar Engeland. Enkele jaren geleden hadden we met buurtgenoten een muziekgroepje opgericht. Driemaandelijkse uitingen van serieuze en frivole creativiteit, waarbij muziek maken en zingen, gelijk opging met hartstochtelijke culinaire geneugten. Het tafereel speelde zich vaak af op de lome zomerse zondagmiddag en avond in tuin of veranda. In de donkere periode verplaatste het zich binnenshuis rondom piano, houtkachel en sfeerverlichting.

Hello Goodbye

zong ik. Dit nummer van the Beatles vertolkte heel goed de verwarring over deze laatste bijeenkomst, waarbij je ongemerkt al een beetje afscheid van elkaar hebt genomen. Want ondanks dat Marco Borsato had gezongen dat afscheid nemen niet bestaat, blijkt het wel degelijk te bestaan.

De stilte werd stiller

Nu de meteorologische zomer weer overgaat naar de herfst, besef ik mij dat het leven ook vooral leren afscheid nemen is. Mijn jeugd flitste voorbij, mijn ouders allang ‘vertrokken’, alle eerdere relaties en vriendschappen waar ik een tijdje mee op mocht lopen, mijn ooit kleine kinderen, waarvan ik soms nu al de tel van hun volwassen jaren kwijt raak, de lijst van kleine en grotere ‘afscheiden’ is oneindig lang.

Cello

We zongen ons gezamenlijk afscheidslied, waarbij de cello intermezzo’s perfect het gevoel van dat moment vertolkten. De stilte werd stiller, de melancholie kreeg ruim baan. ‘ Uit het oog is niet uit het hart’, had een groepslid bemoedigend geappt. Heel mooi gezegd, want als je met hart en ziel denkt aan datgene (diegene) wat mooi was, kun je ook genieten van dat wat achter je ligt en je openstellen voor de toekomst .‘Daarnaast hebben we genoeg keuzes om toekomstige ontmoetingen mogelijk te maken’, bedacht ik mij en voelde dat ik hiermee vooral regie terughaalde over mijn eigen leven.

Oneindige oprit

We lopen met ze mee naar de lange oprit en zwaaien ze uit. Ik zie de achterlichten van hun fietsen steeds meer opgaan in de donkere nacht. Even later fietsen we naar huis en ik denk aan onze oude schutting die morgen vervangen wordt. Het werd namelijk tijd om er afscheid van te nemen.

Luistertip: Hello Goodbye, the Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=ywZqBGHDTlA

Herdenking/ I am a Soulman

Op een van de laatste dagen van onze vakantie in het bosrijke middelgebergte in het Harz gebied van Duitsland bezochten we het herdenkingsmonument Langenstein- Zwieberge. In dit voormalige concentratiekamp uit de tweede Wereldoorlog werden duizenden gevangenen gedwongen om onder onmenselijke omstandigheden tunnels te graven om daar vervolgens vliegtuig onderdelen voor de nazi’s te maken. Velen overleefden dit niet en kwamen in massagraven op het terrein terecht, of vonden uiteindelijk de dood in een ander kamp.

Herdenking

We leggen een bloemetje voor de opa van Joke bij het koperen herdenkingsplaatje. 1700 herdenkingsplaatjes op een laag muurtje rondom een grasveld, oftewel het massagraf. Ze kregen in ieder geval hun naam terug. Allemaal mensen uit verschillende landen uit Europa die het kamp nooit meer uitkwamen. 1700 mensen die het kamp niet hadden overleefd. Er waren nog velen, waarvan de naam helaas niet meer te achterhalen was, aldus onze deskundige en super lieve gids die alle tijd voor ons nam bij deze familiereis naar het verleden.

De bomen hebben alles gezien

‘Het ziet er haast vredig uit’, fluister ik en kijk even omhoog naar de imposante ruisende bomen, die door het milde zonlicht een gouden gloed krijgen. ‘Zij hebben alles gezien’, stel ik mij voor en we lopen even later door naar ‘de zwarte boom’ verderop in het bos. Hier werden mensen soms opgehangen. De boom ging in de jaren zestig dood en werd geconserveerd om te kunnen blijven herdenken. Ik stel mij voor dat deze boom een overdosis pijn en angst zou hebben gevoeld en besloot om vroegtijdig dood te gaan. De robuuste horizontale zijtak laat nog steeds overduidelijk zien, waar het martelen, met de dood tot gevolg, heeft plaatsgevonden.

Zielen

Ik voel een huivering en mijn lichaam geeft signalen om vooral door te lopen. De sfeer voelt hier niet fijn. Is het mijn levendige verbeelding, of hangt hier nog altijd een trieste energie? De lichamen zijn al bijna tachtig jaar opgenomen in de grond en allang vergaan. ‘Ontzielde lichamen’, hoor ik mijzelf zeggen en kom hiermee gelijk middenin mijn vragen over het bestaan van de ziel en geest tijdens en na de dood. Zijn ze gevlogen? Of is er niets meer? En wat voel ik hier dan? Feit is dat de gevangenen deze moord rituelen meerdere keren hebben moeten meemaken. De houten barakken stonden op hetzelfde terrein. 200 hectare aan ellende, onrecht, machtsmisbruik, machteloosheid, angst, dood en verderf.

Twee dagen later

We komen thuis en kunnen gelijk door naar het buitenfeestje van vrienden uit de buurt. Bij deze gezelligheid, uitstekende catering en het vuur komt het gesprek spontaan op ‘de ziel’. Of deze bestaat, ook voor dieren? en zo ja, wat dat dan zou zijn. Na beschouwende gedachten uitwisselingen, komen we tot een acceptabele beschrijving. Over het bestaan ervan wordt verschillend gedacht. Kortom, het is aan mij en ons of je ervoor open wilt staan. Welke perceptie past het beste bij je en ben je daarmee tevreden?

I am a soulman

Het was al laat en het tijdstip, vuur en een nogmaals allerlaatste drankje bewerkstelligde dat het denken niet meer zo vlot ging. Mijn lichaam en mijn geest gaven wel dringende aanwijzingen om vooral te gaan slapen. De volgende dag dook ik in literatuur, bijbel en internet betreffende mijn zoektocht naar de ziel. De ‘telefoon en software ‘ uitleg vond ik heel leuk bedacht;

‘Als je telefoon je lichaam is, dan is je ziel de software en is je geest de elektriciteit die het nodig heeft om goed te kunnen functioneren. Je telefoon moet regelmatig aan de lader, anders heb je er niks aan. (bron internet)’

Even later kwam ik een mooie uitspraak van Marieke van Meijeren op Instagram tegen; ‘Bidden is contact maken met het hogere en mediteren maakt het mogelijk om het antwoord te kunnen ontvangen’. Ik staakte direct mijn zoektocht. I am a soulman, zong ik en zocht het nummer op.

Luistertip: I am a soulman, Sam Moore en Lou Reedhttps://www.youtube.com/watch?v=RBd4SuDNsGQ

Vakantie 1e EP

Vandaag geen activiteiten meer.

Ik had mij voorgenomen om met de flow mee te gaan. Geen haast en geen nacht doorrijden. Ik ging rustig inpakken om aan het eind van de dag de vrouw op te halen van haar werk. Nog een Kopje koffie bij (schoon) moeder en ‘On the road’. Na twee uurtjes rijden kozen we via het handige Booking.com. een hotel om onze vakantie luxe, ontspannen en culinair hoogstaand te starten en vooral te vieren. Alles klopte hier, inclusief fijne bediening, de juiste wijn en een karmeliet op de tap, wat je niet vaak tegenkomt. De dissonant deze nacht was een mug zich om 06.20 uur meldde en bleef.

Ik lig in ons kleine, handige lichtgewicht koepeltentje op het sportieve inflatable smalle matje en wordt wederom wakker. Ik wil niet, maar de interne natuurlijke drang om te plassen vraagt steeds nadrukkelijker mijn aandacht. ‘Gelukkig werkt het allemaal nog’, denk ik en met deze positieve gedachtenswitch ontworstel ik mij uit mijn dromen en kruip voorzichtig over de vrouw, open de rits van de tent. Het ritsende geluid klinkt oorverdovend in de stilte van de nacht. Het is 03.10 AM.

Het is 100 stappen om de weg naar de toiletgroep te overbruggen. Ik probeer al wandelend mijn droom vast te houden. Dit mislukt, vanwege een blaffende hond en het automatische felle licht in het toilet gebouw, die als een gestapo lamp om de paar seconden aan en uit floept.

De camping is vol en omdat wij tot de categorie behoren die niet reserveert, is het hoogst onzeker of we nog een nacht kunnen verblijven. ‘Leve het onverwachtse’, zeg ik tegen mijzelf om de moed er opgewekt in te houden.

Mijn mantra ‘er is altijd plek’, blijkt te werken en we pakken het tentje op om het ‘een campingstraat verder’ weer neer te zetten. ‘Weer een nacht bijgeboekt’, denk ik voldaan en geniet van de zonnige dag op de voorspelde regendag.

Toch ontkom ik niet aan de minder prettige gedachte om ergens diep in de nacht weer een sanitaire wandeling te moeten ondernemen.

Dezelfde film, hetzelfde ritueel. Dit keer was het tijdstip 01.30 uur en het aantal stappen vijftien meer. Waarschijnlijk sloeg de vermoeidheid toe. Terug op mijn matje check ik mijn telefoon en mijn blik valt op ‘vandaag geen activiteiten meer’, tevreden verdwijn ik in het heerlijke nietsdoen en ‘droom’ over campers in diverse soorten en maten en val in een diepe slaap.

Op onze laatste camping beleef ik met al mijn zintuigen de kalme rustgevende zee, liggen de plekken ruim verspreid in de duinen en staat helaas de toiletgroep op meer dan 350 stappen.’Hoe tackel ik deze?’, denk ik strijdlustig’ en vertrouw volledig op het te komen juiste antwoord.

Het is 04.00 uur AM, als ik ‘moet’, kruip vervolgens het handige lichtgewicht kleine tentje uit met kledingstukken in hand en mond en kleed mij in de nacht,steunend tegen de auto, netjes aan en fiets half slaapdronken naar het toilet. Een unieke beleving.

Luistertip; I can’t get no sleep, Faithless (vanwege WiFi loze vakantie en andere uitdagingen, zelf opzoeken)

Traumaweekend

Dit weekend kwam het onderwerp trauma onverwachts op mijn pad. Ik had net het boek ‘Rise’ gelezen van Marieke van Meijeren. In dit spirituele autobiografische boek neemt zij ons mee naar haar eerdere heftige trauma’s, zoals het brommer ongeluk op haar zestiende, een bijna dood ervaring en maanden van langzaam herstel. Ook een latere miskraam en postnatale depressie kwam op haar levenspad. Dat zij al vanaf haar vroegste herinnering een multidimensionaal bewustzijn heeft met spirituele gaven, maakte het leven er in eerste instantie niet makkelijker op.

Flow

Dit ‘moedige boek’ gaf ook een bemoedigende boodschap mee. Een vervuld vol en authentiek leven is mogelijk. Leren te leven vanuit je hart en ziel geeft je ‘vleugels’en zorgt ervoor dat je leven meer in een flow gaat. Dat je veerkracht en liefde en bewustwording stijgt. Het leven wordt niet per definitie leuker, wel eerlijker. ‘Dit is gelukkig niet het zoveelste zelfhulpboek dat gouden bergen belooft’,dacht ik. Ik geloofde deze schrijver helemaal toen ze aangaf dat dit boek een zachte richtingaanwijzer kan zijn voor een transformatie richting je eigen bewustzijn, groei en connectie met wie je werkelijk bent. Oftewel authentiek durven te zijn.

The wisdom of trauma

Er komt een Whatsappje binnen van een vriendin, inclusief kijktip. Over the wisdom of trauma van de arts Gabor Maté. ‘Wat wil het universum mij eigenlijk onder de aandacht brengen’, denk ik lichtelijk verward en installeer mij maar op de bank om de documentaire direct ‘tot mij te nemen’. Ik besef voor het eerst heel helder wat een trauma is; niet de gebeurtenis zelf, wel het onbewuste besluit dientengevolge de gebeurtenis. Gabor spreekt zo respectvol over – en vooral met de getraumatiseerde medemens. Hij gaat rechtstreeks langs alle afweer en bullshit naar het echte verhaal, naar het verlangen en laat op indringende wijze zien dat we alles in het werk stellen om de oude kind pijn van angst voor afwijzing maar niet meer te hoeven voelen. Het kind is allang volwassen en verdoofd zich steeds met alle soorten afleiding die je maar kunt bedenken, variërend van gezonde tot ongezonde afleidingen. ‘We hoeven de pijn alleen maar te durven voelen, er naartoe te ademen en te beseffen dat dit het ‘kind met verlangen’ in jezelf is en niet de situatie die je nu uit balans haalt. ‘Zo simpel is het dus’, denk ik en zoek een zakdoek om de ‘uit het niets’ opgekomen emoties te ontvangen. ‘En zo ingewikkeld is het tegelijkertijd, omdat we steeds naar buiten en dus naar de ander blijven kijken in plaats van naar binnen, naar onszelf’. Dit is het ‘het ligt aan de ander syndroom’.

Moed vanuit kwetsbaarheid

Daarom hebben we moedige mensen als Marieke van Meijeren en Gabor Maté nodig die hun eigen trauma’ aan ons durven laten zien met hun moedige kwetsbaarheid, liefde en wijsheid. Ons leren dat vooral ‘erin duiken’ de weg naar bevrijding is op weg naar verbondenheid van hart en ziel, met een oneindige stroom van positieve energie tot gevolg. ‘S’ avonds stelde mijn vriendin voor om een film te gaan kijken en koos Rocket man van Elton John uit. Deze film geeft een ultieme inkijk in een zeer getraumatiseerd leven van een moedig mens. Alles viel samen, het net gelezen boek ‘Rise’, de documentaire over trauma over dissociatie, heling en herstel en uiteindelijk deze meesterlijke openhartige autobiografische film.  

Ik was dit weekend geraakt, geroerd en besefte dat er niet altijd woorden nodig zijn. Bewust van mijn eigen verdringingen huilde ik helende tranen over eenzaamheid en moed. Wat een prachtig weekend.

Luistertip: Don’t let the Sun go down On me, Elton John met George Michaelhttps://www.youtube.com/watch?v=RsKqMNDoR4o

Leestip: Rise, Marieke van Meijeren

Kijktip: the wisdom of trauma

Erbij willen horen

Erbij willen horen, of toch niet?

Onze buurvrouw had mijn column over ‘dader en slachtoffer gelezen, waarin ik de langdurige onderdrukking van de Molukse gemeenschap beschreef. Zij gaf een compliment en ook de tip om het boekje ‘De genocide fax’, van Roxanne van Iperen te lezen. Hierin beschrijft zij de nietsontziende volkerenmoord/slachtpartijen gericht op de gematigde Hutu’s en vooral Tutsi’s door de extremistische Hutu’s uit Rwanda. Het was 1993 en de VN en de gehele wereld keken de andere kant op, toen ruim een miljoen mensen werden omgebracht.

Tegen de stroom in

Één man, een VN commandant bleef moedig aandacht vragen aan de wereld, echter niemand luisterde. ‘Het zou een interne aangelegenheid zijn’, aldus de officiële reactie. Iedereen keek de andere kant op. ’Hoe kan dit in Godsnaam’, vroeg ik mij af, terwijl ik het antwoord eigenlijk al wel wist. Kolonisatie en dus machtsmisbruik door België en wegkijken door de rest van de wereld, had het land totaal ontwricht. Er werd langere tijd systematisch aan de bevolkingsgroepen verschillende privileges geven, wat een voedingsbodem bleek voor rassendiscriminatie, demonisering en haat. Dit leidde uiteindelijk tot het deleten van één miljoen mensen. ‘Geen opbeurend boekje om te lezen’, dacht ik en genoot ondertussen van de zon en het vrije weekend thuis in de tuin. Dit vredige tafereeltje stond in extreem schril contrast met de duisterheid, waartoe mensen blijkbaar in staat zijn.

De subtitel van het boekje, ‘Wat zou jij doen’, als het erop aan komt’, bleef als een confronterende mantra zich in mijn hoofd herhalen. Ik voelde mij ongemakkelijk, want om nu de gedachte maar weer te laten gaan, of te laten wegdrijven op een gevisualiseerd wolkje, was in principe hetzelfde gedrag, als waar ik verontwaardigd en misselijk van werd; nl de andere kant opkijken bij onrecht. We vinden het heel bijzonder en heel moedig als iemand zijn mond open doet tegen onrecht. Dit betekent dus dat de meerderheid kiest voor zwijgen, aanpassen, of meegaan met de stem van de meerderheid. Alles om maar bij de groep te mogen blijven behoren, vaak uit angst voor represailles. Het vergt moed om tegen de stroom in te gaan, om dwarsligger te zijn, om alleen te durven staan. Het boek ‘de meeste mensen deugen’, van Rutger Bregman, was als balsem voor de ziel. Dit boekje prikt echter op plekken waar je liever aan voorbij wilt gaan. Want, ben ik moedig, of bang, of nog erger; medeschuldig?

Erbij willen horen

Erbij willen horen begint al vroeg thuis, je hoort bij het gezin/ familie en als er volop liefde is en respect is het fijn om erbij te horen, maar wat als er geslagen wordt, er sprake is van intimidatie, incest, of andere grensoverschrijdingen. Spreek je? Zwijg je? Wat als er gepest wordt op school. Meedoen is laf, wegkijken en niets doen is net zo erg. Toch komt het zoveel voor. Pesterijen op het werk; ga je als individu tegen de cultuur in, of zwijg je? Je wordt sowieso meegezogen in de donkere poel van (mede) schuld, ongeacht je reactie.

Het voorbeeld van Rwanda doet denken aan vele andere voorbeelden; het demoniseren van de joden begon al ver voor de tweede Wereldoorlog. Het stelselmatig discrimineren van de Afro-Amerikanen in de VS is een ander heftig voorbeeld. De lijst van onderdrukking en demonisering van groepen is helaas oneindig lang. Het enge is dat langzaamaan de meerderheid begint te geloven dat ‘de aangewezen’ groep inferieur is en dan is het al veel te laat.

Oordelen als gif

Het is geen ‘ver van mijn bed show’. Want oordelen doen we allemaal, elke dag weer. Wij leven momenteel in een land waar je makkelijk ongestraft je mening kan uiten. Echter, oordelen over mensen die bang zijn en zwijgen is ook weer te makkelijk. Het begint bij jezelf; want om een uitspraak van de schrijver Adriaan van Dis maar weer eens aan te halen: ‘Ik stel mijn oordeel nog even uit, want des te minder ik vind, des te meer ik ontdek. Deze mantra wil ik graag oneindig vaak herhalen en aanvullen met de vraag, of hier iets of iemand onrecht wordt aangedaan. Dan is actie op zijn plaats. De vraag blijft wel staan; wat zou ik doen, als het erop aan komt in omstandigheden die gevaarlijk zijn?

Luistertip: Pride, in the name of love, U2https://www.youtube.com/watch?v=LHcP4MWABGY

’Dit nummer is een eerbetoon aan Martin Luther King. Hij groeit later uit als het symbool van de strijd tegen racisme en inspireert mensen over de gehele wereld met zijn legendarische woorden ‘ I have a dream’.

Dr. King werd op 4 april 1968 op het balkon van het Lorraine Motel in Memphis, Tennessee doodgeschoten.

Bron: NPO 2, april 2018

Leestip: De genocide fax, Roxanne van Iperen

V

Groningen aan zee

‘Limburg en delen van Duitsland in heftige strijd met het water’ las ik en een moment later genoot ik intens van het wad, water, vergezichten en de stilte. We waren met acht sportievelingen en doorbraken de sereniteit met onze ‘zompige modder passen’ en verbale uitwisselingen. Onze vertrouwde vaste gids loodste ons weer veilig over het wad richting Ameland. Eerst ging het enkel diep en af en toe tot het kritische punt ter hoogte van de knieën wegzakkend in de slibberige bodem van dit werelderfgoed. ‘Ik kan de stilte niet horen door de wind’, grapte ik tegen mijn ploegmaatjes en vroeg om deze poëtische zin mee te helpen onthouden, wat zij uiteraard weer vergaten.

Werelderfgoed

Elk jaar loop ik met een klein groepje sportieve vrienden en familie over het wad en altijd met mooi weer. Tenminste daar hou ik standvastig en soms tegen beter weten aan vast. Het weer was mild, de zon probeerde door te breken en Limburg was van code rood naar code geel afgeschaald. Omdat ook de natuur op het wad, los van de eeuwigdurende eb en vloed beweging aan opvallende verandering onderhevig is, liepen we het eerste stuk over de dijk richting Ternaard, alvorens het wad intenser te gaan beleven. In al die jaren dat ik loop, ik schat ongeveer 25 jaar, was de start altijd vlakbij de boot naar Ameland. Het was er ondertussen te slikkig geworden en dus te zwaar en ook gevaarlijk om veilig te kunnen lopen. Uitbaggeren van de watergeul voor de veerpont zou een reden zijn, echter dit gebeurde altijd al.

Wat gebeurt er?

‘Dit fenomeen past waarschijnlijk helaas ook in het trieste rijtje klimaatverandering’, dacht ik en besefte dat dit jaar wel opvallend veel extreme weersomstandigheden in versneld tempo voorbij komen. Extreme regenval in het oosten van China met 70 cm water op één dag in een stad met tien miljoen inwoners, veel paniek, overlast en metro’s compleet ondergelopen met horror achtige taferelen. Extreme hitte en droogte en bosbranden in Canada, Siberië en het westen van de VS en dicht bij huis, ook wateroverlast in Limburg, Duitsland en België. Bij elk voorbeeld meerdere doden, gewonden, ravages en een toename van angst, of op zijn minst verontrusting.

Boodschap

We bereiken ondertussen Ameland en steken overdwars het Oerd over van wad naar Noordzee om ons af te spoelen. Ik neem een duik in de golven. Hier (nog) geen verontrustende signalen. ‘Dit is waarschijnlijk waarom het nog steeds geen dagelijks issue is. Het leven gaat ogenschijnlijk z’n gangetje’, denk ik en plotseling vanuit het niets neemt de zee onze droge kleding mee, die we blijkbaar te dicht bij de vloedlijn hadden gelegd. Alsof het universum mij wil wakker schudden en een boodschap meegeeft. ‘Zo snel kan het gaan’, mompel ik. Overrompeld pak ik zo snel mogelijk de natte kledingstukken die meedeinen op de speels venijnige golven. Terwijl ik schrijf, hoor ik het laatste nieuws: ‘harig mosdiertje spoelt bij duizenden kilo’s tegelijk aan op het strand van Ameland en geeft enorme stank overlast’. Oorzaak; klimaatverandering waardoor deze zeediertjes bij grote getallen sterven en aanspoelen. Opvallend dat alleen de stankoverlast voor de campinggasten aandacht krijgt.

Groningen aan zee

‘Het moet snel anders’, we hebben binnen vijftig jaar Groningen aan zee, constateer ik. Ik moest opeens denken aan de metafoor met intensief roken. Je hebt geen idee van de verwoestende werking, totdat het (te) laat is en de dokter je opdraagt te stoppen met roken, omdat je anders binnen een paar jaar ‘vertrokken’ bent. Vanuit angst is er grote actie bereidheid.

Ons collectieve bewustzijn bepaald de realiteit en daarmee ons gedrag. Hoe bewust zijn we Nu en in hoeverre willen en kunnen we het anders gaan doen?

Luistertip: Here comes the flood , Peter Gabrielhttps://www.youtube.com/watch?v=Ww9JS8dJ9fY (vrolijker kan ik het niet maken)

Observaties bij het vuur

Het is volop zomer. Dat merken we ook aan de uitbundige weelderigheid van de tuin. Het kleine lieve voorjaarsklimplantje heeft zich ondertussen dapper een voor haar nog onbekende weg geklommen langs de stalen constructie richting dak. De jongvolwassen druif bij de overkapping slaat zowel linksaf, alsook rechtsaf en lijkt in zijn enthousiasme op de hemel af te koersen. Haar groeispurt en volledige overgave is een sportieve wedstrijd met de Japanse wijnbes, die de strategie heeft om zich vooral aan de basis breed te willen verspreiden, om vervolgens de 3-2-1 strategie te hanteren om door te stoten richting dak van de overkapping. Het hout en dakpannen verdwijnen steeds meer onder het vruchtbare groene tapijt van groei, bloei en uitbundigheid.

Het is volop zomer

En dus zaten wij midden in het weekend in een ‘anti tijdsbeleving zone’ met elkaar rondom het kampvuur achterin de tuin. Alleen al deze opstelling op zich, nodigde uit tot het uitdelen van indianennamen aan alle mooie mensen rondom ons zomervuur. In het schemerdonker, waarbij het vuur de verhalen in ons aanwakkerde, het laatste restje buitenlicht in zich sloot en transformeerde tot een vurig centristisch observatiepunt, sprak ‘Hij die uitbundig spreekt’ tot ons. Het ging over zijn net aangeschafte bank, het ging over kwaliteit, het ging over de stof, de kleur, de vormgeving. Kortom, het ging over design en de naam is Omniforte. Kon het nog meer in detail? Ja, dat kon.

Waarom de rugleuning niet doorliep tot het eind en op driekwart al stopte, vroeg hij zich retorisch af. ‘Hij die uitbundig spreekt’ was ondertussen ‘warmgedraaid’ en op dreef. Hij zoomde in op het rugleuning vrije stuk en noemde met grootse arm- en handgebaren alle voordelen hiervan op. De groep verdween wat in de gevulde glazen en in de twijfel tussen staren in het vuur, versus luisteren en opgaan in het verhaal.

Ik dacht aan alle voordelen van het zitten in het donker bij het vuur en vond dat ik mijn ogen prima even dicht mocht doen, om vervolgens in een trance mee te deinen op de woordengolven omtrent ‘Omniforte’. ‘Ook een mooie indianen naam’, dacht ik en vroeg hem wat zo’n bank dan koste, terwijl ik vrij achteloos nog een blok hout met een kleine zwaai aan het vuur toevertrouwde. De prijs werd na enige weifeling genoemd, al was hiermee het verhaal abrupt geëindigd. De betovering verbroken en werd het weer gewoon een bank ipv een ‘Omniforte’.

Het is volop zomer

En ik (‘Hij die herhaaldelijk herhaalt’ ) nam het woord tot mij. Nog een verhaal bij het vuur. Over het boek ‘As in tas’, een fietstocht en mijn link naar mijn Mont Ventoux overwinning en weer struikel ik over de naam van de schrijver. ‘Jelle Brandt Corstius’ zegt ‘Gulle lach’ wederom aanvullend en glimlacht, omdat ze het verhaal al meer dan kent, omdat ze steeds weer goed geluisterd heeft. ‘Zij die echt luistert’ past ook bij haar, denk ik en ben blij dat het donker en het vuur mijn verlegenheid verbergen. Ik schenk nogmaals voor iedereen in, want ‘herhaling is de kracht van de boodschap’, of zoiets. ‘Om het laatste woord maar te hebben’, mompel ik.

Het is volop zomer, we gunnen het elkaar. Het mag nog lekker lang duren.

(Alle beschreven situaties en personen zijn misschien fictief, overeenkomsten met de ‘werkelijkheid’ berusten dan ook op toeval, waarvoor geen verantwoordelijkheid genomen zal worden en/of rechten aan ontleend kunnen worden)

Luistertip: Summertime, Brainboxhttps://www.youtube.com/watch?v=s_8AoIpeH_o

De contact wandelingen

De contact wandelingen

‘Had ik al teveel geschreven over de voordelen van wandelen’? Ik vroeg het mij af en keek terug in mijn verzameling columns van de afgelopen vijf jaar. Ik had zeker al vaker een sterk pleidooi gehouden voor deze manier van voortbewegen, zowel met betrekking tot alle voordelen voor het gezond houden van lichaam, alsook de geest. ‘Herhaling is de kracht van de boodschap’, besloot ik want we vertoeven met z’n allen nog veel teveel in een ‘zit’ cultuur, met alle negatieve gevolgen daarvan merkbaar. Wandelen is ondertussen wel steeds meer cool en booming geworden. Naast de grotere bekende georganiseerde wandelevenementen en pelgrimstochten door Nederland en daarbuiten, zijn er vele apps die het wandelen stimuleren en belonen met sterretjes, digitale medailles en andere leukigheden. Mijn nieuwe sport watch spreekt mij ook al meerdere keren per dag aan om te gaan staan, een minuutje mindful te gaan ademhalen en herinnert mij op een positief stimulerende manier eraan, dat ik bijna mijn doel heb gehaald, als ik nog nog één keer van de bank af kom.

Contact

Ik keek met heel veel plezier terug op de avondwandeling door het Noord-Groningse landschap. Ik was uitgenodigd door mijn collega Jakob de boer om een avond mee te lopen met zijn pelgrimstocht project via het Jakobspad. Hij loopt voor inclusie en voor destigmatisering. De ontspanning van het wandelen, gedragen door de rust van de natuur gaf mooie gesprekken, mooie stiltes en een mooi contact. Daarom moest ik ook weer terugdenken aan mijn eigen ‘gast van de week’ project van enkele jaren terug. Op de zaterdag namiddag na het boodschappen doen op de markt in Groningen gingen mijn vrouw en ik vaak ter afsluiting nog even naar ‘ons café’ in het centrum van Groningen. Vlak voor het ‘happy hour’ moment belden we spontaan een vriend (in) om gast te zijn voor het ‘borreluurtje’. Dit gaf altijd verrassende uitkomsten, wie uiteindelijk zou aanschuiven. Want het moest uiteraard voor de uitgenodigde net uitkomen, deze last minute zaterdagmiddag uitnodiging.

Wandelen

We vertelden uiteraard niet dat de gast soms de zoveelste in de rij was was die we aan de telefoon- lijn hadden gehad. Het mooie was dat de gehele sfeer en het contact in het teken stond van de uitgenodigde. Deze kreeg alle aandacht, voelde zich vereerd en werd uiteraard vrij gehouden voor de drankjes en hapjes. Het waren steeds mooie en bijzondere contacten. Nu enkele jaren later, is het café gesloten en ook een nieuwe fase in mijn leven aangebroken. Ik was ondertussen geïnspireerd geraakt om de achteropgeraakte contacten weer op te pakken. Om vooral al sportief wandelend door de natuur en toch vertragend, mooie gesprekken te voeren met mijn gasten.

Tuin café Groot Roer

Aansluitend nemen we na de wandeling een huisbiertje van de eigen tap bij tuin café Grootroer, of een appelsapje van eigen oogst. Mijn smart watch laat mij ook heel tevreden de afstanden en verbruikte calorieën zien, dus iedereen is tevreden.

Binnenkort word je gebeld. Nog wandelplannen?

Luistertip: Gassed and Stoked, Lou Reedhttps://www.youtube.com/watch?v=RHU20ptYpgc