Het terras en de verwarring

Hier in Frankrijk in de Morvan is de vertraging pas echt goed ingezet. Het is drukkend warm en de zon geselt deze zomerse droge regio. Ik ben terecht gekomen in een prachtig glooiend landschap met bossen, meren en open velden. Alle dorpjes en gehuchtjes in de omgeving van Chelsey lijken verlaten. We wandelen alleen, fietsen alleen en in het meer toeristische Saulieu en omgeving heb je toch nog, heel aangenaam, alle ruimte op een terras in het hoogseizoen. Dit gebied heeft maar één kans om te overleven en dat is het toerisme, had ik tijdens een wandeling van de gids geleerd. Hij noemde het ‘een zoeken naar de delicate balans van genoeg en niet teveel toerisme’.

Café Parisien

De uitbater Olivier van café Parisien schudt ons dagelijks de hand bij ons ‘happy hour’ bezoek en verstrekt steevast als extraatje een schaaltje pinda’s. Mijn tapbiertje komt in een mooi bol glas. Als we bedient worden door de andere uitbater (naam onbekend bij ons) komt er geen schaaltje pinda’s en krijg ik het biertje in een fantasieloos recht glas. Tot mijn ongenoegen is mijn beheersing van de Franse taal niet toereikend om het mysterie van het bolle of rechte glas te achterhalen. Een gesprek hierover zou waarschijnlijk alleen tot meer verwarring leiden. Ik observeer dus extra goed als andere gasten hun bier- bestelling doen. Ik bestel strategisch een biertje uit de andere tapkraan, met helaas weer een recht glas als resultaat.

Franse uitspraak

Uiteindelijk stel ik mij kwetsbaar op en deel mijn uitdaging met mijn vriend Dick. Hij woont hier al een tijdje en vindt het een interessant vraagstuk. Zijn theorie is dat het woord van het bier Céres anders uitgesproken moet worden om een bol glas te verkrijgen. ‘Je moet zeggen CRS ipv Céres claimt Dick. Even later zitten we allebei wederom met een recht glas en zonder pinda’s. ‘Ik kom op het punt om in complottheorieën te gaan geloven’, zeg ik mismoedig tegen Dick. Hij loopt naar de bar om in zijn beste Frans te vragen, of het mogelijk is dat zijn vriend Antoine het biertje in een bol glas kan krijgen. ‘Wel lief van hem’, denk ik en besluit hem als stimulans te complimenteren met zijn ‘(school) Frans’. Pas op de terugreis enkele dagen later wordt het mysterie ter hoogte van Thionville opgelost. ‘Er zijn drie tapkranen’ legt Dick geduldig uit. De middelste geeft alleen tap water (een beetje vreemd), links zit Céres (spreek uit CRS) en rechts Féres (spreek uit FRS). Ik kijk hem vol ongeloof en verbazing aan, want wie noemt nu twee bieren dusdanig dat je het verschil bijna niet hoort bij het uitspreken?

Je parle un peu francais

Het valt mij vaker op dat Fransen zich niet goed kunnen inleven in het ‘toeristen Frans’. Zo bestelde ik een keer ‘un croissant au chocolat’. Ik werd aangestaard en moest de zin twee keer herhalen om mijn chocolade croissantje te verkrijgen. Later begreep ik dat het mijn ‘au’ blijkbaar klonk als ‘ou’. De winkeleigenaar hoorde dus: ‘een croissant of chocola, alstublieft‘.

Eigen regie

‘Laat ik het vooral bij mijzelf houden’, concludeerde ik en nam mij voor om de taalcursus Frans, (‘Babbel app’) met aandacht voor de uitspraak opnieuw te gaan volgen. Ik was er namelijk ook nog eens een tijdje geleden hoopvol lid van geworden. Alsof het zo moest zijn kwam nog geen minuut later dit bericht op mijn telefoonscherm binnen:

‘Review regularly to add vocab to your long-term memory’.

Luistertip: Dazed and confused, Led Zepplin (1969)https://www.youtube.com/watch?v=w772GXG5LnE

Fietsen Nederland-Frankrijk

Ik kijk naar de titel van deze column en krijg associaties met voetballen. Nederland-Frankrijk? Het klinkt als een wedstrijd en dat is het juist niet. Het is vrijdag als ik in Groningen in de ochtend met mijn vakantie fietsavontuur begin. Ik mag de tijd loslaten en fiets afspraakloos richting zuiden. Waar ik vandaag arriveer weet ik nog niet. De op- en neergaande pedalen bepalen het ritme van dit moment. Het zuiden is mijn kompas. ‘Dit is flow’, besef ik en geniet van de beweging, het buiten zijn, de vertraging en de natuur. Omdat alles tijdelijk is, verandert langzaamaan het gebied dat bij mij binnenkomt en fiets ik even later langs de drukke boomloze kale autosnelweg A28 tussen Meppel en Zwolle. Hier ben ik vaak met de auto langsgekomen en keek dan altijd even met verbazing opzij, waar naast de snelweg aan de oude weg meerdere huizen staan. Wonen hier echt mensen?

Bolhortensia

Nu fiets ik er pal langs en ervaar het indringende constante geluid van voorbijrazende auto’s, dat zo overheersend is dat je waarschijnlijk met stemverheffing moet spreken om elkaar te kunnen verstaan. ‘Wat een trieste plek om te wonen’, bepaal ik met overtuiging en constateer dat hier inderdaad wel mensen wonen. Waarschijnlijk waren zij er eerder dan de snelweg en kozen ooit ‘strijdlustig’ ervoor om te blijven. ‘Misschien heeft strijdlust plaats gemaakt voor berusting, of apathie’, bedenk ik mij.

In deze fantasieloze wereld, met een hoog sneuheidsgehalte, is zelfs nog geprobeerd om met schuttingen nog iets van een privé omgeving te scheppen. En ja hoor, ze staan er weer, de kneuterige oer-‘Nederlandse’ foute bolhortensia’s die zo onverwoestbaar fijn gaan op terrassen, balkons en tuinen. Deze makkelijke plant die het altijd doet, ook bij gebrek aan aandacht. Ik trap snel door om de ‘knoop in mijn maag’ op te lossen, verbaast dat deze omgeving zo sterk mijn stemming kan beïnvloeden.

Hotel

Ondanks dat ik toch een redelijke fietsconditie heb, vertelt mijn lichaam mij dat het genoeg voor vandaag is geweest. ‘Waarschijnlijk speelt de temperatuur van ruim boven de 30 C hierbij ook een rol’, besef ik en voel nu pas dat ik een behoorlijke waterinname achterstand heb opgebouwd. Mijn mindset past zich ook direct aan en ‘we’ besluiten om vandaag niet te kamperen, of een ‘vrienden op de fiets’ overnachting proberen te boeken. Zij houden toch niet van lastminute fietsers en ik hou niet van vooruitplannen. Even later zie ik het kolossale en imposante van der Valk hotel Zwolle voor mij opdoemen. Ik besluit ter plekke om daar de nacht door te brengen. Ik heb geluk en boek de laatste beschikbare luxueuze ruime kamer bij de vriendelijke baliemedewerkster. Bij een koel biertje kijk ik even later uit over het ruime terras en zie links, rechts en voor mij keurige rijen bolhortensia’s. De variatie in kleuren pogen nog iets van creativiteit mee te geven.

Ik bedenk mij dat dit ook de van der Valk Maastricht had kunnen zijn, of die in Antwerpen, of het maakt ook niet uit welke vestiging en waar; het concept is namelijk overal gelijk. ‘Je weet in ieder geval wat je krijgt’, en dat is soms ook wel makkelijk’, geef ik voor mijzelf toe.

Hortensia als Metafoor

Om mij heen zitten meerdere fietsers en andere toeristen en allemaal willen we genieten, ontspannen, een leuke vakantie. ‘Eigenlijk ben ik zelf ook een bol hortensia’, filosofeer ik en constateer dat er helemaal niets mis is met de bloemenstruik zelf. Ik bestel nog een biertje en geniet toch maar van de kleurschakeringen.

Luistertip: kiss from a rose, Sealhttps://www.youtube.com/watch?v=3-Yh6rnOchs

Quote: als ik minder oordeel, zie ik meer

Strijkbout uitgedaan?

Een wadloop ervaring


Mijn wekker gaat zo af. Het is nog erg vroeg in de ochtend. Het is zomerdonker. Iedereen slaapt verspreid door het huis. Ons vertrek naar Holwerd duurt nog een tijdje. In het schemerdonker maak ik zachtjes mijn espresso en doe de voorbereidingen voor het ontbijt. Op de bank in de woonkamer ligt Rogier wakker te worden en staat ook maar op.
Een tijdje later vertrekken we met twee auto’s en vijf wadlopers naar de kust. Onderweg wordt nog een sportieveling opgepikt. Alles verloopt volgens schema, totdat een wegomlegging bij Winsum ons de andere en dus ’verkeerde’ kant richting Groningen omleidt. ‘Dit is waarom ik altijd streng doch rechtvaardig ‘te vroeg’ wil vertrekken’, denk ik met een ontspannen glimlach. Deze omleiding van ruim tien kilometer kunnen we nog ruimschoots tackelen. Als Groningers weten we andere routes en volgen niet alle dwingende aanwijzingen van de borden op, om vooral via de stad te rijden. Even later zijn we weer ‘on track’ en komen op het afgesproken tijdstip bij ‘de boot’ te Holwerd aan. Alleen wij gaan lopen.

Werelderfgoed
Onze gids Luppo had ons al eerder geïnformeerd dat het slik de eerste kilometers behoorlijk diep zou zijn. Het lopen voelt alsof ik in een vertraagde film ben terechtgekomen. De meegenomen stok komt nu heel goed van pas om het evenwicht te bewaren en vooral om de inhoud van de rugzak droog over te krijgen.
‘Het Waddengebied is terecht werelderfgoed’, denk ik en geniet intens van de ogenschijnlijke leegte, met zijn momenteel terugtrekkend water, speelse luchten, zingende vogels, weidsheid en rustgevende energie.

Het Wad
De omgeving heeft invloed op ons. De voortdurende afwisseling van fysieke inspanning en ontspanning, de opkomende zon, het hypnotiserende geluid van het plonzende water bij elke stap, het lichte briesje en de zilte geur zorgen voor een bewustzijnsverruimende ervaring. Alles wordt intenser. We lopen hier zomaar op de bodem van de zee. In de glinsterende weerspiegeling van het wad zie ik de ‘moeder van alle geulen’ steeds dichterbij komen.

Flow
Af en toe ervaar ik tijdens het lopen een flow. Mijn geest en lichaam zijn even de geleider van alle positieve energie hier geschonken door het Wad. ‘De kleur groen schijnt rustgevend te werken’, weet ik. ‘Dit  wad avontuur doet er niet voor onder’, constateer ik en adem de heilzame lucht even diep in- en uit.

Anti- flow

‘Heb ik de strijkbout wel uitgedaan?, vraagt Irene zich hardop af. Ze is plotseling uit haar flow en daarmee ik ook. Gelukkig kan ze het bijna direct pareren. ‘Ik weet het bijna wel zeker’, zegt ze geruststellend tegen zichzelf.
Ze legt mij uit dat ze zichzelf een methode heeft aangeleerd, omdat het ooit bijna helemaal mis was gegaan. ‘Welke methode?, vraag ik belangstellend.
‘Tijdens het strijken begin ik al met een steeds hardop uitgesproken herhalende mantra ‘Strijkbout uit’ en stop hiermee pas, nadat ik de stekker uit het stopcontact heb gehaald. ‘Werkt altijd’, zegt ze.
Bijna wil ik de vraag stellen hoe het dan komt dat hier midden op het ‘Zen’- achtige wad de onzekerheid even de kop op stak. Alsof ze mijn gedachten kan lezen, vult ze aan; ‘Soms kan het juist gebeuren dat je vanuit rust en loslaten inzichten krijgt en soms komt ook onnodig ‘restmateriaal mee, net zoals verwerking in dromen.

‘Gelukkig zijn we niet onze gedachten’, vul ik aan. ‘Er is niets mis met gedachten, het is maar net welke betekenis je eraan geeft’.
We bereiken de geul. Gids Luppo staat al tot aan zijn middel in het water en gebruikt zijn stok om te peilen hoe verder te lopen.
‘Focus’, denk ik en loop het water in. We zijn bijna bij het Oerd op Ameland.

Luistertip: nothing’s happening by the sea, Chris Reahttps://www.youtube.com/watch?v=M2nWTrjfZ3o










But, if not..

Stop war in Oekraïne

Ik nam afgelopen weekend weer eens een eerder gelezen boek uit mijn boekenkast.
De schrijver Rolf Dobelli heeft het in zijn boek ‘De kunst van een goed leven’ onder andere over de cirkel van waardigheid. Hij bedoelt hiermee dat je ferm en fier mag staan voor datgene wat voor jou doorslaggevend is, ongeacht eventuele rationele tegenargumenten. Je zou het ook je belangrijkste (kern) waarden kunnen noemen.

Metaforen

Het begon mij een beetje te duizelen; cirkels van invloed en betrokkenheid, piramides van basisbehoeften, logische niveaus van optimaal leven, drama- en winnaars- driehoeken en dan nu nog een cirkel. En toch begrijp ik het ook wel. Mensen onthouden beter als er onder andere een verhaal omheen zit, of een song, een visueel beeld, of een metafoor.
Laatst hadden we een deelnemer in onze training en zij vertelde te nuchter te zijn voor metaforen. ‘Ik sta namelijk gewoon ‘met m’n poten stevig in de klei’, zei ze. Mijn collega en ik keken elkaar aan en reageerden beiden tegelijk met ‘wat een prachtige metafoor is dit’. We moesten er allemaal hartelijk om lachen. Want ongemerkt gebruiken we allemaal verhalen en metaforen. We geven hiermee op onze eigen manier betekenis aan datgene wat we wensen of willen uitdrukken en soms kunnen we daardoor ‘bergen verzetten’, of komen we onze eigen ‘valkuilen’ tegen.

Voor jezelf staan
Dobelli verwijst naar een verhaal uit de bijbel uit het oude testament Daniël 3:15. Het verhaalt over koning Nebukadnezar (1145 – 1114 v.Chr.) Hij eist van drie mannen om zijn gouden beeld te gaan aanbidden, anders zouden zij in een vuur gestookte oven gegooid worden. (Waar doet hij mij toch aan denken?)
Hier komt de uitdrukking ‘but, if not’ vandaan, oftewel ‘je bekijkt het maar’, of het andere equivalent ‘over my dead body’. De laatste beroemde uitspraak kwam van Oekraïense soldaten toen zij door de Russen gesommeerd werden om hun Slangeneiland te verlaten en zich over te geven. Hun antwoord was; ‘Go fuck yourself’.
De drie mannen uit het verhaal van het oude testament weigerden, werden in het vuur gegooid en er gebeurde een fantastisch wonder. Mocht je geïnteresseerd zijn dan kun je dit sprookjesachtige verhaal opzoeken en bevestigd worden-, of (weer) gaan geloven in wonderen. Helaas is onderdrukking, manipulatie en machtsmisbruik in onze huidige tijd nog steeds aan de orde van de dag.

Cirkel van waardigheid

Daarom is het heel goed en krachtig om voor jezelf te blijven staan, ook al is het niet verstandig, rationeel en ogenschijnlijk uitzichtloos.
Wees je vooral bewust van je meest belangrijke waarden, want zij sturen je dagelijks gedrag (vaak zonder dat je je er bewust van bent).
Als je jouw top vijf waarden maakt, check dan ook eens in hoeverre je ernaar leeft en bekijk eens of de waarden goed bij elkaar passen. Gun jezelf ook dat je ernaar leeft in plaats van weg te zakken in ‘de waan van de dag’.
Luistertip: against all odds, Phil Collinshttps://www.youtube.com/watch?v=CkGg1bzfSys
Leestip: De kunst van een goed leven, Rolf Dobelli

Fijne zomer, Tonie en team toniesleefstijl

Op de fiets langs Boer Rutgers

Vlakbij boer Rutgers besluit ik toch maar even om van de fiets af te stappen, om mijn regenjas aan te doen. Ik houd de dreigende donkergrijze wolken al een tijdje scherp in de gaten. Vooral vanaf het moment dat ze zich tot een imposant geheel transformeren en daarmee een front vormen. De regendruppels zijn minuscuul fijn. Gezamenlijk zijn ze echter zo sterk en dat betekent een gestage douche met als resultaat een kletsnatte broek en gymschoenen.
Een regenpak had het nooit bij mij gehaald en manmoedig draag ik dus mijn lot van half droog en half nat.
De sterkte van de tegenwind zou mijn keuze bepalen. Windkracht 3 heet ‘matige wind’, lees ik. ‘Dat kan ik makkelijk handelen‘, besluit ik en vertrek op fiets richting Groningen.
Fietsmood
Sinds mijn Ventoux avontuur een paar weken terug, ben ik weer in een positieve fietsmood. ‘En nu vasthouden deze drive’, draag ik mijzelf op en denk hierbij ook aan mijn geplande fietsavonturen deze zomer. Een goede conditie is dus zeker welkom.
in september staat de Ride for Parkinson in Zuid Limburg gepland. Een leuke uitdaging, voor een goed doel fietsen door het glooiende Zuid-Limburgse heuvellandschap. Af en toe zal er een levendige herinnering aan de Ventoux klim naar boven komen, want dit prachtige gebied is bekend om zijn meerdere venijnig steile klimmetjes.
In augustus staat een fietsavontuur met mijn sportieve Franse vriend gepland. Hij woont in het Morvan gebied te Frankrijk. Dit is tevens de Bourgondische wijnstreek. Het wordt vast en zeker een gecombineerde fiets – en wijnreis, met fantastische kaasjes en andere Bourgondische avonturen.
Boer Rutgers

Ik stap weer op de fiets en zwaai nadrukkelijk vriendelijk naar boer Rutgers. Ik probeer in mijn beweging, met bijbehorend hoofdknikje, zoveel mogelijk respect en compassie te leggen. ‘Niet te enthousiast zwaaien’, denk ik, want dat kan te vrolijk overkomen. Op zijn erf staat een behoorlijk imponerende XL tractor, met daaromheen de Nederlandse vlag ondersteboven gedrapeerd.
Ik weet ondertussen dat deze omgekeerde driekleur voor protest staat tegen het stikstof beleid van de overheid. De boeren zijn boos en het lijkt helaas wel alsof polarisatie in onze maatschappij het nieuwe normaal van ons allen is geworden.
‘We mogen in alles wel wat meer ontspannen en vooral gaan vertragen’ denk ik en besef dat fietsen een heerlijke vertraging is. Ik beweeg mijzelf in een rustig tempo fit, maak mijn hoofd leeg, het is gezond en de opgebouwde conditie met goede weerstand helpt ook nog mee om het gebruik van de gezondheidszorg te beperken.
Soms geeft fietsen zomaar inzichten op vraagstukken waar ik mee rondloop, omdat ik even uit mijn hoofd ben.
Fietsonderhoud

Met een glimlach denk ik aan mijn broer die (onbedoeld) heel meditatief de ketting van zijn fiets regelmatig schoonmaakt. Volgens mij had hij het over een tandenborstel om de ketting mee onder handen te nemen, maar dat weet ik niet meer zeker.
Zelf heb ik nog nooit een fietsketting schoongemaakt en bij de kennismaking met mijn nieuwe fietsenmaker Hazekamp tweewielers Middelstum, kreeg ik gelijk op m’n kop. Of ik maar even zelf die ketting de juiste aandacht wil geven. ‘Ik doe het niet’, zei hij streng doch rechtvaardig, toen ik de fiets voor een beurt aanbood.
Met nieuwe anti- lek banden stapte ik de werkplaats uit. ‘Eerst maar die fietsvakantie van jou in Frankrijk en daarna je fiets goed schoonmaken’, gaf hij nog streng mee.
‘Doe ik’, zei ik als een ‘boer met kiespijn’ en was allang blij dat dit karwei volgens de deskundige nog even uitgesteld kon worden.
‘Misschien fiets ik wel vanuit huis naar de Morvan’, dacht ik opeens en besefte gelijk dat de vertraging zich al aan het doorzetten was.

Lukt het jou om te vertragen en hoe vertraag jij? En gebruik jij je tandenborstel ook voor andere doeleinden?

Luistertip: Hoe sterk is de eenzame fietser, Boudewijn de Groothttps://www.youtube.com/watch?v=bFOu8M5DwSI
Quote: Bedenk je eigen quote over vertragen of onthaasten (je kunt het)




Zona del Silencio

Zona del Silencio

Al een tijdje volg ik Noraly op haar eigen YouTube kanaal ‘Itchy Boots’. Zij reist met haar Honda CRF300 Rally de wereld over. Drie keer per week doet zij verslag van haar avonturen middels inspirerende korte filmpjes. Ik ben haar gaan volgen, sinds ze door zuid en midden Amerika crost. Haar voorlopig einddoel is Alaska. De filmpjes zijn zeer informatief en werken ontspannend en inspirerend voor mij. Omdat ik zelf ooit een jaar in Amerika heb rondgetrokken, herken ik veel van de sfeer en landschappen in de verschillende landen waar zij doorheen komt. Zoals onder andere Colombia, Guatemala, Belize en nu Mexico.

Drijfveren

Ik ken Noraly niet en ook weer wel. Door de vlogs op haar YouTube kanaal leer ik haar steeds beter kennen. Als ik haar (kern) waarden zou benoemen, kom ik onder andere uit op avontuur, vrijheid, humor, kennis, respect, natuur, rust, betrouwbaarheid en doorzettingsvermogen.

Woestijn

‘Heerlijk hoe de filmpjes mij steeds weer in een bijna 3D ervaring meenemen op reis’, besef ik en droom even weg bij haar filmverslag over de Zona del Silencio in Noord Mexico. Ik had er nog nooit over gehoord. In dit verlaten gebied in de Chihuahuan- woestijn in het noorden van Mexico ter grootte 400.000 hectare heerst absolute stilte. Op onverklaarbare wijze blijken radiosignalen hier niet te werken en kompassen slaan consequent op tilt. In dit reservaat wordt ondertussen al tientallen jaren onderzoek gedaan naar mogelijke oorzaken.

Stiltegebied

‘Ik sluit mijn ogen en ben in dit grote vlakke stiltegebied. Albert Einstein zei al zo mooi ‘logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal’. Dus ben ik hier nu. Ik kijk om mij heen, er is hier helemaal niemand. De kale lege zandvlakte is omgeven door imposante bergtoppen. Ik voel de magie en dat alles hier mogelijk is. Alleen een voorzichtig briesje en mijn eigen ademhaling doorbreekt zachtjes de absolute stilte. Ik ben in een lege woestijn wereld beland, omringd door zuinige weelderigheid van verschillende planten, zoals mesquieten, cactussen en felgekleurde bloemen die op boterbloemen lijken.

Ik ga op de harde zanderige grond zitten en knijp mijn ogen een beetje dicht tegen het overweldigende felle zonlicht. ‘Alles is hier intens’, constateer ik. In dit verlaten gebied begrijp ik pas wat in de meditatiewereld bedoelt word met je eigen ‘stille midden’, een plek in jezelf waar je naar toe kunt gaan om uit je hoofd en naar je hart en ziel te reizen. Om je eigen stilte en Goddelijkheid te kunnen en durven voelen. In de stilte zitten namelijk vele antwoorden verscholen.

In deze omgeving word ik er als vanzelf naar toe gezogen. Hier in deze stilte ontdek ik (opnieuw) de mogelijkheid om alle kleuren van mijn leven zelf te maken. Ik heb de regie op datgene wat ik wil creëren binnen mijn context. Dit is de motor en actie is de brandstof. ‘Ik hoef alleen maar af en toe bij te tanken ‘, besef ik met een glimlach en verdwijn in een ‘purple rain’.

Luistertip: purple rain live, Princehttps://www.youtube.com/watch?v=bm03wqLY3Nc

Mont Ventoux beklimmen

Ventoux 2022. Avontuur op de fiets
‘Het is alweer vijf jaar geleden’, ontdekken we net. Hiermee is de relativiteit van tijd wederom aangetoond, want het voelt nog maar als een paar jaar geleden. Mijn oudste zoon en ik halen herinneringen op. Deze komen spontaan naar boven bij het bereiken van de verschillende plekken en plaatsen in het Ventoux gebied waar we eerdere avonturen beleefden. We zijn terug in deze magische Zuid-Franse wijn- en lavendel streek en op weg naar ons vakantiehuis met zwembad vlak buiten Nyons. De laatste keer fietsten we op de aankomst dag vanuit de camping ‘les trois rivieres’ s’avonds nog ‘even’ de zes kilometer omhoog naar het vlakbij gelegen slaperige bergdorpje Faucon.
Nu rijden we met de auto tot bovenin het dorp om op het terras te genieten van uitzicht, Ventoux wijn en bijbehorende Franse kaas. Het uitzicht is magistraal. Het kamperen hebben we ingeruild voor een luxe verblijf.

Voorbereiding

Toen deden we op de tweede dag een serieuze warming up vanaf de camping. Het was een rondje van honderd km (in) fietsen via Nyons door wijnstreken, heuvels en dalen rond de berg. De volgende dag was het moment suprême en startschot voor onze Ventoux beklimming vanuit Les Sault met een prachtig eindresultaat; het bereiken van de top. ‘Mijn geheugen vergeet altijd de pijn, afzien en het gezwoeg en herinnert de romantiek’, constateer ik. Alleen weet ik nog heel goed dat ik elke keer plechtig constateerde dat het ‘gekkenwerk’ was en dus de laatste keer.

Dit keer willen we een van de twee zwaardere alternatieven nemen en kiezen voor de opgang vanuit de plaats Malaucene. 21 kilometer lang alleen maar stijgen tussen de 7 en 12 %. Les Sault was langer (27 km), echter met een mildere stijgingspercentage van 4 % tot aan de laatste zeven km en een stuk makkelijker.

Het is 37 C en we installeren ons in het luxueuze huis op een berghelling bij Nyons. Prioriteit is het nemen van een verkoelende duik in ons luxueuze zwembad met uitzicht over het dal en verre verten. De stilte wint het hier ruimschoots van het alledaagse rumoer.
Onze voorbereiding bestaat dit keer uit een relaxt wandelingetje, een terrasje en vooral veel chillen bij het zwembad onder het genot van lekkere hapjes en drankjes.
De fietsen staan nog ‘out of order’ op het zonnige binnenplaatsje tegen een muur. Het lijkt net een stilleven compositie. De fietsen vragen om actie, alleen is het er te warm voor. Tenminste, dat vinden wij.

Dinsdag
Het is zover. Vandaag is het nog prachtig weer en daarna is de voorspelling onstuimiger. Het moet dus nu gebeuren, want het kan op de top behoorlijk ‘spoken’ bij minder prettige weersomstandigheden.
Het is 06. AM. In het vroege ochtendgloren fietsen we, in onze serieuze wielrenner outfit, langs slingerende bergpaadjes richting startpunt. De temperatuur is nog aangenaam met 18 C en zal snel en veel gaan stijgen.
Deze 25 kilometer naar de start is gelijk onze warming up.
‘Misschien hebben we ons te weinig voorbereid’, denk ik een beetje verontrust op het moment dat de majestueuze top nogal overweldigend in zicht komt. Even voel ik een ‘knoop in mijn maag’.
‘Zou ik het nog kunnen’, vraag ik mijzelf af.

Geluk steentje

In Malaucene neem ik ter voorbereiding nog een dubbele espresso. ‘Deze cafeïne shot zal mij mee omhoog helpen’, besluit ik bezwerend. We vullen onze watervoorraad bij. Ik realiseer me met een schok dat ik mijn geluk steentje niet bij me heb. ‘Dan maar zonder’, denk ik manmoedig. Het is ik tegen de berg, al realiseer ik mij dat ‘meebewegen’ betere energie geeft. ‘Meebewegen met de weerstand creëert positieve energie en flow’, herhaal ik als nieuwe mantra.
We fietsen de straat uit en zijn direct aan het imposante steile voeteneind van de Ventoux. ‘Laagste verzet en dat is het dan tot aan de top’, weet ik. Alle kennis over hoe doelen te halen, gecombineerd met de juiste mindset kan ik nu gebruiken. En uiteraard is de lichamelijke conditie essentieel. Mijn zoon is binnen no-time tientallen meters vooruit. Je eigen tempo gaan is het allerbelangrijkste, oftewel trouw aan jezelf blijven ipv te willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik verlang naar de top om vooral weer naar beneden te gaan en besluit plechtig, dat dit de laatste keer is geweest.

Luistertip: that’s live, Frank Sinatrahttps://www.youtube.com/watch?v=KIiUqfxFttM



Uitdagingen op reis

‘Summertime and the living is easy’

Plotseling word ik ruw uit mijn droom gewekt door een luide ‘metalen’ stem, ergens vanuit onze Limburgse hotelkamer. Ik zie dat mijn partner zich al aankleedt. Ze geeft resoluut aan dat we direct moeten vertrekken. Ik kleed mij snel aan, ondanks ‘een staat van zijn’ ergens tussen slaap en wakkere toestand. Ik pak nog wel portemonnee, autosleutel en telefoon. Het is net alsof mijn lichaam alles al eerder begrijpt dan mijn geest zo snel kan bevatten.

04.30 AM

‘Verlaat de kamer onmiddellijk en neem de nooduitgang naar buiten’. Dezelfde oproep herhaalt zich in het Engels. Het te luide ingesproken bandje wordt vergezeld door een indringende ‘eerste maandag van de maand’ alarmtoon, die alle irritante Hema wekkers ver overstijgen.
Het is 04.30 uur am en vijfhonderd hotelgasten staan, zitten of liggen even later in verschillende stadia van aangekleed zijn, buiten op de parkeerplaats van het Bastion hotel te Geleen. Sommigen hebben al hun ‘ochtend sigaret’ opgestoken. ‘Blijkbaar behoort het pakje sigaretten voor hen bij de meest belangrijke attributen om in noodsituaties mee te grissen’, bedenk ik mij. 

Ik heb een beetje medelijden met de Pinkpop gasten, zij zullen nog niet heel lang van hun luxueuze nachtrust hebben kunnen genieten na de eerste Pinkpop concertavond te hebben beleefd.‘ Het niet weten wat eraan de hand is werkt maximaal een half uur’, constateer ik want het lijkt allemaal erg relaxed en vredig, zo met de ochtend zon en eerste vroege vogels die zingen. Het staat in schril contrast met de dwingende oproep van zonet. ‘Ik wil nog even kunnen slapen’, is mijn gedachte. Vooral het uitblijven van adequate informatie verhoogd langzaamaan het ongeduld.

Een jonge medewerkster komt snel de Parkeerplaats opgereden en stapt uit, vlak bij de hoofdingang. Ze loopt met gehaaste tred naar de lobby. ‘Stand-by nachtdienst’, constateer ik en mijn oprecht vriendelijke ‘goedemorgen‘, beantwoord ze met een zachtjes en verontschuldigd ‘sorry’. Ze is onderweg naar het alarmsysteem. 
‘Deze ging op mijn werk ook wel eens per ongeluk aan, vaak bij het verlaten van het pand’, herinner ik mij. Alleen in een hotel heeft dat direct een mega invloed voor veel mensen.

Groepsdynamiek

Ze loopt naar binnen en tot mijn verbazing volgen enkele tientallen hotelgasten haar mee naar binnen. 
‘Het is loos alarm mensen’, roept even later een jongeman met heftig schorre stem, petje, ontbloot bovenlichaam en joggingbroek, staand in de deuropening. Niemand geeft gehoor aan zijn geruststellende mededeling. ‘Waarschijnlijk omdat zijn boodschap qua uitstraling niet helemaal betrouwbaar overkomt’, denk ik en moet glimlachen omdat het mij doet denken aan een set voor filmopnames.
Langzamerhand loopt iedereen toch weer naar zijn hotelkamer voor nog een paar uurtjes slaap. We vermijden voor de zekerheid de lift, ondanks dat onze kamers op de achtste verdieping zijn.

Alleen blijft de ‘alarm apparatuur’ van het hotel onrustig. ‘Deze nachtrust is nu wel failliet verklaard ‘, besluit ik even later en sta op voor een verkwikkende douche. De intercom op de kamer (en dus alle vijfhonderd kamers) blijft af en toe onrustig kraken, alsof hij elk moment weer kan losbarsten. Soms hoor je flarden van overleg door de intercom de kamer binnenkomen. Zelfs bij het ontbijt gaat het op hol geslagen alarmsysteem nog af en toe een kort moment af.

De vriendelijke ochtenddienst vrouwen ontdekken dat als ze handmatig een knop ingedrukt houden, het alarm geluid wegblijft. Nergens een manager (met bijbehorende verantwoordelijkheid) te bekennen en ik voel compassie voor de meiden.
Het uitchecken lukt gelukkig en we zijn even later onderweg naar een andere uitdaging, ‘Mont Ventoux we komen eraan’, zeg ik opgelucht en we rijden de Parkeerplaats af.
‘Als dit de pech voor deze vakantie week is, dan ben ik dankbaar’, roep ik en we rijden verder zuidelijk het vakantie gevoel in. 

Luistertip: Summertime, Brainbox

Live life ‘to the fully’

Leef het leven ten volle (een zomer editie)

‘Wat vliegt de tijd’ wordt vaak in een staat van verbazing gebruikt. Soms in bemoedigende zin voor situaties waar tegenop wordt gezien en ook met melancholie en weemoed als iets moois alweer voorbij is.

Gala buitenfeest

Ik ben aanwezig bij het Gala (avond) feest van T en J in de tuin van landgoed GrootRoer in de Parel van het rustieke noorden, bekend om zijn rust en weidse vergezichten. Er zijn opvallend veel gelijkenissen met vijf jaar eerder. Het is prachtig weer, de tuin staat volop in bloei en gaat zich te buiten in weelderige kleuren en geuren. Het terrein is verrijkt met sfeervolle verlichting, een tijdelijk restaurant, sjieke schaduwdoeken, een bar en moderne discotheek. In het buiten restaurant staan lange houten tafels, voorzien van hagelwitte tafelkleden, zilveren bestek, handgemaakte design borden, kristallen wijnglazen en een serie bijzonder mooie top wijnen, elk met een eigen verhaal.

Tientallen gasten hebben ondertussen plaatsgenomen voor het Italiaanse diner. Het galafeest is zojuist begonnen. De zachte avondzon zend milde zonnestralen en geeft even later als afscheid een adembenemende rode gloed, voordat ze tijdelijk verdwijnt naar een nieuw begin, voorbij het weiland richting de horizon en verder. We toasten met het prosecco welkomstdrankje uit de regio Veneto op liefde en vriendschap en op deze bijzondere avond.

T & J

Ik kijk naar de immense vlag met de letters T en J. Deze hing vijf jaar geleden in vol ornaat aan de Andreas kerk op de wierde van het dorp, waar de plechtigheid van de bruiloft plaatsvond. Nu hangt hij aan de zijkant van de tuin. ‘Waarom eigenlijk T en J’? ‘Alfabetisch was J en T logischer geweest’, hoor ik J zeggen en ik glimlach, want ik had net dezelfde gedachtenloop, exact zoals ook vijf jaar geleden. Bij de bar ontvang ik mijn bestelde martini- cocktail (shaken not stirred) van de aardige (en mooie) bardame, loop verder, kijk om mij heen en zie een groep enthousiaste jonge mensen, allemaal feestelijk gekleed volgens de gevraagde dresscode. Er hangt hier heel veel liefde in deze zomers zwoele avondlucht.

Voluit leven

J straalt magisch in haar lange witte bruidsjurk en ik constateer dat vijf jaar geen invloed heeft gehad op haar slanke figuur en engelen uitstraling. Ook de bruidegom heeft de tand des tijds meer dan ruimschoots gewonnen en knock-out geslagen. Ik neem nog een slok en zie met een glimlach hoe hij zijn hand liefdevol even op haar linker schouder legt. ‘Wat een magistrale viering van vijf jaar huwelijk, tezamen met goede vrienden en familie’, denk ik en onbedoeld hebben ze hiermee ook nog de tijd een ‘loer gedraaid’. Want dit beeld heeft wel heel veel overeenkomsten met vijf jaar terug. ‘De vijf jaar oudere film heeft opvallende gelijkenissen met de huidige film’, besluit ik metaforisch.

‘De tijd is vanavond door ons en de liefde via een kromming van de tijdlijn weer vijf jaar terug en op zijn huidige plaats gezet’, mompel ik (tegen mijzelf) en neem gauw nog maar een slok omdat ik even vastloop in mijn eigen vage redenering.

Het is een magische avond en bij de start van mijn luchtig bedoelde speech, word ik onverwachts diep geraakt door deze twee mensen, die met hun prachtige liefde voor elkaar, voor het leven en hun naasten mij voluit in het hart weten te raken. Vanwege het internationale gezelschap ga ik in het Engels verder en houd een pleidooi om het leven optimaal te vieren, ‘Live your live to the fully like J en T’, hoor ik mijzelf zeggen en ik meen met heel mijn hart en ziel deze boodschap, ook al is hij een beetje in een ‘Louis van Gaal achtig’ roestig Engels uitgesproken.

En oh ja, ik heb het later nog even op mijn ‘Translate’ opgezocht en deze zin werd begrepen en vertaald naar ‘leef je leven ten volle‘. Dankjewel Lieve Ton en Jael 🥂 of lieve Jael en Ton. (Beide is goed). Een toast op een liefdevol en vervuld leven.

Luistertip: forever young, Bob Dylanhttps://www.youtube.com/watch?v=Frj2CLGldC4

Leestip: Geluk en welbevinden,https://toniescolumns.blog/2022/03/04/geluk-en-welbevinden/

Synergie (op de camping)


Dit is de laatste van de zeven adviezen over regie nemen, oftewel effectief leiderschap. ‘Het gaat vooral over jezelf’, constateer ik en lees verder in zijn aanbevelingen.
Steven Covey heeft het over de winst van creatief samenwerken. Het gaat onder andere over duidelijk communiceren, feedback kunnen en durven geven en ontvangen, gezamenlijk goede besluiten nemen, waarbij de stem van de minderheid ook gehoord dient te worden. ‘En hopelijk vooral met respect, plezier, humor, relativering om in een flow te kunnen samenwerken’, voeg ik voor mijzelf toe.

‘Contact is de motor van verandering’. Deze quote had ik ooit gehoord van Louis Cauffman met zijn oplossingsgerichte denkmodel.
Gelukkig lees ik steeds meer dat de enige manier om leiding (aan jezelf) te kunnen geven is om dit te doen vanuit je hart en intuïtie, waarbij authenticiteit en kwetsbaarheid durven tonen de sleutel is naar persoonlijke groei en dus ook synergie.
Het gaat over synergie in alle soorten van contact en samenwerken, zowel in het werk alsook privé.

Kamperen
Bij samenwerken denk ik gelijk aan kamperen. Dit is voor mij vaak de ultieme test in samendoen en afstemming.
Ik herinner mij verschillende vakanties in Zuid Frankrijk. Moe na de lange reis moet de tent ook nog opgezet worden. Het is een oase van rust rondom de aangewezen campingplaats. Het is een zonnige middag en iedereen om mij heen is in de relax modus en gaat er eens goed voor zitten, inclusief hapje en drankje om de nieuwelingen te observeren. (Of was dit mijn perceptie en onzekerheid?)

Soms wordt er uit mededogen een koffie of ander drankje aangeboden. De spanning is bij mij voelbaar, want hoe zal het tent opzetten gaan? ‘En houden mijn partner en ik het wel gezellig’, vraag ik mijzelf af.
Mijn strategie is altijd eerst de stoeltjes en het tafeltje uitklappen om vervolgens (proberen) te ontspannen met de aangeboden drankjes. Hiermee verschuift aandacht van de omgeving richting eigen ‘levens’, wat mij toch helpt bij het gevoel van ontspanning met hulp van het krekel orkest en andere lome zomerse middag camping geluiden van de natuur.

Anderen
Ik kom even uit mijn mijmering en vraag mij af of ik de reacties van de omgeving nog steeds zo belangrijk zou vinden, of dat ik nu misschien meer een positieve en respectvolle ‘fuck it’ houding zou hebben? Deze retorische vraag kan ik gelukkig met een volmondig ‘Ja’ beantwoorden, al blijft alertheid hierbij op zijn plaats.

Doe wat bij je past
In mijn ‘vouwwagen’ tijd was het eigenlijk altijd ontspannen, want ‘uitklappen’ was al het grootste gedeelte van het werk.
Onze tent met fiberstokken van minstens drie meter is wel een uitdaging en natuurlijk vergeten we elk jaar weer de volgorde van de in lengte verschillende tentstokken. Uiteraard wordt de drie meter tentstok eerst door de verkeerde stoffen aanhechtingen geschoven.
Een extra pauze helpt vaak en vooral ook Humor, want we zijn gelukkig mild naar elkaar.
De grootste uitdaging was de beroemde pop-up tent, die je ontspannen glimlachend uit de tenthoes ritst, waarmee hij in één keer openklapt. Na enkele dagen besloten we verder te reizen.
Ik voelde het al aankomen en ondanks drie handige YouTube instructie filmpjes met een irritant vrolijke meneer die de pop-up tent in ‘no time’ weer in het hoesje had, dook ik na verschillende pogingen uiteindelijk ongeduldig boven op de weerspannige fiber tentstokken om met een te abrupte beweging richting verkeerde kant, het tentdoek uit elkaar te laten scheuren. Mijn partner had alles gefilmd. Wederom was humor, mildheid en relativering de fundering onder synergie. Een hotel was ook wel even een welkome afwisseling.
Ik denk aan mijn vader en zijn uitspraak: ‘Kamperen is kreperen’ Volgend jaar weer kamperen?….

Luistertip: Come together, Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=45cYwDMibGo