Er komen mensen aan

(Bestemming bereikt)

Het was zover. Op deze prachtig zonnige doordeweekse herfstochtend reden we onze familie tegemoet. Ontmoetingsplaats Schiphol. Twee mensen die na een lang leven elders, besloten om definitief terug te keren naar hun geboorteland. Bestemming: Groningen. We rijden na enkele start uitdagingen, zoals (ringweg) files en andere logistieke uitdagingen, uiteindelijk de steeds meer uitdijende stad uit op weg naar het vliegveld. ‘Deze is gelegen op vier meter onder de zeespiegel op de bodem van het voormalige Haarlemmermeer’, laat mijn geheugen mij als ‘weetje’ ongevraagd weten. Ik ben mij bewust van de andere uitdaging om op tijd in de ontvangsthal aan te komen. We hopen stiekem op een kleine vertraging van vlucht KL592 uit Johannesburg. Mijn twee medepassagiers zijn zich misschien ondertussen aan het voorbereiden op de definitieve terugkeer van hun ouders, zo stel ik mij voor. Terwijl mijn nicht haar uiterste best doet om nog even te kunnen slapen na haar nachtdienst, is mijn neef al volop aan het werk. De laptop op schoot. ‘Wat een heerlijke werkplek’, roept hij vanaf de achterbank en de telefoon gaat alweer. ‘Twee werelden die even niet samengaan’ denk ik en check ondertussen onze ETA. ‘Om eerder te arriveren dan het vliegtuig gaat landen gaat niet meer lukken’, constateer ik en besluit voor deze keer de maximumsnelheid van 100 km per uur ruimschoots te gaan overtreden om tijd te winnen.

 Achter het stuur

Ik voel mij nog meer ‘de piloot in mijn eigen cockpit’. ‘temperatuur binnen aangenaam, windsnelheid te verwaarlozen, zicht prima, rustige snelwegen, eten en drinken aan boord en een volle tank’, alles zit mee gelukkig. Zelfs het weer. ‘Douane tijd en het ritueel van wachten op de koffers, is ook zeker een half uur’ zegt mijn nicht bemoedigend, die haar slaappogingen ondertussen volledig heeft losgelaten. Enige tijd later staan we in de grote ontvangsthal. ‘Helaas geen gelegenheid meer voor het maken van een spandoek met de briljant creatieve tekst ‘Welkom thuis’, vermeld ik met enige teleurstelling in mijn stem. Ik vind namelijk de Banner Xpress, spandoeken automaat in de ontvangsthal, waar je binnen tien minuten je eigen spandoek (keuze met kleur, lettertype, afmetingen) kunt maken, zo ontzettend leuk.

Niet Invullen Voor Een Ander

‘Mijn inschatting is dat ze het toch een beetje ‘teveel’ zouden vinden’. ‘Dit moet ik later nog wel even bij hun navragen’, besef ik. Want, ik heb allang geleerd dat je nooit zeker kunt weten wat de ander denkt. ‘Nivea’, citeer ik uit mijn eigen cursus, wat staat voor Niet Invullen Voor een Ander en ANNA (altijd navragen, nooit aannemen). De aankomsthal is op deze ochtend opvallend leeg met het en der een ‘verdwaalde’ wachtende. Ook staat er een broer en schoonzus, speciaal uit Ermelo gereden voor dit kleine en belangrijke moment. Ik stel mij aan hun voor, inclusief het overbruggen van de wederzijdse aarzeling om handen te schudden. ‘Het Rutte effect’, flitst door mij heen. Er is geen tijd meer voor een diepte interview over gevoelens met betrekking tot het weerzien, want achter ‘het glas’ van deze twee gescheiden werelden zien we de ‘thuiskomers’ al en de zwaaimomenten zijn hiermee vanaf dit moment ingezet.

‘Wat zou ik zeggen als Joris Linssen van het programma Hello Goodbye opeens naast mij stond, om met zacht omfloerste ingetogen, begripvolle en invoelende stem mijn gemoedstoestand te peilen? ‘Ik zou wel heftig mijn best doen om in de categorie ‘uit te zenden opnames’ terecht te komen’, besluit ik en probeer alvast emoties met behulp van eerdere emotionele situaties op te wekken. Want je weet maar nooit. ‘Er komen mensen aan’, zegt mijn neef en we staan gelijk op scherp. Want nu zullen ze zo wel op komen dagen.

Documentaire

Ik visualiseer alvast in slowmotion hoe de schuifdeuren opengaan en de volwassen kinderen naar hun ouders rennen om even later via een intense omhelzing het samenzijn te beleven. Alle emoties mogen er zijn; de blijdschap van het weerzien, maar ook andere emoties over datgene wat al die jaren gemist is. ‘Ik zoom in op de traan’; Moeder veegt liefdevol de traan bij haar dochter weg en zoon en vader uiten zichzelf in een ontroerende vader/zoon hug. ’Wat voor song zou hier het beste bij passen?’, overdenk ik in de rol van regisseur. ‘Misschien Reunited, van Peaches& Herb en mijn keuze is hiermee voor de komende documentaire ‘thuiskomen’ gemaakt.

En ik? Mijn rol als aangetrouwde is bescheiden en leg deze mooie momenten met mijn camera vast. ‘Aangetrouwd’, maar dan via een samenlevingscontract, telt ook, spreek ik hoopvol naar mijzelf uit. ‘Welkom thuis lieve mensen’, fluister ik zachtjes en voel een traantje van ontroering opkomen.

Luistertip: Our house, CSNYhttps://www.youtube.com/watch?v=tKYjUn-SBcg

Verjaardag in oktober

De verregende aanblik in de tuin doet mij even denken aan een verlaten nat en zompig festival terrein, waar de wind en hoosbuien nogal tekeer waren gegaan. De festival ‘tent’ met hoge houten palen lag plat en alle verdere ‘stoffen afdakjes’ waren weggehaald. ‘Uit voorzorg’, had ik op de app gelezen, want het regende en waaide ook nog eens te hard. ‘De melancholieke song November Rabin van de Guns and Roses schoot mij bij deze aanblik te binnen’. De herfst was alweer (te) vroeg ingezet. We waren bij het plannen van dit mini thuis festival nog steeds in een zomerse mood geweest. Je ziet dit vaker op de grens van zomer en herfst; de een nog vasthoudend en ontkennend luchtig zomers gekleed en de ander aangepast aan het nieuwe seizoen van kou, regen en wind. Tijdens de tocht naar huis was de weg glimmend nat geweest, mede geaccentueerd door verlichte lantaarnpalen langs verlaten wegen richting huis. Het was nacht, koud en de moeheid had het allang gewonnen van de energie tijdens de dag. ‘Het was vanavond eigenlijk thuis op de bank met een boek bij de houtkachel weer’, dacht ik. Het gestage snelle ritme van de ruitenwissers probeerde mij alvast in een swinging mood te brengen, want zondag was het verjaardags- tuinfeest gepland. ‘Eerst maar een nacht goed slapen’, dacht ik om uitgerust het zondagse middag festival feest te kunnen gaan beleven. Het weer was vanaf een week voor het geplande feest nauwgezet in de gaten gehouden. We waren er maar mee gestopt, toen duidelijk werd dat er zondag honderd procent kans was op regen. Dat klopte ook helemaal en berustend in dit lot, bouwden we het kampement weer op. Gaandeweg kreeg de tuin steeds meer sfeer en grandeur met alle lichtversieringen, lange houten tafels, stoelen, klaargezette glazen, hapjes en drankjes. Uiteraard hielp deze grote overdekte ruimte om In mogelijkheden te denken en handelen nu de regen ‘op zijn plaats’ werd gezet tot buiten het feestgebied. Het vuur van de pizzaoven en buitenhaard op de veranda gaf sfeer, warmte en een behaaglijk warme gloed over het terrein. Het feest kon beginnen.

Disco

Ik dans in het tuinhuis die omgetoverd is tot disco, gecompleteerd met discolampen en rookmachine. In de middag om 1600 uur sta ik in een met kinderen en enkele volwassene gevulde ruimte te swingen op verzoeknummers die zelfs muziekkenner Leo Blokhuis achter z’n oren zou doen krabben met een ’nooit van gehoord’ verontschuldiging.   De muziek dondert, rolt en zwaait en wij golven mee op het ritme van onder andere ‘astronaut in the sea’, ondersteund door een bonkende maat. Buiten worden de eerste pizza’s uit de hout gestookte oven geserveerd. Dit is ook geluk, denk ik. Want als je hier bent, ga je als vanzelf dansen, ben je voor een groot deel even uit je hoofd en leef je vooral vanuit je hart en ziel. ‘Wat een magisch mooie dag’, fluistert mijn interne stem mij toe en ik dans mijn eigen sterren van de hemel. Gewoon, omdat het kan en ik zelf mijn eigen stemming redigeer. Gefeliciteerd vriendin en een toast op vriendschap en vele grote en kleine avonturen.    

Luistertip: In Da Club, 50 Centhttps://www.youtube.com/watch?v=5qm8PH4xAss      

Wil ik het echt?

Deze nadrukkelijke en goede vraag gebruik ik steeds vaker als ik voor een keuze sta. Eerder kwam ik de vraag ‘hoe is het echt met je’ tegen. De eerste keer dat iemand dat aan mij vroeg, kreeg ik een beetje ‘de kriebels’. Het voelde erg ongemakkelijk, vooral toen de ander mij rustig glimlachend in voor mij oncomfortabele stilte bleef aankijken. Later besefte ik dat haar vraag waarschijnlijk een logisch gevolg was van mijn antwoord. Een vluchtig ‘goed hoor’, zonder dat ik zelf de tijd nam om voor mijzelf na te gaan hoe het nu echt met mij ging.

Gaandeweg heb ik met vallen en opstaan geleerd dat het veel nuttiger is om góed te voelen in plaats van je best te doen om je goed te voelen. Bij dat laatste loop je de kans om jezelf voorbij te lopen door teveel in je hoofd (kwartier) bezig te zijn in plaats van te leven vanuit je hart. Je hart en ziel zijn namelijk een fantastische raadgever. Je lichaam is de thermostaat, want deze liegt nooit. Het advies (mocht je dat willen) is wel om deze eerst goed in te stellen, door er goed voor te zorgen (voldoende slaap, beweging, gezonde voeding) en vervolgens ruim de tijd te nemen om ernaar te luisteren.

Pauzeknop 

Dus alle drukte en afleidingen even stoppen, je bewuste gedachtegangen verzoeken om even iets anders te gaan doen door op de pauzeknop te drukken en Nee te zeggen tegen datgene wat Nu even niet past. ‘Iedereen kan dit, alleen niet iedereen heeft de pauzeknop van het soms te drukke ego (bestaan) gevonden‘, mijmerde ik en dacht aan mijn hulp kit ondersteuningshulpmiddelen zoals de waarden set gecombineerd met eigen kwaliteiten en bemoediging bij haalbare doelen stellen, ontspanningstechnieken aanleren, positieve dankbaarheid oefenen en herschreven overtuigingen uitdragen. Deze kunnen mooi als breekijzer gebruikt worden om meer van je hoofd (kwartier) naar je hart en ziel te gaan. Je herinnert je opeens dat je niet alleen je gedachten bent en vooral dat je er soms ook even bovenuit kan stijgen. Een prachtig rustgevend uitzicht heb je hier. Het leven wordt vooral eerlijker als je de vraag aan jezelf durft te stellen of je het echt wil. Hiermee tackel je angst, onzekerheid, boosheid, gemakzucht, materialisme en andere hobbels. Op z’n minst daag je jezelf uit en soms durf je iets aan te gaan door een stapje buiten je comfort zone te gaan.

Eenvoud en acceptatie

Ondertussen heb ik hiermee vele doelen en verzoeken van anderen al kunnen pareren en losgelaten. Hierbij voelde ik opluchting en trots over wat ik allemaal niet meer hoef van mijzelf. Wat overblijft is datgene wat er echt toe doet, wat goed voor mij is. Eerlijk voor mijzelf en eerlijk naar de ander. Voor beiden prettiger. 

‘Terug naar eenvoud en acceptatie’, besloot ik en genoot met volle aandacht van de prachtige ondergaande zon, die verdween achter het weiland bij ons huis.

Quote: Nee zeggen tegen een ander is Ja zeggen tegen jezelf.

Luistertip: https://www.youtube.com/watch?v=8oZYl1acLbsTrust yourself , Bob Dylan

Nooit meer slapen -Socialrun

In slaap vallen lukte niet meer. Ik was enigszins verrast, want al tijden val ik direct in slaap door de prettige conditionering bij het luisteren naar de begeleide meditatie bestaande uit negen diepe in- en uitademingen vergezeld met ontspannen muziek. Eigenlijk kon ik het dit keer ook wel weten, want mijn bioritme was in deze afgelopen 36 uur al behoorlijk in de war ‘geschopt’. De uitdaging ‘Socialrun’ om in 48 uur de non stop estafette van 550 km door het zuidwesten van Nederland te rennen met 14 hardlopers en vier fietsers had ondertussen zijn heftige tol geëist. Bij de eerste langere pauze in (Hallo) Venray had de methode nog perfect gewerkt. Nu lag ik op een matje in de laadruimte van de vrachtwagen naar het stalen plafond te staren. Links en rechts van mij collega lopers ondergedompeld in een diepe slaap. De begeleide meditatie was na tien minuten afgelopen. Stilte. Er gebeurde niet zoveel. Mijn geest en lichaam bleven alert en dus heel wakker. Ik begon mijn gedachten te observeren en constateerde dat het eigenlijk ook prima was zo. Mijn bioritme was overhoop gehaald ivm een ander leefschema. Deze Driedaagse was mijn leven gereduceerd tot ‘loper’. Ik hoefde alleen te zorgen voor de inname van het voorgeschotelde voedsel en vloeistof, verder nergens over na te denken en werd volledig verzorgd. Ik was ‘loper’ en moest alleen zorgen dat mijn lichaam kon blijven gaan. Ik stond weer op, want door goed te luisteren naar mijn lichaam wist ik dat de ‘loper’ in mij nog steeds klaar was voor het eerstvolgende parcours van 55 km.

Mindset

Ik kon mijn lichaam goed helpen door de juiste mindset, door geen onnodige energie te verspillen aan zinloze gedachtegangen over het niet kunnen slapen.’ Hoe zou het zijn om nooit meer te kunnen slapen’, dacht ik en glimlachte om deze voor Nu te filosofische gedachte, keek er even naar en zwaaide de gedachte weer uit.

Focus

Fietser en organisator Bart vertelde mij tijdens mijn lopen een verhaaltje, waarin het magische woord ‘Psycho Pro Profylactisch voorkwam. ik deed periodiek een test of ik dit woord kon onthouden. Het verdween steeds weer in de dikke mist van mijn steeds meer troebele geest, oftewel het lukte mij niet om dit woord te onthouden.

Wel zag ik op een gegeven moment de oranje linker gymschoen van Hans bungelend langs mijn stoel in de bus aan voor onze kat Keesje. Ik besefte op dat moment dat door slaapgebrek in combinatie met extreme loop alertheid mijn geest, geheel zonder mij, zijn eigen verhaal begon te schrijven. Het ging op de loop zogezegd, of nam een loopje met mij.

Focus

Het was weer mijn beurt. 03.15 uur en ik loop mijn volgende twee km door het te donkere buitengebied. Fietser en organisator Rhaisa vertrouwd en beschermend naast mij, om op koers te kunnen blijven. Samen verdwenen we om 03.20 in het weidse Niemandsland, om vervolgens weer later op de juiste koers te komen. ‘Ach, extra kilometertjes voor het goede doel is prima’, dacht ik geheel Psycho Pro Profylactisch.

‘Hé , het woord kwam zomaar even spontaan voorbij’, dacht ik verbaasd. Het stond zelfs in kleurrijke vurige Neonletters geschilderd in de donkere hemelse nacht. Of Rhaisa dat ook zag, vroeg ik hijgend. ‘Natuurlijk‘, reageerde ze. Dit antwoord had ik even nodig, gaf mij ‘vleugels’ en ik verdween in de nacht.

Luistertip: Insomnia, Faithlesshttps://www.youtube.com/watch?v=P8JEm4d6Wu4

Met dank aan Bart voor het prachtige woord, met dank aan de organisatie van de SocialRun, de Lentis organisatoren, de lopers en fietsers en alle donaties voor het goede doel: Op weg naar een inclusieve maatschappij waarin iedereen even welkom is

APK voor de Socialrun Komt een man bij de dokter

Momenteel ben ik mij met hart en ziel aan het voorbereiden voor het loopevenement de Socialrun. Dit is een groot landelijk evenement dat zich jaarlijks inzet voor een inclusieve maatschappij. Werken aan destigmatisering is de grote missie. De slogan is ‘Meedoen is Winnen’.

Je zou dus kunnen stellen dat ik daarom als loper van de 550 km estafette redelijk zorgeloos in de pré fase zou zitten. Niets is minder waar. Blijkbaar wordt er een dieper liggende waarde aangeraakt, wat mij motiveert om fanatiek te gaan trainen. Al is een goede conditie sowieso wel raadzaam.

In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat het intensieve trainen meer vanuit noodzaak is, dan vanuit een feestelijke ‘passie’. Maanden verkeerde ik in een te relaxte ‘staat van zijn’, omdat het evenement pas half september zou plaatsvinden. ‘Een komt wel’ houding, dirigeerde mijn dagelijks leven, het leek allemaal nog zover weg. Dat was wel even spijtig, want:

Op een dag was ik terug van vakantie en bleek tot mijn schrik de Run nog maar een maand te willen wachten. ‘Opschroeven dus die training’, dacht ik lichtelijk paniekerig en ging nogal schemaloos dagelijks bewegen.

Mijn huisarts

Mijn huisarts was ook al niet erg bemoedigend. Bij de Health check, kwam het gesprek al snel op hardlopen. ‘Je hebt je leeftijd ook niet mee’, reageerde ze, op het moment dat ik klaagde over de mate van inspanningen versus toegenomen conditie. ‘Wil je als zestigplusser slagen maken, dan moet je minstens vijf dagen in de week trainen’, zei ze resoluut en verplaatste de stethoscoop op mijn lichaam. Ze besloot om mij een hartritme kastje mee te geven, waarbij mijn hart 24 uur gemonitord zou worden. Of ik alle acties bij wilde houden in het speciale dagboekje, sommeerde de strenge verpleegkundige van zekere leeftijd de volgende dag bij de instructie voor het ‘kastje’. ‘Dus geen proza’, voegde ze er kortaf aan toe, alsof ze afwist van mijn schrijvershart.

Hartritme 24 uur kastje

Ik hield dapper 24 uur alle activiteiten bij en stelde mij voor dat het voor de lezende cardioloog dokter heel saai moest zijn. Dus vertelde ik dat ik om 11.00 gewandeld had met vriend Cees, na de vergadering met Jakob en heel blij was om beiden weer te zien. Over de autorit naar mijn zoon Devon om 16.50 en dat we samen Amber en Joke ophaalden. Wat hadden we het heel gezellig samen en of de dokter belang bij het recept had van mijn pasta gorgonzola? Tussen 20.41 en 20.42 sloeg ik een mug dood, waarschijnlijk ging mijn hartslag toen even behoorlijk ophoog, want ik vind ze zo irritant dokter. U ook? Het editen van de Podcast met mijn zoon was wel ontspannen, vooral omdat ik niets hoefde te doen, behalve een betrokken houding aannemen en de catering verzorgen. Kijkt u maar eens op mijn YouTube kanaal Tonie Roerdink en beluister onze hartverwarmende Podcast.

Dank u dokter voor het lezen van mijn hartfilmpje met bijbehorend verslag en als u dit leest ben ik ergens in zuidwest Nederland de Socialrun aan het rennen.

Ik wens u alle goeds en hoop op een goede uitslag. Daag.

Luistertip; Run like hell,David Gilmour/https://www.youtube.com/watch?v=El4AEHR1ANw Pink Floyd

Fietsen en Parkinson

We fietsten in de Zuid-Limburgse heuvels om aandacht te vragen voor Parkinson en de mantelzorger. De Ride voor Parkinson begon ‘s ochtends vroeg en eindigde ‘s middags bij het passeren van de finish in Valkenburg. Geen ‘toeters en bellen’ bij ontvangst. Geen muziek, medailles, harde muziek of het gebruikelijke Limburgse Gulpener biertje bij de finish. Ik was dat gewend bij het jaarlijkse ‘Limburgs mooiste’ fiets evenement. Ik was blij met de ogenschijnlijke soberheid, want het bracht mij nog meer aan het denken over waar het werkelijk over gaat, waar ik op deze dag voor fiets. Bij de start had de Parkinson neuroloog in zijn toespraak nog gerefereerd aan de slogan ‘we stoppen pas met de Ride voor Parkinson, als Parkinson stopt. Het ontroerde mij onverwachts en ik besloot om deze gehele dag mij met positieve gedachten en intenties te focussen op de mensen en hun gevecht met Parkinson en de mantelzorgers. Want Parkinson heb je niet alleen, werd uitgelegd. ‘De opbrengst gaat gebruikt worden om een mooi online hulpprogramma voor de mantelzorger te ontwikkelen’, gaf hij ons voor vertrek nog mee.

Grenzen aangeven

‘Heel mooi en erg nodig’, vond ik en ik dacht aan het prachtige preventie werk wat ik tegenwoordig mag doen. Uit ervaring wist ik al dat mantelzorgers heel vaak ver over hun eigen grenzen heengaan, met alle minder prettige gevolgen voor hun eigen welzijn. Ook zij verdienen aandacht en ondersteuning.   Natuurlijk stond op deze dag plezier maken hoog in ons vaandel. Het werd een prachtige en (Yes!) een zonnige dag, tenminste vanaf het moment dat uiteindelijk de mist zich gewonnen gaf en was opgetrokken. De laatste mistflarden ijlden nog een beetje na en verdwenen naar hoger gelegen gebieden.   Mijn broer legde uit dat kou funest voor hem was, want het trillen neemt dan in alle heftigheid toe, waardoor het fietsen onmogelijk wordt gemaakt. Gelukkig konden we dit tackelen met meegebrachte extra warme kleding voor deze eerste koele uren. Als fervent eilandbezoeker had ik namelijk geleerd, dat zelfs op prachtige dagen een extra kledingstuk altijd handig is, want het loopt altijd anders dan verwacht. Dit is namelijk Holland waar paraplu en parasol elkaar snel kunnen afwisselen. En dan heb ik het nog niet eens over de klimaatverandering die al behoorlijk om zich heen slaat.

Dutch mountains

We genoten van het samen buiten zijn. Boven in de ‘dutch mountains’ zag en ‘voelde’ ik de nog in lichte mistflarden ondergedompelde sprookjesachtige vergezichten over het Limburgse heuvellandschap. De milde Indian summer zon liet zich steeds krachtiger gelden. In dit ansichtkaart landschap ging ik soms traploos zoevend naar beneden, gedragen door de rug van een majestueuze heuvel. Dan weer stilzwijgend zwoegend op de pedalen om de top ‘ trap voor trap’ soms staand op de pedalen te halen.

Parkinson

‘Par-Kin -Son’, ‘Par-Kin-Son’ zeg ik met mijn interne stem op de maat van mijn pedalen en zie mijn broer voor mij dapper en gefocust deze rot ziekte op dit moment verslaan. ‘Het is chronisch en tegelijkertijd progressief. Ik heb diep respect voor zijn positieve levenshouding en zijn focus op wat vooral wel kan. ‘Het is gewoon kut’ , mompel ik tegen mijzelf. Ik merk dat ik mij even boos begin te voelen. Het ebt weer weg bij de realisatie van de zinloosheid van dit onmachtsgevoel. Maar vandaag wint mijn broer glansrijk. Vandaag genieten we van het vrije gevoel, het samen zijn, de boost voor lichaam, geest en ziel. ‘Fietsen in de heuvels van Limburg, balsem voor de ziel’, dacht ik en genoot volop van het moment. ’Ik hoop dat we nog lang samen mogen fietsen broer’, benoem ik in stilte. Ik kom naast hem rijden en samen nemen we de laatste etappe naar de finish.

Luistertip: bicycle race, Queenhttps://www.youtube.com/watch?v=GugsCdLHm-Q

Quote: Gezondheid is niet de aan/ of afwezigheid van ziekte, wel het vermogen om met fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven om te gaan en zoveel mogelijk eigen regie te voeren. (Machteld Huber/IPH)      

Afscheid nemen bestaat wel

‘Hoe neem je goed afscheid’, dacht ik terwijl we richting afspraak gingen.

Met de gitaar op de rug, afscheidscadeau en een pannetje eigengemaakte soep in één hand waren we op de fiets naar onze laatste muziekgroep bijeenkomst in deze samenstelling. Het was gelukkig vlakbij, want het pannetje was nogal heet en balanceerde dientengevolge om de tien seconden even op het stuur om handpalm en spiergroepen te bevrijden van een nog te indringende hitte. Gelukkig was het slechts vijfhonderd meter verderop. De oprit was ongeveer de helft van de te ondernemen afstand en ik moest denken dat mijn perceptie ten aanzien van afstand ondertussen ook al behoorlijk veranderd was. Als stadsmens woonde ik jarenlang in een rijtjeshuis met klein tuintje. We namen acht jaar geleden afscheid van de stad en gingen op het platteland wonen. Het eerste jaar ‘verdwaalden’ we in onze nieuwe grote tuin, onder de indruk van de afmetingen en nu vinden we het heel normaal en niet echt heel groot. Ik heb nooit afscheid van de stad hoeven te nemen. Ik werk er, we hebben onze kinderen er wonen en we gebruiken de stad nog steeds voor café, theater, marktbezoek en andere leukigheden.

Afscheid

‘Dit afscheid is anders’, denk ik een beetje recalcitrant en stap voorzichtig van de fiets af. Bedachtzaam balancerend voor de soep en voor mijn lichaam, want met het klimmen van de jaren heeft de soepelheid toch een ‘tikje’ gehad. Ik probeer snel na te gaan, wanneer de stramheid het ging winnen van het soepele ‘atletische’ lichaam en de ‘verplichte’ yoga als een tijdelijke redding – en uitstel moment mijn leven binnenkwam. Ik laat het maar los, het duurt al te lang.

Dit afscheid betrof muziekvrienden die gaan emigreren naar Engeland. Enkele jaren geleden hadden we met buurtgenoten een muziekgroepje opgericht. Driemaandelijkse uitingen van serieuze en frivole creativiteit, waarbij muziek maken en zingen, gelijk opging met hartstochtelijke culinaire geneugten. Het tafereel speelde zich vaak af op de lome zomerse zondagmiddag en avond in tuin of veranda. In de donkere periode verplaatste het zich binnenshuis rondom piano, houtkachel en sfeerverlichting.

Hello Goodbye

zong ik. Dit nummer van the Beatles vertolkte heel goed de verwarring over deze laatste bijeenkomst, waarbij je ongemerkt al een beetje afscheid van elkaar hebt genomen. Want ondanks dat Marco Borsato had gezongen dat afscheid nemen niet bestaat, blijkt het wel degelijk te bestaan.

De stilte werd stiller

Nu de meteorologische zomer weer overgaat naar de herfst, besef ik mij dat het leven ook vooral leren afscheid nemen is. Mijn jeugd flitste voorbij, mijn ouders allang ‘vertrokken’, alle eerdere relaties en vriendschappen waar ik een tijdje mee op mocht lopen, mijn ooit kleine kinderen, waarvan ik soms nu al de tel van hun volwassen jaren kwijt raak, de lijst van kleine en grotere ‘afscheiden’ is oneindig lang.

Cello

We zongen ons gezamenlijk afscheidslied, waarbij de cello intermezzo’s perfect het gevoel van dat moment vertolkten. De stilte werd stiller, de melancholie kreeg ruim baan. ‘ Uit het oog is niet uit het hart’, had een groepslid bemoedigend geappt. Heel mooi gezegd, want als je met hart en ziel denkt aan datgene (diegene) wat mooi was, kun je ook genieten van dat wat achter je ligt en je openstellen voor de toekomst .‘Daarnaast hebben we genoeg keuzes om toekomstige ontmoetingen mogelijk te maken’, bedacht ik mij en voelde dat ik hiermee vooral regie terughaalde over mijn eigen leven.

Oneindige oprit

We lopen met ze mee naar de lange oprit en zwaaien ze uit. Ik zie de achterlichten van hun fietsen steeds meer opgaan in de donkere nacht. Even later fietsen we naar huis en ik denk aan onze oude schutting die morgen vervangen wordt. Het werd namelijk tijd om er afscheid van te nemen.

Luistertip: Hello Goodbye, the Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=ywZqBGHDTlA

Herdenking/ I am a Soulman

Op een van de laatste dagen van onze vakantie in het bosrijke middelgebergte in het Harz gebied van Duitsland bezochten we het herdenkingsmonument Langenstein- Zwieberge. In dit voormalige concentratiekamp uit de tweede Wereldoorlog werden duizenden gevangenen gedwongen om onder onmenselijke omstandigheden tunnels te graven om daar vervolgens vliegtuig onderdelen voor de nazi’s te maken. Velen overleefden dit niet en kwamen in massagraven op het terrein terecht, of vonden uiteindelijk de dood in een ander kamp.

Herdenking

We leggen een bloemetje voor de opa van Joke bij het koperen herdenkingsplaatje. 1700 herdenkingsplaatjes op een laag muurtje rondom een grasveld, oftewel het massagraf. Ze kregen in ieder geval hun naam terug. Allemaal mensen uit verschillende landen uit Europa die het kamp nooit meer uitkwamen. 1700 mensen die het kamp niet hadden overleefd. Er waren nog velen, waarvan de naam helaas niet meer te achterhalen was, aldus onze deskundige en super lieve gids die alle tijd voor ons nam bij deze familiereis naar het verleden.

De bomen hebben alles gezien

‘Het ziet er haast vredig uit’, fluister ik en kijk even omhoog naar de imposante ruisende bomen, die door het milde zonlicht een gouden gloed krijgen. ‘Zij hebben alles gezien’, stel ik mij voor en we lopen even later door naar ‘de zwarte boom’ verderop in het bos. Hier werden mensen soms opgehangen. De boom ging in de jaren zestig dood en werd geconserveerd om te kunnen blijven herdenken. Ik stel mij voor dat deze boom een overdosis pijn en angst zou hebben gevoeld en besloot om vroegtijdig dood te gaan. De robuuste horizontale zijtak laat nog steeds overduidelijk zien, waar het martelen, met de dood tot gevolg, heeft plaatsgevonden.

Zielen

Ik voel een huivering en mijn lichaam geeft signalen om vooral door te lopen. De sfeer voelt hier niet fijn. Is het mijn levendige verbeelding, of hangt hier nog altijd een trieste energie? De lichamen zijn al bijna tachtig jaar opgenomen in de grond en allang vergaan. ‘Ontzielde lichamen’, hoor ik mijzelf zeggen en kom hiermee gelijk middenin mijn vragen over het bestaan van de ziel en geest tijdens en na de dood. Zijn ze gevlogen? Of is er niets meer? En wat voel ik hier dan? Feit is dat de gevangenen deze moord rituelen meerdere keren hebben moeten meemaken. De houten barakken stonden op hetzelfde terrein. 200 hectare aan ellende, onrecht, machtsmisbruik, machteloosheid, angst, dood en verderf.

Twee dagen later

We komen thuis en kunnen gelijk door naar het buitenfeestje van vrienden uit de buurt. Bij deze gezelligheid, uitstekende catering en het vuur komt het gesprek spontaan op ‘de ziel’. Of deze bestaat, ook voor dieren? en zo ja, wat dat dan zou zijn. Na beschouwende gedachten uitwisselingen, komen we tot een acceptabele beschrijving. Over het bestaan ervan wordt verschillend gedacht. Kortom, het is aan mij en ons of je ervoor open wilt staan. Welke perceptie past het beste bij je en ben je daarmee tevreden?

I am a soulman

Het was al laat en het tijdstip, vuur en een nogmaals allerlaatste drankje bewerkstelligde dat het denken niet meer zo vlot ging. Mijn lichaam en mijn geest gaven wel dringende aanwijzingen om vooral te gaan slapen. De volgende dag dook ik in literatuur, bijbel en internet betreffende mijn zoektocht naar de ziel. De ‘telefoon en software ‘ uitleg vond ik heel leuk bedacht;

‘Als je telefoon je lichaam is, dan is je ziel de software en is je geest de elektriciteit die het nodig heeft om goed te kunnen functioneren. Je telefoon moet regelmatig aan de lader, anders heb je er niks aan. (bron internet)’

Even later kwam ik een mooie uitspraak van Marieke van Meijeren op Instagram tegen; ‘Bidden is contact maken met het hogere en mediteren maakt het mogelijk om het antwoord te kunnen ontvangen’. Ik staakte direct mijn zoektocht. I am a soulman, zong ik en zocht het nummer op.

Luistertip: I am a soulman, Sam Moore en Lou Reedhttps://www.youtube.com/watch?v=RBd4SuDNsGQ

Vakantie 2e EP Dilemma

Onderweg naar het bergachtige en dichtbeboste Harz gebied in Duitsland spelen we in de auto het spel ‘Dilemma’.

Hilarische vragen zoals ‘altijd met je ogen rollen als iemand je een vraag stelt, of altijd ‘you go girl zeggen na elke zin’,

verhogen de feestvreugde en joligheid op weg naar ons vakantie verblijf. Dit ondanks de kletterende regen.

De ruitenwissers werken op volle snelheid om het zicht op dat wat voor ons ligt te garanderen en te helpen om veilig op onze bestemming aan te komen. Ik moet me extra goed op de snelweg concentreren.

Ik denk even terug aan de afgelopen week met warm zonnig kampeerweer. We genoten op verschillende plekken in Frankrijk en nu zijn we met de kinderen op weg naar een gebied met een weekvoorspelling van regen en herfstkoelte in het middelgebergte van onze oosterburen. De stemming is opgetogen en we hebben zin in een week ontspannen samen zijn met behulp van de luxe van een riant appartement in Sankt Andreasberg.

We waren al gewaarschuwd dat het bosrijke Harzgebied in rap tempo aan het veranderen is. Ik lees dat sinds 2018 in Duitsland al ruim 180.000 hectare bos in versneld tempo door klimaatverandering verloren is gegaan. Door extreme droogte en hitte verzwakken vooral de fijnsparren, waardoor schorskevers de bomen kunnen binnendringen, met een ‘onverwachtse’ dood voor de boom tot gevolg. Door het snelle veranderende weertype kunnen de schorskevers steeds beter de winter overleven en ongegeneerd hun gang gaan in overvloedige boom- maaltijden. De Duitse overheid heeft de noodklok geluid en een eerste 800 miljoen beschikbaar gesteld voor gevarieerde herbeplanting ten behoeve van ‘behoud’ van het Duitse bos.

We rijden het imposante gebied van onze bestemming in en ik schrik eerst van de aanblik van het eens zo dichtbeboste natuurpark. Ik kan wel zien dat er hier heel hard gewerkt wordt aan een nieuw gebied. We zien honderden gekapte bomen langs de weg. ‘Door de bomen zie ik nu wel het bos’, althans dat wat er van over is gebleven. Vele zieke bomen bezwijken onder hun eigen gewicht en buigen deemoedig hun kruin ter afscheid van deze wereld. De ondertussen meerdere kale vlakten geven een surrealistisch beeld en ik krijg eerst associaties met de bovenste kilometers van de Ventoux waar leegheid het wint van de natuur.

‘Hoe kan dit Om- Gedacht worden’, vragen we onszelf hardop af.

De overheid is al wel bezig met oplossingen door gevarieerde herbepanting, echter dit gaat nog jarenlang duren voordat er een bos- en hernieuwd bosgevoel aanwezig zal zijn.

Ik zie door de dode bomen die leunen tegen hun nog (over)levende soortgenoten een nieuwe schoonheid ontstaan van prachtige vergezichten in dit vriendelijke berglandschap.

‘De natuur gaat het uiteindelijk wel redden’, overdenk ik. Alleen, wat doen wij? Wat kunnen wij? En overleven wij? Want bossen zijn de longen van onze aarde.

Het toerisme zal zich gaan aanpassen. Bosbeleving zal eerst worden vervangen door prachtige veld wandelingen, met af en toe een stukje bosbeleving. In de winter kan nog steeds het langlaufen beoefend worden, tenminste als de sneeuwwinters nog blijven komen.

Mantra

Het is aan ons om de noodklok te blijven luiden, te blijven roepen, zeuren, zeiken en positieve acties te voeren. Steeds weer, om ons allemaal in beweging te krijgen om nieuwe duurzame manieren van leven te creëren en vooral hoop te geven.

Om een positieve mindset (wir schaffen es) te bewerkstelligen. Dit naar elkaar uitstralen opdat we het roer gezamenlijk om kunnen gooien. Om onze planeet te behouden en onszelf en vooral onze kinderen en kleinkinderen ook een mooi leven met mogelijkheden te kunnen ‘garanderen’.

Luistertip: the Seed, Aurora, ( zoek je het op?)

Vakantie 1e EP

Vandaag geen activiteiten meer.

Ik had mij voorgenomen om met de flow mee te gaan. Geen haast en geen nacht doorrijden. Ik ging rustig inpakken om aan het eind van de dag de vrouw op te halen van haar werk. Nog een Kopje koffie bij (schoon) moeder en ‘On the road’. Na twee uurtjes rijden kozen we via het handige Booking.com. een hotel om onze vakantie luxe, ontspannen en culinair hoogstaand te starten en vooral te vieren. Alles klopte hier, inclusief fijne bediening, de juiste wijn en een karmeliet op de tap, wat je niet vaak tegenkomt. De dissonant deze nacht was een mug zich om 06.20 uur meldde en bleef.

Ik lig in ons kleine, handige lichtgewicht koepeltentje op het sportieve inflatable smalle matje en wordt wederom wakker. Ik wil niet, maar de interne natuurlijke drang om te plassen vraagt steeds nadrukkelijker mijn aandacht. ‘Gelukkig werkt het allemaal nog’, denk ik en met deze positieve gedachtenswitch ontworstel ik mij uit mijn dromen en kruip voorzichtig over de vrouw, open de rits van de tent. Het ritsende geluid klinkt oorverdovend in de stilte van de nacht. Het is 03.10 AM.

Het is 100 stappen om de weg naar de toiletgroep te overbruggen. Ik probeer al wandelend mijn droom vast te houden. Dit mislukt, vanwege een blaffende hond en het automatische felle licht in het toilet gebouw, die als een gestapo lamp om de paar seconden aan en uit floept.

De camping is vol en omdat wij tot de categorie behoren die niet reserveert, is het hoogst onzeker of we nog een nacht kunnen verblijven. ‘Leve het onverwachtse’, zeg ik tegen mijzelf om de moed er opgewekt in te houden.

Mijn mantra ‘er is altijd plek’, blijkt te werken en we pakken het tentje op om het ‘een campingstraat verder’ weer neer te zetten. ‘Weer een nacht bijgeboekt’, denk ik voldaan en geniet van de zonnige dag op de voorspelde regendag.

Toch ontkom ik niet aan de minder prettige gedachte om ergens diep in de nacht weer een sanitaire wandeling te moeten ondernemen.

Dezelfde film, hetzelfde ritueel. Dit keer was het tijdstip 01.30 uur en het aantal stappen vijftien meer. Waarschijnlijk sloeg de vermoeidheid toe. Terug op mijn matje check ik mijn telefoon en mijn blik valt op ‘vandaag geen activiteiten meer’, tevreden verdwijn ik in het heerlijke nietsdoen en ‘droom’ over campers in diverse soorten en maten en val in een diepe slaap.

Op onze laatste camping beleef ik met al mijn zintuigen de kalme rustgevende zee, liggen de plekken ruim verspreid in de duinen en staat helaas de toiletgroep op meer dan 350 stappen.’Hoe tackel ik deze?’, denk ik strijdlustig’ en vertrouw volledig op het te komen juiste antwoord.

Het is 04.00 uur AM, als ik ‘moet’, kruip vervolgens het handige lichtgewicht kleine tentje uit met kledingstukken in hand en mond en kleed mij in de nacht,steunend tegen de auto, netjes aan en fiets half slaapdronken naar het toilet. Een unieke beleving.

Luistertip; I can’t get no sleep, Faithless (vanwege WiFi loze vakantie en andere uitdagingen, zelf opzoeken)