Meedoen is winnen

Het was meivakantie en ik had net besloten om mijn kwakkelende zestig- plus conditie vanaf heden grondig aan te pakken. Om eerlijk te zijn was er ondertussen een noodzaak ontstaan, omdat ik mij definitief had opgegeven voor het Social Run evenement. Ook al leek september nog ver weg; ik kende mijn eigen valkuilen, waaronder uitstellen een zeer bekende strategie was. Ik herlas een eerdere eigen column, waarin ik het belang van een consequente training uitlegde. ‘Na een week rust al degeneratie van de spieren’, lees ik in deze onderwijzende column. Ruim een jaar Corona en ik constateer vier extra kilo op mijn digitale weegschaal. Het cijfer ‘86’ staat er echt. Ik zucht diep en herpak mijzelf bij een bakkie troost. ‘Een plan van aanpak moet er komen’, besloot ik. Ondertussen was ik al wel bezig om dagelijks meer kilometers te maken. Yoga, wandelen en vooral korte sprintjes om mijn lichaam meer wakker te schudden uit zijn dommelende winterslaap.

Nu kwam de training over positieve gezondheid en veranderwensen die ik gaf zeker van pas. Ik kende alle tips, valkuilen, verdringingen, beperkende en helpende gedachten om tot de juiste mindset te komen. Al is het veel makkelijker dit aan anderen te vertellen. Het ging nu alleen over mijzelf. Ik wilde mijn passie voor het lopen weer terug. Helaas was deze met het stijgen van de kilo’s en het missen van het ritme van mijn sportschool lifestylecenter Mind&Motion wat weggezakt. Ik verlangde steeds meer naar die extra stimulans van mijn coach Marit, als we op de zaterdagochtend in groepsverband ons fit fietsten tijdens de ‘spinning’ workout.

Halve marathon Vlieland

Het leek zo lang geleden. Ik dacht terug aan mijn eerste halve marathon op Vlieland. Het was prachtig weer en we stonden op het dek van de veerboot op weg naar onze vakantiebestemming. Al snel raakte ik in gesprek met een medepassagier over deze halve marathon. De man had gevraagd wat ik ging doen en hij behoorde waarschijnlijk tot de categorie mensen die eigenlijk liever zijn eigen verhaal wilde vertellen, in plaats van geïnteresseerd in gesprek te zijn met een cadans van elkaar afwisselen in luisteren en praten. Mijn ‘halve marathon’ werd heel snel gepareerd met zijn hele marathons in Berlijn, New York, Sydney en andere fantastische plekken all over the world. Ik bemerkte een discrepantie tussen zijn sportieve prestaties, versus zijn nogal omvangrijke buik. ‘Wanneer was je laatste marathon’, vroeg ik met waarschijnlijk enige stekeligheid, omdat dit gesprek een ‘eenrichtingsweg’ was. ‘Tien jaar geleden’ zei de man, keek weg en nam nogmaals een slok van zijn bier en stak een sigaret op. ‘Dan telt het niet meer’, zei ik omdat onze conversatie toch al failliet was en ik geen verbinding voelde.

Het verhaal

Dit is ondertussen alweer ruim vijftien jaar geleden. Waarschijnlijk zou ik nu wel milder zijn geweest en gevraagd hebben naar de switch van zijn lange reeks van topprestaties en zijn verandering van leefstijl. ‘Welk verhaal zou daarachter zitten’, dacht ik, want iedereen heeft zijn verhaal waarom zaken in het leven soms anders lopen. De ‘telt niet’ houding gebruik ik trouwens nog wel voor mijzelf. Mijn laatste halve marathon is alweer enkele jaren geleden en ik hanteer een ‘dit telt niet’ houding indien het te lang geleden is, om er goede sier mee te maken. Ook is dit een mooie stimulans om ervoor te gaan, vooral door het te verbinden aan een goed doel, waarbij plezier en passie de boventoon mag voeren. Want meedoen is winnen, zeggen de organisatoren Frank en Nienke van de Social Run en zo is het.

Luistertip:My Baby, Moon showerhttps://www.youtube.com/watch?v=VahEoT5nDYI

Quote; Echt luisteren naar jezelf is net zo belangrijk als luisteren naar de ander

Shine a light

Shine a light

Ik moest opnieuw denken aan de kracht van gedachten in positieve en andere zin. Vooral aan de worsteling die velen (inclusief mijzelf) vaak met onaangekondigde kritische gedachten hebben, Ze hebben de neiging om als botsautootjes heen en weer schieten. Ze bezoeken ons op de meest onverwachtse momenten en blijven ronddwalen en malen in de geest, waar ze zich het liefst willen settelen. ‘Vergelijkbaar met een gast die over je grenzen heengaat en jouw behoeften niet aanvoelt’, bedacht ik en had er enkele herinneringen bij.

Gedachtenstroom

Eerder schreef ik al over de aannames, waarden, normen, (beperkende ) overtuigingen, cultuur en over veerkracht met betrekking tot onze gedachten. Het lijkt wel alsof deze ‘interne criticus’, de ‘niet goed genoeg‘ stem het vaak ruimschoots wint van de opgewekte, blije en vrije gedachtestroom van zelfvertrouwen, lichtheid en plezier. Vaak vergeten we om even stil te staan, in stilte te luisteren naar de goede bedoeling achter de boodschap van deze ‘aandachttrekker’, want we willen het liefst zo snel mogelijk dat de bijbehorende ‘pijn’ gefikst wordt. Het aanbod van coaching-, cursus- en therapie mogelijkheden om de gedachten last te tackelen lijkt haast oneindig en dat betekent volgens mij dat het een universeel herkenbaar probleem (lees; verlangen) is. Zelfs in de dromen stopt het niet. Diep weggestopte angsten worden met soms surrealistisch beeldmateriaal in het droomlicht gezet en maken er een schimmige B film van. Gelukkig zijn er soms ook louterende inzichtgevende ‘Aha’ momenten vergezeld met prachtige beelden, tenminste als het vele verwerken een beetje geordend is.

Hulpmiddelen

We kunnen alle hulpmiddelen krachtdadig inzetten en uiteraard is dit helpend. De paradox is echter dat bij het durven toelaten van de gedachten met bijbehorende emoties, deze verminderen, of vaak verdwijnen. De gedachten zijn zich gaan aanpassen aan een ander of nieuw verhaal, waarmee je kunt dealen, ook wel eens veerkracht en zingeving genoemd. Ik vroeg mij af, waarom we vooral specialist zijn geworden in het opmerken van wat niet goed gaat in plaats van wat wel goed gaat. (Ik heb het hier niet over traumatische gebeurtenissen).

Een simpel voorbeeld; ik had onlangs de trap in huis geverfd en er was een klein spettertje van deze goudgele verf op de witte muur gekomen. Niet ingewikkeld om te raden waar mijn aandacht vooral naartoe ging. Nog eentje; ik gaf een training en dat ging goed. Er was maar één persoon die de training niet echt van toepassing vond….

Overleven

De uitleg hiervan gaat ver terug, toen we nog aan het jagen waren. Onze hersenen waren ingesteld op overleven en we werden specialisten in het detecteren van gevaar, van wat eventueel niet goed zou kunnen gaan. De reacties waren vechten, vluchten, of ‘bevriezen’, om het gevaar te tackelen. Onze ‘bedrading’ van de hersenen is dus nogal verouderd. Het ‘acute’ gevaar is nu ‘een angst voor afgang’, afwijzing, niet gehoord en gezien worden et cetera. Dit beseffen kan op zich al helpend zijn. We rijden eigenlijk in een Daf 33 op een TT circuit.

Stilte

Bij mijn ochtendritueel, een door mijzelf samengestelde hoeveelheid rek- en strek oefeningen en sinds kort aangevuld met (adem) meditatie, zoek ik ook steeds meer naar de stilte tussen twee gedachten. ‘Een mooie gedachte’, dacht ik met een berustende glimlach. Hoe beter ik voor mijzelf zorg, des te meer licht er is en kan ik ook met aandacht en focus mij tot de ander richten. ‘Shine a light’, zong ik en bedacht dat het mooi zou zijn om in contact daadwerkelijk een prachtig en helder licht op de ander te mogen schijnen, of gewoon iemand eens in het zonnetje te zetten.

Luistertip:

Have you ever seen the rain, CCR/John Fogertyhttps://www.youtube.com/watch?v=u1V8YRJnr4Q

Quote: van zorgen (maken) om, naar zorgen voor

Aangeboden: Sensibiliserende synchroniciteit

Ik kwam weer eens enkele woorden tegen, waarbij het woordenboek een hoog nuttigheidsgehalte had. ‘Sensibiliseren’ dook afgelopen week vanuit het niets op en het bleek dat de uitleg ervan nog niet zo makkelijk was. Ik had er nog nooit eerder van gehoord. De van Dale gaf aan ‘tot rede brengen‘, of ‘gevoelig maken’, mede afhankelijk van de context. ‘Communicatie is al ingewikkeld genoeg’, dacht ik, omdat iedereen redeneert vanuit zijn eigen gekleurde perceptie en het gegoochel met moeilijke woorden maakt het er niet makkelijker op. Waarschijnlijk werd hier op een vage manier bedoelt dat die ander zichzelf moest aanpassen, oftewel ‘een toontje lager moest zingen ’. Door vaag taalgebruik kun je jezelf in ieder geval lekker indekken onder een mistige deken van ‘zo heb ik het niet bedoeld’.

Serendipiteit en synchroniciteit

Alsof het zo moest zijn ‘struikelde’ ik deze week nogmaals over nog een voor mij niet alledaags woord. ‘Serendipiteit’; het beste te vertalen als het vinden van iets onverwachts en bruikbaars, terwijl je op zoek was naar iets anders. Voorbeeld; Columbus dacht dat hij in India was aangekomen, echter ‘ontdekte’ Amerika. Mijn serendipiteit momentje had ik vijf jaar geleden. Na een nacht vol avonturen en pech langs de Franse route de soleil, zat ik zuchtend en steunend in mijn klapstoeltje op onze camping langs een zuidelijk riviertje en vroeg mij af hoe ik deze aaneenrijging van belevenissen ordelijk en nog enigszins prettig leesbaar in mijn dagboek kreeg verwerkt. Opeens besefte ik dat ik mocht selecteren, fantaseren, weglaten en verdraaien, waarmee er geheel onverwachts mijn toniescolumns passie was geboren.  â€˜Was het synchroniciteit, waar ik via serendipiteit op uit kwam’?, vroeg ik mij af. In beide gevallen is er niet echt een causaal verband tussen wat er gebeurt en wat zich aandient.

Betekenisvol

Wel een magisch fenomeen’, besloot ik toen ik enkele voor mij betekenisvolle en niet direct verklaarbare gebeurtenissen nogmaals de revue liet passeren. Van de lichtere variant, van het denken aan een vriend en even later belt hij, denken aan een liedje en even later speelt deze op de radio, tot aan de meest indrukwekkende gebeurtenissen. Mijn moeder had dit sterk; ze lag haar middagdutje op de bank te doen en plotseling schoot ze in paniek omhoog, waarbij ze de naam van een van haar zoons riep. Een latere reconstructie bracht aan het licht dat de desbetreffende zoon op dat moment hoog in de Italiaanse bergen aan het wandelen was en plotseling werd overvallen door een gevaarlijk dichte mist, waardoor hij even in paniek raakte. Mijn moeder had het gevoeld, ongeacht tijd en afstand.

Vakantie

We gingen op vakantie en ik bezocht nog even voor vertrek mijn oma. Bij het afscheid had ik een voorgevoel dat het de laatste keer zou zijn en nog geen week later werd ik op de vakantiebestemming ‘s nachts plotseling wakker en besefte dat mijn oma mij in mijn droom bezocht had om afscheid te nemen van mij in deze wereld. De volgende ochtend bereikte mij het nieuws van haar overlijden.

Open mind

Ik besloot om we weer meer open te stellen voor deze vorm van synchroniciteit. Carl Jung had er heel bemoedigend uitleg aan gegeven door deze vorm van telepathie onder het ‘paraplubegrip van synchroniciteit te scharen en het vooral genormaliseerd. ‘Mijn waarheid’, dacht ik en voelde krachtige energie, omdat ik wist dat ik mij hierover nooit zou laten sensibiliseren.

Luistertip: Instant Karma, John Lennonhttps://www.youtube.com/watch?v=xLy2SaSQAtA

Ver weg en dichtbij

Ik bladerde in mijn notebook door de vele opgeschreven ideeën, flarden van losse gedachten en andere invallen voor mijn columns. Hierbij moest ik onmiddellijk denken aan het ogenschijnlijk rommelige aantekenschrift van mijn moeder, die we gingen uitpluizen na haar overlijden. In deze speurtocht naar een vorm van contact met haar ‘gedachten’ vonden we een recept voor kippensoep. Ze adviseerde om gebruik te maken van ‘Maggi’ als basis en gaf persoonlijke tips waarmee de soep meer ‘eigen’ werd. Verder veel krabbels en nog een paar recepten. Ergens verscholen tussen het kippensoep recept stond ‘Mahler, Adagietto, Symphony nr. 5 ‘Mooi!’ geschreven. Waarschijnlijk had ze even snel dit willen onthouden en was het schriftje op deze pagina op dat moment voorhanden.

Verlangen

In mijn eigen ogenschijnlijk ongeordende aantekeningen zag ik ‘ver weg’ staan, zonder verdere uitleg en ik had geen idee meer waarom ik dit had opgeschreven. Was het een briljante ingeving, opgediept uit de donkere hoeken van mijn onbewuste, of was het gedicteerd vanuit frustratie om ver weg te zijn van gedoe in het hier en nu? Onze ‘ver weg’ vakantie naar Canada ging niet door, de refund nog steeds onzeker (zeg maar kansloos) en dit seizoen blijft iedereen ‘thuis’ in Nederland, waardoor er zelfs ‘dichtbij’ geen huisje meer beschikbaar is in het komend hoogseizoen. ‘Luxe problemen’, relativeerde ik met berusting, waardoor dit verlangen geen probleem meer was.

Ver weg

Op het moment van schrijven is de wens tot ‘ver weg’, in ieder geval ver weg, want het is zo’n heerlijk lome zonnige tijdloze en langzame zondag, met een speelse voorjaarszon die zich overtuigend aanbiedt. Vandaag geen afspraken. De beschutte tuin is mijn decor, van waaruit ik de dag geniet, beleef en aanschouw. Het voorjaarsgroen neemt het in rap tempo over van de winterse kale takken en struiken en ook dit jaar word ik weer blij ‘verrast’ door de snelheid en precisie van het ontluiken van de natuur. Elke keer weer komt zij met dezelfde hartstochtelijke passie en overtuiging, alsof het de eerste keer is om het groen en alle kleurenpracht te delen.

Bij mijn associaties op het thema, denk ik opeens weer aan het boek ‘de alchemist’ van Paulo Coelho. Mijn zoon ging met zijn toenmalige vriendin op vliegvakantie naar de zon en ik wou hem iets meegeven. Het werd dit boek, waarin een herdersjongen naar aanleiding van een droom de hele wereld doorreist op zoek naar zijn lotsbestemming. Uiteindelijk leert hij dat het luisteren naar je hart het belangrijkste is in je leven. Wat ver weg leek, was al die tijd dichtbij. Bij het uitzwaaien op het vliegveld hadden we al gesproken over de grote kans dat oma tijdens hun afwezigheid zou komen te overlijden. Het heeft inderdaad zo moeten zijn.

Tijd en afstand

Met de muziek van Mahler, ben ik direct weer terug bij het afscheidsritueel van mijn moeder op die warme zonnige dag in juli 2012. Herinneringen komen in een vrije val, waarbij de associaties over elkaar heen buitelen om de herinnering weer eens te mogen tonen. Ik glimlach en in de mix van weemoed, liefde respect en dankbaarheid realiseer ik mij dat herinneringen vanuit mijn hart mij dicht bij haar brengen. ‘Ongeacht tijd en afstand’, filosofeer ik en krijg heel even een glimp van het besef dat tijd en ruimte niet echt bestaan.

Luistertip: The Alan Parsons Project- Timehttps://www.youtube.com/watch?v=yiPtOVP-kec

Het geboortehuis

Wat was ik trots op mijn eerste eigen appartement gelegen op de tweede verdieping van een grote flat in de buitenwijk lewenborg te Groningen. Ik was achttien en met mijn jeugdliefde ondernam ik de eerste prille stappen op het glibberige levenspad, om een gezamenlijke toekomst op te bouwen. Dit was van korte duur. De relatie strandde na een jaar samenwonen en ik verhuisde via een woningruil constructie naar een kleinere woning dichter bij het centrum. Dit paste uitstekend bij mijn frivole studenten leven, waarin ook het verwerken van het verlies, door het vele uitgaan niet geheel in verhouding stond met studeren. Ik volgde een opleiding aan de sociale academie.

Verleden

Jaren later wilde ik deze belangrijke herinneringen live delen en tot mijn schrik was dit verleden geliquideerd. Oftewel, de flat was weg en vervangen door laagbouw, zelfs de naam ‘Toplicht’ was van de aardbodem verdwenen. ‘Ik heb hier echt gewoond’, zei ik ontdaan en met hese overslaande stem, gedicteerd door mijn ongeloof vermengd met frustratie. Ook het gebouw van de sociale academie was weggevaagd. Hier stonden nu irritant keurige eengezinswoningen in fantasieloze rijtjes opgesteld op de ooit oorspronkelijk strijdbare ‘het ligt ook aan de maatschappij’ grond. Zelfs mijn vroegere HAVO verderop was weg, niets herinnerde hier aan ‘school’, terwijl ik verdwaasd dwaalde door de glimmend nieuwe straten en pleinen van deze eenkleurige ‘Paddepoel’ nieuwbouwwijk op zoek naar sporen van het verleden. Ik begon aan mijn eigen geschiedenis te twijfelen en de deur naar het geloof in complottheorieën stond hiermee op een ‘lichtstraaltjes kier’.

Het geboortehuis

Gelukkig was er ook een andere beweging. Mijn geboortehuis bleef altijd fier overeind en de straat zou ook periodiek in mijn leven terugkomen. Ik woonde namelijk soms vlakbij mijn oude huis en enkele jaren geleden werkte ik tijdelijk op een locatie verderop in de straat, al voelde dat niet helemaal goed. Een paar maanden geleden kwamen mijn jongste zoon en schoondochter recht tegenover mijn geboortehuis te wonen. ‘Wat wil het huis mij nog vertellen’, overdacht ik en staarde naar de overkant tijdens de koffiebreak, na de te zware wasmachine naar boven te hebben getild.

Het moment

Enkele maanden later kreeg ik mijn antwoord. In een gesprekje met de vriendin van mijn oudste zoon, bleek haar zus sinds een jaar in mijn geboortehuis te wonen. Of ik een keer met haar het huis van de zus van binnen terug wilde zien, bood ze behulpzaam aan. ‘Dit was een unieke kans, om nogmaals volop het verre verleden van binnenuit te beleven, besloot ik. De afspraak werd gemaakt en ik liep in de namiddag van een ogenschijnlijk gewone doordeweekse dag de stenen trappen in het portiek naar boven. Het verstilde verlaten verleden zat diep verborgen in de muren en begon al voor binnenkomst zich in een duizelingwekkende draaikolk van herinneringen fluisterend kenbaar te maken. Bij elke zwaarstenen traptrede die ik besteeg, werden de ijle stemmen van het verleden steeds duidelijker hoorbaar. Ik was adembenemend dichtbij mijn eigen prille levensfase terug. Bij de voordeur stond nu een volwassen oudere man, ruim vijftig jaar later tegenover zijn eigen ‘kind’. Beide levens gingen synchroon hand in hand door de deur, vriendelijk begeleid door de lieve gastvrouwen van het huis. Zij ontvingen belangstellend en empathisch de flarden van mijn verhalen die ik tegen hun, of eigenlijk tegen mijn kind aan het vertellen was. Als laatste bedwong ik de smalle wentel trap naar zolder, met daarachter de deur die openzwaaide naar mijn allereerste slaapkamer.

Er kon nu niets meer misgaan, want ik werd ‘opgetild en gedragen’ naar de bovenste regionen, door twee engelen. Zij waren neergedaald aan de Bankastraat om mij dwars door mijn verleden in het nu van dit huis  te loodsen. Wat zijn jouw herinneringen aan je geboortehuis?

Luistertip; yesterday, the Beatles.https://www.youtube.com/watch?v=WSuVCyT63II

Het verjaardagscadeau

Ik had behoefte aan lichtheid en luchtigheid en realiseerde mij opeens dat ik hiermee suggereerde te moeten kiezen tussen zwaarte of lichtheid, waarmee ik één van de twee aan het wegduwen was.

Golven van de zee zijn een mooie metafoor’, bedacht ik mij, want in het dagelijks leven kom je in golfbewegingen steeds weer liefde en angst tegen. Dit zijn de emoties waar het uiteindelijk op neerkomt. In iedere situatie reageer je vanuit één van deze twee emoties. Soms word je overspoeld door emoties en soms kabbelt het. Soms is het heel erg kalm en ver weg als het eb getij en soms levendig en overvloedig dichtbij. Je hebt niet overal invloed op, de keuze die je wel hebt is hoe ermee om te gaan.

Veerkracht

Kelly McGonical verwoordde het zo mooi, tijdens haar Ted talk over veerkracht; ‘ Is what I’am doing helping or harming me’. Zij had veel aan deze ogenschijnlijk simpele vraag gehad die ze een periode als dagelijkse mantra gebruikte, tijdens haar crisis periode toen ze vijf jaar geleden haar dochter verloor ten gevolge van een auto-ongeluk. Ook had ze geleerd dat rouw en plezier tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan.

‘Wij zijn dualistische wezens die leven in- en met dualiteit’, met als uitdaging te accepteren dat alle tegengestelde krachten bij elkaar horen’.

‘Wauw’, ik stond even versteld van mijn eigen helder geformuleerde ‘tegeltjes’ inzicht. Waarschijnlijk geholpen door de rustgevende en inspirerende omgeving waar ik op dat moment stond. Ik snoof de zoute zeelucht op en liep verder over het brede lege strand, alleen vergezeld door enkele schreeuwerige zeemeeuwen en een groepje drieteenstrandlopers, die al voedsel zoekend, wegrenden voor de aanrollende golven. Een monomane herhaling van hetzelfde gedrag.

Ik liep op mijn blote voeten langs de vloedlijn en dacht terug aan mijn verjaardag. Even voelde ik mij enigszins beschroomd door het ‘bruggetje’ van het heftige veerkracht voorbeeld en mijn dualistische gedachten ten aanzien van mijn net gepasseerde verjaardag.

Verjaardag

Een week lang hadden we mijn verjaardag gevierd en ik was blij en dankbaar voor de mooie intense vriendschappen en familiebanden. Ook sloop wederom gevoelens van nostalgie en verlies mijn hoofd en hart binnen. Weer ouder en verder verwijderd van wat ooit was, zowel in tijd alsook in intensiteit van beleving. Want Milan Kundera had gelijk, dat vergeten een vorm van sterven in je leven is. Daarbij komt ook nog dat het impliciete en expliciete geheugen soms niet goed samenwerken, waardoor herinneringen vervormen.

Verjaardagscadeau

Weer thuis viel mijn blik op de geverfde knijper in de keuken boven het aanrecht. ‘liefs’ stond er op de geschilderde knijper geschreven. Een cadeautje uit vervlogen tijden van mijn jongste zoon, waarschijnlijk uit zijn kleuterperiode met hulp van juf voor papa gemaakt.

En nu, op mijn 62e kwam er een verjaardagscadeau gedicht van mijn volwassen zoon via de app binnen. Een vorm van ‘liefs’ op een andere manier.

Over heuvels

Over dromen

En achter de horizon daarboven

Verder dan ze mij beloven

Weet ik waarheen ik ga

Met een rugzak vol verhalen

Een applaus in volle zalen

Met al mijn kameraden

Weet ik waar ik sta

Langs de rivier van het verleden

Heb ik jou en mij vergeven

Heb ik lief en leed beschreven

Met de inkt van stromend leven

Want vreugde kent geen tijd

En fouten maken maken wijs

Ik geniet alsof bevrijd

Ik vier het leven tegen elke prijs

(Niek Roerdink 16 maart 2021)

‘Dankjewel zoon’, zei ik in stilte en genoot intens van het moment.

Luistertip:

My fathers’s eyes , Eric Claptonhttps://www.youtube.com/watch?v=VfzYn344gVw

Top 5 Spijt, Op 1

1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me. Dit is de laatste (vijfde) in de reeks van spijt. Volgens mij komen de andere vier hier samen. ‘Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund, was ik maar meer in contact met vrienden gebleven, had ik mijn ware gevoelens maar meer geuit, had ik maar niet alleen zo hard gewerkt’. Dit resulteert in de nummer 1 van deze top 5; ‘had ik maar meer de moed gehad om te leven trouw aan mijzelf en niet volgens de verwachtingen van anderen’.

Ouderlijk gezin

Ik behoorde niet tot de categorie kinderen die al jong wist wat ik wilde worden. ‘Schilder’, riep ik dan maar nonchalant, om ervan af te zijn als de vraag weer eens voorbij kwam. Waarschijnlijk omdat ik in de lange uren van verveling thuis op ons mini balkonnetje, met kwast en water de bakstenen hielp om tijdelijk naar dieprood te transformeren om de tijd te doden in een omgeving zonder vriendjes. Al jong ging ik ‘van mijn kindplek af’ door vooral in te tunen hoe het met mijn moeder ging. Oftewel, ik nam daarmee als kind onbewust een ‘ouderlijke volwassen taak’ op mij en nam daarmee al vroeg afscheid van het ongedwongen kind zijn. Een tante zei eens tegen de dertien jarige ‘Ach schat, wat een goede maatschappelijk werker ben je toch’. ‘Wil je mij ook helpen’? Alles heeft te maken met keuzes. ‘Impulsieve’ beslissingen blijken al vaak gekoppeld te zijn aan invloeden van buitenaf naast de eigen gevoelens. En bij grote beslissingen blijkt vaak al (onbewust) een heel proces aan vooraf te zijn gegaan met kleinere beslissingen, waardoor de mega beslissing op basis van ‘zo voel ik dat’ genomen kan worden.

Keuzes

Mijn voorkeur voor het maatschappelijk werk bleek niet een ‘volwassen’, oftewel eigen overwogen keuze. Meer ingegeven door familiedynamieken. Gelukkig liep ik als jongeman al snel vast en kon ontrafelen waarop de selectie gebaseerd was. Het resultaat hiervan was dat ik dit keer opnieuw voor de hulpverlening koos. Een oprechte eigen volwassen beslissing om deze weg verder in te slaan. Waarschijnlijk niet voor niets kwam ik deze week de volgende quote tegen: ‘Stop trying to feel better, instead try to feel better’.

Trouw aan mijzelf

Oftewel als we leren om onze werkelijke gevoelens toe te laten en te doorvoelen, maken we ook meer keuzes vanuit onszelf in plaats van te leven naar de verwachtingen van anderen. En dat is de grote uitdaging, om met vallen en opstaan, fouten durven te maken en ervan te leren. Ik legde mijn notebook aan de kant en voelde opeens een sterke behoefte aan plezier maken, aan dansen, lachen, zingen, aan loslaten en relativering. Deze ‘spijt’ reeks introspectie had mij meegenomen naar de diepste uithoeken van mijn ziel en het was hoog tijd om van zwaarte nu weer even naar lichtheid te gaan.

Luistertip: I’ am light, India Ariehttps://www.youtube.com/watch?v=PdQvBn3i-LM

Top 5 Spijt, op 2

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware.

2. I wish I hadn’t worked so hard.

‘Als ik straks met pensioen ben, gaan we  reizen en nemen het ervan’, zei mijn vader tegen mijn moeder.  Op zijn 58e overleed hij plotseling.

Hij had lang en hard gewerkt, eerst als zelfstandig ondernemer met te lange werkdagen en later als conciërge bij de rijksuniversiteit Groningen. 

Balans

Hoe mooi is het als je werk tegelijkertijd naast inspanning, ook ontspanning kan zijn. Sommige mensen hebben een hobby en dat is hun werk. Anderen hebben werk en gebruiken weliswaar hun talenten, echter zonder passie.

Ik maak onderscheid tussen het hebben van een beroep en een baan. De eerste kies je voor en de laatste heeft vooral ten doel om een inkomen, vrijheid en zekerheid te hebben ingekocht.

Want je betaalt altijd een prijs voor je keuze. 

Er zijn talloze redenen te bedenken waarom mensen te veel en te hard werken. Uiteindelijk is het slecht voor je gezondheid, je relaties, je stemming. 

De werkvoorraad en bijbehorende stress, zoals we dit in onze huidige prestatie en consumptie maatschappij hebben afgesproken, zal er altijd zijn. Totdat we andere waarden en normen stellen. Andere keuzes gaan maken. Gelukkig kun je zelf altijd keuzes maken.

De spijtoptanten beseften wat ze hadden gemist door vooral hun aandacht te hebben geschonken aan ‘met name het werk’. Niet dat er iets mis is met ‘ervoor gaan’, met passie je ding doen. Vraag jezelf regelmatig af, gaat het in een flow? Zorg ik goed voor mijzelf? Kan het ook anders? Oftewel luister ik naar mijn lichaam en hart ipv alleen naar mijn hoofd. Laat ik iets liggen, wat ook belangrijk is?

Vroeger

Ik bladerde door het fotoalbum. Zover weg en toch heel dichtbij, omdat tijd zo relatief is. 

Nog steeds ben ik blij dat ik in de periode toen de kinderen kwamen, besloot om een langere tijd parttime te gaan werken, om zoveel mogelijk bij mijn jongens te mogen zijn.

Met een glimlach denk ik terug aan de wandelingen met de oudste in de kinderwagen, om hem te helpen bij het heerlijk wegdommelen op het ritme van deze vijftiger jaren vintage ‘Mercedes’ kinderwagen in de frisse buitenlucht. De fietstochtjes met de driewieler, meegenomen kopje koffie bij de zandbank, met beide jongens op de fiets voor een klein flierefuiterig tochtje op een voor mij speciale doodnormale maandagmiddag. Of later tijdens de eerste lagere school jaren, dagelijks om 1500 uur op het schoolplein om ze op te vangen. Halen en brengen bij vriendjes of gewoon een beetje rondhangen. Dank ook aan mijn selectief geheugen, die de herinnering vooral zonnig laat zijn.

‘Alarmschijf’

Ik las in de krant het bericht van de vakbondsman. Hij zou net afzwaaien. Ik stelde mij het volgende voor; veel en hard gewerkt, stress, focus, overwinning en verlies, volharding, late uren met een snelle hap, borrel en sigaret. Gegroefd gelaat, lange jaren, maanden, weken, dagen hard gezwoegd om het pensioen voor zijn achterban goed te regelen. Hoe wrang dat hij op zijn 67e plotseling zelf overleed. 

Omdat waarden (dat wat je heel belangrijk vindt en je naar wil leven) ook onderhevig zijn aan de fases van je leven, was daar opeens als een ‘top veertig alarmschijf’ vanuit het niets de waarde RUST in mijn top vijf met een harde dreun neergekomen en eiste haar plek ergens tussen de winnaars op.

Daar stond ze en vroeg met neonletters om aandacht. Ik sloot mijn ogen voor het felle licht en werd meegenomen naar het nog onaangeraakte veld van de vele eventuele mogelijkheden op het kruispunt van vandaag. 

Luistertip: Friday, JJ Cale https://www.youtube.com/watch?v=Tdzlop4p0vc

Top 5 Spijt, op 3

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

Vorige week besprak ik de spijt van stervenden over verwaarlozing van waardevolle contacten. Dit keer gaat het over het (niet) uiten van je ware gevoelens en de spijt hierover bij het terugkijken naar je eigen leven. Gelijk dacht ik hierbij aan de verschillen en overeenkomsten van emoties en gevoelens. Aan de positieve en de meer belemmerende kanten. â€˜Gevoelens zijn geëvalueerde emoties’, dacht ik en besloot dat ik hiermee wel de kern te pakken had. 

Persoonlijke groei

‘Welke spijt zou ik hebben’, overdacht ik en dacht in eerste instantie juist aan die keren dat ik mij ‘had laten gaan’, oftewel aan het ongenuanceerde uiten van mijn emoties of liever frustraties aan de hand van ‘ego trickers’ waar niemand echt wat aan heeft. Ook wel een ‘peuter bewustzijn’ genoemd, waarin de korte termijn behoeften nog mega groot zijn. Waarschijnlijk zijn er maar weinig mensen die daar echt helemaal  los van kunnen komen. Enkele ‘verlichte’ personen daargelaten, al zijn er (nog) niet veel van. â€˜Welkom in de wereld van persoonlijke groei’, zei ooit coach Bouke de Boer tegen mij en hij voegde eraan toe dat het leven er misschien niet perse leuker, maar wel eerlijker van werd.

Doet het er werkelijk toe

De vraag tijdens een amygdala aanval (vechten, vluchten, bevriezen) van geraakt, gefrustreerd of andere onderdompelingen in het soms te diepe moeras van emotionaliteit zou het volgende kunnen zijn: ‘Is dit echt heel belangrijk voor mij’? De realisatie dat jij altijd een mega onderdeel bent van datgene wat buiten je gebeurd, is ook zeer helpend. Durf je in de spiegel te kijken?

Uitspreken van je ware gevoelens

De andere kant van spijtigheden gaat over het niet hebben uitgesproken van ware (mooie) gevoelens voor de ander.

Ondanks dat mijn ouders emotionele mensen waren, werd er in mijn herinnering thuis niet of nauwelijks over gevoelens gesproken. Als student besloot ik het roer om te gooien en sprak tijdens mijn bezoekjes aan mijn moeder (mijn vader was helaas al overleden) soms uit dat ik van haar hield. Meestal was dit bij het afscheidsritueel, waarbij ik tijdens de hug met zoen het spannende ‘ik hou van je’ uitsprak. Ook al voelde het eerst een beetje ongemakkelijk, toch voelde het ook fantastisch, want hiermee ontstond een prachtige wisselwerking. ‘Ach kind, ik hou ook heel veel van jou en jullie allemaal’, zei ze met  hoorbare en zichtbare ontroering.

Ik vertelde dit afgelopen weekend tijdens het gezellig samenzijn met vrienden. Zij had nl ook net haar ouders via de telefoon de ‘ ik hou van jullie’ boodschap gegeven. ‘Het raakt je’, constateerde de vriendin. 

‘Laten we de wereld overspoelen met liefde’, zei ik. Te beginnen met het uitspreken van waardering en liefde voor jezelf en vervolgens de ander. Het mag veel en veel meer, het mag makkelijk en gewoon worden om uit te spreken. ‘ Soldiers of love’, dacht ik en zocht het nummer op.

Luistertip; Bhaj man meer, krishan, Niriman Kaurhttps://www.youtube.com/watch?v=5HhR6T6iAmE

Leestip: https://boukedeboer.nl

Top 5 Spijt, Op 4

(Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware) 4. I wish I had stayed in touch with my friends.

Vorige week besprak ik spijt nr. vijf over het jezelf (niet) gunnen van geluk. Dit keer gaat het over (stervende) mensen die spijt hebben dat ze vrienden hebben verwaarloosd, vriendschappen failliet hebben laten gaan. Mensen die terugkeken aan het einde van hun leven beseften dat de tijd  met vrienden heel waardevol was geweest, of liever gezegd mede hadden gezorgd voor onder andere veel liefde, inspiratie, diepgang, humor en gezelligheid. Hiermee had het ook bijgedragen aan hun zingeving, over datgene waar het uiteindelijk over gaat. Ik keek op het internet naar onderzoeken over vrienden en familie. Vrienden kies je en familie heb je. Misschien een ‘open deur’; onderzoek wees uit dat mensen met vriendschappen niet alleen gelukkiger waren, ze waren over het algemeen ook gezonder.

Eenzaamheid

We zijn sociale wezens en hebben elkaar nodig. Uit hetzelfde onderzoek lees ik dat eenzaamheid nog dodelijker is dan roken. Ook al lijkt het mij wel heel lastig te onderzoeken, ik kan mij wel voorstellen dat eenzaamheid tot allerlei akeligheden kan leiden, gecombineerd met gevoelens van uitzichtloos lijden. Het voluit kunnen nemen van je leven met alle ups en downs is alleen mogelijk met waardevolle contacten. Tenminste, dat geldt voor mij. Iedereen is weer anders, ook ten aanzien van de behoefte aan contact. Het gaat ook meer om kwaliteit van contact, dan om de kwantiteit.

Terugkijken

Ik schreef eerder over mijn vriendschap (21 februari 2019: twee vrienden) met een jeugdvriend en het lijkt erop, nu we al meer dan veertig jaar bevriend zijn, dat we altijd vrienden zullen blijven, oftewel elkaar oud zien worden, als het ons gegeven is. Soms loopt het anders. De vriendschap begint te knellen, omdat je eigen pad niet meer bij deze vriendschap past. Ik ging eens ‘graven’ in mijn eigen verleden en herinnerde mij vroegere vriendschappen die langzaamaan uitgedoofd waren. Er was niet bewust een laatste ontmoeting geweest. Hoe mooi is het als je met liefde en een glimlach terug kan kijken, hoe je een tijd ‘samen op hebt getrokken’. Met elkaar genoten en van elkaar geleerd.

Aktie

Mijn eigen voorbeeld van spijt, heb ik gelukkig alweer een paar decennia geleden kunnen rechtzetten. De mooie vriendschap werd abrupt stilgezet door een groot meningsverschil en er volgde vervolgens een onrustige ‘stilte’. Deze zou uiteindelijk bijna tien jaar duren. Eerst vanuit overtuiging en later werd het een houding van ‘omdat het nu eenmaal zo gelopen is’. Tot het moment dat we elkaar bij die prachtige ‘wake up call’ weer vonden en gelijk doorgingen waar we gebleven waren. Een mooi voorbeeld van een inspirerende vriendschap, vermengd met humor en speelsheid. Wat ben ik dankbaar voor die actieve stap, waardoor we nu alweer ruim twintig jaar ‘samen op trekken’ en belevenissen delen in plaats van een palliatieve vriendschap waarbij je op het allerlaatste moment nog iets herstelt om vervolgens alleen nog maar vooral samen terug te kunnen kijken. Al is een stap nemen altijd heilzaam, ongeacht het tijdstip in je leven.

Met wie wil jij (weer) actief ‘vooruit kijken’?

Luistertip: Friends, The Carters (Beyoncé)https://www.youtube.com/watch?v=ih0srx5qz2s