Uitdagingen op reis

‘Summertime and the living is easy’

Plotseling word ik ruw uit mijn droom gewekt door een luide ‘metalen’ stem, ergens vanuit onze Limburgse hotelkamer. Ik zie dat mijn partner zich al aankleedt. Ze geeft resoluut aan dat we direct moeten vertrekken. Ik kleed mij snel aan, ondanks ‘een staat van zijn’ ergens tussen slaap en wakkere toestand. Ik pak nog wel portemonnee, autosleutel en telefoon. Het is net alsof mijn lichaam alles al eerder begrijpt dan mijn geest zo snel kan bevatten.

04.30 AM

‘Verlaat de kamer onmiddellijk en neem de nooduitgang naar buiten’. Dezelfde oproep herhaalt zich in het Engels. Het te luide ingesproken bandje wordt vergezeld door een indringende ‘eerste maandag van de maand’ alarmtoon, die alle irritante Hema wekkers ver overstijgen.
Het is 04.30 uur am en vijfhonderd hotelgasten staan, zitten of liggen even later in verschillende stadia van aangekleed zijn, buiten op de parkeerplaats van het Bastion hotel te Geleen. Sommigen hebben al hun ‘ochtend sigaret’ opgestoken. ‘Blijkbaar behoort het pakje sigaretten voor hen bij de meest belangrijke attributen om in noodsituaties mee te grissen’, bedenk ik mij. 

Ik heb een beetje medelijden met de Pinkpop gasten, zij zullen nog niet heel lang van hun luxueuze nachtrust hebben kunnen genieten na de eerste Pinkpop concertavond te hebben beleefd.‘ Het niet weten wat eraan de hand is werkt maximaal een half uur’, constateer ik want het lijkt allemaal erg relaxed en vredig, zo met de ochtend zon en eerste vroege vogels die zingen. Het staat in schril contrast met de dwingende oproep van zonet. ‘Ik wil nog even kunnen slapen’, is mijn gedachte. Vooral het uitblijven van adequate informatie verhoogd langzaamaan het ongeduld.

Een jonge medewerkster komt snel de Parkeerplaats opgereden en stapt uit, vlak bij de hoofdingang. Ze loopt met gehaaste tred naar de lobby. ‘Stand-by nachtdienst’, constateer ik en mijn oprecht vriendelijke ‘goedemorgen‘, beantwoord ze met een zachtjes en verontschuldigd ‘sorry’. Ze is onderweg naar het alarmsysteem. 
‘Deze ging op mijn werk ook wel eens per ongeluk aan, vaak bij het verlaten van het pand’, herinner ik mij. Alleen in een hotel heeft dat direct een mega invloed voor veel mensen.

Groepsdynamiek

Ze loopt naar binnen en tot mijn verbazing volgen enkele tientallen hotelgasten haar mee naar binnen. 
‘Het is loos alarm mensen’, roept even later een jongeman met heftig schorre stem, petje, ontbloot bovenlichaam en joggingbroek, staand in de deuropening. Niemand geeft gehoor aan zijn geruststellende mededeling. ‘Waarschijnlijk omdat zijn boodschap qua uitstraling niet helemaal betrouwbaar overkomt’, denk ik en moet glimlachen omdat het mij doet denken aan een set voor filmopnames.
Langzamerhand loopt iedereen toch weer naar zijn hotelkamer voor nog een paar uurtjes slaap. We vermijden voor de zekerheid de lift, ondanks dat onze kamers op de achtste verdieping zijn.

Alleen blijft de ‘alarm apparatuur’ van het hotel onrustig. ‘Deze nachtrust is nu wel failliet verklaard ‘, besluit ik even later en sta op voor een verkwikkende douche. De intercom op de kamer (en dus alle vijfhonderd kamers) blijft af en toe onrustig kraken, alsof hij elk moment weer kan losbarsten. Soms hoor je flarden van overleg door de intercom de kamer binnenkomen. Zelfs bij het ontbijt gaat het op hol geslagen alarmsysteem nog af en toe een kort moment af.

De vriendelijke ochtenddienst vrouwen ontdekken dat als ze handmatig een knop ingedrukt houden, het alarm geluid wegblijft. Nergens een manager (met bijbehorende verantwoordelijkheid) te bekennen en ik voel compassie voor de meiden.
Het uitchecken lukt gelukkig en we zijn even later onderweg naar een andere uitdaging, ‘Mont Ventoux we komen eraan’, zeg ik opgelucht en we rijden de Parkeerplaats af.
‘Als dit de pech voor deze vakantie week is, dan ben ik dankbaar’, roep ik en we rijden verder zuidelijk het vakantie gevoel in. 

Luistertip: Summertime, Brainbox

Live life ‘to the fully’

Leef het leven ten volle (een zomer editie)

‘Wat vliegt de tijd’ wordt vaak in een staat van verbazing gebruikt. Soms in bemoedigende zin voor situaties waar tegenop wordt gezien en ook met melancholie en weemoed als iets moois alweer voorbij is.

Gala buitenfeest

Ik ben aanwezig bij het Gala (avond) feest van T en J in de tuin van landgoed GrootRoer in de Parel van het rustieke noorden, bekend om zijn rust en weidse vergezichten. Er zijn opvallend veel gelijkenissen met vijf jaar eerder. Het is prachtig weer, de tuin staat volop in bloei en gaat zich te buiten in weelderige kleuren en geuren. Het terrein is verrijkt met sfeervolle verlichting, een tijdelijk restaurant, sjieke schaduwdoeken, een bar en moderne discotheek. In het buiten restaurant staan lange houten tafels, voorzien van hagelwitte tafelkleden, zilveren bestek, handgemaakte design borden, kristallen wijnglazen en een serie bijzonder mooie top wijnen, elk met een eigen verhaal.

Tientallen gasten hebben ondertussen plaatsgenomen voor het Italiaanse diner. Het galafeest is zojuist begonnen. De zachte avondzon zend milde zonnestralen en geeft even later als afscheid een adembenemende rode gloed, voordat ze tijdelijk verdwijnt naar een nieuw begin, voorbij het weiland richting de horizon en verder. We toasten met het prosecco welkomstdrankje uit de regio Veneto op liefde en vriendschap en op deze bijzondere avond.

T & J

Ik kijk naar de immense vlag met de letters T en J. Deze hing vijf jaar geleden in vol ornaat aan de Andreas kerk op de wierde van het dorp, waar de plechtigheid van de bruiloft plaatsvond. Nu hangt hij aan de zijkant van de tuin. ‘Waarom eigenlijk T en J’? ‘Alfabetisch was J en T logischer geweest’, hoor ik J zeggen en ik glimlach, want ik had net dezelfde gedachtenloop, exact zoals ook vijf jaar geleden. Bij de bar ontvang ik mijn bestelde martini- cocktail (shaken not stirred) van de aardige (en mooie) bardame, loop verder, kijk om mij heen en zie een groep enthousiaste jonge mensen, allemaal feestelijk gekleed volgens de gevraagde dresscode. Er hangt hier heel veel liefde in deze zomers zwoele avondlucht.

Voluit leven

J straalt magisch in haar lange witte bruidsjurk en ik constateer dat vijf jaar geen invloed heeft gehad op haar slanke figuur en engelen uitstraling. Ook de bruidegom heeft de tand des tijds meer dan ruimschoots gewonnen en knock-out geslagen. Ik neem nog een slok en zie met een glimlach hoe hij zijn hand liefdevol even op haar linker schouder legt. ‘Wat een magistrale viering van vijf jaar huwelijk, tezamen met goede vrienden en familie’, denk ik en onbedoeld hebben ze hiermee ook nog de tijd een ‘loer gedraaid’. Want dit beeld heeft wel heel veel overeenkomsten met vijf jaar terug. ‘De vijf jaar oudere film heeft opvallende gelijkenissen met de huidige film’, besluit ik metaforisch.

‘De tijd is vanavond door ons en de liefde via een kromming van de tijdlijn weer vijf jaar terug en op zijn huidige plaats gezet’, mompel ik (tegen mijzelf) en neem gauw nog maar een slok omdat ik even vastloop in mijn eigen vage redenering.

Het is een magische avond en bij de start van mijn luchtig bedoelde speech, word ik onverwachts diep geraakt door deze twee mensen, die met hun prachtige liefde voor elkaar, voor het leven en hun naasten mij voluit in het hart weten te raken. Vanwege het internationale gezelschap ga ik in het Engels verder en houd een pleidooi om het leven optimaal te vieren, ‘Live your live to the fully like J en T’, hoor ik mijzelf zeggen en ik meen met heel mijn hart en ziel deze boodschap, ook al is hij een beetje in een ‘Louis van Gaal achtig’ roestig Engels uitgesproken.

En oh ja, ik heb het later nog even op mijn ‘Translate’ opgezocht en deze zin werd begrepen en vertaald naar ‘leef je leven ten volle‘. Dankjewel Lieve Ton en Jael 🥂 of lieve Jael en Ton. (Beide is goed). Een toast op een liefdevol en vervuld leven.

Luistertip: forever young, Bob Dylanhttps://www.youtube.com/watch?v=Frj2CLGldC4

Leestip: Geluk en welbevinden,https://toniescolumns.blog/2022/03/04/geluk-en-welbevinden/

Synergie (op de camping)


Dit is de laatste van de zeven adviezen over regie nemen, oftewel effectief leiderschap. ‘Het gaat vooral over jezelf’, constateer ik en lees verder in zijn aanbevelingen.
Steven Covey heeft het over de winst van creatief samenwerken. Het gaat onder andere over duidelijk communiceren, feedback kunnen en durven geven en ontvangen, gezamenlijk goede besluiten nemen, waarbij de stem van de minderheid ook gehoord dient te worden. ‘En hopelijk vooral met respect, plezier, humor, relativering om in een flow te kunnen samenwerken’, voeg ik voor mijzelf toe.

‘Contact is de motor van verandering’. Deze quote had ik ooit gehoord van Louis Cauffman met zijn oplossingsgerichte denkmodel.
Gelukkig lees ik steeds meer dat de enige manier om leiding (aan jezelf) te kunnen geven is om dit te doen vanuit je hart en intuïtie, waarbij authenticiteit en kwetsbaarheid durven tonen de sleutel is naar persoonlijke groei en dus ook synergie.
Het gaat over synergie in alle soorten van contact en samenwerken, zowel in het werk alsook privé.

Kamperen
Bij samenwerken denk ik gelijk aan kamperen. Dit is voor mij vaak de ultieme test in samendoen en afstemming.
Ik herinner mij verschillende vakanties in Zuid Frankrijk. Moe na de lange reis moet de tent ook nog opgezet worden. Het is een oase van rust rondom de aangewezen campingplaats. Het is een zonnige middag en iedereen om mij heen is in de relax modus en gaat er eens goed voor zitten, inclusief hapje en drankje om de nieuwelingen te observeren. (Of was dit mijn perceptie en onzekerheid?)

Soms wordt er uit mededogen een koffie of ander drankje aangeboden. De spanning is bij mij voelbaar, want hoe zal het tent opzetten gaan? ‘En houden mijn partner en ik het wel gezellig’, vraag ik mijzelf af.
Mijn strategie is altijd eerst de stoeltjes en het tafeltje uitklappen om vervolgens (proberen) te ontspannen met de aangeboden drankjes. Hiermee verschuift aandacht van de omgeving richting eigen ‘levens’, wat mij toch helpt bij het gevoel van ontspanning met hulp van het krekel orkest en andere lome zomerse middag camping geluiden van de natuur.

Anderen
Ik kom even uit mijn mijmering en vraag mij af of ik de reacties van de omgeving nog steeds zo belangrijk zou vinden, of dat ik nu misschien meer een positieve en respectvolle ‘fuck it’ houding zou hebben? Deze retorische vraag kan ik gelukkig met een volmondig ‘Ja’ beantwoorden, al blijft alertheid hierbij op zijn plaats.

Doe wat bij je past
In mijn ‘vouwwagen’ tijd was het eigenlijk altijd ontspannen, want ‘uitklappen’ was al het grootste gedeelte van het werk.
Onze tent met fiberstokken van minstens drie meter is wel een uitdaging en natuurlijk vergeten we elk jaar weer de volgorde van de in lengte verschillende tentstokken. Uiteraard wordt de drie meter tentstok eerst door de verkeerde stoffen aanhechtingen geschoven.
Een extra pauze helpt vaak en vooral ook Humor, want we zijn gelukkig mild naar elkaar.
De grootste uitdaging was de beroemde pop-up tent, die je ontspannen glimlachend uit de tenthoes ritst, waarmee hij in één keer openklapt. Na enkele dagen besloten we verder te reizen.
Ik voelde het al aankomen en ondanks drie handige YouTube instructie filmpjes met een irritant vrolijke meneer die de pop-up tent in ‘no time’ weer in het hoesje had, dook ik na verschillende pogingen uiteindelijk ongeduldig boven op de weerspannige fiber tentstokken om met een te abrupte beweging richting verkeerde kant, het tentdoek uit elkaar te laten scheuren. Mijn partner had alles gefilmd. Wederom was humor, mildheid en relativering de fundering onder synergie. Een hotel was ook wel even een welkome afwisseling.
Ik denk aan mijn vader en zijn uitspraak: ‘Kamperen is kreperen’ Volgend jaar weer kamperen?….

Luistertip: Come together, Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=45cYwDMibGo





(On) Belangrijke zaken eerst?


‘Ook een overdenking waard’, denk ik en laat het even bezinken. Ik wandel door de rustgevende groene weilanden over de ‘klompenpaden’ langs strakke slootjes, fladderende vogels en andere beestjes, kniehoog gras langs mijn dorp en wacht in deze rustgevende omgeving op briljante ingevingen. Het blijft dit keer akelig stil. ‘Waarschijnlijk omdat ik mij teveel concentreer op ‘het lege midden’ (via meditatie te bereiken) en er daardoor juist Nu niet bij kan komen’, constateer ik met lichte irritatie en teleurstelling. Het is duidelijk helemaal niet stil in mij. ‘Te weinig overgave’, bedenk ik mij met een diepe zucht.
‘Het lijkt op een paradoxale opdracht’ en ik denk opeens weer aan de ooit gevolgde opleiding aan de sociale academie, waar mijn fascinatie voor taal wakker werd ‘gekust’ door de communicatie goeroe Paul Watzlawick met zijn boek ‘de pragmatische aspecten van communicatie’. ‘Dit is en blijft de bijbel onder alle communicatie boeken’, besluit ik plechtig. Vooral zijn uitleg over de paradoxale opdracht is mij helder bijgebleven. ‘Doe even spontaan’, waarmee uiteraard alle spontaniteit gelijk verdwijnt, omdat je niet op commando ‘spontaan’ kan zijn, omdat het opvolgen van de opdracht per definitie niet spontaan is.

Het belang van onbelangrijke zaken
Ik stap uit het weiland richting asfalt en concentreer mij op de weg en op het ‘belangrijke zaken eerst’ advies van Steven Covey voor effectief leiderschap.
Voordat ik hierin meega, verken ik eerst maar eens de strategie
om vooral te beginnen met de onbelangrijke zaken. ‘Is dat uitstelgedrag? Of ‘een soort van warming up’, vraag ik mijzelf af en wacht op antwoorden uit mijn eigen geheugenbank.

Pauze en Pomodoro
Ik ben weer ergens in de middelbare school tijd jaren zeventig en zit thuis in mijn slaapkamer achter mijn bureautje met het boek en aantekeningen voor de toets Engels voor morgen.
Steeds als ik wil beginnen, stel ik het uit en loop ik naar mijn andere kamer en zet mijn laatste Wings lp op, zing mee, dans een beetje op de muziek en fantaseer over beroemd zijn zoals Paul Mccartney in 1973 was en nog steeds is.
Uiteindelijk start ik met studeren en bouw regelmatig pauzes in, met hetzelfde herhalende muziek ritueel. Later kwam ik erachter dat dit een briljante methode is voor studeren (Pomodoro methode met studieblokken van 25 minuten)

Gelukshormonen
Ik sla rechtsaf het weiland weer in en besef dat ogenschijnlijk onbelangrijke zaken eerst doen heel belangrijk is. Het komt dichtbij ‘kaizen’, waarbij je je doel in kleine haalbare mini stappen onderverdeeld.
Ondertussen heb ik de twintig minuten wandelen ruimschoots gehaald en daarmee volgens meneer Scherder de neurowetenschapper aan mijn afweer- en immuunsysteem gewerkt en ook heel belangrijk; gelukshormonen geactiveerd. Voor dat laatste moet je wel minstens twintig minuten wandelen. Ik heb het getest; ik vertrek met allerlei drukte in mijn hoofd en yes, vanaf de 21e minuut begint de relax en relativeer modus te werken.
Thuisgekomen heb mijn voorlopige conclusie;
De belangrijke zaken eerst zijn; zelfkennis, zelfreflectie, zelfvertrouwen, zelfontspanning en zelfheling en daarmee kan er wel eens een mega verschuiving ontstaan in wat je echt belangrijk vindt.
Fijne week allemaal.

Luistertip: unwritten, Natasja Bedingfieldhttps://www.youtube.com/watch?v=b7k0a5hYnSI





Wees proactief

‘Alweer zo’n ogenschijnlijk dwingende opdracht van Steven Covey’, dacht ik en besefte gelijk de reactieve houding van mijn gedachtegang. ‘Hij bedoelt waarschijnlijk dat het niet alleen om initiatieven nemen gaat. Ook wil het zeggen dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven’. Ik ben even verbaasd over mijn eigen levendige interne dialoog. ‘Eigenlijk gaat het over de cirkel van invloed en betrokkenheid’, denk ik en herinner mij weer verschillende metaforen om ‘het kwartje (deze metafoor heeft trouwens een update nodig) te laten vallen’. Ik deel er twee die ik ‘tegeltjes waardig’ vind; ‘Je kunt de golven niet stoppen, wel leren surfen’. Of,’ je kunt de windrichting niet veranderen, wel de zeilen bijstellen om je eigen koers te houden’.

‘Toch ben ik niet verantwoordelijk voor hoe alles in mijn leven loopt’, overdenk ik. Er bestaat ook nog zoiets als het lot, er gebeurt iets buiten mijn invloedssfeer. Ik stel mijzelf steeds vaker de volgende vraag;’ kan ik het controleren? Bij een nee, dan volgt het proces van (actieve) acceptatie en richt ik mijn aandacht vooral op gezondere overtuigingen en op wat wel beïnvloedbaar is.

aha

Ik heb liggend op de bank mijn aha moment, nl mijn gevoelens kloppen altijd. De beïnvloeding hiervan gebeurt via mijn gedachten. En zo kan ik liggend op de bank, geheel proactief mijn frustratie en boosheid over de voorspelde heftige regenbuien in het weekend waarin we een groots tuinfeest gepland hadden loslaten. Want ik heb er geen invloed op (scheelt een hoop gedoe). Ook niet dat er na het weekend wederom prachtig weer zou worden.

Regen

Het werd een van de leukste tuinfeesten ooit, met leuke lieve mensen, muziek, dans, disco, lekker eten, inclusief onze op volle toeren werkende hout gestookte pizzaoven. Het regende van de ochtend tot de late avond. Alleen hadden we ons gebied omgetoverd tot een echt festivalterrein met tarpen en andere doeken en open tenten, waardoor de fijn miezerige regen buiten ons terrein en dus aandachtsgebied bleef. Nu is het ‘lot’ mbt het ondergaan van waardeloze weersomstandigheden uiteraard een klein en simpel voorbeeld. Niet echt te vergelijken met ernstiger omstandigheden waar je geen invloed op hebt. Echter het principe van de weg naar acceptatie en gezonde actie blijft hetzelfde. Ik heb bijvoorbeeld niet echt invloed op mijn gezondheid, wel op mijn leefstijl.

Proactief taalgebruik

Naast de innerlijke houding van acceptatie en op basis daarvan acties ondernemen, is taalgebruik ook mega belangrijk. Het blijkt dat taal een indrukwekkende bijdrage levert aan de ‘kleur’ van je eigen gedachten en vooral gedrag. Zowel in positieve, alsook in negatieve zin.

Ooit zei mijn moeder toen ze het over haar paniekerigheid had; ‘dat zit er nu eenmaal ingebakken’ en daarmee zegt je onbewuste ‘ komt in orde, doen we’ en volgt je orders trouw op. Toen kon ik het nog niet uitleggen en nu weet ik de kracht van taal en vooral het onbewuste om daarmee vaste overtuigingen en vaste patronen ‘in te bakken’. Een beter begin had kunnen zijn ‘dat zit er tot nu toe ingebakken, hoe ga ik het vervolgens vanaf nu aanpakken?’

En stel jezelf altijd een van de meest krachtige vragen; ‘Wil ik het echt’, scheelt een hoop verloren energie.

Fijne week allen.

Luistertip: Something inside so strong, Labo Sifferhttps://www.youtube.com/watch?v=7B-4Lsrx8IA

Hoezo ‘Houd de zaag scherp’

Houd de zaag scherp’ schreef Stephen Covey in één van zijn zeven aan te bevelen eigenschappen om effectief door het leven te gaan.

In eerste instantie vond ik de metafoor van de boswachter die met een stompe zaag druk bleef doorzagen een beetje vergezocht en infantiel. Hij bleef maar doorzagen, ondanks het advies om even te stoppen om op adem te komen en de zaag weer scherp te maken. Hij was uitgeput en gaf desondanks als respons dat dat hij geen tijd had om te stoppen en ging dus door, ten koste van zichzelf weten wij allen. ‘Waarom ging hij niet even naar de winkel voor een andere zaag, waarom had hij geen reserve zaag bij zich’, ‘waarom niet tenminste even pauzeren’, vroeg ik mij in eerste instantie met verbazing, ongeloof en een ‘onsje meer’ oordeel af. En toch klopt de gekke metafoor akelig goed. We zien inadequaat gedrag meestal heel scherp bij de ander en helaas niet bij onszelf. Ook zitten vaak meegenomen (oude) waarden en (belemmerende) overtuigingen in de weg om goed voor jezelf te zorgen.

Meer van hetzelfde

Mensen zijn geneigd om meer van hetzelfde te doen, ook al werkt het niet. Uit je eigen perceptie met bijbehorende vaste patronen te stappen vraagt zelfreflectie, moed en kwetsbaar op durven stellen. Heb je het druk? De neiging is om nog harder te gaan werken. Wordt er niet geluisterd? De neiging bestaat om steeds luider te gaan praten. Geeft je lichaam duidelijke waarschuwingssignalen om het rustiger aan te doen? We negeren dit te vaak, totdat we zover vervreemd zijn van ons lichaam, dat we de signalen niet eens meer opmerken, of het lichaam stopt er dan maar onverwacht rigoureus mee. Ben je het niet met elkaar eens? De standpunten komen vaak nog meer tegenover elkaar te staan, ook wel eens polarisatie genoemd. ‘Als iets niet werkt, stop er dan mee en probeer iets anders’, wordt in het oplossingsgerichte denkmodel heel bemoedigend voorgehouden.

leefstijl

Deze week las ik een artikel in de Volkskrant dat meer dan de helft van de bevolking veel te weinig beweegt en te ongezond eet, waarvan opvallend te weinig groenten eten heel zielig op nr 1 staat. Hoe komt het toch dat we zo slecht voor onszelf zorgen op sociaal-emotioneel, spiritueel en lichamelijk vlak? Ligt de oorzaak binnen of buiten ons?

Hulpbronnen

Positieve (helpende) gedachten oefenen, goed leren te voelen, dankbaarheid oefenen, jezelf complimenten geven, zoeken naar een positieve verklaring voor het gedrag van de ander, bewegen, gezond eten, de stilte opzoeken, hulp vragen etc. De wereld is hectisch en diezelfde wereld staat ook bol van goede adviezen. Waar begin je? En vooral, wil je het echt?

Goed voelen ipv streven naar alleen maar je goed voelen

Het klopt dat de regels, cultuur, het moeten presteren in onze maatschappij niet bepaald stimulerend werkt om je eigen balans altijd te kunnen vinden. En toch is je eigen beslissing het enige energieke krachtige ‘medicijn’ om het roer om te gooien en je eigen regie te pakken. In een prachtige en ontroerende documentaire (storm in mij) vertelt de zangeres Stien (S10) op een gegeven moment dat ze besluit om ‘egoïstisch te zijn in haar gevoelens’. (om de valkuil van het ‘redden’ van anderen te voorkomen en zelf onderuit te gaan) Oftewel; leer vooral om goed te voelen en luister naar de stem van je gevoel, voordat je de ‘redder’ wordt van andermans ‘Shit’. Dankjewel Stien!

Hoe houd jij ‘de zaag scherp?’

Luistertip: wacht op mij- S10https://www.youtube.com/watch?v=HBbyzTjDNuA

Eerst de ander begrijpen

Eerst de ander begrijpen dan pas begrepen willen worden.

‘Een grote uitdaging’, dacht ik, want naast eten en drinken, onderdak en veiligheid is ‘gehoord en gezien worden’ een primaire levensbehoefte voor ons. ‘En dan kom je ook weer terug bij veiligheid en geborgenheid’, concludeerde ik. Op internet staat een kort YouTube filmpje waarin een aandacht- experiment wordt gedaan. Een moeder geeft haar baby eerst liefdevolle aandacht en stopt plotseling hiermee. Ze kijkt in stilte en emotieloos langs de baby. Binnen een minuut doorloopt het kleine mensje de stadia van aandacht trekken, boos worden, huilen tot uiteindelijk apathie. Gelukkig neemt de moeder haar kindje weer snel in de armen. Een trauma kan snel komen. ‘Ik hoop dat het kindje hier geen blijvende schade aan heeft overgehouden’, want onbewuste besluiten (zoals bijvoorbeeld ‘ik ben het niet waard’), blijken snel gemaakt.

Luisteren

Als we in onze vroege jeugd niet de liefdevolle aandacht krijgen die we nodig hebben, gaan we alles doen om dit alsnog te krijgen en niet altijd op de meest aangename of efficiënte manier. Of we geven het op, waarmee je ook weer de aandacht naar jezelf (op een ongezonde manier) trekt. Binnen onze training positieve gezondheid en persoonlijke groei oefenen we ook het luisteren naar elkaar. De korte oefening dmv het luisteren en dan langzamerhand de aandacht verleggen naar bv je horloge, even gapen, de aandacht elders verleggen, roepen gevoelens bij het ‘slachtoffer’ variërend van irritatie tot boosheid, of onzekerheid op.

Deze oefening werkt heel goed voor het (opnieuw) beseffen, dat empathisch luisteren zo belangrijk is. Beiden voelen zich dan gehoord en gezien. Ook is het een confronterende oefening, want we realiseren ons hoe vaak we niet met volle aandacht bij de ander kunnen zijn. We willen meestal eerst eerst zelf begrepen worden, ipv dat we eerst de ander proberen te begrijpen.

Jezelf helen

Gelukkig is er een derde mogelijkheid; jezelf (met hulp) helen van de belemmerende gedachten of overtuigingen, om zelfliefde te ontwikkelen. Ook om je grenzen aan te geven, waardoor je niet halfslachtige pogingen hoeft te doen om te luisteren en te helpen, terwijl het even niet lukt of uitkomt. Dit te zeggen, zou al heel veel opleveren.

Het klinkt haast tegenstrijdig om vooral aandacht te geven aan jezelf dmv het opheffen van je eigen blokkades, om vervolgens echte aandacht te kunnen geven aan de ander.

In mijn optiek een voorwaarde om er met volle aandacht te kunnen zijn tijdens het gesprek ipv. te wachten tot de ander even ‘ademhaalt’, oftewel tussen de zinnen door pauzeert om het gesprek direct naar je toe te trekken.

Luister je om te begrijpen, of om antwoord te kunnen geven?

Patroon doorbreken

Probeer eens het volgende experiment; komende week twee keer zoveel te luisteren in plaats van te praten en ervaar wat er veranderd in het contact.

Fijne week gewenst.

Luistertip: Deat friend, Wingsm/watch?v=aQNMkB_T9k0

Doel van een doel hebben

‘Het leven is wat je er in gedachten van maakt’, las ik en hoe ik ook over deze ‘doordenker’ doordacht, het klopt inderdaad. Door je eigen denkwijze te begrijpen, zal je beter worden in de juiste keuzes te maken. Gedachten kunnen je enorm helpen, of behoorlijk tegenwerken. Omdat ons hoofd (kwartier) vaak ‘zo vol zit’, op een minder positieve manier. Er zijn gelukkig allerlei mindfulness en compassie oefeningen om je ‘hoofd wat meer leeg te maken’. Wandelen in de natuur werkt ook heel ontspannen voor geest en lichaam. ‘Belangrijk is dat we weer meer leren om goed te voelen, ipv om steeds je best te doen om je maar goed te voelen, dacht ik.

Uiteindelijk is het onmogelijk om zonder gedachten te leven en dus kunnen we maar beter leren om zoveel mogelijk realistisch positieve helpende gedachten voor onszelf en anderen te denken. ‘Als je expert geworden bent in negatief denken, is dat tevens het bewijs dat je ook expert kan worden in positief denken’, een ‘tegeltje’ waardig vond ik.

Doelen

Deepak Chopra spreekt over zijn zeven spirituele wetten voor een gelukkig leven en één daarvan is het hebben van een doel in het leven. De beroemde psychotherapeut Viktor Frankl spreekt over het levensbelang van een doel, om je leven zin en betekenis te geven. Hij overleefde de holocaust van de tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp, door zich te richten op zijn doel en missie om zijn therapievorm te ontwikkelen en uit te dragen. Zijn familie en partner waren ondertussen al omgebracht. Een doel in zijn leven hielp hem om niet op te geven en de verschrikkingen van de oorlog te overleven.

Stefan Covey

Adviseert om bij een doel te beginnen met het einde voor ogen. Hierbij moet ik altijd weer aan het mooie voorbeeld denken van de zwemster Inge de Bruijn. In een interview werd haar gevraagd hoe ze zich mentaal op een wedstrijd gaat voorbereiden. Zij nam de 100 meter als voorbeeld en vertelt dat de wedstrijd al in de kleedkamer begint. Ze doet haar ogen dicht, om vervolgens in gedachten de handelingen te verrichten, inclusief het horen van de geluiden, de geur van het water te ruiken en het aantal zwemslagen heen en terug te ondernemen. Zij had die keer een gouden medaille gewonnen.

Droom

Niet elke droom komt uit. Actie, passie, doorzettingsvermogen en discipline is vereist. Heel belangrijk is om de ‘drempels’ te verkennen. Wat doe je dan? Ga je door, vraag je hulp, of geef je op? Vooral de interne criticus kan soms venijnig opspelen. Hoe kun je nu vooral niet naar die kritische gedachten luisteren? De gedachten uitdagen en onderzoeken op waarheid kan helpen. En de uitkomst? Of de beperkende gedachten blijken niet waar te zijn, of er wordt (meestal) geen onderzoek gestart….en het doel zakt weg in vergetelheid, dromenland, onverschilligheid of cynisme en je leven kabbelt een beetje doelloos verder. Je kunt dan altijd nog zeggen, dat je geen doel hebt, of niet nodig hebt.

Helaas; Doelloosheid is ook weer een doel. Kies dan beter een interessanter doel.

Luistertip: Lose Yourself, https://www.youtube.com/watch?v=_Yhyp-_hX2sEminem

Familieweekend (uit de Asperse Courant)

Van uw verslaggever Tonie

Het was de ultieme uitdaging om iedereen bij elkaar te krijgen voor een vervolg. Het laatste familieweekend was alweer twaalf jaar geleden. Alle kinderen waren volwassen geworden en hadden partners, banen, auto’s, gezinnen. En wij volwassenen waren ondertussen vooral allemaal ouder geworden.

Kern Waarden

Ik pakte mijn tas in voor het weekend en besloot op het laatste moment om mijn kernwaarden spel mee te nemen. Ik houd helemaal niet van spelletjes en dacht hiermee een aardig alternatief te kunnen inbrengen tegen de doorsnee spelletjes terreur. ‘Dit is namelijk een spel om elkaar nog beter te leren kennen’, zonder winnaars en verliezers’, leg ik uit. (win- win) ‘Laten we het een beetje luchtig houden’, reageerde mijn partner met een ietwat dwingende ondertoon. Ik stopte toch de kaarten in mijn weekendtas, ik kon immers altijd nog mijzelf beter leren kennen, zo besloot ik een beetje recalcitrant. ‘Deze familie is goed in ‘going with the flow’ dacht ik en besloot om de regie qua programmering los te laten. ‘Daarbij komt dat ik als ‘aangetrouwde’ geen onderdeel ben van de familie dynamieken’, dacht ik en besloot mij vooral bescheiden op te stellen.

Bij Bill en Constance

Met een volgeladen auto met benodigdheden zoals eten, wijnen, frisdrank en bier arriveren we aan het begin van het weekend bij ons tijdelijk verblijf ‘in de Rozenhof’. Een rijksmonument, pension, boerderij, waar we genoeg ruimte hebben om ons ongedwongen luchtig samenzijn te kunnen beleven. In hun website beloven de krasse ouderen Bill en Constance rust (om te kunnen vergaderen en brainstormen) sfeervolle ruimtes, heerlijke bedden en een huiselijke en vertrouwde ambiance.

De sfeer is ‘landhuis- gemoedelijk’. Langzamerhand arriveert iedereen en we besluiten ‘Chinees te halen’. Mijn schoonzus met haar mannen- gezin, constateert binnen 10 minuten dat de door mij meegebrachte kwaliteitsbieren bij lange na niet genoeg is. De voorraad is binnen een mum van tijd door haar zonen opgewaardeerd met meerdere kratten makkelijk en toegankelijk bier.

Porche

Het is prachtig weer. Er wordt gewandeld, gegeten en gedronken en heerlijk gechilled op het zonnige terras. De zwager verdwijnt regelmatig met verschillende neven in zijn Porsche voor een ritje over de dijk langs de Linge. ‘Het geluid van de uitlaat kan in twee standen, hard en iets minder hard’, legt de zwager uit. ‘Ok, reageer ik’ en ga in gedachten terug naar de opgevoerde Puch of Tomos brommer (1968) van mijn broer. De uitlaat werd afgezaagd voor optimaal geluidsgenot. Zelfs neef Harry van de elektrische auto gaat overstag en het schijnt dat hij overweegt om terug naar de fossiele brandstof te gaan. Iets met een nieuwe baan en langere afstanden, zo begrijp ik.

Asperen moet je gezien hebben

Ergens op de dag wordt toch een verzoek tot een inhoudelijk programma gedaan en even later rijden we met een gedeelte van ons autopark over de smalle dijk richting Toren Fort te Asperen.

‘We zijn gesloten’, zegt de man bij het hek. ‘Het lijkt ook net, alsof hij dit met veel plezier brengt. Het blijkt vooral een restaurant te zijn en deze is ook gesloten. ‘Zes mei gaan we open’, vult hij aan en peilt onze reactie. ‘Goed, dan wachten we wel’, reageer ik semi nonchalant.

Asperen blijkt een grote uitdaging en oefening in acceptatie, want het café met terras in het centrum blijkt ook gesloten. Ook de imposante kerk is gesloten. ‘Het lijkt de cursus omgaan met teleurstellingen wel’, denk ik en speur verder naar mogelijkheden. Alleen de begraafplaats is geopend. Onze (schoon) moeder wordt in de Porsche gezet, het vele lopen heeft de energie doen slinken tot het minimum. In verband met de koude wind versus het open dak krijgt zij een hoofddoekje en zonnebril opgezet. ‘92 jarig lid van het koningshuis bezoekt incognito gesloten Asperen’, zie ik in mijn gedachten als hoofdartikel in ‘De Asperse Courant’ staan.

En verder? (slow belevingen)

Terug op het landgoed doen we ons tegoed aan de gezelligheid, eten, drinken en ‘hoe fijn is het om te merken dat een programmaloos weekend zo louterend werkt’, denk ik en kijk de kring op het zonnige terras rond. ‘Wat moet het voor onze (schoon) moeder het ultieme genieten zijn’, mijmer ik en neem nog een Leffe kwaliteit biertje, hier in de prachtige Betuwe bij het meanderende rivierenlandschap.

Volgend jaar weer?

Luistertip: Maaltijd, Maarten van Roosendaalhttps://www.youtube.com/watch?v=_7WGAbCWYvQ

Sportvasten finale

Metabolic switch en de mentale uitdagingen

Vrijdag, dag zes

Ik ben over de helft van mijn Sportvasten avontuur. Het is een vrije dag en ik heb (ook) ter afleiding een wandelafspraak met een vriend gemaakt. Het advies was immers om tijdens de sportvasten periode te blijven sporten en vooral veel afleiding te zoeken. ‘Nog twee ‘sapdagen’ te gaan en daarna nog drie opbouw dagen met alleen groenten, fruit magere kwark en uiteindelijk 150 gram vis’, had ik al hoopvol gelezen. Zover is het echter nog lang niet, dus doe ik mijn oefening weer om vooral in het Nu te blijven en het denken aan eten vooral te blokken.

En dus geniet ik vooral van de wandeling naar het station van Stedum, de trein zal mij in twintig minuten naar het Centraal station Groningen rijden. Ik ben tevreden, want met mijn energie zit het op dit moment goed. We bekijken allerlei objecten verspreid door de stad. Vandaag is het de eerste keer deze week dat ik midden tussen allerlei verleidingen loop; hamburgers, patatten, biertjes, broodjes, ik concentreer mij op ons contact. In het Forum pauzeren we bij de koffiecorner en ik geniet optimaal van de koffie en wat een luxe dat ik hiervan wel ‘onbeperkt’ van mag genieten.

Zaterdag, dag zeven

Voor het eerst veel wakker geweest en onrustig geslapen. Ik sta heel vroeg op, het is nog schemerdonker. Ik heb spinning in mijn sportschool en vertrek extra vroeg. Gek genoeg stuiter ik van de energie en constateer bij mijzelf een licht euforische staat. Onder leiding van spinning coach Lieke, tevens sportvasten maatje, push ik mijzelf tot een intense sessie en geef me meer dan in deze vastenperiode hoeft.

Dat was het dan ook voor vandaag, want de rest van de dag hang ik uitgeblust in een tuinstoel, lees een beetje, staar in het niets en ga optimaal een slome vertraging in. Gelukkig is het prachtig weer. De energie blijft weg en dus lig ik even later op de bank en wordt 1 met de programma’s van de Tv. De Pasen reclames met broodjes, chocolade, wijnen, nootjes en al die verleidingen worden via het scherm mega groot mijn richting ingeslingerd. Ik zoek bescherming en ga maar extra vroeg naar bed.

Zondag, dag acht

Een berichtje van mijn sportcoach; ‘jullie mogen weer opbouwen vandaag, geniet van het ontbijt’. Ik kies de mooiste appel en grootste kiwi uit en mag dit als ontbijt tot mij nemen. ‘Nu begrijp ik pas goed wat mindful eten betekent’, denk ik en eet vervolgens heel langzaam en liefdevol de in acht partjes gesneden appel.

‘De kiwi transporteer ik naar de lunch’, besluit ik. De Familie is elders bezig met de paasbrunch en ik zit thuis in de tuin. Er komt een appje binnen van mijn partner ‘het eten is op’. ‘Alles veilig’, denk ik gerustgesteld en rij die kant op voor een after brunch meeting met thee of koffie en water.

Het is voor mijn lichaam en geest een verwarrende dag. Ik mag weer gelimiteerd eten en toch voel ik mij de gehele dag minder fit. Daarnaast ben ik haast obsessief bezig met eten, alleen mag er bijna niets. Ik verheug mij intens op het schaaltje magere kwark met fruit en ga vroeg naar bed om sneller bij morgen te zijn. ‘Waarom kijk je mij zo aan’, zegt mijn partner, met een verontwaardigde blik, terwijl ze nog een stuk chocola van een immense chocoladereep afbreekt. ‘Welterusten’, mompel ik en verdwijn naar de slaapkamer. Ik stop met deze dag.

De laatste dagen waren in een flow gegaan. Af en toe protesteerde mijn lichaam zeker nog wel. Ik kon hierom glimlachen, omdat ik opnieuw mij super bewust was geworden van de kracht van doelen stellen in combinatie met dat je het echt wil. Dan ga je vliegen en kun je alle hobbels, drempels en valkuilen aan.

Hoogtepunten in deze tiendaagse?

Jazeker, op dag zes spinning bij coach Lieke, waarbij ik mij liet meevoeren door de prachtige muziek van Aerosmith, dream on (in de meest positieve manier) Aangevoerd door captain Lieke die naast coach ook in dezelfde sportvasten droom zat. De bemoedigende appjes van aanvoerder Marit, die mij weer mentale oppeppers gaven.

En tot slot het eind gesprek. Dit voelde even als een mooie erkenning en ‘diplomering’. En ik zing mee met ‘dream on’. Dream until your dream come true.😎

Luistertip; dream on, Aerosmithhttps://www.youtube.com/watch?v=89dGC8de0CA

Informatie over Sportvasten: lifestylecenter Mind&Motion Bedum https://mind-motion.nl/