Wonderen en magie

In de training systemisch werken leerde ik dat mensen heel lang in ‘magische liefde’ kunnen blijven vastzitten. Hiermee wordt bedoeld dat je altijd maar op zoek bent naar iets wat je als kind gemist hebt van je ouders. Je fantaseert je ‘ridder (of redder) op het witte paard’ en zal dus altijd teleurgesteld worden. Deze ridders bestaan nl niet. Niet in mannelijke en niet in vrouwelijke vorm. Zolang je het in de ander zoekt, zal je jezelf altijd blijven tegenkomen, net zolang totdat je doorhebt dat je het in jezelf te zoeken, vinden en op te lossen hebt. Daarom mag je nog wel schuilen bij elkaar, troost zoeken bij elkaar, plezier hebben met elkaar, bewondering hebben voor elkaar, verliefd zijn op elkaar en ook ruzie maken met elkaar. Zolang je er maar bewust van bent dat je in de ander ziet wat jij mist, bewondert, of projecteert. Oftewel, wat kun je van de ander leren?

Gedachten

Ik fietste op de zonnige eind maartse zaterdagmiddag naar Groningen met een behoorlijke steun in de rug vanwege de stevige, prettige Noordoosten wind. Uiteraard realiseerde ik mij dat de keerzijde was dat ik later op de dag deze ‘prettige wind’ tegen zou hebben. De avond ervoor had ik voor het slapengaan nog een begeleide meditatie gedaan en de vraag met betrekking tot welke gedachten mijn dag overheersen was bij mij blijven hangen. Zijn het vooral positieve en optimistische gedachten, zijn het sombere gedachten? Neutrale gedachten? â€˜Welke gedachten overheersen bij mij’, mediteerde ik al fietsend over de smalle landweggetjes door de lege weilanden richting stad. â€˜Ik geloof in wonderen’, dacht ik. Het zou zo maar kunnen dat vanmiddag de wind draait en ik op de terugweg de wind in de rug heb. Zo niet, dan geniet ik ook volop van dit moment, met de twinkelende energie die ik in mijn lichaam voel dat de kans hoe klein ook, in ieder geval wel bestaat.

Magische gedachten

We leven allemaal dagelijks met magische gedachten. Als kind gebruikte ik vaak mijn magische gedachtenkracht. Wanneer ik tijdens het lopen bepaalde stoeptegels zou overslaan, zou datgene wat mij op dat moment bezighield gaan lukken. Ik glimlachte bij de herinnering en fietste toch nog even een ‘tandje sneller’ om de boom verderop te halen, voordat de minuut die op mijn  fiets display zag voorbij was. ‘Voor mijn schoonmoeder, dat ze beter zou worden’, besloot ik. In de literatuur leer ik dat ook volwassenen nog regelmatig gebruik maken van het magisch denken. Hierbij voelde ik toch even een opluchting. Het maakt niet uit of mensen meer of minder rationeel zijn.

Het gebruik van mascottes is, naast ‘het geloof’, het bekendste voorbeeld. Bijvoorbeeld sporters met hun geluksnummer op hun T-shirt, bepaalde schoenen, dat ene sieraad. Een ‘geluksteentje’ die ik bij mij droeg bij een spannende situatie en die ik gaf aan een vriendin op haar solo reis. Gelukspoppetjes, afkloppen op hout, niet onder de ladders doorlopen, zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden. Bij een magie test kwamen enkele interessante vragen voorbij; zou jij een gewassen trui aantrekken als je wist dat deze van een misdadiger was geweest? Er staan twee potjes suiker op tafel, op de ene is een sticker ‘vergif’ geplakt, welke kies je?

Gedachten Kracht

Ik besloot vanaf vandaag om elke dag tijdens mijn meditatie een kaars te branden voor een positieve leefbare wereld en fietste terug naar huis. Op de grenzen van het stadse, draaien de wielen van mijn fiets met een zacht geruis, ploegend door de harde tegenwind die mijn tempo onverbiddelijk temperen. Ik ben weer op weg naar de ruimte en rust van het Hogeland.

Luistertip:Inside of me, Eric Clapton

(On)- Rust

Online

Thuis had ik een PowerPoint presentatie gemaakt. (ik weet het, ook alweer achterhaald) Een training Positieve Gezondheid voor medewerkers in de zorg. De groepsbijeenkomsten waren in ieder geval tot 01 juni gecanceld. Ik staarde naar het scherm voor het laatste (lentis) nieuws en zag een tsunami aan ‘ict’ mogelijkheden tot online verbindingen voorbij komen. Ik voelde al een bepaalde onrust opkomen en ‘zag door de bomen het bos behoorlijk mistiger worden’, want werd het Zoomer, Google hang-out, 3CX webmeeting, Webex, whatsapp video oproep, Microsoft teams of nog andere slimme online mogelijkheden? Ik vond het lastig om te kiezen en ondertussen had ik voor de zekerheid alle verschillende applicaties maar gedownload. Het werd nogal een rommeltje en er daardoor voor mij niet overzichtelijker. ‘Niet bevorderlijk voor een ontspannen staat van zijn’, analyseerde ik mijzelf en realiseerde me dat ICT sowieso niet echt mijn sterkste kant is. Daarnaast kwam er goedbedoeld een overload aan coachingsmogelijkheden, webinars en andere hulpmogelijkheden online voorbij. Omdat ik zelf als coach en trainer werkzaam ben, nam mijn onrust (een deel in mij, zo coachte ik mijzelf bemoedigend) nog meer toe, want ik vond eigenlijk dat ik ook met mooie, slimme, verbindende helpende tools zou moeten komen om de medemens te ondersteunen. Gelukkig realiseerde ik mij dat juist mijn onlinewereld vooral bestaat uit abonnementen via instagram en Facebook en anderszins wat met coaching te maken heeft. Dit kleurt mijn dagelijkse realiteit.

Meebewegen

Wat kan ik meer doen, dacht ik de hele tijd. Alleen er kwam niets. De opdracht ‘Blijf thuis’, om op deze manier te helpen begrijp ik. Helemaal nu met ziekte in mijn familie binnen de directe omgeving. Collega’s en patiënten in relatie tot live ontmoetingen, is momenteel niet makkelijk. Vrienden van mij hadden ondertussen al mooie helpende gedachten via artikelen gepost. ‘Dans met je schaduwkant’ moniqueinspireert/instagram) vond ik heel mooi, waarbij de strekking is dat je jezelf behoorlijk kan tegenkomen, ertegen vechten helpt niet. Meebewegen (dansen) wel. Mijn goede vriendin Suzanne Bramante-Waar het hart vol van is, schreef heel  helpend over het corona virus: vriend of vijand. ‘We kunnen in deze periode wel extra positieve bemoedigende geluiden van – en voor elkaar gebruiken’, dacht ik en appte Suzanne en Monique met de vraag hoe het ging.

Blue zones

Ik dacht aan het onderzoek naar mensen die tot op hogere leeftijd gezond en vitaal blijven. Zij wonen in gebieden verspreid over de gehele wereld en worden de ‘blue zones’ genoemd. Opvallend waren de overeenkomsten dat deze vitale mensen vooral verse producten gebruiken (meest plantaardig), regelmatig bewegen op een natuurlijke manier en een hecht netwerk van sociale contacten onderhouden. Belangrijke persoonlijke aspecten als veerkracht, relativeringsvermogen en het creëren van je eigen zingeving bleken ook cruciaal en kwamen bij de onderzochte personen voor. Vooral deze persoonlijke aspecten hebben we nu nodig!

Reflectie

We hebben niet overal invloed op, naast voorzichtigheid in omgang met anderen in deze tijd, of quarantaine (afhankelijk van de situatie) kunnen we vooral reflecteren op onszelf en leren dat ruimte geven aan je eigen emoties belangrijk is. Een ultieme uitdaging is om gevoelens van machteloosheid via veerkracht naar acceptatie om te buigen. Soms helpt het om de onder de oppervlakte liggende emoties te helpen ontsnappen, door tranentrekkende muziek en films te beluisteren en te kijken. Om vervolgens te realiseren dat deze emoties over jou gaan en misschien kun je de opkomende gedachten met je naasten bespreken?

Wat kan ik voor je doen?

Dat DWDD (De wereld draait door NPO 1) nu ook nog eens stopt, buig ik maar positief om, dat de wereld zeker doordraait, als wij dat willen. Wat ik kan doen? Er voor je zijn, met gebruik van al die digitale mogelijkheden. Bel me, app me, mail me en.. Blijf gezond, dans met jezelf en met elkaar.

Digitale Hug, Tonie

Leestip: https://waarhethartvolvanis.nl/ https://www.moniqueinspireert.nl/

Luistertip:Everything is everything, Lauren Hill

Sequoia

In mijn droom hutselde ik vannacht van alles doorelkaar. Over zoveel mogelijk thuis moeten blijven en over het helpen van de natuur. In iedere tuin een Sequoia boom planten was in mijn droom de ultieme oplossing. Ik werd zelfs midden in de nacht ‘wakker’ en zag dit als de oplossing voor alle problemen en vond dat ik dit briljante idee direct moest opschrijven, om het niet te vergeten. Waarschijnlijk ben ik niet eens wakker geweest en vond dit alles in mijn droomwereld plaats.

Thuis

Vanochtend zag ik de sporen van mijn onrustige nacht; het kussen lag aan het voeteneind en de extra deken naast het bed op de grond en ik had hoofdpijn. Ik vroeg mij de betekenis van mijn droom af. Ik had onrustig geslapen en stond toch maar op om de normaal gehanteerde structuur te blijven volgen. In verband met ziekte van een gezinslid mocht ik namelijk voorlopig niet buitenshuis gaan werken. Bij mijn kopje koffie (Ik voelde nu echt de betekenis van ‘bakkie troost’) las ik over de sequoia boom.

Sequoia

De sequoia boom is de hoogste boom ter wereld en kan wel meer dan 115 meter hoog worden. Er zijn voorbeelden dat er een tunnel gemaakt is door de stam van de boom, waardoor een auto kan rijden. Deze giganten komen nu nog in Californië voor. Ik heb ze ooit van dichtbij mogen aanschouwen en aanraken, tijdens mijn bezoek aan het Redwood National Park. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was van de schoonheid en power die deze bomen uitstralen. Ook al was het een onrustige droom, ws een reflectie van deze onrustige tijd op mijn gemoedstoestand, de strekking van de droom was wel positief. ‘Gezonde bomen staan voor positieve energie en hoop’, las ik bij de op internet opgezochte dromen uitleg. Ooit kwamen deze ‘reuzen’ ook op het noordelijk halfrond voor.

Verandering

‘Gelukkig bestaan ze nog’ dacht ik hoopvol en fantaseerde deze bomen hier bij ons in de Groninger klei van het Hogeland. De NAM was ons dorp toch nog 100 bomen schuldig. Ze hadden in verband met hun terugplaats beleid mij gevraagd wat een geschikte locatie in ons dorp kon zijn. Deze reuzen zouden ons land een geheel nieuw gezicht kunnen geven. Een soort van nieuwe start in een tijd van verandering. Honderd fiere, stoere, sterke, veerkrachtige bomen die ook respect afdwingen. Stevig met de wortels (poten)  in de klei, reikend naar de hemel en echte overlevers.

‘Ook te gebruiken als metafoor voor ons om gezamenlijk deze periode door te komen op weg naar verandering’, mijmerde ik en voelde opeens een impuls om een boom te omhelzen.

Luistertip:A Forest, The Cure

Verjaardag en eigen regie

Afgelopen zaterdag was het bijna weer zover. Op 16 maart 2020 kreeg ik er weer een jaartje bij. Om het regie gevoel enigszins terug te pakken had ik toch weer zelf een feestje thuis gepland. Vorig jaar deed ik namelijk hiertoe ook een poging, alleen was in verband met het bereiken van een zekere leeftijd in het diepste geheim een groot feest voor mij georganiseerd. Mijn regie kwam hiermee te vervallen en dat is voor mij een uitdaging. De verrassing was overrompelend goed gelukt, zoals dat alleen in Feel good films voorkomt. (je komt nietsvermoedend en een beetje chagrijnig en teleurgesteld thuis. Opeens gaan de lichten aan, al je vrienden en familieleden zijn er en…toeters en slingers, confetti, gejoel vult de ruimte, surprise!!) 

Het dorpshuis was vorig jaar stiekem voor mij gereserveerd. De samenzweerderige groep vrienden en familie stonden buiten om mij op te wachten. Iedereen was in een vijftiger jaren outfit verkleed om het geheel een hoog truttigheidsgehalte te geven. Mijn kinderen en ik waren onderweg naar huis, toen ik door een vriend en tevens buurtgenoot werd gebeld om nog ff naar het dorpshuis te komen voor een ‘klein klusje’, zo dacht ik nietsvermoedend en achteraf nogal naïef.

Eigen regie

Het voelde onwerkelijk om de regie kwijt te zijn en ik weet nog dat ik mij goed realiseerde dat het heel lastig is om iets te kunnen zien en beseffen wat je niet kent of verwacht. Pas op slechts enkele meters afstand van onze jolige groep, begon ik mensen op het dorpsplein te herkennen en kwam het besef langzaam dat daar een samenscholing van vrienden en familieleden speciaal voor mij stonden opgesteld. Dit weekend begon mijn regie ongewild ook af te brokkelen. We hadden van alles in huis gehaald voor een feest met fantastisch eten en drinken voor alle gasten. Ook al was het duidelijk geen hamsteren, gezien de verse producten en wijnen, toch noemde ik bij het meisje van de kassa verontschuldigend dat we een verjaardag hadden. Gaandeweg kwamen de appjes met afzeggingen inclusief verontschuldigingen binnen. Dat laatste was niet nodig, want we voelden ook al een dubbelheid met betrekking tot het organiseren van dit verjaardagsfeestje. Met een kleine groep en gepaste afstanden vierden we op deze ‘valreep’ toch nog mijn verjaardag. Met voortschrijdend inzicht hadden we het eigenlijk moeten afzeggen. Het besef en de impact van deze pandemie daalde sinds afgelopen weekend behoorlijk in.

16 maart

‘Wederom een oefening in toelaten van dat wat er is en hierop anticiperen’, dacht ik en genoot van het vredige en zonnige tafereel buiten in de tuin. Maandag 16 maart had ik al eerder vrij gepland om op mijn geboortedag met mijn lief uit eten te gaan met aansluitend een bioscoopfilm. Het werd uiteindelijk alleen in de tuin zijn en werken, met ’s avonds de toespraak van Mark Rutte aan alle zeventien miljoen Nederlanders. â€˜Ben benieuwd hoe mijn eigen regie er bij de volgende verjaardag eruit gaat zien’, dacht ik en besloot dat ik deze gedachte beter helemaal kon laten gaan. Beter nu vooral het leven accepteren zoals het is, leren omgaan met onzekerheden en je leven op de best mogelijke manier te leiden.

Het meest uitgesproken woord van 2020

Ik bedenk mij dat ‘Corona’ het waarschijnlijk gaat winnen als het meest uitgesproken woord in 2020. Alhoewel? Zou dat misschien ook het woord ‘saamhorigheid’ of ‘verbondenheid’ kunnen zijn?

Luistertip Locked up, Akon

Doe iets

Afgelopen week werd ik in mijn ziel geraakt door een echte held. Al bladerend door de zaterdag Volkskrant bleef ik steken bij de titel ‘Doe iets’. Het artikel ging over Carola Rackete. Deze moedige jonge Duitse vrouw werd bekend als de kapitein van het reddingsschip dat zonder toestemming de haven van Lampedusa binnenvoer. Zij had drenkelingen uit de middellandse zee opgepikt. Het werd haar verboden (besluit van de rechts- populistische Italiaanse minister Salvini) om deze bootvluchtelingen naar een Italiaanse haven te brengen. Zij volgde echter haar hart en het maritieme recht, dat mensen die uit zee gered worden recht hebben op een veilige haven. Haar ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ heeft mensenlevens gered en leverde na haar arrestatie uiteindelijk een positieve uitspraak van de Italiaanse rechter op, die haar actie ondersteunde en gelijk gaf. Zij nam grote persoonlijke risico’s en ging heel dapper voor wat voor haar juist was om te doen.

Vluchtelingen

Ik had mij vlak daarvoor door een ander artikel over de vluchtelingen problematiek heen geworsteld. Duizenden mensen zitten momenteel in mensonterende omstandigheden gevangen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland en de politiek draalt. Wij, de mensen uit de rijke landen raken blijkbaar gewend aan de vreselijke beelden en durven niet meewerken aan een definitieve oplossing. Het antwoord is afschermen door ‘hekken’ te plaatsen. Of het blijft bij het opzetten van kampementen, uitdelen van slaapzakken, tenten, voedsel etc om het daarmee af te kopen? Al is dit inderdaad ook belangrijk om te doen. Alleen is er veel meer nodig.

Doe iets

‘Doe iets’ was behoorlijk bij mij binnengekomen. Elke keer weer voelde ik mijn eigen interne strijd tussen mijzelf afsluiten voor alle ellende om mij heen, waar ik toch geen directe invloed op heb, of alle informatie tot mij nemen. Het zijn schuldgevoelens, dacht ik. Mag ik wel voluit genieten, voluit leven in een wereld met zoveel schrijnende toestanden? Steeds meer vrienden van mij kijken geen nieuws meer omdat het teveel binnen komt en ik begrijp dat.

‘Wat kan ik wel doen’, vroeg ik mijzelf een beetje moedeloos af. In ieder geval luisteren naar deze helden, ze steunen en diep respect voelen. De juiste politieke partijen steunen en bewust zijn van de kleine dingen die ik wel kan doen in mijn eigen omgeving. Samen zorgen voor een paradigmashift om van de individuele polariserende maatschappij naar een maatschappij van delen te gaan, waarbij ‘meer’ niet meer voorop staat en samen delen wel.

Forever young

Opeens wist ik het weer; ik was dertien en op een verpletterende manier onder de indruk van Bob Dylan zijn ‘ Forever young’ song. Hieruit sprak zoveel hoop en positieve energie. Het besef dat alles mogelijk is, was het mooiste cadeau wat ik toen als jongetje kreeg via dit lied. Als we deze song ‘blijven leven’ komt het goed. En intens genieten van het mooie leven wat je hier mag leiden? Jazeker, in dankbaarheid en please, please stay Forever young!

Luistertip / leestip: Forever Young, Bob Dylan

May God bless and keep you always

May your wishes all come true

May you always do for others

And let others do for you

May you build a ladder to the stars

And climb on every rung

May you stay forever young

May you stay forever young

May you grow up to be righteous

May you grow up to be true

May you always know the truth

And see the light surrounding you

May you always be courageous

Stand upright and be strong

May you stay forever young

May you stay forever young

May your hands always be busy

May your feet always be swift

May you have a strong foundation

When the winds of changes shift

May your heart always be joyful

May your song always be sung

And may you stay forever young

May you stay forever young ( Bob Dylan 1973)

 

 

 

 

 

 

Lente

Het vroege ochtendlicht straalt zich een weg door het gordijn in de slaapkamer. Bij het opstaan besef ik met enige opwinding dat de winter voorbij is. We zijn geruisloos overgegaan naar de lente. Weerkundigen noemen het de meteorologische lente en deze begint al op 01 maart. Ik vind het prima, hoe eerder lente, hoe beter. Het is wel een lastig woord trouwens ‘meteorologisch’. Het doet mij denken aan het woord ‘individualisatieproces’. We gebruikten vroeger in onze vriendengroep dit woord om te testen of je nog wel een volgend biertje mocht hebben. Als je over het woord ‘struikelde’ bij het uitspreken, dan had je genoeg gehad.

Terug naar de lente; deze eerste lentedag laat zien dat het kan. De zon schijnt, de wind is gaan liggen en de temperatuur is prima te doen. Echt weer voor het ochtend jogging rondje. Omdat de zon maar bleef schijnen werden plannen gemaakt voor een middagje uitgebreid wandelen. De lente zelf was nog erg onzeker, zij wou wel maar twijfelde of ze er wel al mocht zijn. Zij was nog een beetje onzeker door het verschil in standpunt tussen de 01 maart en 21 maart gelovigen.

Het gevolg was dat we bij het rondje om het Paterswoldsemeer een variatie van zon, regen, hagel, wind en windstilte mochten beleven. Alsof de winter en het voorjaar beiden tevreden gesteld moesten worden. Als de hagel naar beneden klettert, realiseer ik mij dat ik mijn zonnebril nog op heb. Ik tel de voordelen; het is ‘s ochtends weer eerder licht en ’s avonds later donker. De natuur is bijna klaar om weer helemaal los te gaan in frisse voorjaarsgeuren, vogelgeluiden, uitbundige groei en andere frivoliteiten. Zelfs de regen voelt nu al vriendelijker.

Bijna zes jaar woon ik op het Hoogeland en bemerk dat ik gevoeliger ben geworden voor de seizoenen. Mijn zwager had al eerder gewaarschuwd dat onze dagelijkse fietstocht naar de stad op de duur zwaar zou gaan vallen. Het maakte ons eerst niet uit welk jaargetijde het was. We fietsten blijmoedig en een beetje maniform door alle jaargetijden heen. Bij de derde keer herfst was de lol eraf. Vooral het besef om vanaf eind september  in het aardedonker te vertrekken en in het donker weer thuis te komen ging tegenstaan. Ik wist dat het ruim vijf maanden zou duren, voordat er weer in het licht gefietst zou kunnen worden. Geen bemoedigende gedachte vond ik.

Maar nu, het is lente. Weliswaar nog onbestendig, maar ze is er wel! Verandering is de enige constante, had ik geleerd. Wat ben ik opgelucht dat de lente elk jaar wel weer opnieuw geboren wordt. Het maakt mij blij. Het voelt als de vrijdagavond met het gehele weekend nog voor me, of als de start van een vakantie met alle vrije tijd in het vooruitzicht. Ik droom weg over de eerste warme zonnestralen, de vele dagen buiten in onze beschutte zonovergoten tuin, de uren op terrasjes met vrienden, de sportieve avonturen buiten, kampvuur bij nacht. Ik doe mijn muts nog even op om mijzelf te beschermen tegen een overtrekkende heftige hagelbui. ‘Sun is gonna shine, I know, after the winter is gone I know’ , zing ik en fluister;

Lente, ik hou van jou!

LuistertipThe camel, Fred Freddies Drop

 

Gevraagd projectleider zeespiegelstijging 32/36 uur

De storm was na maanden beuken uiteindelijk uitgeraasd en gaan liggen. Veel losgeslagen spullen waren vastgezet of opgeruimd en gevaarlijke punten waren gemarkeerd met lange palen om aan te geven dat je hier met een afstandje omheen moet varen. De provincie Groningen en grote delen van het westen en midden van Nederland waren onder water gelopen. De meeste Nederlanders werden geëvacueerd en verbleven in opvangcentra in Zuid- Limburg en Duitsland. Ook waren er tentenkampen opgezet, want het was zomer en door de klimaatverandering steeds aangenaam warm weer. Dat laatste durfde niemand meer hardop als een voordeel te noemen. â€˜Zandzakken en dijkverhogingen helpen allang niet meer’, dacht ik en keek over het water wat eerst weiland was geweest.

Ik had de brief van Rutger Bregman, gericht aan alle Nederlanders gelezen. Net als zijn gratis boekje met de waterig blauwe kaft ‘Het water komt’. De informatie had mijn fantasie geprikkeld, alleen vroeg ik mij af hoelang dit nog fictie zou blijven. Het boekje geeft een krachtige waarschuwing af aan alle Nederlanders, dat in 2100 grote delen van ons land niet meer zullen bestaan als we nu geen drastische maatregelen nemen. Door de klimaatverandering en onze levenswijze (wereldwijd) zal de zeespiegel dramatisch stijgen. Het is niet een kwestie of het water komt, wel wanneer het water komt. Alle wetenschappers die Rutger heeft geïnterviewd zijn het met elkaar eens, dat als er niets gedaan wordt, we binnen 80 jaar een groot deel van ons land aan de zee hebben teruggegeven. Dat betekent dat kinderen die nu geboren zijn dit drama gaan meemaken. Dit betekent ook dat we nu internationaal onze verantwoordelijkheid moeten nemen. Er zijn nu nog mogelijkheden.

Ik nam een slok water en keek door het woonkamerraam naar het mooie weidse uitzicht over de weilanden en stelde mij voor wat er nu zou gebeuren, als de dijken doorbraken en de gemalen zouden stilvallen. Er zou een vloedgolf deze kant opkomen en de Waddenzee  ons huis overnemen. Afgelopen weekend las ik in de krant over hoge golven van vier meter die vanwege de harde storm langs de kust raasden. De nieuwe realiteit; herfststormen in de winter. De Elfstedentocht is ondertussen definitief verleden tijd. De commissie van oude wijze ijsmeesters opgeheven.

Ik ging ook eens op onderzoek op internet en kwam terecht bij Sybren met de bemoedigende achternaam Drijfhout en las dat hij onder andere was aangesteld bij het KNMI als projectleider ‘zeespiegelstijging’. Dit gaf mij een dubbel gevoel; aan de ene kant geruststellend dat er blijkbaar nu heel serieus wordt omgegaan met de dreigende klimaatverandering en aan de andere kant gelijktijdig ongerust, want wat weet de overheid en wij (nog) niet?

Het lijkt mij trouwens bijzonder om op een feestje te kunnen vertellen dat je werkt voor de afdeling zeespiegelstijging. Gelukkig hebben we steeds meer aandacht voor klimaatverandering, met veel dank aan onder andere Rutger Bregman en jonge actievoerders, zoals Greta Thunberg. We zullen allemaal moeten en vooral willen bijdragen aan deze grote uitdaging ipv een afwachtende lethargische houding.

Ik verwacht de komende jaren een veelvoud van projectleiders zeespiegelstijging en dacht alvast na over wat ik zelf zou kunnen bijdragen.

Luistertip: Water on the ground, Eric Clapton

Leestip: Het water komt, Rutger Bregman