Het verjaardagscadeau

Ik had behoefte aan lichtheid en luchtigheid en realiseerde mij opeens dat ik hiermee suggereerde te moeten kiezen tussen zwaarte of lichtheid, waarmee ik één van de twee aan het wegduwen was.

Golven van de zee zijn een mooie metafoor’, bedacht ik mij, want in het dagelijks leven kom je in golfbewegingen steeds weer liefde en angst tegen. Dit zijn de emoties waar het uiteindelijk op neerkomt. In iedere situatie reageer je vanuit één van deze twee emoties. Soms word je overspoeld door emoties en soms kabbelt het. Soms is het heel erg kalm en ver weg als het eb getij en soms levendig en overvloedig dichtbij. Je hebt niet overal invloed op, de keuze die je wel hebt is hoe ermee om te gaan.

Veerkracht

Kelly McGonical verwoordde het zo mooi, tijdens haar Ted talk over veerkracht; ‘ Is what I’am doing helping or harming me’. Zij had veel aan deze ogenschijnlijk simpele vraag gehad die ze een periode als dagelijkse mantra gebruikte, tijdens haar crisis periode toen ze vijf jaar geleden haar dochter verloor ten gevolge van een auto-ongeluk. Ook had ze geleerd dat rouw en plezier tegelijkertijd naast elkaar kunnen bestaan.

‘Wij zijn dualistische wezens die leven in- en met dualiteit’, met als uitdaging te accepteren dat alle tegengestelde krachten bij elkaar horen’.

‘Wauw’, ik stond even versteld van mijn eigen helder geformuleerde ‘tegeltjes’ inzicht. Waarschijnlijk geholpen door de rustgevende en inspirerende omgeving waar ik op dat moment stond. Ik snoof de zoute zeelucht op en liep verder over het brede lege strand, alleen vergezeld door enkele schreeuwerige zeemeeuwen en een groepje drieteenstrandlopers, die al voedsel zoekend, wegrenden voor de aanrollende golven. Een monomane herhaling van hetzelfde gedrag.

Ik liep op mijn blote voeten langs de vloedlijn en dacht terug aan mijn verjaardag. Even voelde ik mij enigszins beschroomd door het ‘bruggetje’ van het heftige veerkracht voorbeeld en mijn dualistische gedachten ten aanzien van mijn net gepasseerde verjaardag.

Verjaardag

Een week lang hadden we mijn verjaardag gevierd en ik was blij en dankbaar voor de mooie intense vriendschappen en familiebanden. Ook sloop wederom gevoelens van nostalgie en verlies mijn hoofd en hart binnen. Weer ouder en verder verwijderd van wat ooit was, zowel in tijd alsook in intensiteit van beleving. Want Milan Kundera had gelijk, dat vergeten een vorm van sterven in je leven is. Daarbij komt ook nog dat het impliciete en expliciete geheugen soms niet goed samenwerken, waardoor herinneringen vervormen.

Verjaardagscadeau

Weer thuis viel mijn blik op de geverfde knijper in de keuken boven het aanrecht. ‘liefs’ stond er op de geschilderde knijper geschreven. Een cadeautje uit vervlogen tijden van mijn jongste zoon, waarschijnlijk uit zijn kleuterperiode met hulp van juf voor papa gemaakt.

En nu, op mijn 62e kwam er een verjaardagscadeau gedicht van mijn volwassen zoon via de app binnen. Een vorm van ‘liefs’ op een andere manier.

Over heuvels

Over dromen

En achter de horizon daarboven

Verder dan ze mij beloven

Weet ik waarheen ik ga

Met een rugzak vol verhalen

Een applaus in volle zalen

Met al mijn kameraden

Weet ik waar ik sta

Langs de rivier van het verleden

Heb ik jou en mij vergeven

Heb ik lief en leed beschreven

Met de inkt van stromend leven

Want vreugde kent geen tijd

En fouten maken maken wijs

Ik geniet alsof bevrijd

Ik vier het leven tegen elke prijs

(Niek Roerdink 16 maart 2021)

‘Dankjewel zoon’, zei ik in stilte en genoot intens van het moment.

Luistertip:

My fathers’s eyes , Eric Claptonhttps://www.youtube.com/watch?v=VfzYn344gVw

Top 5 Spijt, Op 1

1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me. Dit is de laatste (vijfde) in de reeks van spijt. Volgens mij komen de andere vier hier samen. ‘Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund, was ik maar meer in contact met vrienden gebleven, had ik mijn ware gevoelens maar meer geuit, had ik maar niet alleen zo hard gewerkt’. Dit resulteert in de nummer 1 van deze top 5; ‘had ik maar meer de moed gehad om te leven trouw aan mijzelf en niet volgens de verwachtingen van anderen’.

Ouderlijk gezin

Ik behoorde niet tot de categorie kinderen die al jong wist wat ik wilde worden. ‘Schilder’, riep ik dan maar nonchalant, om ervan af te zijn als de vraag weer eens voorbij kwam. Waarschijnlijk omdat ik in de lange uren van verveling thuis op ons mini balkonnetje, met kwast en water de bakstenen hielp om tijdelijk naar dieprood te transformeren om de tijd te doden in een omgeving zonder vriendjes. Al jong ging ik ‘van mijn kindplek af’ door vooral in te tunen hoe het met mijn moeder ging. Oftewel, ik nam daarmee als kind onbewust een ‘ouderlijke volwassen taak’ op mij en nam daarmee al vroeg afscheid van het ongedwongen kind zijn. Een tante zei eens tegen de dertien jarige ‘Ach schat, wat een goede maatschappelijk werker ben je toch’. ‘Wil je mij ook helpen’? Alles heeft te maken met keuzes. ‘Impulsieve’ beslissingen blijken al vaak gekoppeld te zijn aan invloeden van buitenaf naast de eigen gevoelens. En bij grote beslissingen blijkt vaak al (onbewust) een heel proces aan vooraf te zijn gegaan met kleinere beslissingen, waardoor de mega beslissing op basis van ‘zo voel ik dat’ genomen kan worden.

Keuzes

Mijn voorkeur voor het maatschappelijk werk bleek niet een ‘volwassen’, oftewel eigen overwogen keuze. Meer ingegeven door familiedynamieken. Gelukkig liep ik als jongeman al snel vast en kon ontrafelen waarop de selectie gebaseerd was. Het resultaat hiervan was dat ik dit keer opnieuw voor de hulpverlening koos. Een oprechte eigen volwassen beslissing om deze weg verder in te slaan. Waarschijnlijk niet voor niets kwam ik deze week de volgende quote tegen: ‘Stop trying to feel better, instead try to feel better’.

Trouw aan mijzelf

Oftewel als we leren om onze werkelijke gevoelens toe te laten en te doorvoelen, maken we ook meer keuzes vanuit onszelf in plaats van te leven ‘ingetuned’ op de verwachtingen van anderen. En dat is de grote uitdaging, om met vallen en opstaan, fouten durven te maken en ervan te leren. Ik legde mijn notebook aan de kant en voelde opeens een sterke behoefte aan plezier maken, aan dansen, lachen, zingen, aan loslaten en relativering. De vijf weken ‘spijt’ introspectie hadden mij meegenomen naar de diepste uithoeken van mijn ziel en het was hoog tijd om van zwaarte nu weer even naar lichtheid te gaan.

Luistertip: I’ am light, India Ariehttps://www.youtube.com/watch?v=PdQvBn3i-LM

Top 5 Spijt, op 2

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware.

2. I wish I hadn’t worked so hard.

‘Als ik straks met pensioen ben, gaan we  reizen en nemen het ervan’, zei mijn vader tegen mijn moeder.  Op zijn 58e overleed hij plotseling.

Hij had lang en hard gewerkt, eerst als zelfstandig ondernemer met te lange werkdagen en later als conciërge bij de rijksuniversiteit Groningen. 

Balans

Deze week sta ik stil bij de balans tussen werk en vrije tijd. Hoe mooi is het als je werk tegelijkertijd naast inspanning, ook ontspanning kan zijn. Sommige mensen hebben een hobby en dat is hun werk. Anderen hebben werk en gebruiken weliswaar hun talenten, echter zonder passie.

Ik maak onderscheid tussen het hebben van een beroep en een baan. De eerste kies je voor en de laatste heeft vooral ten doel om een inkomen, vrijheid en zekerheid te hebben ingekocht.

Want je betaalt altijd een prijs voor je keuze. 

Er zijn talloze redenen te bedenken waarom mensen te veel en te hard werken. Uiteindelijk is het slecht voor je gezondheid, je relaties, je stemming. 

De werkvoorraad en bijbehorende stress, zoals we dit in onze huidige prestatie en consumptie maatschappij hebben afgesproken, zal er altijd zijn. Totdat we andere waarden en normen stellen. Andere keuzes gaan maken. Gelukkig kun je zelf altijd keuzes maken.

De spijtoptanten beseften wat ze hadden gemist door vooral hun aandacht te hebben geschonken aan ‘met name het werk’. Niet dat er iets mis is met ‘ervoor gaan’, met passie je ding doen. Alleen vraag jezelf regelmatig af, gaat het in een flow? Zorg ik goed voor mijzelf? Kan het ook anders? Oftewel luister ik naar mijn lichaam en hart ipv alleen naar mijn hoofd. Laat ik iets liggen, wat ook belangrijk is?

Vroeger

Ik bladerde door het fotoalbum. Zover weg en toch heel dichtbij, omdat tijd zo relatief is. 

Nog steeds ben ik blij dat ik in de periode toen de kinderen kwamen, besloot om een langere tijd parttime te gaan werken, om zoveel mogelijk bij mijn jongens te mogen zijn.

Met een glimlach denk ik terug aan de wandelingen met de oudste in de kinderwagen, om hem te helpen bij het heerlijk wegdommelen op het ritme van deze vijftiger jaren vintage ‘Mercedes’ koets in de frisse buitenlucht. De fietstochtjes met de driewieler, meegenomen kopje koffie bij de zandbank, met beide jongens op de fiets voor een klein flierefuiterig tochtje op een voor mij speciale doodnormale maandagmiddag. Of later tijdens de eerste lagere school jaren, dagelijks om 1500 uur op het schoolplein om ze op te vangen. Halen en brengen bij vriendjes of gewoon een beetje rondhangen. Dank ook aan mijn selectief geheugen, die de herinnering vooral zonnig laat zijn.

‘Alarmschijf’

Ik las in de krant het bericht van de vakbondsman. Hij zou net afzwaaien. Ik stelde mij het volgende voor; veel en hard gewerkt, stress, focus, overwinning en verlies, volharding, late uren met een snelle hap, borrel en sigaret. Gegroefd gelaat, lange jaren, maanden, weken, dagen hard gezwoegd om het pensioen voor zijn achterban goed te regelen. Hoe wrang dat hij op zijn 67e plotseling zelf overleed. 

Omdat waarden (dat wat je heel belangrijk vindt en je naar wil leven) ook onderhevig zijn aan de fases van je leven, was daar opeens als een ‘top veertig alarmschijf’ vanuit het niets de waarde RUST in mijn top vijf met een harde dreun neergekomen en eiste haar plek ergens tussen de winnaars op.

Daar stond ze en vroeg met neonletters om aandacht. Ik sloot mijn ogen voor het felle licht en werd meegenomen naar het nog onaangeraakte veld van de vele eventuele mogelijkheden op het kruispunt van vandaag. 

Luistertip: Friday, JJ Cale https://www.youtube.com/watch?v=Tdzlop4p0vc

Top 5 Spijt, op 3

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

Vorige week besprak ik de spijt van stervenden over verwaarlozing van waardevolle contacten. Dit keer gaat het over het (niet) uiten van je ware gevoelens en de spijt hierover bij het terugkijken naar je eigen leven. Gelijk dacht ik hierbij aan de verschillen en overeenkomsten van emoties en gevoelens. Aan de positieve en de meer belemmerende kanten. â€˜Gevoelens zijn geëvalueerde emoties’, dacht ik en besloot dat ik hiermee wel de kern te pakken had. 

Persoonlijke groei

‘Welke spijt zou ik hebben’, overdacht ik en dacht in eerste instantie juist aan die keren dat ik mij ‘had laten gaan’, oftewel aan het ongenuanceerde uiten van mijn emoties of liever frustraties aan de hand van ‘ego trickers’ waar niemand echt wat aan heeft. Ook wel een ‘peuter bewustzijn’ genoemd, waarin de korte termijn behoeften nog mega groot zijn. Waarschijnlijk zijn er maar weinig mensen die daar echt helemaal  los van kunnen komen. Enkele ‘verlichte’ personen daargelaten, al zijn er (nog) niet veel van. â€˜Welkom in de wereld van persoonlijke groei’, zei ooit coach Bouke de Boer tegen mij en hij voegde eraan toe dat het leven er misschien niet perse leuker, maar wel eerlijker van werd.

Doet het er werkelijk toe

De vraag tijdens een amygdala aanval (vechten, vluchten, bevriezen) van geraakt, gefrustreerd of andere onderdompelingen in het soms te diepe moeras van emotionaliteit zou het volgende kunnen zijn: ‘Is dit echt heel belangrijk voor mij’? De realisatie dat jij altijd een mega onderdeel bent van datgene wat buiten je gebeurd, is ook zeer helpend. Durf je in de spiegel te kijken?

Uitspreken van je ware gevoelens

De andere kant van spijtigheden gaat over het niet hebben uitgesproken van ware (mooie) gevoelens voor de ander.

Ondanks dat mijn ouders emotionele mensen waren, werd er in mijn herinnering thuis niet of nauwelijks over gevoelens gesproken. Als student besloot ik het roer om te gooien en sprak tijdens mijn bezoekjes aan mijn moeder (mijn vader was helaas al overleden) soms uit dat ik van haar hield. Meestal was dit bij het afscheidsritueel, waarbij ik tijdens de hug met zoen het spannende ‘ik hou van je’ uitsprak. Ook al voelde het eerst een beetje ongemakkelijk, toch voelde het ook fantastisch, want hiermee ontstond een prachtige wisselwerking. ‘Ach kind, ik hou ook heel veel van jou en jullie allemaal’, zei ze met  hoorbare en zichtbare ontroering.

Ik vertelde dit afgelopen weekend tijdens het gezellig samenzijn met vrienden. Zij had nl ook net haar ouders via de telefoon de ‘ ik hou van jullie’ boodschap gegeven. ‘Het raakt je’, constateerde de vriendin. 

‘Laten we de wereld overspoelen met liefde’, zei ik. Te beginnen met het uitspreken van waardering en liefde voor jezelf en vervolgens de ander. Het mag veel en veel meer, het mag makkelijk en gewoon worden om uit te spreken. ‘ Soldiers of love’, dacht ik en zocht het nummer op.

Luistertip; Bhaj man meer, krishan, Niriman Kaurhttps://www.youtube.com/watch?v=5HhR6T6iAmE

Leestip: https://boukedeboer.nl

Top 5 Spijt, Op 4

(Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware) 4. I wish I had stayed in touch with my friends.

Vorige week besprak ik spijt nr. vijf over het jezelf (niet) gunnen van geluk. Dit keer gaat het over (stervende) mensen die spijt hebben dat ze vrienden hebben verwaarloosd, vriendschappen failliet hebben laten gaan. Mensen die terugkeken aan het einde van hun leven beseften dat de tijd  met vrienden heel waardevol was geweest, of liever gezegd mede hadden gezorgd voor onder andere veel liefde, inspiratie, diepgang, humor en gezelligheid. Hiermee had het ook bijgedragen aan hun zingeving, over datgene waar het uiteindelijk over gaat. Ik keek op het internet naar onderzoeken over vrienden en familie. Vrienden kies je en familie heb je. Misschien een ‘open deur’; onderzoek wees uit dat mensen met vriendschappen niet alleen gelukkiger waren, ze waren over het algemeen ook gezonder.

Eenzaamheid

We zijn sociale wezens en hebben elkaar nodig. Uit hetzelfde onderzoek lees ik dat eenzaamheid nog dodelijker is dan roken. Ook al lijkt het mij wel heel lastig te onderzoeken, ik kan mij wel voorstellen dat eenzaamheid tot allerlei akeligheden kan leiden, gecombineerd met gevoelens van uitzichtloos lijden. Het voluit kunnen nemen van je leven met alle ups en downs is alleen mogelijk met waardevolle contacten. Tenminste, dat geldt voor mij. Iedereen is weer anders, ook ten aanzien van de behoefte aan contact. Het gaat ook meer om kwaliteit van contact, dan om de kwantiteit.

Terugkijken

Ik  schreef eerder over mijn vriendschap (21 februari 2019: twee vrienden) met een jeugdvriend en het lijkt erop, nu we al meer dan veertig jaar bevriend zijn, dat we altijd vrienden zullen blijven, oftewel elkaar oud zien worden, als het ons gegeven is. Soms loopt het anders. De vriendschap begint te knellen, omdat je eigen pad een andere is geworden en het niet meer past. Soms zijn de redenen niet zo duidelijk. Ik ging eens ‘graven’ in mijn eigen verleden en zag vroegere vriendschappen die langzaamaan uitgedoofd waren geraakt. Er was niet bewust een laatste keer geweest. Hoe mooi is het als je met liefde en een glimlach terug kan kijken, hoe je een tijd ‘samen op hebt getrokken’. Met elkaar genoten en van elkaar geleerd.

Aktie

Zelf heb ik een voorbeeld van spijt, die ik gelukkig alweer een paar decennia geleden heb kunnen rechtzetten. De mooie vriendschap werd abrupt stilgezet door een groot meningsverschil en er volgde vervolgens een onrustige ‘stilte’. Deze zou uiteindelijk bijna tien jaar duren. Eerst vanuit overtuiging en later werd het een houding van ‘omdat het nu eenmaal zo gelopen is’. Totdat we bij die prachtige ‘wake up call’ elkaar weer vonden en gelijk doorgingen waar we gebleven waren. Een mooi voorbeeld van een inspirerende vriendschap, vermengd met humor en speelsheid. Wat ben ik dankbaar voor die actieve stap, waardoor we nu alweer ruim twintig jaar ‘samen op trekken’ en belevenissen delen in plaats van een palliatieve vriendschap waarbij je op het allerlaatste moment nog iets herstelt om vervolgens alleen nog maar vooral samen terug te kunnen kijken. Al is een stap nemen altijd heilzaam, ongeacht het tijdstip in je leven.

Met wie wil jij (weer) actief ‘vooruit kijken’?

Luistertip: Friends, The Carters (Beyoncé)https://www.youtube.com/watch?v=ih0srx5qz2s

Top 5 Spijt

5Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund’.
Afgelopen week las ik een artikel van de kunstschilder Egbert Modderman. Hij citeerde een prachtige quote van de Romeinse filosoof Augustinus: ’Heb lief en doe wat je wilt’.
Prachtig en zo waar, want als je vanuit liefde doet wat je wilt, zorg je goed voor jezelf en de ander.
Soms komen belangrijke zaken via verschillende wegen samen. Ik had onlangs het boek van Bronnie Ware gelezen en nam mij voor om haar inventarisatie van de ‘top five regrets of the dying’ bij langs te lopen.
Op nr. vijf staat ‘Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund’.
Gelukkig ben ik niet stervende en hoop nog een tijdje mee te gaan. ‘Altijd goed om tussentijds even stil te staan en te evalueren bij dit onderwerp’, dacht ik en begon mijn leven tot nu toe langs te lopen en te scannen op het mijzelf gunnen van mijn eigen geluk.

Eigen kompas

Ik vroeg mij af wat is het belangrijkste in mijn leven tot nu toe was geweest en steeds had het met liefde te maken. Misschien was ik mij niet altijd even bewust van mijn waarden geweest. Nu ik ze regelmatig opschrijf, word ik alleen maar bevestigt dat ik heel wat gelukkige momenten heb gehad en nog altijd heb. Waarden zijn namelijk je intern kompas om vanuit zingeving te beseffen wie je bent en wat belangrijk voor je is. Dit om van daaruit keuzes te kunnen maken wat je wilt doen met je kwaliteiten in jouw leven.
Geluk is in mijn optiek niet een constante staat van euforie. Gelukkig zijn is ook het kunnen en durven accepteren van pijn en verdriet en andere emoties binnen mijn (gelukkige) leven.  Ook wel eens veerkracht genoemd.
Mijn grote voorbeeld Leonard Cohen schreef zo meesterlijk en hoopvol ‘there is a crack in everything, thats how the light gets in.

Zorg goed voor elkaar

Ik denk dat iedereen heel goed het verschil aanvoelt tussen primaire emoties (hierbij voel je compassie) versus secundaire emoties, waar je in blijft hangen met kans op gevangenschap richting chronisch klagen, chronisch slachtoffer zijn of chronisch alles en iedereen willen redden. (Behalve jezelf)
Soms komt er iets in je leven voorbij wat echt helemaal ruk is, of intens verdrietig en het uiten van je emoties (ook met anderen) werkt dan helend en soms heeft het ook nog wat meer tijd nodig.
En ohja, elkaar eens troosten, of een arm om de schouder van de ander leggen is ook heel tof.


Luistertip: Leonard Cohen: Anthem

Vandaag geen activiteiten meer

Ik ben in het bezit van twee mobiele telefoons. Eentje voor mijn werk en de andere voor privé gebruik. Dit werkt heel prettig voor mij, het helpt bij mijn balans van inspanning en ontspanning, werk en vrije tijd.
De tijd dat het ‘druk hebben’ bewondering kreeg ligt gelukkig steeds meer achter ons. We bewegen ons meer richting verhoging van het ‘sneuheidsgehalte’, als iemand ‘drukdrukdruk’ roept.

Ook al word je bij sommige werkgevers nog geacht om ‘er te volledig voor te gaan’, zonder aandacht voor je eigen balans, er is een hoopvolle paradigmashift gaande. Het besef ontstaat steeds meer dat een ontspannen, uitgeruste, energieke medewerker veel meer betekenis kan toevoegen aan zichzelf en het bedrijf. Een gezond leefstijl beleid en aanbod wordt door werkgevers steeds meer omarmd, ook vanuit het idee van duurzame inzetbaarheid, plezier en zingeving.

Balans

De wereld ontwikkelt zich vele malen sneller, dan dat de mens evolueert. Onze hersenen zijn simpelweg nog niet ingesteld op de oneindige hoeveelheid informatie (prikkels) die we dagelijks aangeboden krijgen. We kunnen het niet allemaal verwerken en bijhouden. Hiermee worden we sowieso gedwongen om keuzes te maken. Doen we dat niet, dan ontstaat er kortsluiting met kans om via allerlei stressoren chronische klachten te ontwikkelen met kans op uitval voor langere tijd op verschillende levensdomeinen.

Ik dacht aan de kracht van taal en herhaling om de boodschap mee te helpen over te brengen. Om bewustwording te creëren tav de mate van je eigen stress, ontspanning en effectieve spanning. Om bewuste keuzes te kunnen maken.

Afgelopen week kwam de volgende quote weer eens aan mij voorbij,  ‘als je nee zegt tegen een ander, zeg je ja tegen jezelf’. Een mooie herkadering en bewustzijnscheck’, dacht ik en trok het hiermee nog meer richting gezond en assertief zelfvertrouwen.
Ik heb altijd een simpel voorbeeld van ‘haast’ ten koste van mijzelf onthouden; als jonge hulpverlener zei ik bijna tegen alles ‘ja’, met als gevolg dat mijn caseload mbt aantal cliënten bijna alleen bestond uit mensen met ingewikkelde problematiek. Daarbij kwam dat de meesten ook nog eens niet op hulpverleners stonden te wachten. We noemden dit ‘bemoeizorg’ door de uitdaging van contact maken wel aan te gaan. Uiteindelijk lukte dit bijna altijd, iedereen wil namelijk gehoord en gezien worden. Mijn les was dat het soms tijd nodig had, het hoeft niet snel.

Metaforen
Soms werken beelden en geluiden duizend maal sterker; ik rende de  wenteltrap op richting mijn werkkamer, dossier onder de arm. Het geluid echode in de holle ruimte via mijn stampende voeten op de ijzeren traptreden.
Plotseling bleef ik staan, alsof ik van buitenaf daartoe opdracht kreeg. Het was stil. Er was niemand, alleen ik, de trap en het dossier. ‘Waarom loop ik eigenlijk zo gehaast ‘, kwam naar boven. Dit inzicht moment en beeld zal ik altijd bij mij blijven houden, als ik weer eens richting valkuil struikel.
Ook taal kan heel krachtig zijn; ‘ Vandaag geen activiteiten meer’, geeft mijn iPhone aan. Ik denk uiteraard dan juist wel aan activiteiten, echter deze heeft voor mij een positieve connotatie. En toch geeft het rust, dankjewel. Ik hoef even niets meer en mag wel.

Luistertip:, Barry WhiteRelaxtothemaxtps://www.youtube.com/watch?v=KvehFU_YlzE
Overdenkingen: kun je de verantwoordelijkheid bij de ander laten wat van die ander is?
Kun je verantwoordelijkheid voor jezelf dragen, ipv alleen voor de ander?


Nostalgie

Nostalgie
Op het moment van schrijven zit ik bij het open haard vuur bij te komen van een weekendje schaatsbeleving.
Ik had mij net, tijdens het zondag namiddag sauna ritueel, letterlijk gewenteld in de sneeuw. Het viel mee. Ik ben niet zo’n kou liefhebber, alleen bij een bovenmatig verhit lichaam, wil ik wel even naakt in de tuin liggen. Als was het een te warme zomerse zonnige dag. De aanblik, zo liggend in de sneeuw, zou Wim Hof (the iceman) goedkeurend hebben laten knikken.

Wat ik eigenlijk vooral heel goed deed, was opgaan in dat ‘sneeuwmoment’ en mij niet bezighouden of er onverwachts bezoek de tuin in zou lopen. Bijvoorbeeld een betrokken mevrouw van middelbare leeftijd met makkelijk kapsel, stevige wandelschoenen en degelijke all seasons afrits ‘winter’jas, gewapend met een collectebus tegen Alzheimer. Dit beeld visualiseerde ik glimlachend pas bij mijn ‘happy hour apresski’ biertje bij het vuur. Ik overdacht hier nu mijn schaatsavontuur van het afgelopen weekend.
Het was voor mij vooral het verlangen naar de sfeer van onbezorgd ijs en gezelligheid, inclusief koek en zopie geweest. De frivoliteit werd al enigszins ingedamd door alle code geel, groen, oranje waarschuwingen van de overbezorgde overheid, die mij aan mijn te bezorgde moeder deed denken.
De beperkte tijd totdat de dooi genadeloos zou toeslaan, gaf een nogal dwingend urgentie gevoel. ‘Ik zat er dus niet lekker in’, zal ik maar zeggen.

Nostalgie
‘S ochtends had ik nog met mijn jongste zoon gefilosofeerd over ‘nostalgie’.
Het is vanuit je eigen tijdlijn terugkijken en beleven naar dat wat eens was geweest. Deze herinneringen zijn vaak een terugblik met een idealistische roze ‘softlens’, waarbij de fijne herinneringen tijdens het mijmeren worden afgewisseld met weemoed. Bij heimwee gaat het richting alarmbellen, omdat je dan niet meer optimaal in het NU kunt functioneren.
Onthaasten

Mijn zoon associeerde bij ‘nostalgie’ direct de vroegere vakantie autoritten naar Zuid Frankrijk. Een heerlijke tijd van vrijheid en het avontuur, zo vertelde hij. Zittend op de achterbank van de volgeladen auto, met z’n broer en ‘Gameboy’ spel bij de hand. Meestal begon het vakantie avontuur al  ‘s nachts, waardoor het gebrek aan licht soms een uitdaging was om het spelletje te kunnen spelen. Later kwam er een auto dvd speler bij, met voor allebei een mini tv scherm (vergelijkbaar met de schermen in het vliegtuig, Lidl 119,-) aan de achterzijde van de beide autostoelen opgehangen. Hiermee kon tijdens de lange reis het spelen en slapen worden afgewisseld met een film. Ondertussen gingen we ‘zoevend’ naar warmere oorden voor enkele weken ‘buiten spelen’ en onthaasten.
Mijn zoon verbond nostalgie met een prettig gevoel en fijne herinneringen. We concludeerden dat de mate van nostalgie ook afhankelijk is van je tevredenheid nu en huidige doelen in het leven.
Vroeger?

Het schaatsen ging niet echt geweldig. Beide dagen prachtig weer, waarbij zaterdag de top dag was, met een heldere zon en een witte winterse waas, als uit een oudhollands plaatjesboek. ‘Heel Nederland’  plaatste die avond de betoverende plaatjes aanwinst op social media.
Het ijs was goed, alleen mijn schaatsen niet geslepen en de kapotte linker schoenveter vervangen door een te korte basketbal veter, waardoor de schaatsschoen niet lekker strak zat. Zondag de herkansing met geslepen schaatsen, wax veters en een ander ‘speelveld’. Helaas, want ‘never change a winning place’. Dit keer ook weer gedoe. Hier bleek het ijs vele malen slechter en ik nam die middag al snel (mentaal) afscheid van het kortstondige schaatsseizoen.
Dit schaatsweekend zal voor mij in de toekomst niet gaan behoren tot nostalgische herinneringen, gevuld met weemoed en verlangen, besloot ik alvast maar vooruit in de tijd.
Alhoewel, wat als dit de allerlaatste keer bleek te zijn geweest? Misschien dat in de toekomst ‘de roze bril’ mijn geheugen een beetje gaat helpen als die oude tijd van, ‘weet je nog toen we konden schaatsen’, even weer voorbij komt.

Luistertip: aan de oevers van de tijd, Spinvis

Aan de oevers van de tijd,https://www.youtube.com/watch?v=CiQvxc_2y7o

Rechtvaardigheidsgevoel

Het is middag; de beloofde hoeveelheid sneeuw blijft bij ons in het Noorden nog wat achter. Wel klopt de voorspelling van ijzige weersomstandigheden. Bij mijn vertrouwde wandelrondje rond het dorp, beuk ik de eerste helft van de route mij een weg door de snerpende kou inclusief tegenwind. In dit vaag witte wonderwinter landschap voel ik mijn gezicht prikken. Mijn handen diep weggestopt in de modieuze te kleine rechthoekige jaszakken (waar liggen mijn handschoenen?) Waarschijnlijk is mijn neus ondertussen door de kou nogal rood geworden. De pijn is ok. Want ik wil heel graag iets anders voelen, alles beter dan dit knagend etterende ongenoegen.


‘Shit, vergeten ‘het ommetje van Schredder’ aan te zetten’, denk ik geïrriteerd en voel een sterke neiging tot deleten van de tot beweging stimulerende ommetjes app met aardige bemoedigende puntentelling om hoger op de bewegingsranglijst te komen. Ik besluit dat ik het wel zonder kan, omdat ik toch al van ommetjes maken hou.
Stemming onder nul

Mijn stemming is gelijk met het weer tot ver onder nul gedaald.
Bijna val ik weer volledig in de valkuil om niet te voelen, om te verdringen, om alles buiten mijzelf te leggen. Ik had net het artikel over de Russische indoctrinatie van de oppositie  gelezen. Aleksey Navalny opgepakt en afgevoerd en duizenden vreedzaam demonstrerende burgers met knuppels en stroomstoten en ander heftig bruut geweld uit elkaar gejaagd, of willekeurig opgepakt en meegenomen.
‘Een jonge studente wil haar telefoon niet afgeven, wordt vervolgens op de grond gesmeten, krijgt een zak over haar hoofd en hoort de aankondiging dat ze haar flink wat stroomstoten gaan geven’. Angst om te blijven demonstreren voor democratie neemt de overhand.
Voelen

‘Alle reden dus om heel erg boos te zijn’, vind ik en denk weer aan mijn boksbal die voor dit soort onmacht gelegenheden vaak door mij gebruikt werd. Bij de laatste verhuizing is deze ergens op zolder terechtgekomen en ik besluit om met de boksbal er weer een win-win situatie van te maken. Beweging en frustratietolerantie vermindering voor situaties waar ik geen directe invloed op kan uitoefenen.

Is de waarde ‘rechtvaardigheid’ zo belangrijk voor mij, dat ik door dit voorbeeld haast misselijk wordt van woede?
Ik neem even de tijd om stil te staan, door stil te zijn en voor mij uit te staren voorbij de horizon. Een paar keer diep in en uitademen en daar komt uit het verre verleden een door de tijd vervagend beeld op van een grote keukentafel in een net te kleine keuken. Het grote gezin zit te eten en een discussie met mijn vader wordt door hem abrupt afgekapt. Hij zet als het ware zijn gezag en ouderlijke macht in door mij de mond te snoeren, omdat ik kind ben en dus mijn grote mond moet houden. ‘Ik kan niet debatteren’, zegt hij nog ter afsluiting en dit galmt nog jaren bij mij door.
Ik glimlach bij de herinnering en zie nu met mildheid de onmacht van zowel mijn vader, alsook van mijn jongere tienjarige versie.
Het heeft in ieder geval juist opgeleverd dat ik het ‘debatteren’ mij behoorlijk eigen heb gemaakt.
‘Dankjewel voor het even terughalen van de herinnering’, zeg ik in gedachten tegen mijzelf. Blijkbaar moest ik er toch nog even bewust bij stilstaan om deze ogenschijnlijk kleine herinnering met grote impact te doorvoelen om  los te kunnen laten.

Strijder van het licht

Alleen, Ik ben nog steeds heel erg boos op wat er gebeurt in Rusland, wat Aleksey overkomt, wat deze jonge studente en zovele moedige andere demonstranten overkomt. Wel is het  nu ontdaan van de misselijkmakende pijn waar niemand wat aan heeft en waar ik alleen mijzelf mee in de weg zit.
‘Een eigen kruisiging heeft geen toegevoegde waarde’, besluit ik en er zijn andere, betere manieren om mijn stem te laten horen.
Ik bemerk dat mijn gevoel voor rechtvaardigheid nu alleen maar krachtiger word en zijn licht wil laten schijnen.
Ontdaan van mijn eigen verstrikkingen, ben ik steeds meer een strijder van en voor het licht.

Luistertip:Put your lights on, Santanahttps://www.youtube.com/watch?v=KCBS5EtszYI

Vluchtelingen onderweg

In 2018 waren 70 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst. Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan waren kinderen.
Ik zag op een doordeweekse lockdown avond de film Adu. Via mijn afstandsbediening, liggend op mijn comfortabele bank, kwam onverwachts een afgrijselijke wereld mijn woonkamer binnen. Ook al was het een film, in de aftiteling kwamen de cijfers huiveringwekkend koel en ijzig langs.
Ik ga naar buiten en dit zou weer zo’n sigaret moment zijn geweest. ‘omdat afleiding even heel welkom is’, denk ik en ik laat het gevoel toch maar toe.

Je cirkel van invloed

Ondertussen is het er weer; het gevoel van machteloosheid, vermengt met vage schuldgevoelens en dankbaarheid, omdat ik het hier in het veilige Nederland zo goed heb.
Had ik niet net nog geklaagd over mijn beperkingen omdat ik ‘s avonds even de deur niet meer uit mag, geen meerdere vrienden thuis mag ontvangen ivm de tijdelijke lockdown maatregelen? En toch mag dat ook, want ik leef hier en voel wat het met mij en anderen doet.
‘S middags had ik tijdens een training nog gesproken over ‘je cirkel van invloed en betrokkenheid’ De strekking van deze metafoor is om vooral te gaan voor datgene waar je actie op kunt ondernemen en los te laten (geen energie instoppen) van datgene waar je weliswaar bij betrokken bent, echter geen invloed op kunt uitoefenen.
Alleen vond ik dat in deze context te makkelijk en dacht na over mijn leven, mijn rol, mijn acties en vooral mijn eigen bijdrage. ‘Bijdragen aan de bewustwording is wel het minste wat ik kan doen’, dacht ik en fantaseerde verder over de kracht van het blijven herhalen van deze boodschap.
Hier leven wij

Het is een prachtige nacht. Het donker creëert dit keer met behulp van de volle maan een rustgevende sfeer met mogelijkheid om vanuit een schaduwplek te schuilen, met een inkijkje richting de oneindigheid als je er voor open staat. Want je ziet alleen wat je wilt zien.
Ik tel de sterren en laat het weer los. Oneindige hoeveelheid. Het duizelt. Want de schatting is dat er meer sterren in het heelal zijn dan zandkorrels op aarde. ‘Loslaten’, denk ik en schud even met mijn hoofd om dit interne bevel kracht bij te zetten.
We leven allemaal onder dezelfde sterrenhemel, ademen dezelfde lucht. Willen allemaal gehoord en gezien worden. Dat laatste geeft helaas vaak ook door verwrongen interpretatie van ons ego meerdere problemen, waarvan het vluchtelingen debacle een heftig voorbeeld is. In een politiek correcte vertaling heet het ‘vluchtelingen vraagstuk’.
Wat kan ik doen? Want naast de politieke vluchtelingen, hongersnood vluchtelingen, oorlogsvluchtelingen en andere vluchtelingen komen binnen tientallen jaren er honderden miljoenen klimaatvluchtelingen bij, als we nu niet radicaal gaan veranderen.

‘In 2050 zijn 150 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan zijn kinderen’.

Wij kunnen iets doen, Nu. De verontwaardiging en boosheid zullen machteloosheid wegduwen en de liefde zal aanzetten tot verdere actie.
Wat is jouw bijdrage?


Luistertip: killing in the name of, Rage against the machinehttps://www.youtube.com/watch?v=bWXazVhlyxQ