Bohemian Rhapsody

Met mijn jongste zoon en partner keken we naar de film Bohemian Rhapsody. Een indringend verhaal over de Engelse rockband Queen, waarin vooral het leven van Freddie Mercury centraal stond. Verschillende generaties werden in de afgelopen decennia geraakt door de tijdloze operarock van deze bijzondere en eigenzinnige band.

Heel doelgericht waren we naar de bioscoop gereden, hadden de auto in de ondergrondse parkeergarage gezet en namen plaats in één van de tien ruime bioscoopzalen. De nogal sfeerloze ambiance bij het voetbalstadion zat een intense film beleving gelukkig niet in de weg. Wel waren we minder blij met de popcorn etende bezoekers om ons heen. Bij het te indringende krakende zakje chips van de achterburen, inclusief de schrille niet te plaatsen zenuwachtige lachsalvo’s van een ‘zoekende’ adolescent, verlangde ik even heftig naar mijn eigen huisbioscoop.

Het beloofde optimale comfort en maximale gastgerichtheid (toch eens navragen wat hiermee wordt bedoelt) had hierdoor even een ‘deuk’ gekregen. Het perfecte grote beeld en het fantastische geluid maakte alles goed. Muzikaal viel er veel te genieten. Enkele prachtige songs, gecombineerd met nostalgische herinneringen uit mijn jeugd kwamen tijdens dit tweeënhalf uur durende rock document voorbij. Met vriendjes beluisterden wij de de LP Bohemian Rhapsody (1975) op een zolderkamer en waren diep onder de indruk van deze bijzondere sound.
Al was ik nooit een uitgesproken Queen fan, er zaten zeker enkele juweeltjes tussen.
Ook kregen we een inkijkje in de oorspronkelijke gezinssituatie van Freddie, deze lieten de duidelijke systemische invloeden hiervan op het leven van hem zien. Het moment waarop zijn vader hem eindelijk omhelst en accepteert als diegene die hij is, ontroerde mij. Het optreden tijdens het legendarische live Aid concert was bijna in zijn totaliteit verweven in de film. Bij ‘we are the champions’ , moest ik wel een traantje wegpinken.
Want wat een energie had deze man en zo prachtig om te zien hoe deze performer tijdens dit optreden vele tienduizenden mensen actief kon meenemen naar een positief eenheidsgevoel.
Alleen bleef van dit nummer de zin ‘no time voor losers’ de rest van het weekend steeds bij mij hangen en deed afbreuk aan mijn gevoel van euforie dat alles mogelijk is. Ik vond het totaal niet passen bij de positieve boodschap dat we allemaal kampioenen zijn.
Het leek wel of dit een aanzet tot polarisatie was. Het lied wordt al decennia gebruikt bij sportevenementen, kampioenschappen, winnen van belangrijke voetbal wedstrijden.
Ik heb in mijn speurtocht niets kunnen vinden over de verdere betekenis van deze tekst.
Mijn analyse en aanname is dat ‘the loser’ vooral met hemzelf te maken had. ( and I ain’t gonna lose)
Beter was dus geweest ‘no time for losing’

Dit tijdloze lied zal nog lange tijd bij sportwedstrijden en andere evenementen gebruikt worden als overwinningslied, waarbij ‘plaagstootjes’ worden uitgedeeld naar de verliezer.
En verder te gebruiken als een positieve mantra om je te focussen op de kampioen in jezelf. Het is maar net waar je je aandacht op richt. The show must go on……….

Luistertip: Luistertip The show must go on, Queen

But it’s been no bed of roses
No pleasure cruise
I consider it a challenge before the whole human race
And I ain’t gonna lose

 

 

 

 

 

 

 

 

De buurhonden

De buurvrouwen gingen een dagje uit en vroegen ons om de honden te verzorgen.
‘No problem’, overschreeuwde ik mijzelf, want mijn vriendin was er niet en dus kwamen de honden interventies op mij neer. De laatste keer stond mij echter nog helder voor de geest, waarbij ik uiteindelijk totaal ontredderd en verkleumd , zittend tegen de buren buitendeur gewapend met lokmiddelen, zoals speciale hondenkoekjes en hondenbrokken in de hand, hond nr 1 weer naar binnen probeerde te lokken. De hondenriem bungelde zinloos in mijn hand. Ik kreeg nu een herkansing.
Ondertussen had hond nr 2 bijna al het voer opgegeten en liep zenuwachtig huilend om mij heen te drentelen, tevergeefs smekend om nog meer voedsel.
Mijn vriendin heeft een speciale band met de honden en ik niet. Hond nr 1 is heel erg schuw en hond nr 2 stopt zijn angsten diep weg onder veel bravoure en dwarsliggerij. Nu had ik net gelezen dat dwarsliggers ‘de rails bij elkaar houden’. Met deze herkadering en vol goede moed ging ik de uitdaging aan. Mijn partner wordt ondertussen al ‘de hondenfluisteraar’ genoemd. Zij kan zich perfect afstemmen op de emoties van de honden. ‘Dit kan ik ook’, besloot ik overmoedig en met meditatieve muziek probeerde ik alvast op afstand mij af te stemmen op de gedachtewereld van de buurhonden.

Om 16.30 uur was het zover. Rustig ademend en met een geruststellende begrijpende glimlach deed ik de deur open. De honden renden zonder te groeten langs mij heen om de vrijheid van het buiten zijn in hun XL tuin te beleven. Gelukkig is de tuin voorzien van een afrastering waardoor hun vrijheid beperkt zou blijven tot hun territorium, dacht ik nog hoopvol.
Het voer lieten ze links liggen, waarbij ik er al snel achterkwam dat het kattenvoer was en ik besloot ze eerst maar via het gezamenlijke tuinhekje mee naar onze tuin en tuinhuisje te nemen.
Ik had een sublieme inval en bleef heel rustig en contactloos in het vuur staren. Dit bleek voor hond nr 1 goed te werken, want zij ging rustig naast mij bij de houtkachel liggen. Hond nr 2 bleef onrustig en na vergeefse pogingen van deep connection op spiritueel niveau, liet ik hem maar naar buiten gaan in de veronderstelling dat hij zich even later weer bij ons zou aansluiten.
Het liep anders; de telefoon ging en een verdere buurvrouw legde uit dat hond nr 2 bij hun huis stond te huilen. Buurman was zo goed geweest om de hond weer in zijn eigen huis te laten.
Mijn pogingen om ze te herenigen mislukten jammerlijk en daar zat ik dan met gescheiden honden verdeeld over verschillende huizen. Ik wist dat ze onafscheidelijk waren en niet alleen wilden en konden zijn. Dit zou oude trauma’s naar boven halen, mocht dit te lang duren. Ik zette mijn meditatieve muziek maar wat harder om het gehuil in de verte te kunnen overstemmen.
Het was 2200 uur toen buurvrouw nr 1 zich bij mij meldde. Ze hadden een fantastische dag gehad.
Dit maakte alles goed, dankbaar en fijn dat ik even van betekenis heb kunnen zijn voor mijn lieve buren .🙏
Luistertip:Dog, Snoop dog

Vliegtuig

Het blijkt dat vliegen de meest veilige manier van reizen is. Toch heeft één op de vier mensen last van vliegangst en dat staat zeker in geen verhouding tot de over het algemeen veilige praktijk.
Zelf behoor ik tot de categorie mensen die weliswaar vliegt, echter elke keer een drempel over moet om relaxed te zijn tijdens de reis. Want je hebt geen controle en moet dus kunnen ‘loslaten’.
De piloot kwam tegelijkertijd met ons de buitentrap van het vliegtuig op en vroeg of hij mocht passeren. Hij moest linksaf naar de cockpit, zo grapte hij. Onwillekeurig scande ik even snel zijn persoonlijkheid (neemt hij het wel serieus, waarom is hij zo laat?) en stemming. ‘In ieder geval niet depressief’, dacht ik en moest gelijk denken aan de piloot die zichzelf moedwillig tegen de bergen in Zuid Frankrijk te pletter had laten slaan. Samen met het vliegtuig en alle 370 passagiers, die wel wilden blijven leven.

Ondertussen al weer meerdere jaren geleden vloog ik met mijn jongens naar Tenerife. Op het moment dat de vliegreis op Airport Maastricht uitgesteld werd vanwege het ontbreken van een moertje, gingen mijn gedachten ongewild weer terug richting de grootste vliegramp in de luchtvaart geschiedenis op Tenerife. (in 1977)
Pas vele uren later was het benodigde moertje gevonden en vastgezet en kon alsnog met een vertraging van zes uur de reis richting vakantiedoel ondernomen worden. Als toetje bij deze vertragingsvlucht maakte de piloot bij het landen op het laatste moment plotseling een doorstart richting de lucht. Hij vergat om ons gelijk te vertellen dat dit met de bosbranden en luchtweerstand te maken en hij dus opnieuw een nieuwe landingskoers nodig had. Ik zag in dat kleine moment van onwetendheid al velen onrustig worden en gaan bidden.

‘U zit op rij vijftien en dat betekent dat ik uw hulp nodig heb bij een evacuatie’. Ik‘ontwaakte’ uit mijn mijmeringen en keek de vriendelijk glimlachende Martinair stewardess recht in haar staalblauwe ogen. Zij is zo’n vrouw die je betovert. Zelfs het meest dramatische bericht van haar is prima, zolang je maar dicht bij haar mag blijven. Het viel mij op dat ze in de onvoltooid tegenwoordige tijd sprak, alsof er iets ging gebeuren. Het maakte allemaal niets uit, zolang zij maar in de buurt was.
Of ze iets voor mij kon doen, vroeg ze met fluwelen stem, wat voelde als een warme zomeravond met nog een heel weekend voor je.
Het liefst had ik gevraagd of ze mijn hand wou vasthouden, met schorre stem hoorde ik mijzelf koffie bestellen.
Weg waren de gedachten over het immense gewicht dat de lucht in moest, of er wel voldoende getankt was, wanneer de laatste onderhoudsbeurt was geweest, of de piloot er nog wel zin in had, of alle telefoons wel op vliegtuigmodus stonden, of de luchtverkeersleiding wel uitgeslapen was en het aanwijzingsblokje voor de routebepalingen digitaal op de goede plaats had gelegd.
Nee, ik zat veilig bij mijn stewardess. Zij zou voor mij zorgen. Ik zou aanbiedingen bij haar kopen die ik niet nodig had, ik zou extra drinken bestellen. Alles zou ik doen, om haar bij mij in de buurt te houden.
‘Wat een bijzondere vrouw hè’, fluisterde ik naar mijn vriendin. ‘Ja hoor schat’, zei ze en kneep even in mijn hand.
Opeens begreep ik waarom slachtoffers een intense band kunnen krijgen met hun ontvoerders. Toch wilde ik niet te afhankelijk worden en concentreerde mij op mijn geleide fantasie ontspanningsoefeningen. ‘Zet je voeten naast elkaar op grond om goed te aarden’ zei de stem en ik was hierdoor direct uit mijn concentratie, daar op tien kilometer hoogte, ver weg van de vaste grond onder mijn voeten.
Luistertip: Friends The Carters

Er even tussenuit

Vanaf het terras bij ons appartement meende ik in de verte koebellen te horen rinkelen. Ik speurde de zonnige heuvels af, maar zag niets.‘Het geluid draagt erg ver, zo in de stilte en heuvels’, bedacht ik mij. Af en toe hoorde ik een hond in de verte blaffen (Portugese blaf) en vervolgens was er weer totale stilte.
We hadden gewandeld aan zee bij de kliffen van Zuid Portugal. Tijdens de wandeling probeerde ik de stilte te vangen. We waren alleen. Een strakblauwe lucht, windstil en met steeds meer kledingstukken in mijn hand concentreerde ik mij op mijn ademhaling. Ik genoot van het samen wandelen, zon, het gevoel van vrijheid, de natuur en het geluid van de zee. Ik rook het zout van zeewater en meende het te proeven op mijn lippen. ‘Wat is dat toch met het kalmerend effect van de zee’, vroeg ik mij af.
Ik las dat mensen meestal van de kleur blauw houden. Uit onderzoeken blijkt dat deze kleur een kalmerend en stimulerend effect heeft. De aarde en lucht bestaan vooral uit de kleur blauw, vandaar waarschijnlijk onze onbewuste voorkeur. Ook doen de lage frequentie tonen en het ritme van de zee ons onbewust aan de periode in de baarmoeder denken en werkt rustgevend. Aldus Wikipedia.
De dag ervoor waren we op goed geluk ergens aan de zuidwestkust van de Algarve in een yoga resort terecht gekomen.
Marja had het biologisch verantwoorde ontbijt voor ons verzorgd (gelukkig wel met sterke koffie). We hadden om negen uur op de heuvel bij de basic receptie onder het afdakje afgesproken voor het ontbijt. Deze ochtend was het qua temperatuur ook hier in januari een uitdaging. Het dekentje kon af, op het moment dat de zon boven de heuvel uitkwam en zich met een voorzichtige warme gloed over ons heen vleide.
Het was hier nog erg rustig, vertelde ze. Vanaf de volgende week zouden weer groepen komen. Rustzoekers, vaak ook mensen die gestrest waren en in een burn-out waren beland. Op zoek naar stilte en vooral peace of mind. Het verhaal van hun leven paste niet meer bij de zelf gecreëerde werkelijkheid.
Meestal is het hier erg droog, zo vertelde Marja verder. Eenmaal had het behoorlijk geregend
en dan klettert het water hard van de rotsen, van de bergen, kortom overal vandaan.

Het Nederlandse meisje met de burnout klachten had dit geluid geruststellend gevonden, omdat het geluid haar deed denken aan het verkeer op de ringweg van Amsterdam waar ze vlakbij woonde. Ze kon niet zo goed wennen aan de stilte en greep terug op dat wat in ieder geval vertrouwd voor haar was. Het werd misschien tijd om uit haar comfortzone te stappen, tenminste als ze haar peace of mind wou bereiken en de stilte durfde toe te laten, om bij haar eigen ‘lawaai’ te komen.

Na twee nachten, prachtige klif wandelingen, ontspannen gesprekken bij het haardvuur en een ochtend yoga, reden we via de kilometers lange hobbelige zandweg de stilte uit richting nieuwe avonturen. Ik had volop genoten van deze stilte. Het was net of een natuurfilm even op ‘pauze’ was gezet. De ochtend yoga had mij wel geconfronteerd met de stijfheid van mijn spieren.
‘Op weg naar stilte in jezelf’ had de yogajuf gezegd, terwijl ze mijn schouders nog iets meer naar de grond duwde, richting totale ontspanning, waar ik nog niet helemaal was.

Luistertip: Slow down, Christine Aguilera

Vroeger ( er gaat een treintje naar dromenland )

Het diner was voorbij. Wat volgde was een reshuffle pauze moment op weg naar een volgende fase in het gezellig samenzijn. Na een korte spelletjes onderbreking besloten we om met zn allen een oude familie dvd van vroeger te gaan bekijken.
De middag was begonnen met een hapje en een drankje om vervolgens toe te werken naar culinaire hoogtepunten met behulp van de door iedereen meegenomen creaties. Iedereen had XL zijn best gedaan om zo creatief mogelijk te zijn. We hadden ons via verschillende gangen met bijbehorende voorzichtige wijnen heen gewerkt.
De gastheer had voortreffelijk voor kelner gespeeld en ik had het toneelstuk op een ‘de vloer op’ manier meegedaan, door kritische vragen te stellen over de wijn, het vlees en het aloude terugkerende grapje gebruikt om de kaart te vragen voor het nagerecht.
Tijdens het eten keek ik eens met een perifere blik naar iedereen. De kinderen gingen hun eigen gang en trokken onbedoeld steeds de aandacht. Gesprekken bleven daarom vaak ergens halverwege hangen. De sfeer was ontspannen. Oma had haar jongste achterkleinkind op schoot en zong liedjes voor haar, vanuit een repertoire van heel erg lang geleden. Het andere kind worstelde met haar chocolade ijs en veegde haar handen af aan het ( ex) hagelwitte overhemd van pappa.
Ik zat te rekenen hoelang het geleden was dat ik samen met mijn kinderen kinderliedjes had gezongen. ‘Wat zou het allerlaatste liedje zijn geweest’, dacht ik nostalgisch en dook in de bibliotheek van mijn eigen geheugen.
Al snel gaf ik het op, want toen ik voor de allerlaatste keer waarschijnlijk ‘er gaat een treintje naar dromenland’ had ingezet, was ik mij er niet van bewust dat dit nooit meer terug zou komen. Ik besloot nu plechtig dat dit het laatste lied was geweest. ‘Maar goed ook dat ik mij niet aldoor van een laatste keer bewust ben’ , dacht ik. Anders zou het leven een stuk dramatischer zijn.
‘De vriend die je na het bezoek uitzwaaide en vervolgens nooit meer zag, omdat je je later pas realiseerde dat je allang uit elkaar gegroeid was’. ‘De date waarmee je telefoonnummers had uitgewisseld, het briefje lag nog weken bij de stapel post en op een gegeven moment was het verdwenen en vergeten. Voorbeelden van hoe het kan gaan. ‘Waar ben je met je gedachten’ , vroeg mijn schoonmoeder. Het bleek een retorische vraag, waarbij ik wel de impliciete oproep voelde om deel te blijven nemen aan het groepsgebeuren.
‘Eh, iets over vroeger’, antwoordde ik en zakte weer weg in mijn mijmeringen.
Ik maakte het allemaal weer goed door, even later staand bij de piano, met schoonmoeder en haar dochter uit volle bost en volledige overgave mee te zingen met liederen met een fijne boodschap.
‘Dit jaar word ik zestig’, dacht ik gelaten en besloot heel tegendraads dat ik 59 wil blijven. Ik was er mentaal nog niet aan toe om over te stappen in de wereld van zestigers. Dit ondanks bemoedigende reclames over kranige zestigers die hun extra vrije tijd vullen met optimaal genieten en vooral vitaal blijven met verantwoorde voedingintakes, culturele uitstapjes en ‘heerlijk’ ontspannen fietstochten met ANWB fietskaarten op degelijke Hollandse fietsen, voorzien van alle gemakken.
Omdenkend had ik mijn oplossing gevonden. Ik word dit jaar gewoon negenenvijftig plus 1 en tel zo verder met het klimmen van de jaren.
Ook besloot ik om bij een volgende ontmoeting nogmaals het liedje ‘er gaat een treintje naar dromenland’ voor mijn kinderen te zingen.
‘Om het niet te pathetisch te laten klinken, zou ik het in een rap uitvoering ten gehore kunnen brengen’, bedacht ik hoopvol.
Gewoon, omdat het kan en omdat ik dat wil.

Luistertip: O’ children , Nick Cave

Hoe ik het avontuur weer vond

Alweer zat ik op mijn bankje, buiten op de veranda. Omdat ik een extra lange winterstop had ingelast, ervaarde ik opeens zeeën van tijd.
Allerlei kleine klusjes kon ik in mijn eigen tempo doen, regelmatig mijn hardloop rondje en er bleef nog steeds genoeg tijd over voor het ‘nietsdoen’ daar buiten op mijn overdenking plek.

Enige tijd geleden vertelde een deelneemster tijdens een training persoonlijke groei dat alles wat zij op dat moment echt nodig had, altijd voorhanden was in het universum. Zelf haakte ik op dat moment even af. Hier had ik mijn nuchtere buurman niet nodig. Mijn verstand protesteerde en afweer mechanismen deden hun werk. Woorden als ‘onzin’, ‘te vaag’ hielpen mij hierbij, dacht ik.
Opeens moest ik weer aan haar denken. Had ik onlangs niet sterk aan mijn broer gedacht, en even later belde hij mij?
Heel lang geleden kwam mijn oma in mijn droom bij mij langs om afscheid te nemen. De volgende dag hoorde ik dat zij op dat moment was overleden. Wij waren op vakantie en konden niet bij haar begrafenis aanwezig zijn. Ik begreep dat zij via deze ‘droom’ afscheid van mij had genomen.
In mijn overdenking kwamen steeds meer herinneringen met aanwijzingen naar boven.
Bijvoorbeeld het juiste boek op het moment dat ik deze nodig had. Ik had net ‘De Schoppenhauerkuur’ (Irvin D. Yalom) gelezen. Ooit lang geleden gelezen en toen geen indruk gemaakt. Nu las mijn vriendin dit boek voor haar boekenclub en kwam het opnieuw op mijn pad. Het verhaal gaf mij nu de juiste aanwijzingen voor de doelen in mijn leven en waar het echt om gaat. Leven vanuit mijn hart en aandacht voor het ‘speelse kind’ in mij.

Ik besloot om mij er vanaf nu bewust voor open te stellen, dat alle informatie er al is. Ik hoef er alleen maar voor open te staan en erop te vertrouwen.
Vaag? Zeker, alleen is misschien het woord ‘mysterie’ een betere aanname. ‘Vraag en het zal u gegeven worden’, uit de bijbel kreeg voor mij opeens een andere en positievere betekenis.
In mijn coaching stel ik vaak de vraag hoe diegene zijn probleem zelf heeft gecreëerd. Ik denk dat ik voor mijzelf wel weet of het valt onder ‘pech’/ ‘lot’ , of dat het vooral een spiegel is van het leven wat ik leid en wat op mijn weg komt.

Ik moest glimlachen, het leven is een groot avontuur. Elke dag en elke minuut van mijn leven. Ik hoef hiervoor niet verre reizen te maken. Al is dat wel heel leuk. De reis zit al in mij.

Luistertip: Around the world, Daft Punk

Wanneer voornemens wel werken

Het bleef lang stil toen ik mijzelf de vraag stelde wat de reden was van mijn sterke wisselingen in sportieve acties. Ik vergeleek het met een sneltrein die het spoor soms bijster was.
Ondertussen had ik in mijn leven al wel een behoorlijke lijst met sportieve resultaten op mijn naam staan. Meerdere halve marathons en fiets uitdagingen inclusief berg beklimmingen had ik afgevinkt. Toch kreeg ik het elke keer weer voor elkaar om na een behaald doel terug te zakken in het minimale qua sportiviteit. Dit ondanks mijn voornemen om dit keer de opgebouwde conditie vast te houden en uit te breiden naar hogere doelen.
Tijdens de laatste halve marathon, alweer bijna een jaar geleden, had ik de eerste tien km in een flow ervaren. De prachtige omgeving van de bossen, de landweggetjes, de koelte van de winter op weg naar een voorzichtige start van het voorjaar en de verwachtingsvolle sfeer van het gezelschap van vele sportieve lopers hadden een positieve bewustzijnsveranderende werking op mij gehad.
Alleen de laatste kilometers had mijn lichaam in toenemende mate, krachtige signalen afgegeven, tot aan een indringend ‘mayday’. Deze had ik uiteraard genegeerd.

Ondertussen kreeg ik een paar antwoorden door; ik geniet te lang van het behaalde resultaat. (Deze geven geen garanties voor de toekomst) Het Bourgondische genieten en het gevoel van de klus te hebben geklaard, houdt te lang aan, met als gevolg dat ik met deze pauze alweer heel vakkundig een achterstand in conditie aan het opbouwen was.
Mijn Google zoektocht hoelang ik zonder ‘schade’ een sportpauze in kon lassen, leerde mij dat een korte onderbreking van tien dagen al voor veranderingen in onze hersenen kan zorgen. De bloedtoevoer naar je hersenen vermindert. Twaalf dagen niet sporten zorgt voor een vermindering van 50 procent van de opgebouwde conditie. Gemiddeld breken je spieren al na drie dagen weer iets af, waardoor je kracht afneemt.

Het was zaterdagochtend en ik zat, in mijn sportkleding op de veranda, te overdenken en berekeningen te maken wat mijn frequentie dan moest zijn. Ik had mijn antwoorden en harde feiten langzamerhand wel op een rijtje.
Ik had altijd heel overtuigend het woord ‘moeten’ vermeden.
Berustend analyseerde ik dat ‘ leuk’ en ‘ flow’ onlosmakelijk verbonden is met bewuste actie, discipline en een positief ‘moeten’. Oftewel, om leuk mijn halve marathon te kunnen doen, moet ik gedegen trainen. Ik besefte opeens heel helder dat er geen ja zonder nee kan bestaan. Om degeneratie tegen te gaan, moet ik minstens elke drie dagen sporten.

Misschien moest ik maar weer eens met mijn buurman Rudolf praten. Hij vond namelijk dat ik zo moeilijk leefde. Het viel hem ook al op dat hij nooit meer in mijn columns werd genoemd. Een win win situatie dus voor ons beiden.
Hoe ging dat tegeltjes wijsheid nog maar?
‘wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’.
‘Zo irritant waar’, dacht ik en vertrok extra vroeg naar mijn sportschool Mind & Motion.

Luistertip:  Get up, 50cent