Vandaag geen activiteiten meer

Ik ben in het bezit van twee mobiele telefoons. Eentje voor mijn werk en de andere voor privé gebruik. Dit werkt heel prettig voor mij, het helpt bij mijn balans van inspanning en ontspanning, werk en vrije tijd.
De tijd dat het ‘druk hebben’ bewondering kreeg ligt gelukkig steeds meer achter ons. We bewegen ons meer richting verhoging van het ‘sneuheidsgehalte’, als iemand ‘drukdrukdruk’ roept.

Ook al word je bij sommige werkgevers nog geacht om ‘er te volledig voor te gaan’, zonder aandacht voor je eigen balans, er is een hoopvolle paradigmashift gaande. Het besef ontstaat steeds meer dat een ontspannen, uitgeruste, energieke medewerker veel meer betekenis kan toevoegen aan zichzelf en het bedrijf. Een gezond leefstijl beleid en aanbod wordt door werkgevers steeds meer omarmd, ook vanuit het idee van duurzame inzetbaarheid, plezier en zingeving.

Balans

De wereld ontwikkelt zich vele malen sneller, dan dat de mens evolueert. Onze hersenen zijn simpelweg nog niet ingesteld op de oneindige hoeveelheid informatie (prikkels) die we dagelijks aangeboden krijgen. We kunnen het niet allemaal verwerken en bijhouden. Hiermee worden we sowieso gedwongen om keuzes te maken. Doen we dat niet, dan ontstaat er kortsluiting met kans om via allerlei stressoren chronische klachten te ontwikkelen met kans op uitval voor langere tijd op verschillende levensdomeinen.

Ik dacht aan de kracht van taal en herhaling om de boodschap mee te helpen over te brengen. Om bewustwording te creëren tav de mate van je eigen stress, ontspanning en effectieve spanning. Om bewuste keuzes te kunnen maken.

Afgelopen week kwam de volgende quote weer eens aan mij voorbij,  ‘als je nee zegt tegen een ander, zeg je ja tegen jezelf’. Een mooie herkadering en bewustzijnscheck’, dacht ik en trok het hiermee nog meer richting gezond en assertief zelfvertrouwen.
Ik heb altijd een simpel voorbeeld van ‘haast’ ten koste van mijzelf onthouden; als jonge hulpverlener zei ik bijna tegen alles ‘ja’, met als gevolg dat mijn caseload mbt aantal cliënten bijna alleen bestond uit mensen met ingewikkelde problematiek. Daarbij kwam dat de meesten ook nog eens niet op hulpverleners stonden te wachten. We noemden dit ‘bemoeizorg’ door de uitdaging van contact maken wel aan te gaan. Uiteindelijk lukte dit bijna altijd, iedereen wil namelijk gehoord en gezien worden. Mijn les was dat het soms tijd nodig had, het hoeft niet snel.

Metaforen
Soms werken beelden en geluiden duizend maal sterker; ik rende de  wenteltrap op richting mijn werkkamer, dossier onder de arm. Het geluid echode in de holle ruimte via mijn stampende voeten op de ijzeren traptreden.
Plotseling bleef ik staan, alsof ik van buitenaf daartoe opdracht kreeg. Het was stil. Er was niemand, alleen ik, de trap en het dossier. ‘Waarom loop ik eigenlijk zo gehaast ‘, kwam naar boven. Dit inzicht moment en beeld zal ik altijd bij mij blijven houden, als ik weer eens richting valkuil struikel.
Ook taal kan heel krachtig zijn; ‘ Vandaag geen activiteiten meer’, geeft mijn iPhone aan. Ik denk uiteraard dan juist wel aan activiteiten, echter deze heeft voor mij een positieve connotatie. En toch geeft het rust, dankjewel. Ik hoef even niets meer en mag wel.

Luistertip:, Barry WhiteRelaxtothemaxtps://www.youtube.com/watch?v=KvehFU_YlzE
Overdenkingen: kun je de verantwoordelijkheid bij de ander laten wat van die ander is?
Kun je verantwoordelijkheid voor jezelf dragen, ipv alleen voor de ander?


Nostalgie

Nostalgie
Op het moment van schrijven zit ik bij het open haard vuur bij te komen van een weekendje schaatsbeleving.
Ik had mij net, tijdens het zondag namiddag sauna ritueel, letterlijk gewenteld in de sneeuw. Het viel mee. Ik ben niet zo’n kou liefhebber, alleen bij een bovenmatig verhit lichaam, wil ik wel even naakt in de tuin liggen. Als was het een te warme zomerse zonnige dag. De aanblik, zo liggend in de sneeuw, zou Wim Hof (the iceman) goedkeurend hebben laten knikken.

Wat ik eigenlijk vooral heel goed deed, was opgaan in dat ‘sneeuwmoment’ en mij niet bezighouden of er onverwachts bezoek de tuin in zou lopen. Bijvoorbeeld een betrokken mevrouw van middelbare leeftijd met makkelijk kapsel, stevige wandelschoenen en degelijke all seasons afrits ‘winter’jas, gewapend met een collectebus tegen Alzheimer. Dit beeld visualiseerde ik glimlachend pas bij mijn ‘happy hour apresski’ biertje bij het vuur. Ik overdacht hier nu mijn schaatsavontuur van het afgelopen weekend.
Het was voor mij vooral het verlangen naar de sfeer van onbezorgd ijs en gezelligheid, inclusief koek en zopie geweest. De frivoliteit werd al enigszins ingedamd door alle code geel, groen, oranje waarschuwingen van de overbezorgde overheid, die mij aan mijn te bezorgde moeder deed denken.
De beperkte tijd totdat de dooi genadeloos zou toeslaan, gaf een nogal dwingend urgentie gevoel. ‘Ik zat er dus niet lekker in’, zal ik maar zeggen.

Nostalgie
‘S ochtends had ik nog met mijn jongste zoon gefilosofeerd over ‘nostalgie’.
Het is vanuit je eigen tijdlijn terugkijken en beleven naar dat wat eens was geweest. Deze herinneringen zijn vaak een terugblik met een idealistische roze ‘softlens’, waarbij de fijne herinneringen tijdens het mijmeren worden afgewisseld met weemoed. Bij heimwee gaat het richting alarmbellen, omdat je dan niet meer optimaal in het NU kunt functioneren.
Onthaasten

Mijn zoon associeerde bij ‘nostalgie’ direct de vroegere vakantie autoritten naar Zuid Frankrijk. Een heerlijke tijd van vrijheid en het avontuur, zo vertelde hij. Zittend op de achterbank van de volgeladen auto, met z’n broer en ‘Gameboy’ spel bij de hand. Meestal begon het vakantie avontuur al  ‘s nachts, waardoor het gebrek aan licht soms een uitdaging was om het spelletje te kunnen spelen. Later kwam er een auto dvd speler bij, met voor allebei een mini tv scherm (vergelijkbaar met de schermen in het vliegtuig, Lidl 119,-) aan de achterzijde van de beide autostoelen opgehangen. Hiermee kon tijdens de lange reis het spelen en slapen worden afgewisseld met een film. Ondertussen gingen we ‘zoevend’ naar warmere oorden voor enkele weken ‘buiten spelen’ en onthaasten.
Mijn zoon verbond nostalgie met een prettig gevoel en fijne herinneringen. We concludeerden dat de mate van nostalgie ook afhankelijk is van je tevredenheid nu en huidige doelen in het leven.
Vroeger?

Het schaatsen ging niet echt geweldig. Beide dagen prachtig weer, waarbij zaterdag de top dag was, met een heldere zon en een witte winterse waas, als uit een oudhollands plaatjesboek. ‘Heel Nederland’  plaatste die avond de betoverende plaatjes aanwinst op social media.
Het ijs was goed, alleen mijn schaatsen niet geslepen en de kapotte linker schoenveter vervangen door een te korte basketbal veter, waardoor de schaatsschoen niet lekker strak zat. Zondag de herkansing met geslepen schaatsen, wax veters en een ander ‘speelveld’. Helaas, want ‘never change a winning place’. Dit keer ook weer gedoe. Hier bleek het ijs vele malen slechter en ik nam die middag al snel (mentaal) afscheid van het kortstondige schaatsseizoen.
Dit schaatsweekend zal voor mij in de toekomst niet gaan behoren tot nostalgische herinneringen, gevuld met weemoed en verlangen, besloot ik alvast maar vooruit in de tijd.
Alhoewel, wat als dit de allerlaatste keer bleek te zijn geweest? Misschien dat in de toekomst ‘de roze bril’ mijn geheugen een beetje gaat helpen als die oude tijd van, ‘weet je nog toen we konden schaatsen’, even weer voorbij komt.

Luistertip: aan de oevers van de tijd, Spinvis

Aan de oevers van de tijd,https://www.youtube.com/watch?v=CiQvxc_2y7o

Rechtvaardigheidsgevoel

Het is middag; de beloofde hoeveelheid sneeuw blijft bij ons in het Noorden nog wat achter. Wel klopt de voorspelling van ijzige weersomstandigheden. Bij mijn vertrouwde wandelrondje rond het dorp, beuk ik de eerste helft van de route mij een weg door de snerpende kou inclusief tegenwind. In dit vaag witte wonderwinter landschap voel ik mijn gezicht prikken. Mijn handen diep weggestopt in de modieuze te kleine rechthoekige jaszakken (waar liggen mijn handschoenen?) Waarschijnlijk is mijn neus ondertussen door de kou nogal rood geworden. De pijn is ok. Want ik wil heel graag iets anders voelen, alles beter dan dit knagend etterende ongenoegen.


‘Shit, vergeten ‘het ommetje van Schredder’ aan te zetten’, denk ik geïrriteerd en voel een sterke neiging tot deleten van de tot beweging stimulerende ommetjes app met aardige bemoedigende puntentelling om hoger op de bewegingsranglijst te komen. Ik besluit dat ik het wel zonder kan, omdat ik toch al van ommetjes maken hou.
Stemming onder nul

Mijn stemming is gelijk met het weer tot ver onder nul gedaald.
Bijna val ik weer volledig in de valkuil om niet te voelen, om te verdringen, om alles buiten mijzelf te leggen. Ik had net het artikel over de Russische indoctrinatie van de oppositie  gelezen. Aleksey Navalny opgepakt en afgevoerd en duizenden vreedzaam demonstrerende burgers met knuppels en stroomstoten en ander heftig bruut geweld uit elkaar gejaagd, of willekeurig opgepakt en meegenomen.
‘Een jonge studente wil haar telefoon niet afgeven, wordt vervolgens op de grond gesmeten, krijgt een zak over haar hoofd en hoort de aankondiging dat ze haar flink wat stroomstoten gaan geven’. Angst om te blijven demonstreren voor democratie neemt de overhand.
Voelen

‘Alle reden dus om heel erg boos te zijn’, vind ik en denk weer aan mijn boksbal die voor dit soort onmacht gelegenheden vaak door mij gebruikt werd. Bij de laatste verhuizing is deze ergens op zolder terechtgekomen en ik besluit om met de boksbal er weer een win-win situatie van te maken. Beweging en frustratietolerantie vermindering voor situaties waar ik geen directe invloed op kan uitoefenen.

Is de waarde ‘rechtvaardigheid’ zo belangrijk voor mij, dat ik door dit voorbeeld haast misselijk wordt van woede?
Ik neem even de tijd om stil te staan, door stil te zijn en voor mij uit te staren voorbij de horizon. Een paar keer diep in en uitademen en daar komt uit het verre verleden een door de tijd vervagend beeld op van een grote keukentafel in een net te kleine keuken. Het grote gezin zit te eten en een discussie met mijn vader wordt door hem abrupt afgekapt. Hij zet als het ware zijn gezag en ouderlijke macht in door mij de mond te snoeren, omdat ik kind ben en dus mijn grote mond moet houden. ‘Ik kan niet debatteren’, zegt hij nog ter afsluiting en dit galmt nog jaren bij mij door.
Ik glimlach bij de herinnering en zie nu met mildheid de onmacht van zowel mijn vader, alsook van mijn jongere tienjarige versie.
Het heeft in ieder geval juist opgeleverd dat ik het ‘debatteren’ mij behoorlijk eigen heb gemaakt.
‘Dankjewel voor het even terughalen van de herinnering’, zeg ik in gedachten tegen mijzelf. Blijkbaar moest ik er toch nog even bewust bij stilstaan om deze ogenschijnlijk kleine herinnering met grote impact te doorvoelen om  los te kunnen laten.

Strijder van het licht

Alleen, Ik ben nog steeds heel erg boos op wat er gebeurt in Rusland, wat Aleksey overkomt, wat deze jonge studente en zovele moedige andere demonstranten overkomt. Wel is het  nu ontdaan van de misselijkmakende pijn waar niemand wat aan heeft en waar ik alleen mijzelf mee in de weg zit.
‘Een eigen kruisiging heeft geen toegevoegde waarde’, besluit ik en er zijn andere, betere manieren om mijn stem te laten horen.
Ik bemerk dat mijn gevoel voor rechtvaardigheid nu alleen maar krachtiger word en zijn licht wil laten schijnen.
Ontdaan van mijn eigen verstrikkingen, ben ik steeds meer een strijder van en voor het licht.

Luistertip:Put your lights on, Santanahttps://www.youtube.com/watch?v=KCBS5EtszYI

Vluchtelingen onderweg

In 2018 waren 70 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst. Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan waren kinderen.
Ik zag op een doordeweekse lockdown avond de film Adu. Via mijn afstandsbediening, liggend op mijn comfortabele bank, kwam onverwachts een afgrijselijke wereld mijn woonkamer binnen. Ook al was het een film, in de aftiteling kwamen de cijfers huiveringwekkend koel en ijzig langs.
Ik ga naar buiten en dit zou weer zo’n sigaret moment zijn geweest. ‘omdat afleiding even heel welkom is’, denk ik en ik laat het gevoel toch maar toe.

Je cirkel van invloed

Ondertussen is het er weer; het gevoel van machteloosheid, vermengt met vage schuldgevoelens en dankbaarheid, omdat ik het hier in het veilige Nederland zo goed heb.
Had ik niet net nog geklaagd over mijn beperkingen omdat ik ‘s avonds even de deur niet meer uit mag, geen meerdere vrienden thuis mag ontvangen ivm de tijdelijke lockdown maatregelen? En toch mag dat ook, want ik leef hier en voel wat het met mij en anderen doet.
‘S middags had ik tijdens een training nog gesproken over ‘je cirkel van invloed en betrokkenheid’ De strekking van deze metafoor is om vooral te gaan voor datgene waar je actie op kunt ondernemen en los te laten (geen energie instoppen) van datgene waar je weliswaar bij betrokken bent, echter geen invloed op kunt uitoefenen.
Alleen vond ik dat in deze context te makkelijk en dacht na over mijn leven, mijn rol, mijn acties en vooral mijn eigen bijdrage. ‘Bijdragen aan de bewustwording is wel het minste wat ik kan doen’, dacht ik en fantaseerde verder over de kracht van het blijven herhalen van deze boodschap.
Hier leven wij

Het is een prachtige nacht. Het donker creëert dit keer met behulp van de volle maan een rustgevende sfeer met mogelijkheid om vanuit een schaduwplek te schuilen, met een inkijkje richting de oneindigheid als je er voor open staat. Want je ziet alleen wat je wilt zien.
Ik tel de sterren en laat het weer los. Oneindige hoeveelheid. Het duizelt. Want de schatting is dat er meer sterren in het heelal zijn dan zandkorrels op aarde. ‘Loslaten’, denk ik en schud even met mijn hoofd om dit interne bevel kracht bij te zetten.
We leven allemaal onder dezelfde sterrenhemel, ademen dezelfde lucht. Willen allemaal gehoord en gezien worden. Dat laatste geeft helaas vaak ook door verwrongen interpretatie van ons ego meerdere problemen, waarvan het vluchtelingen debacle een heftig voorbeeld is. In een politiek correcte vertaling heet het ‘vluchtelingen vraagstuk’.
Wat kan ik doen? Want naast de politieke vluchtelingen, hongersnood vluchtelingen, oorlogsvluchtelingen en andere vluchtelingen komen binnen tientallen jaren er honderden miljoenen klimaatvluchtelingen bij, als we nu niet radicaal gaan veranderen.

‘In 2050 zijn 150 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan zijn kinderen’.

Wij kunnen iets doen, Nu. De verontwaardiging en boosheid zullen machteloosheid wegduwen en de liefde zal aanzetten tot verdere actie.
Wat is jouw bijdrage?


Luistertip: killing in the name of, Rage against the machinehttps://www.youtube.com/watch?v=bWXazVhlyxQ

Eenvoud en kwaliteit is mijn stalen kracht

Waar ik vandaan kom weet ik niet meer. Ik dacht Italië. Op een dag lag ik ergens in een Vintage winkeltje in Appingedam. Ik dacht nog, ‘Appingedam en Vintage, als dat maar samengaat’. Later hoorde ik dat alles was verplaatst naar Amsterdam. Ja, daar had ik ook nog wel een tijdje willen liggen.

Anyway, op een dag neemt een mooie vrouw met rank postuur, lang blond golvend haar en prachtige blauwe ogen mij onder de arm mee. Ik herinner mij de tocht nog goed; op weg naar de auto klemt ze mij tegen haar volle boezem, om met de andere hand het portier van de auto open te kunnen krijgen. Ik dommelde even in een gelukzalige ‘staat van zijn’ weg. Mijn stalen omhulsel werd er spontaan warm van. 

Even later stond ik op het glimmend zwarte marmeren aanrechtblad in een schattig huisje ergens verderop op het Groningse Eemsdelta platteland. Langere tijd werd ik regelmatig gevuld met water en Italiaanse koffie. Prachtige rituelen volgden meerdere keren op een dag. Deksel erop geschroefd, mijn stekker ingeplugd in het stopcontact en gloeien maar. 

Totdat het hoogste punt kwam en ik mij heftig pruttelend totaal overgaf aan het genot om het heetgekookte water met de koffieinhoud door mijn stalen slurf naar buiten te laten spuiten. Exact op 92 C, heb ik begrepen. Dit alles voor het ultieme koffiegenot.

Helaas staat er sinds kort zo’n snobistisch Nespresso cupjes apparaat naast mij. ‘Voor gemak’ heet hij en het ergste is dat ‘Voor gemak’ er weliswaar glimmend, glanzend en indrukwekkend uitziet, maar er komt alleen maar onder een kort monotoon gebrom een pislauw slap kopje koffie uit. Niet te vergelijken met de kwaliteit waar ik voor sta. Mijn missie, mijn kernkwaliteit om alleen voor de beste kwaliteit en ultieme genot te gaan. Nu word ik alleen nog maar in het weekend gebruikt. Ja, in deze tijd van verplicht thuiswerken zien ze mij even weer staan. Toch  voel ik mij gedegradeerd. Ik ben verdrietig. Het enige lichtpuntje is dat deze cupjes apparaten het nooit lang volhouden, snel oud zijn zeg maar. Eenvoud en kwaliteit is mijn stalen kracht.

Nagekomen extra nieuws; in verband met een onverwacht heftige kortsluiting ben ik even uit de roulatie. Waarschijnlijk te lang en teveel alle emoties onder water geprobeerd te houden. 

https://www.youtube.com/watch?v=J2em33gLcF0Luistertip: De eenvoud, Stef Bos

Sneeuw (cursus omgaan met teleurstellingen)

Afgelopen weekend leek het wel of iedereen vol verwachting was; de sneeuw zou het land bedekken. Het was zaterdag en na mijn yoga ochtendritueel, las ik de krant bij een kopje Italiaanse espresso en een gezond ontbijt.
Tot 1600 uur zou de wereld nog alledaags zijn, om vervolgens te transformeren naar een witte wereld. Het voelde vooraf al als een bevrijding, eindelijk een keer goed nieuws. De check op de buien (sneeuw) radar bevestigde met extra kleur, veelbelovend de onvermijdelijke komst van sneeuw.
Hoopvol en met een leuke spanning van wat zou gaan komen, begon ik al mijn buitenklussen af te stemmen op 1600 uur. Het gekloofde hout moest nog naar binnen, de aanmaakhoutjes werden buiten nog even op maat gemaakt en andere buitenklusjes, voordat de witte winter het zou gaan overnemen.
Een korte verandering weliswaar, echter wel even een prettige verandering van de huidige saaie, slome, indoor en outdoor verveling met online feestjes en andere ‘we houden de moed erin’ en ‘we doen het samen’ slogans. Die leuzen en liedjes zijn trouwens allang naar  een vergeten achtergrond vertrokken. Wat rest is de holle metalen echo van immense leegte, een druilerige lege straat, een leeg café, een zielloos centrum van verschraalde en verschrompelde gezelligheid.


Hoopvol

Ik keek hoopvol omhoog en zag de veelbelovende zware zwangere lucht langzaam dichterbij komen. De zachte witte deken zou de scherpte even gaan bedekken, de etterende wonden van polarisatie verzachten. Vooral zou het ongecompliceerde plezier weer gaan toenemen.
‘Ik zag kinderen op sleetjes, ouders die glimlachend meededen, warme chocolademelk in een thermoskan, sneeuwbal gevechten, de sneeuwpop, schaatsen uit het vet, de elfstedencommissie van oude mannen ontwaken uit hun lethargie. Ik zag ‘ ijspret’, samen buiten zijn, ik hoorde gelach en geween om dat wat zo lang was weggeweest.

Ik stond op, zwaaide uitbundig en hief mijn armen en handen ten hemel, dankte God, Jahweh, het universum voor het geschenk uit de hemel. Ootmoedig knielde ik en kuste zachtjes en respectvol de witte maagdelijke grond’.

Ik proestte, want ik had opeens stukjes vette klei in mijn bek. Het was 1800 uur en een miezerige hoeveelheid piepkleine sneeuwvlokjes begon op aarde neer te dalen. ‘Twee uur te laat komen en dan zo’n zuinige winterdouche’, mopperde ik.
‘Nu vooral positief blijven’ bedacht ik nog net op tijd, want ik wou met een positieve flow de witte deken mijn kant op masseren.
Langzaamaan werd die avond de wereld om ons heen wel omgetoverd, als was het een fris witgewassen laken en nam ons mee naar winterwonderland in onze eigen tuin.
En ik zag dat het goed was. In deze gedempte wereld waren zelfs de geluiden zachter.
Even waanden we ons in sprookjesland, waren we aan het buitenspelen. Konden we bewust vol overgave genieten van de kleine dingen van het leven.

The day after

Het was zondagmiddag, we lopen door de lege natte straten en het hoge gehalte aan sneeuw popachtige figuren herinneren aan de tijdelijk uitbundige sneeuwpret van gisteren. Een sneeuw pop houdt standvastig vol, totdat zij haar lot accepteert en ook de neus ter aarde stort, waarmee deze weer gewoon wortel wordt.
Maandag; blue monday en de aarde heeft alle sneeuw gezapig opgezogen. Bijna laat ik mij meenemen in minder prettige gedachtenstromen, als er een prachtige quote oplicht op het schermpje van mijn intern kompas:
‘Het gaat er niet om hoe ik mij voel, het gaat erom hoe goed ik voel’.
Ik geef mij dus eraan over;

‘Je was zo plotseling weg, zoals je er ook zomaar even uitbundig was. Een moment voelde ik jouw zachte frivole nabijheid en accepteer de leegte van dat wat nu is verdwenen. Vervagende voetstappen in het krimpende wit. Kom je gauw weer’?

Luistertip: Come healing, Leonard Cohen/ https://www.youtube.com/watch?v=MUB1O2cT2gM




Deurtje bellen voor volwassenen

Deurtje bellen voor volwassenen 

Ik heb iets met bellen. De dingdong buitendeur bel, de gong, kerkklokken, klankschalen en de koebel om maar een aantal te noemen. Tijdens de muziekles vroeger op school vond ik de triangel een sneu instrument. Als we gezamenlijk moesten musiceren tijdens de muziekles dan hoopte ik altijd vurig dat de triangel bij het uitdelen van de instrumenten aan mij voorbij mocht gaan. Nu jaren later wil ik hierbij officieel mijn spijt betuigen en excuses aanbieden aan de triangel.

Dit prachtige instrument floreert namelijk in zijn eenvoud. Er kunnen maximaal drie klokjesachtige, maar doordringende tonen uit voortgebracht worden. Het materiaal zelf is van nature klankrijk. Timing is voor dit instrument cruciaal. Door exact op het juiste moment erop te ‘slaan’, vervult en complementeert haar toon het muziekstuk naar extase.

De koebel brengt mij ogenblikkelijk naar prachtige wandelingen in de bergen, waarbij het in mijn geheugen is opgeslagen en voorzien van mooie helderblauwe frisse luchten, grazige weiden, zon, rust, ruimte en fijn gezelschap. Ik voel mij ZEN en het is vakantie.

De balie hotel/ receptie bel roept bij mij geheel andere associaties op. Deze bel doet een beroep op mijn speelsheid. Ik krijg altijd de onbedwingbare impuls erop te ‘slaan’, ook al is de medewerker aanwezig. Meestal vraag ik toch nog even of ik de balie bel mag beroeren. Dit mag altijd! Dit leidt steeds weer tot meer ontspanning, vreugde, plezier en soms ontroering in het contact. Er wordt geglimlacht en begripvol gereageerd, waarop ik meestal nog een tweede keer op de bel durf te slaan.

De speelsheid gaat richting balorigheid als ik bij deurbellen ben. Graag bel ik dan extra lang, of bel nog een keer extra als ik zie dat de bewoner  zich ondertussen al naar de deur begeeft. Meestal hoor je dan iets in de trant van ‘Jaja, ik kom al’. Het fenomeen ‘Deurtje bellen’ is helemaal kicken en spreekt bijna iedereen, ongeacht de leeftijd, tot de verbeelding. Wie kent niet die heerlijke spanning van het aanbellen, snel wegrennen, om vervolgens vanuit een ongeziene en veilige plek de verbazing en verwarring van de mens bij de voordeur te mogen aanschouwen. Ik sprak hierover met mijn schoonmoeder en mijn vrouw en we besloten deurtje bellen op onze wensenlijst van 2021 te zetten. Hoe we dit gaan ondernemen, behoeft nog wel verdere uitwerking, want schoonmoeder is niet meer zo snel en het wegrennen’ is wel een essentieel onderdeel van dit spel. 

Misschien heeft iemand nog creatieve ideeën? Ik dacht zelf om voor deze gelegenheid een rolstoel in te zetten.

Hooguit irritant vind ik zelf de handschoolbel. Deze houd je in de hand en beweeg je vervolgens heen en weer, waarmee de klepel altijd weer te hard en te schel tegen de klok kletst. Meestal zijn het ook gefrustreerde, diep ongelukkige mensen die hiervan gebruik maken. Zij compenseren denk ik hiermee hun eigen onzekerheid en leegheid door heel dwingend deze bel heen en weer te schudden om hun wil aan anderen op te leggen. ‘waarschijnlijk is dit nog een lastige school herinnering trigger’, dacht ik en besefte weer opnieuw dat alle perceptie een projectie is.

Fietsbellen is wat lastig. Deze is van nature ook dwingend, de kunst is om de bel dusdanig zwierig en frivool te bedienen, zodat de ander aanvoelt dat het heel vriendelijk en zelfs lief waarschuwend is bedoeld. De intentie moet ‘liefde’ ipv haast en ongeduld zijn bij het gebruik van de fietsbel in verband met de wens om te passeren.

De klankschaal is mijn favoriet. Om bij te mediteren, of zomaar een beetje weg te dromen bij dit prachtige liefdevolle, rustgevende geluid, welke je na het beroeren nog lange tijd kan volgen, totdat het geluid heel langzaamaan in het universum lijkt op te gaan. Soms blijft dit hemelse engelen geluid de gehele dag bij mij. Er ging plotseling bij mij ‘een belletje rinkelen’, Ik ben degene die altijd een connectie met de bel moet maken. Misschien moest ik toch ook maar eens die handmatige schoolbel gaan herwaarderen.

Luistertip; let em in, Paul MCcartney and Wingshttps://www.youtube.com/watch?v=ilDI_OmF9qg

Uit eten en de Alpe d’Huez

Een goede vriend van mij passeerde afgelopen week de zestig jaar grens. Ondanks het inluiden van deze ‘herfst’, is er veel om dankbaar voor te zijn en met een gezonde leefstijl heb je met een beetje geluk toch nog een leven voor je.

Zijn plannen voor een groot swingfeest waren bij nader inzien ingeruild voor een rustig en sfeervol samenzijn in michelin restaurant Wollerich. Met zijn partner, gezin, ‘dichtbij familie’ en enkele vrienden was het maximum van dertig gasten snel bereikt. Het moest allemaal C proof zijn. Vijf statige tafels waren stijlvol gedekt en stonden ruimtelijk opgesteld in de strak ingerichte licht klassieke zaal grenzend aan het tuinterras.

Mijn partner en ik zaten aan een met strak wit linnen gedekte tafel voor zes personen. Tussen het glimmend gewreven zilveren bestek en de kristallen wijnglazen, stonden de naambordjes die ieder zijn plaats voor het zeven gangen menu dicteerde. De lucht werd gezuiverd door een I-Air Vario-Flow ruimteluchtreiniger. Exact zoals op de website aangekondigd. ‘Erg handig in de strijd tegen eventuele foute in de lucht zwevende virussen’, dacht ik met een grijns en nam een slok van de bij binnenkomst door de sommelier overhandigde Moet & Chandon Grand Vintage Brut champagne 1989 .

Ik constateerde dat er over de tafelschikking was nagedacht. De jonge, gezonde, in de kracht van hun leven staande jongeren aan een lange tafel, waarbij de afstand nabijheid niet zo heel nauw genomen werd. Verderop een tafel met broers en zussen, achterin ‘de tafel van de kwetsbaren’, de oude ouders zaten op veilige afstand van alle andere bewegingen in deze ruimte.

De afstand werd gerespecteerd en toch niet volgehouden. De sfeer was gemoedelijk en prettig. Buurtafels werden bezocht en bij gelegenheid werd er een hartelijke knuffel uitgedeeld.

De gerechten waren kleurrijk,tongstrelend en met soms onnavolgbare chirurgische precisie opgebouwd. Zelf deed ik vanwege de BOB afspraak niet mee met het wijn arrangement. Dit zou ik graag nog eens over willen doen.

Mijn herinneringen gingen terug naar een eerder culinair avontuur in het kruisheren hotel te Maastricht, waarbij de wijnen in hoog tempo voorbij kwamen. Het is waar dat vooral de combinatie hoge kwaliteit, langere uren dineren en toch met mate (geen volle glazen) genieten, een ‘houten hoofd’ op de volgende dag voorkomt.

Door een langere tijdspanne met elkaar aan een tafel ontstonden er mooie gesprekken die het ‘hoe is het en wat doe je’ niveau ver ontstegen.

Ergens tussen gang vijf en zes begreep ik dat de ziekte met uitzaaiingen hem er mentaal niet onder zou krijgen. Het was er eigenlijk helemaal niet over gegaan en kwam nogal ‘binnen’ bij mij. Vooral had ik diep respect om je te kunnen blijven focussen op de mooie (o.a. sportieve) interesses van je leven, ook als het slecht nieuws is. De link met het verhaal over zijn sportieve Alpe d’Huez prestatie en de uitdaging ‘opgeven is geen optie’, om onmacht om te zetten in kracht en te fietsen voor het goede doel, legde ik pas later.

‘Dit is optimale veerkracht’, dacht ik bewonderend en genoot van het mooie contact hier in Sint- Oedenrode op een zondagmiddag aan tafel nr drie.

Een persoonlijke vertaling op het prachtige nummer van Lou Reed, It’s a perfect day had ik mijn vriend toegezongen. Hier werd de C. afstand even losgelaten en stonden we even later in een welgemeende stevige vrienden hug.

‘Contact is de motor van ons leven, die essentieel is voor zingeving’ dacht ik en kreeg bij afscheid een ferme handdruk van deze prachtige dappere en veerkrachtige man van tafel nr. drie.

‘Op het leven’, zei ik zachtjes voor mij uit en toaste met mijn bijgeschonken sprankelend bronwater. Even later reden we voldaan en ontroerd naar huis.

Het was een perfecte dag geweest.

Perfect day, Lou Reed

Wat wil China?

‘Wat wil China van mij’, dacht ik en staarde naar het scherm van mijn laptop.

Al meerdere jaren schrijf ik mijn wekelijkse column. In het najaar van 2016 begonnen met een gratis WordPress account. Voor enkele tientjes per jaar kreeg ik een reclamevrije site met enkele slimme mogelijkheden, waaronder de ‘statistieken’, waarop ik de dagelijkse (wekelijkse etc.) hoeveelheid bezoekers op aantallen krijg voorgeschoteld. Daarbij een digitale wereldkaart, waarbij een kleurtje oplicht vanwaar op de wereld (en hoeveelheid) de bezoeker mijn column aanklikt (en hopelijk leest). Tot nu toe was dit ook te herleiden tot familie in de VS en zuid- Afrika en lezers waarschijnlijk op vakantiebezoek ergens in de wereld. Echter, sinds enkele maanden licht opvallend vaak ‘China’ op. Ik ken China niet goed. Ook niet als vakantieland van vrienden en familie.

China

Wel de gemoedelijke dienstbare chinezen met hun Chinese restaurants. Al voor de tweede Wereldoorlog kwamen deze migranten naar Nederland. Meestal vanuit Nederlands-Indië, waar zij Nederlandse handelaren hadden leren kennen. Vanaf de jaren vijftig werden de Chinese restaurants steeds bekender. Ik ben opgegroeid met de Chinese afhaalcultuur van bami en nasi en alle andere Chinees Nederlandse gerechten. Er heeft al langere tijd geleden een verschuiving plaatsgevonden. De Chinese restaurants nemen fors in aantal af. In Nederland wonen gemiddeld 150000 Chinese Nederlanders. De meeste werken nog steeds in de horeca.

Via het programma en serie ‘door het hart van China’ en ‘Chinese dromen’ kwam ik in aanraking met het land en zijn cultuur. Documentairemaker en China- expert Ruben Terlou neemt ons in een reeks afleveringen mee door het immense land om via gesprekken met de ‘gewone Chinees’ het land en zijn cultuur beter te leren kennen.

Grootmacht

Ondertussen is het land steeds meer een diplomatieke, economische en militaire grootmacht geworden. Met Tibet (1951) en nu Hongkong werden we geconfronteerd met de hardheid en expansiedrift van de Chinese overheid. De Amsterdamse grachtenpanden worden door superrijke Chinezen opgekocht. Ik verwacht dezelfde bezitsdrang voor andere Europese landen en steden. China laat ook heel duidelijk weten dat het de machtigste natie van de wereld wil worden. Ze zijn al aardig onderweg.

Ik staar  naar mijn statistiek scherm. ‘Weer iemand in China die mijn column leest’?, Eronder staat ‘Baidu.com’ en dat blijkt een zoekmachine vergelijkbaar met Google te zijn. ‘Wat willen ze’, denk ik even, terwijl prille achterdochtige gedachten opkomen. Mij promoten? Dat is mooi, er wonen bijna 1,5 miljard (!) mensen. Of wil iemand mijn verhalen zelf gebruiken als de schrijver? Of gaat het over controleren wat wij hier denken en schrijven over China? Ik besluit het allemaal los te laten, oftewel te accepteren zoals het is. Wel wil ik ff een berichtje achterlaten;

Brief aan China

‘Hallo China, hoe is het met jullie? We lijken misschien verschillend en toch zijn we allemaal hetzelfde. Misschien heeft iemand van jullie iets aan mijn bemoedigende verhalen over liefde, zorg voor elkaar, vriendschap, of willen jullie gewoon een beetje ontspanning om op te kunnen reflecteren met humor en zelfrelativering. Fijne week.’

Enjoy, Liefs uit Holland

Luistertip:China girl, David Bowie

Mensen met mogelijkheden

Mijn partner heeft ‘ver weg‘ in de familie twee oudere achterneven die met begeleiding van de Novo zelfstandig kunnen leven. Ze wonen hun hele leven al samen en zullen dat waarschijnlijk blijven doen zolang het kan. Af en toe gaan we bij hun op bezoek, of we nodigen ze bij ons thuis uit.

Dit weekend was het weer zover. We kozen ervoor om de neven weer eens op te zoeken. Dit geeft meer vrijheid en regie om de tijdsinspanning te bepalen. Het was door de C. periode er lang niet meer van gekomen en ze hadden al verschillende keren gebeld. In mijn gedachten ging ik terug naar die keer dat ze met de deeltaxi ‘s ochtends bij ons thuis werden gebracht. De terugtocht bleek pas door de broers in de avond gepland. Er was niet heel veel conversatie en na het gehele scala geïnteresseerde vragen over zijn tuinieren, waarbij steevast de vraag terugkwam of ik het gras wel verticuteer, (‘moeilijk woord voor hem, ‘dacht ik ietwat arrogant) gingen we over tot muziek luisteren en daarna gelukkig nog een klein wandelingetje in het dorp.

Het werd uiteindelijk stil en de broers keken het laatste uur door het raam in afwachting van de komst van de taxi. Hun tijdsbeleving en indeling bleek intern niet optimaal. Duidelijke afspraken, vaste dagindeling en structuur is dus nog belangrijker dan het voor ons al is.

 

Waarden

Ze passen perfect bij elkaar; de ene wat ruig, vol ideeën en extravert en niet te beroerd om met iedereen een praatje (liefst vrouwen) te maken. Een charmeur, al vergeet hij in zijn enthousiasme dat zijn stem volume van nature al aan de harde kant is. De conversatie dendert synchroon met zijn enthousiasme als een diesellocomotief inclusief fluitsignalen over de straat tot in de verre verte. De andere broer rustig, introvert, netjes en vooral ook de beheerder en uitvoerder van de familie waarden en normen.. De ideeën gaan eerst langs zijn waarden meetlat, worden gewogen alvorens eventueel te worden goedgekeurd en toegepast.

Storytelling

Wij rijden door de provincie. Het insecten museum in Leens was niet door hun bedacht en bleek een mindere keuze. Ook al bleven de broers vriendelijk en volkomen neutraal mbt onze keuze. Omdat het ook nog eens extreem warm was, waren we snel weer ‘on the road’. ‘Opnieuw een besef om vooral te vragen ipv bedenken voor de ander’ dacht ik en koerste naar Lauwersoog voor een lunch met vis. Bij toeval passeerden we hun geboortedorp en het verleden kwam hiermee met zijn vredige herinneringen via hun verhalen binnen bij ons in de auto. ‘een reis langs je verleden’, een mooi idee’ dacht ik en bedacht dat ik dit vaker met mensen kon gaan doen.

De jaarlijkse vakantie ging ivm de Corona niet door. Het begon mij op te vallen dat beiden erg goed waren in het aanvaarden van datgene wat er is en happy leken met het Nu. Geen hoge verwachtingen, gewoon ‘zijn’.

Ik keek met ontroering, ontzag en respect naar de broers en besefte dat onze ‘goedwillende’ daad met dit halve dagje uit , vooral mij mooie inzichten bracht. Ik voel mij dankbaar hiervoor.

Luistertip:Nothing’s happening by the sea