Undercover

Undercover en manipulatie

‘De kaart is niet het gebied’. Dit hoorde ik ooit tijdens een NLP communicatie training. Deze uitspraak kwam oorspronkelijk van Alfred Korzybski. Hij was een Pools-Amerikaans algemeen linguïst en grondlegger van het vakgebied van de algemene semantiek. Het komt er samengevat op neer dat we een ander niet kunnen zien, we zien alleen het verhaal van de ander wat we in ons hoofd hebben gecreëerd. Oftewel, de observatie wordt gefilterd via je eigen unieke perceptie, gedachten, overtuigingen en bijbehorende emoties en gevoelens en dat is wat we ‘zien’. ‘Het is nog een wonder dat we überhaupt nog redelijk goed met elkaar kunnen communiceren en begrijpen‘, dacht ik en liet dit even op mij inwerken. Want dit betekent ook dat elke ervaring optimaal uniek en zeker niet objectief is. En, misschien wel het belangrijkste besef; je kunt het nooit voor iedereen goed doen. Dus investeer vooral in je eigenheid, in je zelfvertrouwen, want anders verdwaal je in de jungle van al die verschillende meningen over jou.

Unieke beleving

Ook al ben ik met familie of vrienden een weekend samen uit, we beleven het ingrijpend verschillend en zullen er ook andere herinneringen aan hebben. We denken vaak de ander te begrijpen. ‘Het was gezellig’, zei mijn schoonmoeder over ons familieweekend op Ameland. We vonden het allemaal op onze eigen manier gezellig. Echter pas bij goed doorvragen weten we waar de ander aan refereert bij het gezamenlijk gezellige uitstapje. Ik kreeg een keer een vakantie tip om naar een streek in Frankrijk te gaan, omdat het er zo mooi zou zijn. Gelukkig vroeg ik goed door, want naast het prachtige bos en brede strand had het gebied een hoog hotelgehalte (beton) langs de stranden en daar word ik dan weer niet blij van.

Undercover

Soms blijkt de werkelijkheid totaal anders te zijn dan verwacht. In de Volkskrant las ik een artikel over een kunstenares. Zij werd benaderd door een stel, omdat ze interesse toonden in haar schilderijen. Er ontstond een mooie vriendschap. Uiteindelijk bleek alles fake te zijn. De ‘vrienden’ waren undercover agenten die infiltreerden in haar leven, omdat haar vriend werd verdacht van een misdaad.

‘Wat een vreselijke manier van manipulatie’, dacht ik en realiseerde mij dat manipulatie aan de orde van de dag is. Je kunt namelijk niet Niet manipuleren. We doen het allemaal, dagelijks. Variërend van onschuldig en goedbedoeld indruk op de ander willen maken, tot reclame die dag in dag uit ons wijsmaken dat we een product nodig hebben voor optimaal geluk en welzijn, tot informatie dwingend brengen als de enige waarheid. (die niet bestaat, of op z’n minst tijdelijk is)

Machtsmisbruik

Hiermee zijn we aangekomen bij machtsmisbruik. Realiserend dat je eigen gedrag, hoe minuscuul klein ook, altijd van invloed is op de ander en positief of negatief bijdraagt aan de cultuur, (raap ik dat papiertje van de (werk) vloer op, of laat ik het liggen), is mijn vraag van de week;

Wat zijn jouw ‘undercover’ bedoelingen in het contact met de ander? Hoe manipuleer jij?

Luistertip: undercover of the night, Rolling Stoneshttps://www.youtube.com/watch?v=pP1UbJ2iKLw

Quote: ga je voor je gelijk of voor contact?

Respect voor de Groningers

Het was alweer enkele jaren geleden dat ik met een protest fakkeltocht in Groningen meeliep. De laatste keer was in 2018. Dit was naar aanleiding van een aardbeving bij Zeerijp, wat ons in Groningen ook opnieuw actief wakker schudde. En dan bedoel ik vooral met betrekking tot de houding van de overheid naar de Groningers. Oftewel, steeds gaat het weer om de gas geldkraan, een sneu voorbeeld van een graai cultuur ten koste van veiligheid en gezondheid voor de bewoners.  Ik loop mee met alweer de vijfde protestmars in mijn stad. In het avond donker bij de start is het opvallend licht en warm. We zijn namelijk bewapend met 10.000 aangestoken fakkels. Uit ervaring weet ik ondertussen dat de fakkel de gehele route van het rondje centrum moet blijven kunnen branden. Ik schat de route op ongeveer vier kilometer.

Protestmars in Groningen en ik was erbij.

Meer dan 10.000 mensen die in stilte een vuist maken. Lopen voor respect. Zuinig met woorden. Het getoeter van de tractoren aan de Singels is samen met een her en der voorzichtig ingezet Gronings volkslied even de baas over ‘Stilte’. ‘Respect is ook aandacht voor veiligheid, duidelijkheid en perspectief’, denk ik en ben op dit moment heel trots om Groninger te mogen zijn. De stilte neemt het weer over en dat is nu zijn grote kracht. We laten door deze stilte van ons horen. In gedachten hoor ik Stef Bos zijn ‘Stilte’ lied zingen. ‘Dankjewel Stef’, zeg ik in stilte.

Protestmars in Groningen en we zijn vanavond met elkaar verbonden.

Duizenden Voetstappen over de eeuwenoude kasseien. Sereen, rustig en waardig. Een fakkel gaat uit en helpende handen wakkeren het vuur in ons weer aan. De fakkel is in notime gefixt.  Sereen, rustig, waardig. De eerste zaterdag dat de stad weer voor een deel open is. Een protest tegen de plannen om toch meer gas uit de Groningse bodem te halen. Hierover is meer dan genoeg gezegd. Geen woorden maar daden. Groningen is met zijn Groningers OKÉ, want er gaat toch niets boven Groningen en iedereen is welkom.

Waarvan akte.

Luistertip: De Stilte, Stef Boshttps://www.youtube.com/watch?v=vHfrgwqkEMs

Welkom in Vrijstaat Groningen

Geschokt las ik deze week het bericht dat de Gasunie (lees: overheid) aankondigt dat er twee keer zoveel kubieke meter gas (7,6 miljard) gewonnen moet worden. Vandaar dat ik opnieuw mijn oproep uit 2019 tot Vrijstaat Groningen plaats.

Geïnspireerd door de laatste Westerwijtwerd aardbeving en aanmoedigingen vanuit de politiek om toch vooral te kiezen voor onorthodoxe maatregelen, gecombineerd met welgemeende Haagse excuses, kozen we voor afscheiding van Nederland. We besloten om voor onze eigen Vrijstaat te gaan.
Met een delegatie waren we met de plannen, of beter gezegd, met ons besluit naar Den Haag afgereisd. Niet met mest, niet met hooivorken, niet met tractors om wegen te versperren. Wel met een goed verhaal en duidelijke zakelijke eisen en besluiten behorend bij een definitief afscheid.
Het ging al een tijdje niet meer goed binnen onze relatie. Alles hadden we al geprobeerd; overleggen, subsidies, schadevergoedingen, tenminste als dat al lukte binnen het oerwoud van bureaucratie en mislukte organisatiestructuren.
We hadden veel, teveel gepraat over de onveiligheid en langdurige maatschappelijke ontwrichting en omdat we er beiden te dicht opzaten en ons lieten verstikken door naar binnen geslagen emoties, belangen en eigenbelangen, zagen we het beiden voor langere tijd ook niet meer zo helder. Alleen ons geweten, binding vanuit loyaliteit, cultuur, gewoonte, vertrouwdheid en ook angst voor zelfstandigheid hadden ons er tot nu toe van weerhouden om de beroemde knoop door te hakken. We waren al te lang doorgegaan als broer en zus, de vonk was allang verdwenen.
Daar zaten we dan in ‘het torentje’, met een verontrustend slap kopje koffie met een wat gedateerd schaaltje fantasieloze suffe spritsen en speculaasjes. De hele omgeving ademde voorbije glorie. Ik keek eens heel rustig om mij heen, de boosheid en frustratie waren allang verdwenen en deze stoffige gedateerde omgeving bevestigde mij opnieuw dat we uit elkaar gegroeid waren. Ik voelde vooral compassie en misschien toch ook wel een beetje medelijden. We hadden afgesproken dat ik het woord zou doen.
Vanuit mijn trainingen communicatie had ik geleerd om in deze fase er niet meer omheen te draaien en kort en bondig te zijn.
‘Ik hou niet meer van je’, zei ik.
De stilte bleef als een dikke verstikkende wolk een tijdje hangen en daalde langzaam neer. Er werd heel goed ingezien dat praten geen zin meer had, ondanks de laatste voorstellen en excuses. ‘Je meent het echt hé’, zei Nederland. ‘Ja’, zei ik met schorre stem en voelde toch weer even emoties naar boven komen.

In een flits zag ik de geschiedenis aan mij voorbijtrekken. Onze Romeinse tijd met een leven van overheersing, overstromingen, het gevecht met de zee, de lange oorlogen en het uiteindelijke ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden. Ook de laatste paar wereldoorlogen, met het uiteindelijke dieptepunt de lange hongerwinter van 1944 flitste in een split second aan mij voorbij. De gezamenlijke wederopbouw van ons mooie land begon zo voortvarend. Langzamerhand verdween helaas het eenheidsgevoel, waarbij het Noorden vooral leverde aan de rest van Nederland en niets terug kreeg.

Dit alles ging door mij heen toen ik mijn handtekening, namens onze nieuwe politieke partij PIP (perceptie is projectie), had gezet onder het koninklijk document dat Groningen vanaf heden een zelfstandige vrijstaat zou zijn.

Ik wierp een laatste blik op de foto van onze Koning en stond op.‘ We gaan het anders doen’, zei ik hardop, terwijl ik het tweede bakje slappe koffie resoluut in de sanseveria op de tafel deponeerde en de deur uitliep . Op weg naar de vrijheid, een nieuwe toekomst tegemoet. Met deze handtekening was de republiek Groningen geboren.

Doe je mee?

Luistertip: Expensive shit, Fela Kuti