Eerst de ander begrijpen

Eerst de ander begrijpen dan pas begrepen willen worden.

‘Een grote uitdaging’, dacht ik, want naast eten en drinken, onderdak en veiligheid is ‘gehoord en gezien worden’ een primaire levensbehoefte voor ons. ‘En dan kom je ook weer terug bij veiligheid en geborgenheid’, concludeerde ik. Op internet staat een kort YouTube filmpje waarin een aandacht- experiment wordt gedaan. Een moeder geeft haar baby eerst liefdevolle aandacht en stopt plotseling hiermee. Ze kijkt in stilte en emotieloos langs de baby. Binnen een minuut doorloopt het kleine mensje de stadia van aandacht trekken, boos worden, huilen tot uiteindelijk apathie. Gelukkig neemt de moeder haar kindje weer snel in de armen. Een trauma kan snel komen. ‘Ik hoop dat het kindje hier geen blijvende schade aan heeft overgehouden’, want onbewuste besluiten (zoals bijvoorbeeld ‘ik ben het niet waard’), blijken snel gemaakt.

Luisteren

Als we in onze vroege jeugd niet de liefdevolle aandacht krijgen die we nodig hebben, gaan we alles doen om dit alsnog te krijgen en niet altijd op de meest aangename of efficiënte manier. Of we geven het op, waarmee je ook weer de aandacht naar jezelf (op een ongezonde manier) trekt. Binnen onze training positieve gezondheid en persoonlijke groei oefenen we ook het luisteren naar elkaar. De korte oefening dmv het luisteren en dan langzamerhand de aandacht verleggen naar bv je horloge, even gapen, de aandacht elders verleggen, roepen gevoelens bij het ‘slachtoffer’ variërend van irritatie tot boosheid, of onzekerheid op.

Deze oefening werkt heel goed voor het (opnieuw) beseffen, dat empathisch luisteren zo belangrijk is. Beiden voelen zich dan gehoord en gezien. Ook is het een confronterende oefening, want we realiseren ons hoe vaak we niet met volle aandacht bij de ander kunnen zijn. We willen meestal eerst eerst zelf begrepen worden, ipv dat we eerst de ander proberen te begrijpen.

Jezelf helen

Gelukkig is er een derde mogelijkheid; jezelf (met hulp) helen van de belemmerende gedachten of overtuigingen, om zelfliefde te ontwikkelen. Ook om je grenzen aan te geven, waardoor je niet halfslachtige pogingen hoeft te doen om te luisteren en te helpen, terwijl het even niet lukt of uitkomt. Dit te zeggen, zou al heel veel opleveren.

Het klinkt haast tegenstrijdig om vooral aandacht te geven aan jezelf dmv het opheffen van je eigen blokkades, om vervolgens echte aandacht te kunnen geven aan de ander.

In mijn optiek een voorwaarde om er met volle aandacht te kunnen zijn tijdens het gesprek ipv. te wachten tot de ander even ‘ademhaalt’, oftewel tussen de zinnen door pauzeert om het gesprek direct naar je toe te trekken.

Luister je om te begrijpen, of om antwoord te kunnen geven?

Patroon doorbreken

Probeer eens het volgende experiment; komende week twee keer zoveel te luisteren in plaats van te praten en ervaar wat er veranderd in het contact.

Fijne week gewenst.

Luistertip: Deat friend, Wingsm/watch?v=aQNMkB_T9k0

Doel van een doel hebben

‘Het leven is wat je er in gedachten van maakt’, las ik en hoe ik ook over deze ‘doordenker’ doordacht, het klopt inderdaad. Door je eigen denkwijze te begrijpen, zal je beter worden in de juiste keuzes te maken. Gedachten kunnen je enorm helpen, of behoorlijk tegenwerken. Omdat ons hoofd (kwartier) vaak ‘zo vol zit’, op een minder positieve manier. Er zijn gelukkig allerlei mindfulness en compassie oefeningen om je ‘hoofd wat meer leeg te maken’. Wandelen in de natuur werkt ook heel ontspannen voor geest en lichaam. ‘Belangrijk is dat we weer meer leren om goed te voelen, ipv om steeds je best te doen om je maar goed te voelen, dacht ik.

Uiteindelijk is het onmogelijk om zonder gedachten te leven en dus kunnen we maar beter leren om zoveel mogelijk realistisch positieve helpende gedachten voor onszelf en anderen te denken. ‘Als je expert geworden bent in negatief denken, is dat tevens het bewijs dat je ook expert kan worden in positief denken’, een ‘tegeltje’ waardig vond ik.

Doelen

Deepak Chopra spreekt over zijn zeven spirituele wetten voor een gelukkig leven en één daarvan is het hebben van een doel in het leven. De beroemde psychotherapeut Viktor Frankl spreekt over het levensbelang van een doel, om je leven zin en betekenis te geven. Hij overleefde de holocaust van de tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp, door zich te richten op zijn doel en missie om zijn therapievorm te ontwikkelen en uit te dragen. Zijn familie en partner waren ondertussen al omgebracht. Een doel in zijn leven hielp hem om niet op te geven en de verschrikkingen van de oorlog te overleven.

Stefan Covey

Adviseert om bij een doel te beginnen met het einde voor ogen. Hierbij moet ik altijd weer aan het mooie voorbeeld denken van de zwemster Inge de Bruijn. In een interview werd haar gevraagd hoe ze zich mentaal op een wedstrijd gaat voorbereiden. Zij nam de 100 meter als voorbeeld en vertelt dat de wedstrijd al in de kleedkamer begint. Ze doet haar ogen dicht, om vervolgens in gedachten de handelingen te verrichten, inclusief het horen van de geluiden, de geur van het water te ruiken en het aantal zwemslagen heen en terug te ondernemen. Zij had die keer een gouden medaille gewonnen.

Droom

Niet elke droom komt uit. Actie, passie, doorzettingsvermogen en discipline is vereist. Heel belangrijk is om de ‘drempels’ te verkennen. Wat doe je dan? Ga je door, vraag je hulp, of geef je op? Vooral de interne criticus kan soms venijnig opspelen. Hoe kun je nu vooral niet naar die kritische gedachten luisteren? De gedachten uitdagen en onderzoeken op waarheid kan helpen. En de uitkomst? Of de beperkende gedachten blijken niet waar te zijn, of er wordt (meestal) geen onderzoek gestart….en het doel zakt weg in vergetelheid, dromenland, onverschilligheid of cynisme en je leven kabbelt een beetje doelloos verder. Je kunt dan altijd nog zeggen, dat je geen doel hebt, of niet nodig hebt.

Helaas; Doelloosheid is ook weer een doel. Kies dan beter een interessanter doel.

Luistertip: Lose Yourself, https://www.youtube.com/watch?v=_Yhyp-_hX2sEminem

Familieweekend (uit de Asperse Courant)

Van uw verslaggever Tonie

Het was de ultieme uitdaging om iedereen bij elkaar te krijgen voor een vervolg. Het laatste familieweekend was alweer twaalf jaar geleden. Alle kinderen waren volwassen geworden en hadden partners, banen, auto’s, gezinnen. En wij volwassenen waren ondertussen vooral allemaal ouder geworden.

Kern Waarden

Ik pakte mijn tas in voor het weekend en besloot op het laatste moment om mijn kernwaarden spel mee te nemen. Ik houd helemaal niet van spelletjes en dacht hiermee een aardig alternatief te kunnen inbrengen tegen de doorsnee spelletjes terreur. ‘Dit is namelijk een spel om elkaar nog beter te leren kennen’, zonder winnaars en verliezers’, leg ik uit. (win- win) ‘Laten we het een beetje luchtig houden’, reageerde mijn partner met een ietwat dwingende ondertoon. Ik stopte toch de kaarten in mijn weekendtas, ik kon immers altijd nog mijzelf beter leren kennen, zo besloot ik een beetje recalcitrant. ‘Deze familie is goed in ‘going with the flow’ dacht ik en besloot om de regie qua programmering los te laten. ‘Daarbij komt dat ik als ‘aangetrouwde’ geen onderdeel ben van de familie dynamieken’, dacht ik en besloot mij vooral bescheiden op te stellen.

Bij Bill en Constance

Met een volgeladen auto met benodigdheden zoals eten, wijnen, frisdrank en bier arriveren we aan het begin van het weekend bij ons tijdelijk verblijf ‘in de Rozenhof’. Een rijksmonument, pension, boerderij, waar we genoeg ruimte hebben om ons ongedwongen luchtig samenzijn te kunnen beleven. In hun website beloven de krasse ouderen Bill en Constance rust (om te kunnen vergaderen en brainstormen) sfeervolle ruimtes, heerlijke bedden en een huiselijke en vertrouwde ambiance.

De sfeer is ‘landhuis- gemoedelijk’. Langzamerhand arriveert iedereen en we besluiten ‘Chinees te halen’. Mijn schoonzus met haar mannen- gezin, constateert binnen 10 minuten dat de door mij meegebrachte kwaliteitsbieren bij lange na niet genoeg is. De voorraad is binnen een mum van tijd door haar zonen opgewaardeerd met meerdere kratten makkelijk en toegankelijk bier.

Porche

Het is prachtig weer. Er wordt gewandeld, gegeten en gedronken en heerlijk gechilled op het zonnige terras. De zwager verdwijnt regelmatig met verschillende neven in zijn Porsche voor een ritje over de dijk langs de Linge. ‘Het geluid van de uitlaat kan in twee standen, hard en iets minder hard’, legt de zwager uit. ‘Ok, reageer ik’ en ga in gedachten terug naar de opgevoerde Puch of Tomos brommer (1968) van mijn broer. De uitlaat werd afgezaagd voor optimaal geluidsgenot. Zelfs neef Harry van de elektrische auto gaat overstag en het schijnt dat hij overweegt om terug naar de fossiele brandstof te gaan. Iets met een nieuwe baan en langere afstanden, zo begrijp ik.

Asperen moet je gezien hebben

Ergens op de dag wordt toch een verzoek tot een inhoudelijk programma gedaan en even later rijden we met een gedeelte van ons autopark over de smalle dijk richting Toren Fort te Asperen.

‘We zijn gesloten’, zegt de man bij het hek. ‘Het lijkt ook net, alsof hij dit met veel plezier brengt. Het blijkt vooral een restaurant te zijn en deze is ook gesloten. ‘Zes mei gaan we open’, vult hij aan en peilt onze reactie. ‘Goed, dan wachten we wel’, reageer ik semi nonchalant.

Asperen blijkt een grote uitdaging en oefening in acceptatie, want het café met terras in het centrum blijkt ook gesloten. Ook de imposante kerk is gesloten. ‘Het lijkt de cursus omgaan met teleurstellingen wel’, denk ik en speur verder naar mogelijkheden. Alleen de begraafplaats is geopend. Onze (schoon) moeder wordt in de Porsche gezet, het vele lopen heeft de energie doen slinken tot het minimum. In verband met de koude wind versus het open dak krijgt zij een hoofddoekje en zonnebril opgezet. ‘92 jarig lid van het koningshuis bezoekt incognito gesloten Asperen’, zie ik in mijn gedachten als hoofdartikel in ‘De Asperse Courant’ staan.

En verder? (slow belevingen)

Terug op het landgoed doen we ons tegoed aan de gezelligheid, eten, drinken en ‘hoe fijn is het om te merken dat een programmaloos weekend zo louterend werkt’, denk ik en kijk de kring op het zonnige terras rond. ‘Wat moet het voor onze (schoon) moeder het ultieme genieten zijn’, mijmer ik en neem nog een Leffe kwaliteit biertje, hier in de prachtige Betuwe bij het meanderende rivierenlandschap.

Volgend jaar weer?

Luistertip: Maaltijd, Maarten van Roosendaalhttps://www.youtube.com/watch?v=_7WGAbCWYvQ

Sportvasten finale

Metabolic switch en de mentale uitdagingen

Vrijdag, dag zes

Ik ben over de helft van mijn Sportvasten avontuur. Het is een vrije dag en ik heb (ook) ter afleiding een wandelafspraak met een vriend gemaakt. Het advies was immers om tijdens de sportvasten periode te blijven sporten en vooral veel afleiding te zoeken. ‘Nog twee ‘sapdagen’ te gaan en daarna nog drie opbouw dagen met alleen groenten, fruit magere kwark en uiteindelijk 150 gram vis’, had ik al hoopvol gelezen. Zover is het echter nog lang niet, dus doe ik mijn oefening weer om vooral in het Nu te blijven en het denken aan eten vooral te blokken.

En dus geniet ik vooral van de wandeling naar het station van Stedum, de trein zal mij in twintig minuten naar het Centraal station Groningen rijden. Ik ben tevreden, want met mijn energie zit het op dit moment goed. We bekijken allerlei objecten verspreid door de stad. Vandaag is het de eerste keer deze week dat ik midden tussen allerlei verleidingen loop; hamburgers, patatten, biertjes, broodjes, ik concentreer mij op ons contact. In het Forum pauzeren we bij de koffiecorner en ik geniet optimaal van de koffie en wat een luxe dat ik hiervan wel ‘onbeperkt’ van mag genieten.

Zaterdag, dag zeven

Voor het eerst veel wakker geweest en onrustig geslapen. Ik sta heel vroeg op, het is nog schemerdonker. Ik heb spinning in mijn sportschool en vertrek extra vroeg. Gek genoeg stuiter ik van de energie en constateer bij mijzelf een licht euforische staat. Onder leiding van spinning coach Lieke, tevens sportvasten maatje, push ik mijzelf tot een intense sessie en geef me meer dan in deze vastenperiode hoeft.

Dat was het dan ook voor vandaag, want de rest van de dag hang ik uitgeblust in een tuinstoel, lees een beetje, staar in het niets en ga optimaal een slome vertraging in. Gelukkig is het prachtig weer. De energie blijft weg en dus lig ik even later op de bank en wordt 1 met de programma’s van de Tv. De Pasen reclames met broodjes, chocolade, wijnen, nootjes en al die verleidingen worden via het scherm mega groot mijn richting ingeslingerd. Ik zoek bescherming en ga maar extra vroeg naar bed.

Zondag, dag acht

Een berichtje van mijn sportcoach; ‘jullie mogen weer opbouwen vandaag, geniet van het ontbijt’. Ik kies de mooiste appel en grootste kiwi uit en mag dit als ontbijt tot mij nemen. ‘Nu begrijp ik pas goed wat mindful eten betekent’, denk ik en eet vervolgens heel langzaam en liefdevol de in acht partjes gesneden appel.

‘De kiwi transporteer ik naar de lunch’, besluit ik. De Familie is elders bezig met de paasbrunch en ik zit thuis in de tuin. Er komt een appje binnen van mijn partner ‘het eten is op’. ‘Alles veilig’, denk ik gerustgesteld en rij die kant op voor een after brunch meeting met thee of koffie en water.

Het is voor mijn lichaam en geest een verwarrende dag. Ik mag weer gelimiteerd eten en toch voel ik mij de gehele dag minder fit. Daarnaast ben ik haast obsessief bezig met eten, alleen mag er bijna niets. Ik verheug mij intens op het schaaltje magere kwark met fruit en ga vroeg naar bed om sneller bij morgen te zijn. ‘Waarom kijk je mij zo aan’, zegt mijn partner, met een verontwaardigde blik, terwijl ze nog een stuk chocola van een immense chocoladereep afbreekt. ‘Welterusten’, mompel ik en verdwijn naar de slaapkamer. Ik stop met deze dag.

De laatste dagen waren in een flow gegaan. Af en toe protesteerde mijn lichaam zeker nog wel. Ik kon hierom glimlachen, omdat ik opnieuw mij super bewust was geworden van de kracht van doelen stellen in combinatie met dat je het echt wil. Dan ga je vliegen en kun je alle hobbels, drempels en valkuilen aan.

Hoogtepunten in deze tiendaagse?

Jazeker, op dag zes spinning bij coach Lieke, waarbij ik mij liet meevoeren door de prachtige muziek van Aerosmith, dream on (in de meest positieve manier) Aangevoerd door captain Lieke die naast coach ook in dezelfde sportvasten droom zat. De bemoedigende appjes van aanvoerder Marit, die mij weer mentale oppeppers gaven.

En tot slot het eind gesprek. Dit voelde even als een mooie erkenning en ‘diplomering’. En ik zing mee met ‘dream on’. Dream until your dream come true.😎

Luistertip; dream on, Aerosmithhttps://www.youtube.com/watch?v=89dGC8de0CA

Informatie over Sportvasten: lifestylecenter Mind&Motion Bedum https://mind-motion.nl/

Sportvasten bij Marit

Sportvasten bij Marit. Wanneer komt het uit?

‘Doe je mee’, vroeg mijn sportcoach. Ik zat nog na te genieten en in euforie van ons net opgenomen podcast gesprek over gezondheid en leefstijl. ‘Lijkt mij heel tof, een uitdaging’, hoorde ik mijzelf zeggen. Hiermee lag de afspraak vast, want naast ‘avontuur’, heb ik ook ‘betrouwbaarheid’ hoog op mijn waarden lijst staan.

Vervolgens kwam het ‘gepuzzel’ thuis om een geschikte periode voor de Sportvasten tiendaagse te vinden. De eerste planning kon ik direct weer deleten, want in het eerste weekend stond een culinair hoogstaand avontuur gepland voor een zes gangen menu met bijbehorend wijn arrangement, waarbij de chef-kok je gegarandeerd meeneemt naar hogere sferen. We hadden hiervoor drie maanden op een wachtlijst gestaan. Het uiteindelijke Vasten startschot werd gegeven na het Bourgondische weekend. Het voelde als een soort ‘laatste avondmaal’. Ik weerstond en pareerde een volgende bourgondische uitnodiging, want Pasen met bijbehorende familie brunch en gezelligheid werd met veel enthousiasme door een Bourgondisch lid van onze familie naar voren gebracht.

Ik besloot en besefte dat het nooit ‘de goede tijd’ is en daarom zit ik nu in mijn vasten tiendaagse.

90 procent mindset

‘Deze Pasen ga ik vooral wandelen als de familie aan tafel gaat, de verjaardag ga ik ook skippen, in verband met de verleidingen’, dacht ik en bereidde me verder mentaal voor op de dagen waarop eten even niet meer bestaat. Twee dagen afbouwen. Vier dagen sapjes. Vier dagen opbouwen. Gelukkig wel met de juiste supplementen en onder deskundige en enthousiaste begeleiding van mijn sportcoach. ‘Afleiding helpt’ en ‘90 procent is mindset’, zei Marit bemoedigend toen ik met het tasje instructies en voedingssupplementen de sportschool en lifestylecenter Mind & Motion uitliep richting avontuur.

Observatie

Ik besluit deze tiendaagse als een experiment en observatie mbt mijzelf te zien. Welke strategieën zal ik op mijzelf loslaten? Wat ik in cursussen en trainingen meegeef aan anderen, kan ik nu volop op mijzelf toepassen en testen. Het begint met het besluit dit te willen en de checkvraag te stellen; wil ik het echt?, de bekende valkuilen van te voren tackelen, hulp vragen en vol te houden. Mijn waarden, zoals avontuur en betrouwbaarheid helpen daarbij. Daarnaast blok ik het denken aan morgen, alleen de focus op vandaag telt. Voeding bestaat even niet, net zoals winkels waar eten en drinken te koop is. Water kan ook ‘gezellig’ zijn. Ik doe het vanuit passie en niet vanuit noodzaak. Ik stel mij voor dat ik nu geen invloed op ‘dit sport leven’ kan hebben, wel hoe ik het aanpak. En heel belangrijk: mijzelf Complimenten geven.

Resetten en gezondheidswinst

Ik reset mijzelf. Omdat mijn lichaam nu al overgaat van suiker verbranding naar vetverbranding. Omdat ik meer energie ga krijgen en straks mijn Ventoux fiets avontuur energiek kan gaan doen. Omdat ik met gemak mijn lichaamsouderdom meerdere jaren naar beneden kan bijstellen. Omdat ik net als mijn auto, mijzelf ook af en toe een apk gun.

Wordt vervolgd.

Luistertip: Can’t stop the feeling,Justin Timberlakehttps://www.youtube.com/watch?v=ru0K8uYEZWw

Ubuntu

Ubuntu

‘Een antropoloog liet een spel zien aan de kinderen van een Afrikaanse stam …’ Zo begon het verhaaltje wat ik ooit op internet (ik dacht Facebook) tegenkwam. Deze week zag ik het weer voorbij komen. Toentertijd kwam het niet echt binnen. Dit keer wel.

‘Hij plaatste een mand met heerlijk fruit bij een boomstam en zei tegen hen: Het eerste kind dat bij de boom komt, krijgt de mand.’ Ik vroeg mij oprecht af hoe iemand zo’n respectloos onderzoek kon doen. Ik las verder. ‘Toen hij het startsignaal gaf, was hij verrast dat ze samen liepen, elkaars hand vasthoudend tot ze bij de boom kwamen en de vruchten deelden! Toen hij hen vroeg waarom ze dat deden terwijl ze allemaal de mand voor je zelf konden krijgen!  Antwoordden ze met verbazing: Ubuntu. Dat wil zeggen: hoe kan een van ons gelukkig zijn terwijl de rest zich ellendig voelt? Ubuntu in hun beschaving betekent: (ik ben wat we zijn).’

Ik herinnerde mij Nu weer dat ik het verhaal ooit eerder was tegengekomen. Ik weet niet of het voorbeeld zo echt is gegaan, echter het concept Ubuntu kwam dit keer wel binnen, oftewel raakte mij positief in mijn hart. ‘Er voor elkaar willen zijn, ver weg van de individualisering, competitie maatschappij en eenzaamheid’, is mijn grote droom.

Binnen de Positieve Gezondheid stroming wordt ons geleerd dat we om moeten leren gaan met de sociale, emotionele en fysieke uitdagingen van het leven en daarbij vooral veerkracht ontwikkelen. Ons richten op wat nog wel mogelijk is. Mensen met veerkracht hebben verschillende positieve eigenschappen, zoals focus (een doel/ zingeving), relativeringsvermogen, gezond willen leven (voeding en beweging) en het kunnen onderhouden van een sociaal netwerk. Zij geven om zichzelf en hun naasten, want we hebben elkaar nodig.

‘Mens erger je niet’

Door het niet al te beste voorbeeld (onderzoek) van de antropoloog, werd ik meegenomen in mijn herinnering naar de spelletjes van vroeger thuis. We speelden soms met gepaste tegenzin ‘mens erger je niet’. Vooral omdat mijn moeder daar een hoog gezelligeidsgehalte bij voelde. Ik realiseer mij nu dat daar de basis is gelegd voor mijn weerstand en weerzin tegen spelletjes. Af en toe speelden we dan het foute spel ‘mens erger je niet’. Alleen de titel leidde al tot grote ergernis. Vooral mijn iets oudere broer Peter hanteerde de pionnen ogenschijnlijk (krub) kalm, rustig en uiterst beheerst, oftewel met een mengeling van net niet ingehouden cynisme en verveling en ramde vervolgens hardop tellend altijd mijn pionnetjes met een harde stoot van het spelbord af. We waren uiteindelijk allemaal verliezers.

Mijn moeder probeerde vervolgens heel subtiel een ander spelvorm te introduceren. Op de één of andere manier kreeg ze het voor elkaar, dat ik een sjoelbak voor mijn verjaardag ging vragen en dus ook kreeg. Misschien had ze zittend naast mijn bed mij in mijn slaap toegesproken dat mijn grootste wens het bezitten van een sjoelbak zou zijn. Mijn onbewuste had het ondertussen opgepikt en ik vroeg dus een sjoelbak voor mijn verjaardag. Ook deze aanschaf bleef geen succes. Er waren geen gezellige sjoelavonden. Mijn vader had slechts 1 passie op spelletjes gebied en dat was schaken. Dit was voor hem trouwens geen spelletje, maar een leefstijl. Spelletjes en dus ook een sjoelbak kwam niet in zijn leven voor. Wel werd de sjoelbak door ons (wederom mijn boer Peter en ik) gebruikt om de frustraties van de week op af te reageren. De sjoelschijven werden met monomane focus tot ongekend gevaarlijke snelheid opgedreven, als waren het kanonskogels. Het was dan ook levensgevaarlijk om achter de sjoelbak de schijven in de aparte vakjes op te stapelen. Onder de 120 punten was je een loser, wat vaak tot valsspelen leidde. Ook hier waren geen winnaars.

 Oorlogsspel

Ik nam als puber plechtig definitief afscheid van spelletjes en ging mij richten op kunst en cultuur. Nog één keer dreigde de spelletjes terreur in mijn leven terug te komen toen ik ging studeren. In het studentenhuis werd ‘Risk’ (een gevaarlijk verkapt oorlogsspel) populair. Gelukkig had ik toen al geleerd om voor mijzelf op te komen en mij niet te laten misbruiken. Ik had blijkbaar Vrede ( Win- Win) hoog in mijn waarden lijst staan. Nu weet ik een beter woord; Ubuntu.

Ubuntu is kort voor ‘Umuntu Ngumntu Ngbantu’, wat betekent: een mens is een mens, omdat er anderen zijn. Wat betekenen spelletjes voor jou?

Luistertip: lonesome loser,Little River Bandhttps://www.youtube.com/watch?v=XIle_6Vzm5Ad

De 12 Regels voor het leven(?)

De 12 Regels voor het leven.
Ik keek naar de de titel van het boek en de belofte dat je leven nooit meer hetzelfde zou zijn als je deze regels zou volgen. Ik dacht aan de grote hoeveelheid zelfhulpboeken die tot aan de hemel reiken, als ik ze zou opstapelen. Ik legde het boek terug en liep de boekenwinkel weer uit.

Mijn oordeel uitstellen

Eerst voelde ik een lichte irritatie opkomen, want een ander zou mij dus wel eventjes vertellen hoe ik een zinvol, gelukkig en volledig leven moest leven.
‘Zeven spirituele wetten, De twaalf regels, De zin van het bestaan, 52 weken goed leven, Think great and grow rich’, een kleine greep uit boeken die ik ooit had gelezen. En niet te vergeten de tien geboden uit de bijbel. Vooral deze laatste had voor mij een hoog irritatie gehalte. Niet om de inhoud, want bv. iemand niet mogen doodslaan klinkt logisch en redelijk. Het zat hem veel meer in het negatief taalgebruik, door steeds te wijzen op wat ik niet mag doen. Zeg dan, ‘wees lief voor elkaar’ en als je dan perse je punt wil maken voeg je eraan toe ‘en dat betekent ook dat je niet mag doden’.
Gaandeweg ging mijn irritatie, via mildheid en mijn eigen oordeel nog even uitstellend, over in respect. Want al deze schrijvers hebben de moeite genomen en er energie in gestoken om hun (hogere) gedachten en ideeën met de wereld te delen, opdat wij kunnen kiezen of we de inhoud tot ons willen nemen.

Wat heb ik hier nog te doen

Welkom in de wereld van persoonlijke groei; leuker kunnen we het niet maken, wel eerlijker als je er voor openstaat. Of je er nu bewust voor kiest, of ‘gewoon doorleeft’, iedereen komt de uitdagingen van het leven tegen. Bewustwording kan helpen om afwegingen te maken hoe verder te gaan, rechtsaf, linksaf of rechtdoor. Sommigen proberen te blijven staan, al wordt je dan uiteindelijk altijd ingehaald door de veranderende tijd en omgeving.

‘Wat heb ik hier (nog) te doen’?, vroeg ik aan mijn hart en ziel tijdens de ontspannen ochtendmeditatie bij Paul Zonneveld.(https://paulzonneveld.nl)
In het mooie gesprek even later met groepsgenoot Clara (https://www.linkedin.com/in/clara-lagrand-a7a21ba1/) over mijn eigen zingeving kwam via haar liefdevolle en indringende vragen plotseling mijn antwoord op de vraag.
Het voelde alsof er een grote zware deur open zwaaide om het wit heldere licht binnen te laten.
En ik schreef:
‘Ik wil mensen raken in het hart en ziel, om de liefde te laten stromen’.
Uiteindelijk begint het allemaal bij mijzelf.
Open te staan vanuit mijn hart en ziel, om mijn liefde te laten stromen.
En al die mooie levensrichtlijnen? Maak je eigen mantra zou mijn (ongevraagd) advies in liefde en respect aan jou zijn.
Wat is jouw zingeving?

Luistertip: bhaj man mere, Nirinjan Kaurhttps://www.youtube.com/watch?v=jd57_EJephc

Oh my mind, meditate on the name of the Divine.The name of the Divine is Truth.

Het geboortehuis

Memories bring back memories

Ooit had ik een boek gelezen over de aanname dat de tijd sneller gaat naarmate je ouder wordt. In dit interessante boek van Douwe Draaisma staat ook dat het lange termijn geheugen minder goed werkt, dan we vaak veronderstellen. Ik moest hieraan denken toen mijn broer vertelde dat hij het was geweest, die de kar (met imposant stuur) voor de kinderen in de straat had gemaakt. Kon ik mij het echt herinneren, of herinnerde ik mij alleen de foto uit het familiealbum van het jongetje zittend op de kar in onze straat?

Zondagmiddag

Het is zondagmiddag, maart 2022. Een frivool lentezonnetje schijnt zijn licht over de straat waar wij met z’n zevenen in de jaren zestig woonden. Het is ondertussen vijftig jaar later en we halen herinneringen op. Nadat de groepsfoto voor de portiek is gemaakt, betreden we het trappenhuis op weg naar 53b. Een heel geleefd leven verder en weer voel ik een vaag en niet fijn onbestemd gevoel van de tijd dat ik een klein onzeker jongetje was. Deze herinnering heeft mijn lichaam feilloos opgeslagen, ik voel het in mijn maag. ‘Ik heb mij hier nooit echt op mijn gemak gevoeld’, concludeer ik, terwijl we de betonnen treden omhoog nemen.

Diepteduik in het verleden

Dit is mijn tweede bezoek binnen een jaar. Vorig jaar kwam ik ‘bij toeval’ in contact met de huidige bewoonster. De beide zussen Amber en Melanie luisterden toen met engelen geduld naar de flarden van mijn herinneringen. Kamer voor kamer dienden de herinneringen zich aan, met als climax de gevoelsherinnering in mijn toenmalige slaapkamer gelegen achter de donkere (enge) zolder. Mijn éne oudere broer en mijn zus hadden ook belangstelling voor een diepteduik in het verleden.

En dus staan we nu in de woonkamer met het lief aangeboden kopje koffie in de hand. Ik kijk en luister aandachtig naar mijn broer en zus, benieuwd naar hun herinneringen. ‘Het was een mooie en prettige tijd’, zegt mijn broer. ‘Ik herinner mij het ijs op de ramen’, zegt mijn zus, als we bij haar slaapkamer staan. Samen hebben we hier gewoond en iedereen heeft zijn eigen herinneringen, zijn eigen emoties en gevoelens aan die tijd van weleer.

Waarschijnlijk hebben nog velen na ons hier gewoond totdat jij kwam Melanie’, zegt mijn zus. Ik kijk nogmaals om mij heen en de naar voren gehaalde herinneringen lijken langzamerhand terug te keren naar vroegere tijden. Ze verdwijnen ook uit de muren.

Nu

Ik sta in het huis van Melanie en ben bij haar op bezoek. Op de bank zitten mijn zoon Devon en mijn schoondochter Amber. Zij zijn mijn heden. Het kind is teruggegaan diep in mij en de volwassen man staat hier en geniet van het moment met elkaar.

‘Genoeg gevoeld en doorleefd van het verleden’, geeft mijn intuïtie aan. En daarmee komen de leuke, frivole, gekke en alledaagse herinneringen. Zonder lading en misschien wel een beetje aangetast door de tijd, want het geheugen slaat de herinnering elke keer weer een beetje aangepast op, als je hem naar voren haalt. Alsof iets van NU meegaat in de herinnering, voordat het weer opgeborgen wordt. ‘Memories bring back memories’, zing ik in gedachten. We bedanken Melanie voor haar gastvrijheid. ‘Dag huis’, fluister ik en loop de trappen af naar buiten.

Luistertip 1: Memories, Maroon 5https://www.youtube.com/watch?v=SlPhMPnQ58k

Luistertip 2: This old house, Madrugadahttps://www.youtube.com/watch?v=PGJWJGgUCLA

Give peace a chance

Het is vroeg in de ochtend. Ik lig op de vloer en experimenteer met een ochtendmeditatie. Als ik uiteindelijk mijn ogen sluit, beleef ik een intern beeld. ‘Vele handen die de aarde dragen, voorbij de diepte van het oneindige donker’. Ik laat het toe en intuïtief weet ik dat het een noodkreet met een duidelijke boodschap is. ‘Heb Respect en Liefde voor de aarde en bewoners’.

Gisteravond de grote kaars weer aangestoken. Blijkbaar wil mijn geest mij ook aanzetten tot magisch realistische belevingen en handelingen om een bijdrage te kunnen leveren in het belang van vrede, liefde en solidariteit. Om vooral nu vrede van binnenuit te voelen en uit te dragen. Wij, de bewoners van onze aarde zijn nog steeds in gevecht met elkaar. Al eeuwenlang gaat het over oorlog en vrede, liefde en haat, macht en bezit.
En nu is de wereld zelf ook nog eens bijna uitgeput geraakt en moegestreden door langdurige uitbuiting en talloze verwoestingen. Er blijft straks niets meer over om voor te vechten. ‘Er wordt een vlag gehesen op deze verschroeide levenloze grond, de mensen waren hier allang vertrokken’.
Het is vijf voor twaalf, zie ik op mijn klok.
Wat te zeggen, wat te doen?

Power to the People

‘War, what is it good for, absolutely nothing’, komt uit mijn lange termijn geheugen naar boven en ik zing mee met ‘Frankie Goes to Hollywood’ (1984). Daarmee ben ik direct op het associatieve spoor van Peace music aangekomen. De bekende en vermoorde beatle/vredesactivist John Lennon zong onder andere ‘give peace a chance’, (1975) en ‘power to the people’.(1971) . ‘To the people’, in plaats van onderdrukking door enkele in macht doorgeschoten onnatuurlijke ‘mannen’, die daarmee hele bevolkingsgroepen letterlijk en figuurlijk in hun macht hebben en tegen elkaar uitspelen’, overpeins ik.

Cupido 2.0
Laten we naast zelfonderzoek tov onze eigen haat en liefde, salvo’s afvuren met indringende muziek. Scherp schieten met geluidstonen. Kogelronde muzieknoten knallen.
Vredesmuziek uitschreeuwen en rechtstreeks hart en ziel raken.
Opdat oorlog gedegradeerd wordt tot een losersgame, zijn koffers pakt en met stille trom voor eeuwig de aftocht blaast.

Luister vol energie naar de band ‘Rage against the machine, naar de boze song ‘killing in the name of’, (1991) tegen racisme.
‘Geef je over aan het (voor mij) allermooiste en hartverscheurende vredes protestlied over de waanzin van oorlog, (Paolo Nutini, Iron sky 2014), waarin Paolo prachtige indringende teksten van de acteur en vredesfilosoof Charlie Chapman (1889 – 1977) heeft verwerkt.

Beluister dit vredeslied ‘ghettoblaster’ luid binnen en buiten, zet de volumeknop vol open, laat het zinloze discussies en haatpraat een toontje lager zingen en verstommen. Zing mee vanuit je hart.
Ga erop uit, raak de gevoelige snaar en…..
Don’t give up! (1986, Peter Gabriel)
Welke song voor VREDE slinger jij de wereld in, deel jij met ons?

Luistertip: Iron Sky, Paolo Nutinihttps://www.youtube.com/watch?v=DMiAZfeVohI

Hieronder een deel van de indringende toespraak van Charlie Chapman uit de film ‘the Great dictator’ (1940):

‘De haat van mensen zal voorbij gaan, en dictators zullen sterven. 
En de macht die ze afnamen zal weer terugkeren naar de mensen.
En zolang mensen sterven, zal vrijheid nooit verloren gaan.
Geef jezelf niet over aan deze onnatuurlijke mannen – machinemensen met machinegeweren, -geest en machineharten!
Jij bent geen machine! Jij bent geen vee… Jij bent mens!
Jij, de mens, heeft de macht om dit leven vrij en mooi te maken, om dit leven een prachtig avontuur te maken.
Laten we die macht gebruiken laat ons verenigen’

Luistertip: My city of Ruins, Bruce Springsteen
Luistertip: Pink Floyd, A Great Day for Freedom
Luistertip: power to the people, John Lennon
Luistertip: Give peace A chance, John Lennon
Luistertip: Killing in the name of, Rage against the machine
Luistertip: Rockin in the free world, Neil Young
Luistertip: Pride, U2
Luistertip: Blowin in the wind, Bob Dylan
Luistertip: Revolution 1, the Beatles

Welkom kleine man

Het is 01.05 uur en ik word gewekt door het indringende geluid van mijn telefoon. Het duurt een tijdje voordat het gerinkel zich verplaatst naar mijn wakkere bewustzijn, die op dit moment nog op waakvlam niveau functioneert. Ik pak de telefoon en weet ik het eigenlijk al. ‘Het is zover pa’, zegt mijn jongste zoon. ‘Ik kom eraan’, zeg ik met schorre stem en ben verbaasd over mijn eigen emoties. Ik ben nu klaarwakker, bewust van de grootsheid van dit moment en van wat gaat komen. ‘Dit is toch wel heel bijzonder’, zeg ik hardop terwijl ik snel in mijn kleren schiet. Jij werd geboren op 23 november 1994 om 01.05 uur. Ik glimlach om het mysterie van het leven, om dit mooie teken van het Universum.

Het is 01.10 AM. We zijn onderweg naar Groningen. De Eemshavenweg functioneert als startbaan, we zijn alleen. De nacht heeft een tapijt van leegte uitgerold, rechtstreeks naar het prille wonder. In de stilte van de nacht rijden we naar Groningen, begeleidt door ontelbare sterren. Het is nacht, donker en tegelijkertijd licht, want de volle maan zet de omgeving in een intiem zacht schijnsel. Sirius, de meest heldere ster van ons melkwegstelsel reist vannacht met ons mee. Zijn schittering lijkt verderop neer te dalen en wijst daarmee de plek waar jij net bent geboren. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie mijn engelen die ons zachtmoedig voortduwen. ‘Ring them Bells’(Bob Dylan), neurie ik plechtig en speciaal voor jou. ‘Halleluja, fluister ik richting mijn engelen.

Het is 01.30 Am. De dichtslaande autoportieren dirigeren de maat van een nieuwe tijd. Klikklak klikklak, ik tel even later de resolute stappen van de wit geüniformeerde arts, die door de lange glimmende steriele gang op hakken loopt. We zijn op weg naar kamer 01.05. ‘Waarom altijd pennen in het borstzakje’, vraag ik mijzelf af. Ik weet dat alles allang gedigitaliseerd is en verbaas mij tegelijkertijd over mijn nogal nutteloze gedachteloop ten tijde van dit grootse moment. ‘Ontspan’, beveel ik mijzelf, want mijn geest draait overuren en reist bliksemsnel tussen verleden en heden. ‘Jij was ooit ook zo klein en de tijd heeft het verleden allang ingehaald. Jij helpt mij onbedoeld met het definitief doorschuiven naar de oudste generatie, een nieuwe fase voor mij’, denk ik en voel me eventjes een oude man. Bij het vastpakken van de deurklink is mijn geest uitgeraasd en weer ontspannen. Ik onderneem een bewust diepe in- en uit -ademhaling en stap de kamer in, of beter de kamer komt naar mij. Hier ben ik getuige van een liefdevol, onroerend en sereen tafereel; twee jonge ouders samen met hun kindje. ‘En daarmee mijn kleinzoon’, realiseer ik mij.

Ik kijk achterom, want ik voel de familiegeneraties achter mij staan en weet daarmee dat alles goed is. ‘Dit kindje zal licht brengen’, hoor ik in – of buiten mij. Ik knik en zoek naar woorden. ‘Wauw’, hoor ik mijzelf zeggen. Verder heb ik even geen taal, maar mijn lichaam weet het precies en vreugdevolle tranen van de ziel vinden als kleine pareltjes hun weg naar buiten. ‘Wat ben je mooi, wat ben je lief’, fluister ik en kijk vervolgens liefdevol naar de ouders. ‘Welkom kleine man, je helpt mij nu al om de wereld even weer mooier te ervaren’. De arts geeft mij haar pen en loopt de kamer weer uit. Klikklak, klikklak klikklak, het geluid wordt vreemd genoeg steeds sterker terwijl de voetstappen steeds verder weggaan.

Het is 06.05 AM. Mijn wekker gaat ondertussen al een tijdje. Ik word wakker en glimlach. Ik voel het nu diep van binnen, alles zal straks goed gaan. ‘Welkom alvast kleine man’, zeg ik en laat een nieuwe dag in mij stappen.

Luistertip: Bring my Family back, Faithlesshttps://www.youtube.com/watch?v=pKBZs3tdNwM