But, if not..

Stop war in Oekraïne

Ik nam afgelopen weekend weer eens een eerder gelezen boek uit mijn boekenkast.
De schrijver Rolf Dobelli heeft het in zijn boek ‘De kunst van een goed leven’ onder andere over de cirkel van waardigheid. Hij bedoelt hiermee dat je ferm en fier mag staan voor datgene wat voor jou doorslaggevend is, ongeacht eventuele rationele tegenargumenten. Je zou het ook je belangrijkste (kern) waarden kunnen noemen.

Metaforen

Het begon mij een beetje te duizelen; cirkels van invloed en betrokkenheid, piramides van basisbehoeften, logische niveaus van optimaal leven, drama- en winnaars- driehoeken en dan nu nog een cirkel. En toch begrijp ik het ook wel. Mensen onthouden beter als er onder andere een verhaal omheen zit, of een song, een visueel beeld, of een metafoor.
Laatst hadden we een deelnemer in onze training en zij vertelde te nuchter te zijn voor metaforen. ‘Ik sta namelijk gewoon ‘met m’n poten stevig in de klei’, zei ze. Mijn collega en ik keken elkaar aan en reageerden beiden tegelijk met ‘wat een prachtige metafoor is dit’. We moesten er allemaal hartelijk om lachen. Want ongemerkt gebruiken we allemaal verhalen en metaforen. We geven hiermee op onze eigen manier betekenis aan datgene wat we wensen of willen uitdrukken en soms kunnen we daardoor ‘bergen verzetten’, of komen we onze eigen ‘valkuilen’ tegen.

Voor jezelf staan
Dobelli verwijst naar een verhaal uit de bijbel uit het oude testament Daniël 3:15. Het verhaalt over koning Nebukadnezar (1145 – 1114 v.Chr.) Hij eist van drie mannen om zijn gouden beeld te gaan aanbidden, anders zouden zij in een vuur gestookte oven gegooid worden. (Waar doet hij mij toch aan denken?)
Hier komt de uitdrukking ‘but, if not’ vandaan, oftewel ‘je bekijkt het maar’, of het andere equivalent ‘over my dead body’. De laatste beroemde uitspraak kwam van Oekraïense soldaten toen zij door de Russen gesommeerd werden om hun Slangeneiland te verlaten en zich over te geven. Hun antwoord was; ‘Go fuck yourself’.
De drie mannen uit het verhaal van het oude testament weigerden, werden in het vuur gegooid en er gebeurde een fantastisch wonder. Mocht je geïnteresseerd zijn dan kun je dit sprookjesachtige verhaal opzoeken en bevestigd worden-, of (weer) gaan geloven in wonderen. Helaas is onderdrukking, manipulatie en machtsmisbruik in onze huidige tijd nog steeds aan de orde van de dag.

Cirkel van waardigheid

Daarom is het heel goed en krachtig om voor jezelf te blijven staan, ook al is het niet verstandig, rationeel en ogenschijnlijk uitzichtloos.
Wees je vooral bewust van je meest belangrijke waarden, want zij sturen je dagelijks gedrag (vaak zonder dat je je er bewust van bent).
Als je jouw top vijf waarden maakt, check dan ook eens in hoeverre je ernaar leeft en bekijk eens of de waarden goed bij elkaar passen. Gun jezelf ook dat je ernaar leeft in plaats van weg te zakken in ‘de waan van de dag’.
Luistertip: against all odds, Phil Collinshttps://www.youtube.com/watch?v=CkGg1bzfSys
Leestip: De kunst van een goed leven, Rolf Dobelli

Fijne zomer, Tonie en team toniesleefstijl

Op de fiets langs Boer Rutgers

Vlakbij boer Rutgers besluit ik toch maar even om van de fiets af te stappen, om mijn regenjas aan te doen. Ik houd de dreigende donkergrijze wolken al een tijdje scherp in de gaten. Vooral vanaf het moment dat ze zich tot een imposant geheel transformeren en daarmee een front vormen. De regendruppels zijn minuscuul fijn. Gezamenlijk zijn ze echter zo sterk en dat betekent een gestage douche met als resultaat een kletsnatte broek en gymschoenen.
Een regenpak had het nooit bij mij gehaald en manmoedig draag ik dus mijn lot van half droog en half nat.
De sterkte van de tegenwind zou mijn keuze bepalen. Windkracht 3 heet ‘matige wind’, lees ik. ‘Dat kan ik makkelijk handelen‘, besluit ik en vertrek op fiets richting Groningen.
Fietsmood
Sinds mijn Ventoux avontuur een paar weken terug, ben ik weer in een positieve fietsmood. ‘En nu vasthouden deze drive’, draag ik mijzelf op en denk hierbij ook aan mijn geplande fietsavonturen deze zomer. Een goede conditie is dus zeker welkom.
in september staat de Ride for Parkinson in Zuid Limburg gepland. Een leuke uitdaging, voor een goed doel fietsen door het glooiende Zuid-Limburgse heuvellandschap. Af en toe zal er een levendige herinnering aan de Ventoux klim naar boven komen, want dit prachtige gebied is bekend om zijn meerdere venijnig steile klimmetjes.
In augustus staat een fietsavontuur met mijn sportieve Franse vriend gepland. Hij woont in het Morvan gebied te Frankrijk. Dit is tevens de Bourgondische wijnstreek. Het wordt vast en zeker een gecombineerde fiets – en wijnreis, met fantastische kaasjes en andere Bourgondische avonturen.
Boer Rutgers

Ik stap weer op de fiets en zwaai nadrukkelijk vriendelijk naar boer Rutgers. Ik probeer in mijn beweging, met bijbehorend hoofdknikje, zoveel mogelijk respect en compassie te leggen. ‘Niet te enthousiast zwaaien’, denk ik, want dat kan te vrolijk overkomen. Op zijn erf staat een behoorlijk imponerende XL tractor, met daaromheen de Nederlandse vlag ondersteboven gedrapeerd.
Ik weet ondertussen dat deze omgekeerde driekleur voor protest staat tegen het stikstof beleid van de overheid. De boeren zijn boos en het lijkt helaas wel alsof polarisatie in onze maatschappij het nieuwe normaal van ons allen is geworden.
‘We mogen in alles wel wat meer ontspannen en vooral gaan vertragen’ denk ik en besef dat fietsen een heerlijke vertraging is. Ik beweeg mijzelf in een rustig tempo fit, maak mijn hoofd leeg, het is gezond en de opgebouwde conditie met goede weerstand helpt ook nog mee om het gebruik van de gezondheidszorg te beperken.
Soms geeft fietsen zomaar inzichten op vraagstukken waar ik mee rondloop, omdat ik even uit mijn hoofd ben.
Fietsonderhoud

Met een glimlach denk ik aan mijn broer die (onbedoeld) heel meditatief de ketting van zijn fiets regelmatig schoonmaakt. Volgens mij had hij het over een tandenborstel om de ketting mee onder handen te nemen, maar dat weet ik niet meer zeker.
Zelf heb ik nog nooit een fietsketting schoongemaakt en bij de kennismaking met mijn nieuwe fietsenmaker Hazekamp tweewielers Middelstum, kreeg ik gelijk op m’n kop. Of ik maar even zelf die ketting de juiste aandacht wil geven. ‘Ik doe het niet’, zei hij streng doch rechtvaardig, toen ik de fiets voor een beurt aanbood.
Met nieuwe anti- lek banden stapte ik de werkplaats uit. ‘Eerst maar die fietsvakantie van jou in Frankrijk en daarna je fiets goed schoonmaken’, gaf hij nog streng mee.
‘Doe ik’, zei ik als een ‘boer met kiespijn’ en was allang blij dat dit karwei volgens de deskundige nog even uitgesteld kon worden.
‘Misschien fiets ik wel vanuit huis naar de Morvan’, dacht ik opeens en besefte gelijk dat de vertraging zich al aan het doorzetten was.

Lukt het jou om te vertragen en hoe vertraag jij? En gebruik jij je tandenborstel ook voor andere doeleinden?

Luistertip: Hoe sterk is de eenzame fietser, Boudewijn de Groothttps://www.youtube.com/watch?v=bFOu8M5DwSI
Quote: Bedenk je eigen quote over vertragen of onthaasten (je kunt het)




Zona del Silencio

Zona del Silencio

Al een tijdje volg ik Noraly op haar eigen YouTube kanaal ‘Itchy Boots’. Zij reist met haar Honda CRF300 Rally de wereld over. Drie keer per week doet zij verslag van haar avonturen middels inspirerende korte filmpjes. Ik ben haar gaan volgen, sinds ze door zuid en midden Amerika crost. Haar voorlopig einddoel is Alaska. De filmpjes zijn zeer informatief en werken ontspannend en inspirerend voor mij. Omdat ik zelf ooit een jaar in Amerika heb rondgetrokken, herken ik veel van de sfeer en landschappen in de verschillende landen waar zij doorheen komt. Zoals onder andere Colombia, Guatemala, Belize en nu Mexico.

Drijfveren

Ik ken Noraly niet en ook weer wel. Door de vlogs op haar YouTube kanaal leer ik haar steeds beter kennen. Als ik haar (kern) waarden zou benoemen, kom ik onder andere uit op avontuur, vrijheid, humor, kennis, respect, natuur, rust, betrouwbaarheid en doorzettingsvermogen.

Woestijn

‘Heerlijk hoe de filmpjes mij steeds weer in een bijna 3D ervaring meenemen op reis’, besef ik en droom even weg bij haar filmverslag over de Zona del Silencio in Noord Mexico. Ik had er nog nooit over gehoord. In dit verlaten gebied in de Chihuahuan- woestijn in het noorden van Mexico ter grootte 400.000 hectare heerst absolute stilte. Op onverklaarbare wijze blijken radiosignalen hier niet te werken en kompassen slaan consequent op tilt. In dit reservaat wordt ondertussen al tientallen jaren onderzoek gedaan naar mogelijke oorzaken.

Stiltegebied

‘Ik sluit mijn ogen en ben in dit grote vlakke stiltegebied. Albert Einstein zei al zo mooi ‘logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal’. Dus ben ik hier nu. Ik kijk om mij heen, er is hier helemaal niemand. De kale lege zandvlakte is omgeven door imposante bergtoppen. Ik voel de magie en dat alles hier mogelijk is. Alleen een voorzichtig briesje en mijn eigen ademhaling doorbreekt zachtjes de absolute stilte. Ik ben in een lege woestijn wereld beland, omringd door zuinige weelderigheid van verschillende planten, zoals mesquieten, cactussen en felgekleurde bloemen die op boterbloemen lijken.

Ik ga op de harde zanderige grond zitten en knijp mijn ogen een beetje dicht tegen het overweldigende felle zonlicht. ‘Alles is hier intens’, constateer ik. In dit verlaten gebied begrijp ik pas wat in de meditatiewereld bedoelt word met je eigen ‘stille midden’, een plek in jezelf waar je naar toe kunt gaan om uit je hoofd en naar je hart en ziel te reizen. Om je eigen stilte en Goddelijkheid te kunnen en durven voelen. In de stilte zitten namelijk vele antwoorden verscholen.

In deze omgeving word ik er als vanzelf naar toe gezogen. Hier in deze stilte ontdek ik (opnieuw) de mogelijkheid om alle kleuren van mijn leven zelf te maken. Ik heb de regie op datgene wat ik wil creëren binnen mijn context. Dit is de motor en actie is de brandstof. ‘Ik hoef alleen maar af en toe bij te tanken ‘, besef ik met een glimlach en verdwijn in een ‘purple rain’.

Luistertip: purple rain live, Princehttps://www.youtube.com/watch?v=bm03wqLY3Nc

Mont Ventoux beklimmen

Ventoux 2022. Avontuur op de fiets
‘Het is alweer vijf jaar geleden’, ontdekken we net. Hiermee is de relativiteit van tijd wederom aangetoond, want het voelt nog maar als een paar jaar geleden. Mijn oudste zoon en ik halen herinneringen op. Deze komen spontaan naar boven bij het bereiken van de verschillende plekken en plaatsen in het Ventoux gebied waar we eerdere avonturen beleefden. We zijn terug in deze magische Zuid-Franse wijn- en lavendel streek en op weg naar ons vakantiehuis met zwembad vlak buiten Nyons. De laatste keer fietsten we op de aankomst dag vanuit de camping ‘les trois rivieres’ s’avonds nog ‘even’ de zes kilometer omhoog naar het vlakbij gelegen slaperige bergdorpje Faucon.
Nu rijden we met de auto tot bovenin het dorp om op het terras te genieten van uitzicht, Ventoux wijn en bijbehorende Franse kaas. Het uitzicht is magistraal. Het kamperen hebben we ingeruild voor een luxe verblijf.

Voorbereiding

Toen deden we op de tweede dag een serieuze warming up vanaf de camping. Het was een rondje van honderd km (in) fietsen via Nyons door wijnstreken, heuvels en dalen rond de berg. De volgende dag was het moment suprême en startschot voor onze Ventoux beklimming vanuit Les Sault met een prachtig eindresultaat; het bereiken van de top. ‘Mijn geheugen vergeet altijd de pijn, afzien en het gezwoeg en herinnert de romantiek’, constateer ik. Alleen weet ik nog heel goed dat ik elke keer plechtig constateerde dat het ‘gekkenwerk’ was en dus de laatste keer.

Dit keer willen we een van de twee zwaardere alternatieven nemen en kiezen voor de opgang vanuit de plaats Malaucene. 21 kilometer lang alleen maar stijgen tussen de 7 en 12 %. Les Sault was langer (27 km), echter met een mildere stijgingspercentage van 4 % tot aan de laatste zeven km en een stuk makkelijker.

Het is 37 C en we installeren ons in het luxueuze huis op een berghelling bij Nyons. Prioriteit is het nemen van een verkoelende duik in ons luxueuze zwembad met uitzicht over het dal en verre verten. De stilte wint het hier ruimschoots van het alledaagse rumoer.
Onze voorbereiding bestaat dit keer uit een relaxt wandelingetje, een terrasje en vooral veel chillen bij het zwembad onder het genot van lekkere hapjes en drankjes.
De fietsen staan nog ‘out of order’ op het zonnige binnenplaatsje tegen een muur. Het lijkt net een stilleven compositie. De fietsen vragen om actie, alleen is het er te warm voor. Tenminste, dat vinden wij.

Dinsdag
Het is zover. Vandaag is het nog prachtig weer en daarna is de voorspelling onstuimiger. Het moet dus nu gebeuren, want het kan op de top behoorlijk ‘spoken’ bij minder prettige weersomstandigheden.
Het is 06. AM. In het vroege ochtendgloren fietsen we, in onze serieuze wielrenner outfit, langs slingerende bergpaadjes richting startpunt. De temperatuur is nog aangenaam met 18 C en zal snel en veel gaan stijgen.
Deze 25 kilometer naar de start is gelijk onze warming up.
‘Misschien hebben we ons te weinig voorbereid’, denk ik een beetje verontrust op het moment dat de majestueuze top nogal overweldigend in zicht komt. Even voel ik een ‘knoop in mijn maag’.
‘Zou ik het nog kunnen’, vraag ik mijzelf af.

Geluk steentje

In Malaucene neem ik ter voorbereiding nog een dubbele espresso. ‘Deze cafeïne shot zal mij mee omhoog helpen’, besluit ik bezwerend. We vullen onze watervoorraad bij. Ik realiseer me met een schok dat ik mijn geluk steentje niet bij me heb. ‘Dan maar zonder’, denk ik manmoedig. Het is ik tegen de berg, al realiseer ik mij dat ‘meebewegen’ betere energie geeft. ‘Meebewegen met de weerstand creëert positieve energie en flow’, herhaal ik als nieuwe mantra.
We fietsen de straat uit en zijn direct aan het imposante steile voeteneind van de Ventoux. ‘Laagste verzet en dat is het dan tot aan de top’, weet ik. Alle kennis over hoe doelen te halen, gecombineerd met de juiste mindset kan ik nu gebruiken. En uiteraard is de lichamelijke conditie essentieel. Mijn zoon is binnen no-time tientallen meters vooruit. Je eigen tempo gaan is het allerbelangrijkste, oftewel trouw aan jezelf blijven ipv te willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik verlang naar de top om vooral weer naar beneden te gaan en besluit plechtig, dat dit de laatste keer is geweest.

Luistertip: that’s live, Frank Sinatrahttps://www.youtube.com/watch?v=KIiUqfxFttM



Uitdagingen op reis

‘Summertime and the living is easy’

Plotseling word ik ruw uit mijn droom gewekt door een luide ‘metalen’ stem, ergens vanuit onze Limburgse hotelkamer. Ik zie dat mijn partner zich al aankleedt. Ze geeft resoluut aan dat we direct moeten vertrekken. Ik kleed mij snel aan, ondanks ‘een staat van zijn’ ergens tussen slaap en wakkere toestand. Ik pak nog wel portemonnee, autosleutel en telefoon. Het is net alsof mijn lichaam alles al eerder begrijpt dan mijn geest zo snel kan bevatten.

04.30 AM

‘Verlaat de kamer onmiddellijk en neem de nooduitgang naar buiten’. Dezelfde oproep herhaalt zich in het Engels. Het te luide ingesproken bandje wordt vergezeld door een indringende ‘eerste maandag van de maand’ alarmtoon, die alle irritante Hema wekkers ver overstijgen.
Het is 04.30 uur am en vijfhonderd hotelgasten staan, zitten of liggen even later in verschillende stadia van aangekleed zijn, buiten op de parkeerplaats van het Bastion hotel te Geleen. Sommigen hebben al hun ‘ochtend sigaret’ opgestoken. ‘Blijkbaar behoort het pakje sigaretten voor hen bij de meest belangrijke attributen om in noodsituaties mee te grissen’, bedenk ik mij. 

Ik heb een beetje medelijden met de Pinkpop gasten, zij zullen nog niet heel lang van hun luxueuze nachtrust hebben kunnen genieten na de eerste Pinkpop concertavond te hebben beleefd.‘ Het niet weten wat eraan de hand is werkt maximaal een half uur’, constateer ik want het lijkt allemaal erg relaxed en vredig, zo met de ochtend zon en eerste vroege vogels die zingen. Het staat in schril contrast met de dwingende oproep van zonet. ‘Ik wil nog even kunnen slapen’, is mijn gedachte. Vooral het uitblijven van adequate informatie verhoogd langzaamaan het ongeduld.

Een jonge medewerkster komt snel de Parkeerplaats opgereden en stapt uit, vlak bij de hoofdingang. Ze loopt met gehaaste tred naar de lobby. ‘Stand-by nachtdienst’, constateer ik en mijn oprecht vriendelijke ‘goedemorgen‘, beantwoord ze met een zachtjes en verontschuldigd ‘sorry’. Ze is onderweg naar het alarmsysteem. 
‘Deze ging op mijn werk ook wel eens per ongeluk aan, vaak bij het verlaten van het pand’, herinner ik mij. Alleen in een hotel heeft dat direct een mega invloed voor veel mensen.

Groepsdynamiek

Ze loopt naar binnen en tot mijn verbazing volgen enkele tientallen hotelgasten haar mee naar binnen. 
‘Het is loos alarm mensen’, roept even later een jongeman met heftig schorre stem, petje, ontbloot bovenlichaam en joggingbroek, staand in de deuropening. Niemand geeft gehoor aan zijn geruststellende mededeling. ‘Waarschijnlijk omdat zijn boodschap qua uitstraling niet helemaal betrouwbaar overkomt’, denk ik en moet glimlachen omdat het mij doet denken aan een set voor filmopnames.
Langzamerhand loopt iedereen toch weer naar zijn hotelkamer voor nog een paar uurtjes slaap. We vermijden voor de zekerheid de lift, ondanks dat onze kamers op de achtste verdieping zijn.

Alleen blijft de ‘alarm apparatuur’ van het hotel onrustig. ‘Deze nachtrust is nu wel failliet verklaard ‘, besluit ik even later en sta op voor een verkwikkende douche. De intercom op de kamer (en dus alle vijfhonderd kamers) blijft af en toe onrustig kraken, alsof hij elk moment weer kan losbarsten. Soms hoor je flarden van overleg door de intercom de kamer binnenkomen. Zelfs bij het ontbijt gaat het op hol geslagen alarmsysteem nog af en toe een kort moment af.

De vriendelijke ochtenddienst vrouwen ontdekken dat als ze handmatig een knop ingedrukt houden, het alarm geluid wegblijft. Nergens een manager (met bijbehorende verantwoordelijkheid) te bekennen en ik voel compassie voor de meiden.
Het uitchecken lukt gelukkig en we zijn even later onderweg naar een andere uitdaging, ‘Mont Ventoux we komen eraan’, zeg ik opgelucht en we rijden de Parkeerplaats af.
‘Als dit de pech voor deze vakantie week is, dan ben ik dankbaar’, roep ik en we rijden verder zuidelijk het vakantie gevoel in. 

Luistertip: Summertime, Brainbox

Live life ‘to the fully’

Leef het leven ten volle (een zomer editie)

‘Wat vliegt de tijd’ wordt vaak in een staat van verbazing gebruikt. Soms in bemoedigende zin voor situaties waar tegenop wordt gezien en ook met melancholie en weemoed als iets moois alweer voorbij is.

Gala buitenfeest

Ik ben aanwezig bij het Gala (avond) feest van T en J in de tuin van landgoed GrootRoer in de Parel van het rustieke noorden, bekend om zijn rust en weidse vergezichten. Er zijn opvallend veel gelijkenissen met vijf jaar eerder. Het is prachtig weer, de tuin staat volop in bloei en gaat zich te buiten in weelderige kleuren en geuren. Het terrein is verrijkt met sfeervolle verlichting, een tijdelijk restaurant, sjieke schaduwdoeken, een bar en moderne discotheek. In het buiten restaurant staan lange houten tafels, voorzien van hagelwitte tafelkleden, zilveren bestek, handgemaakte design borden, kristallen wijnglazen en een serie bijzonder mooie top wijnen, elk met een eigen verhaal.

Tientallen gasten hebben ondertussen plaatsgenomen voor het Italiaanse diner. Het galafeest is zojuist begonnen. De zachte avondzon zend milde zonnestralen en geeft even later als afscheid een adembenemende rode gloed, voordat ze tijdelijk verdwijnt naar een nieuw begin, voorbij het weiland richting de horizon en verder. We toasten met het prosecco welkomstdrankje uit de regio Veneto op liefde en vriendschap en op deze bijzondere avond.

T & J

Ik kijk naar de immense vlag met de letters T en J. Deze hing vijf jaar geleden in vol ornaat aan de Andreas kerk op de wierde van het dorp, waar de plechtigheid van de bruiloft plaatsvond. Nu hangt hij aan de zijkant van de tuin. ‘Waarom eigenlijk T en J’? ‘Alfabetisch was J en T logischer geweest’, hoor ik J zeggen en ik glimlach, want ik had net dezelfde gedachtenloop, exact zoals ook vijf jaar geleden. Bij de bar ontvang ik mijn bestelde martini- cocktail (shaken not stirred) van de aardige (en mooie) bardame, loop verder, kijk om mij heen en zie een groep enthousiaste jonge mensen, allemaal feestelijk gekleed volgens de gevraagde dresscode. Er hangt hier heel veel liefde in deze zomers zwoele avondlucht.

Voluit leven

J straalt magisch in haar lange witte bruidsjurk en ik constateer dat vijf jaar geen invloed heeft gehad op haar slanke figuur en engelen uitstraling. Ook de bruidegom heeft de tand des tijds meer dan ruimschoots gewonnen en knock-out geslagen. Ik neem nog een slok en zie met een glimlach hoe hij zijn hand liefdevol even op haar linker schouder legt. ‘Wat een magistrale viering van vijf jaar huwelijk, tezamen met goede vrienden en familie’, denk ik en onbedoeld hebben ze hiermee ook nog de tijd een ‘loer gedraaid’. Want dit beeld heeft wel heel veel overeenkomsten met vijf jaar terug. ‘De vijf jaar oudere film heeft opvallende gelijkenissen met de huidige film’, besluit ik metaforisch.

‘De tijd is vanavond door ons en de liefde via een kromming van de tijdlijn weer vijf jaar terug en op zijn huidige plaats gezet’, mompel ik (tegen mijzelf) en neem gauw nog maar een slok omdat ik even vastloop in mijn eigen vage redenering.

Het is een magische avond en bij de start van mijn luchtig bedoelde speech, word ik onverwachts diep geraakt door deze twee mensen, die met hun prachtige liefde voor elkaar, voor het leven en hun naasten mij voluit in het hart weten te raken. Vanwege het internationale gezelschap ga ik in het Engels verder en houd een pleidooi om het leven optimaal te vieren, ‘Live your live to the fully like J en T’, hoor ik mijzelf zeggen en ik meen met heel mijn hart en ziel deze boodschap, ook al is hij een beetje in een ‘Louis van Gaal achtig’ roestig Engels uitgesproken.

En oh ja, ik heb het later nog even op mijn ‘Translate’ opgezocht en deze zin werd begrepen en vertaald naar ‘leef je leven ten volle‘. Dankjewel Lieve Ton en Jael 🥂 of lieve Jael en Ton. (Beide is goed). Een toast op een liefdevol en vervuld leven.

Luistertip: forever young, Bob Dylanhttps://www.youtube.com/watch?v=Frj2CLGldC4

Leestip: Geluk en welbevinden,https://toniescolumns.blog/2022/03/04/geluk-en-welbevinden/

Synergie (op de camping)


Dit is de laatste van de zeven adviezen over regie nemen, oftewel effectief leiderschap. ‘Het gaat vooral over jezelf’, constateer ik en lees verder in zijn aanbevelingen.
Steven Covey heeft het over de winst van creatief samenwerken. Het gaat onder andere over duidelijk communiceren, feedback kunnen en durven geven en ontvangen, gezamenlijk goede besluiten nemen, waarbij de stem van de minderheid ook gehoord dient te worden. ‘En hopelijk vooral met respect, plezier, humor, relativering om in een flow te kunnen samenwerken’, voeg ik voor mijzelf toe.

‘Contact is de motor van verandering’. Deze quote had ik ooit gehoord van Louis Cauffman met zijn oplossingsgerichte denkmodel.
Gelukkig lees ik steeds meer dat de enige manier om leiding (aan jezelf) te kunnen geven is om dit te doen vanuit je hart en intuïtie, waarbij authenticiteit en kwetsbaarheid durven tonen de sleutel is naar persoonlijke groei en dus ook synergie.
Het gaat over synergie in alle soorten van contact en samenwerken, zowel in het werk alsook privé.

Kamperen
Bij samenwerken denk ik gelijk aan kamperen. Dit is voor mij vaak de ultieme test in samendoen en afstemming.
Ik herinner mij verschillende vakanties in Zuid Frankrijk. Moe na de lange reis moet de tent ook nog opgezet worden. Het is een oase van rust rondom de aangewezen campingplaats. Het is een zonnige middag en iedereen om mij heen is in de relax modus en gaat er eens goed voor zitten, inclusief hapje en drankje om de nieuwelingen te observeren. (Of was dit mijn perceptie en onzekerheid?)

Soms wordt er uit mededogen een koffie of ander drankje aangeboden. De spanning is bij mij voelbaar, want hoe zal het tent opzetten gaan? ‘En houden mijn partner en ik het wel gezellig’, vraag ik mijzelf af.
Mijn strategie is altijd eerst de stoeltjes en het tafeltje uitklappen om vervolgens (proberen) te ontspannen met de aangeboden drankjes. Hiermee verschuift aandacht van de omgeving richting eigen ‘levens’, wat mij toch helpt bij het gevoel van ontspanning met hulp van het krekel orkest en andere lome zomerse middag camping geluiden van de natuur.

Anderen
Ik kom even uit mijn mijmering en vraag mij af of ik de reacties van de omgeving nog steeds zo belangrijk zou vinden, of dat ik nu misschien meer een positieve en respectvolle ‘fuck it’ houding zou hebben? Deze retorische vraag kan ik gelukkig met een volmondig ‘Ja’ beantwoorden, al blijft alertheid hierbij op zijn plaats.

Doe wat bij je past
In mijn ‘vouwwagen’ tijd was het eigenlijk altijd ontspannen, want ‘uitklappen’ was al het grootste gedeelte van het werk.
Onze tent met fiberstokken van minstens drie meter is wel een uitdaging en natuurlijk vergeten we elk jaar weer de volgorde van de in lengte verschillende tentstokken. Uiteraard wordt de drie meter tentstok eerst door de verkeerde stoffen aanhechtingen geschoven.
Een extra pauze helpt vaak en vooral ook Humor, want we zijn gelukkig mild naar elkaar.
De grootste uitdaging was de beroemde pop-up tent, die je ontspannen glimlachend uit de tenthoes ritst, waarmee hij in één keer openklapt. Na enkele dagen besloten we verder te reizen.
Ik voelde het al aankomen en ondanks drie handige YouTube instructie filmpjes met een irritant vrolijke meneer die de pop-up tent in ‘no time’ weer in het hoesje had, dook ik na verschillende pogingen uiteindelijk ongeduldig boven op de weerspannige fiber tentstokken om met een te abrupte beweging richting verkeerde kant, het tentdoek uit elkaar te laten scheuren. Mijn partner had alles gefilmd. Wederom was humor, mildheid en relativering de fundering onder synergie. Een hotel was ook wel even een welkome afwisseling.
Ik denk aan mijn vader en zijn uitspraak: ‘Kamperen is kreperen’ Volgend jaar weer kamperen?….

Luistertip: Come together, Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=45cYwDMibGo





(On) Belangrijke zaken eerst?


‘Ook een overdenking waard’, denk ik en laat het even bezinken. Ik wandel door de rustgevende groene weilanden over de ‘klompenpaden’ langs strakke slootjes, fladderende vogels en andere beestjes, kniehoog gras langs mijn dorp en wacht in deze rustgevende omgeving op briljante ingevingen. Het blijft dit keer akelig stil. ‘Waarschijnlijk omdat ik mij teveel concentreer op ‘het lege midden’ (via meditatie te bereiken) en er daardoor juist Nu niet bij kan komen’, constateer ik met lichte irritatie en teleurstelling. Het is duidelijk helemaal niet stil in mij. ‘Te weinig overgave’, bedenk ik mij met een diepe zucht.
‘Het lijkt op een paradoxale opdracht’ en ik denk opeens weer aan de ooit gevolgde opleiding aan de sociale academie, waar mijn fascinatie voor taal wakker werd ‘gekust’ door de communicatie goeroe Paul Watzlawick met zijn boek ‘de pragmatische aspecten van communicatie’. ‘Dit is en blijft de bijbel onder alle communicatie boeken’, besluit ik plechtig. Vooral zijn uitleg over de paradoxale opdracht is mij helder bijgebleven. ‘Doe even spontaan’, waarmee uiteraard alle spontaniteit gelijk verdwijnt, omdat je niet op commando ‘spontaan’ kan zijn, omdat het opvolgen van de opdracht per definitie niet spontaan is.

Het belang van onbelangrijke zaken
Ik stap uit het weiland richting asfalt en concentreer mij op de weg en op het ‘belangrijke zaken eerst’ advies van Steven Covey voor effectief leiderschap.
Voordat ik hierin meega, verken ik eerst maar eens de strategie
om vooral te beginnen met de onbelangrijke zaken. ‘Is dat uitstelgedrag? Of ‘een soort van warming up’, vraag ik mijzelf af en wacht op antwoorden uit mijn eigen geheugenbank.

Pauze en Pomodoro
Ik ben weer ergens in de middelbare school tijd jaren zeventig en zit thuis in mijn slaapkamer achter mijn bureautje met het boek en aantekeningen voor de toets Engels voor morgen.
Steeds als ik wil beginnen, stel ik het uit en loop ik naar mijn andere kamer en zet mijn laatste Wings lp op, zing mee, dans een beetje op de muziek en fantaseer over beroemd zijn zoals Paul Mccartney in 1973 was en nog steeds is.
Uiteindelijk start ik met studeren en bouw regelmatig pauzes in, met hetzelfde herhalende muziek ritueel. Later kwam ik erachter dat dit een briljante methode is voor studeren (Pomodoro methode met studieblokken van 25 minuten)

Gelukshormonen
Ik sla rechtsaf het weiland weer in en besef dat ogenschijnlijk onbelangrijke zaken eerst doen heel belangrijk is. Het komt dichtbij ‘kaizen’, waarbij je je doel in kleine haalbare mini stappen onderverdeeld.
Ondertussen heb ik de twintig minuten wandelen ruimschoots gehaald en daarmee volgens meneer Scherder de neurowetenschapper aan mijn afweer- en immuunsysteem gewerkt en ook heel belangrijk; gelukshormonen geactiveerd. Voor dat laatste moet je wel minstens twintig minuten wandelen. Ik heb het getest; ik vertrek met allerlei drukte in mijn hoofd en yes, vanaf de 21e minuut begint de relax en relativeer modus te werken.
Thuisgekomen heb mijn voorlopige conclusie;
De belangrijke zaken eerst zijn; zelfkennis, zelfreflectie, zelfvertrouwen, zelfontspanning en zelfheling en daarmee kan er wel eens een mega verschuiving ontstaan in wat je echt belangrijk vindt.
Fijne week allemaal.

Luistertip: unwritten, Natasja Bedingfieldhttps://www.youtube.com/watch?v=b7k0a5hYnSI





Wees proactief

‘Alweer zo’n ogenschijnlijk dwingende opdracht van Steven Covey’, dacht ik en besefte gelijk de reactieve houding van mijn gedachtegang. ‘Hij bedoelt waarschijnlijk dat het niet alleen om initiatieven nemen gaat. Ook wil het zeggen dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen leven’. Ik ben even verbaasd over mijn eigen levendige interne dialoog. ‘Eigenlijk gaat het over de cirkel van invloed en betrokkenheid’, denk ik en herinner mij weer verschillende metaforen om ‘het kwartje (deze metafoor heeft trouwens een update nodig) te laten vallen’. Ik deel er twee die ik ‘tegeltjes waardig’ vind; ‘Je kunt de golven niet stoppen, wel leren surfen’. Of,’ je kunt de windrichting niet veranderen, wel de zeilen bijstellen om je eigen koers te houden’.

‘Toch ben ik niet verantwoordelijk voor hoe alles in mijn leven loopt’, overdenk ik. Er bestaat ook nog zoiets als het lot, er gebeurt iets buiten mijn invloedssfeer. Ik stel mijzelf steeds vaker de volgende vraag;’ kan ik het controleren? Bij een nee, dan volgt het proces van (actieve) acceptatie en richt ik mijn aandacht vooral op gezondere overtuigingen en op wat wel beïnvloedbaar is.

aha

Ik heb liggend op de bank mijn aha moment, nl mijn gevoelens kloppen altijd. De beïnvloeding hiervan gebeurt via mijn gedachten. En zo kan ik liggend op de bank, geheel proactief mijn frustratie en boosheid over de voorspelde heftige regenbuien in het weekend waarin we een groots tuinfeest gepland hadden loslaten. Want ik heb er geen invloed op (scheelt een hoop gedoe). Ook niet dat er na het weekend wederom prachtig weer zou worden.

Regen

Het werd een van de leukste tuinfeesten ooit, met leuke lieve mensen, muziek, dans, disco, lekker eten, inclusief onze op volle toeren werkende hout gestookte pizzaoven. Het regende van de ochtend tot de late avond. Alleen hadden we ons gebied omgetoverd tot een echt festivalterrein met tarpen en andere doeken en open tenten, waardoor de fijn miezerige regen buiten ons terrein en dus aandachtsgebied bleef. Nu is het ‘lot’ mbt het ondergaan van waardeloze weersomstandigheden uiteraard een klein en simpel voorbeeld. Niet echt te vergelijken met ernstiger omstandigheden waar je geen invloed op hebt. Echter het principe van de weg naar acceptatie en gezonde actie blijft hetzelfde. Ik heb bijvoorbeeld niet echt invloed op mijn gezondheid, wel op mijn leefstijl.

Proactief taalgebruik

Naast de innerlijke houding van acceptatie en op basis daarvan acties ondernemen, is taalgebruik ook mega belangrijk. Het blijkt dat taal een indrukwekkende bijdrage levert aan de ‘kleur’ van je eigen gedachten en vooral gedrag. Zowel in positieve, alsook in negatieve zin.

Ooit zei mijn moeder toen ze het over haar paniekerigheid had; ‘dat zit er nu eenmaal ingebakken’ en daarmee zegt je onbewuste ‘ komt in orde, doen we’ en volgt je orders trouw op. Toen kon ik het nog niet uitleggen en nu weet ik de kracht van taal en vooral het onbewuste om daarmee vaste overtuigingen en vaste patronen ‘in te bakken’. Een beter begin had kunnen zijn ‘dat zit er tot nu toe ingebakken, hoe ga ik het vervolgens vanaf nu aanpakken?’

En stel jezelf altijd een van de meest krachtige vragen; ‘Wil ik het echt’, scheelt een hoop verloren energie.

Fijne week allen.

Luistertip: Something inside so strong, Labo Sifferhttps://www.youtube.com/watch?v=7B-4Lsrx8IA

Hoezo ‘Houd de zaag scherp’

Houd de zaag scherp’ schreef Stephen Covey in één van zijn zeven aan te bevelen eigenschappen om effectief door het leven te gaan.

In eerste instantie vond ik de metafoor van de boswachter die met een stompe zaag druk bleef doorzagen een beetje vergezocht en infantiel. Hij bleef maar doorzagen, ondanks het advies om even te stoppen om op adem te komen en de zaag weer scherp te maken. Hij was uitgeput en gaf desondanks als respons dat dat hij geen tijd had om te stoppen en ging dus door, ten koste van zichzelf weten wij allen. ‘Waarom ging hij niet even naar de winkel voor een andere zaag, waarom had hij geen reserve zaag bij zich’, ‘waarom niet tenminste even pauzeren’, vroeg ik mij in eerste instantie met verbazing, ongeloof en een ‘onsje meer’ oordeel af. En toch klopt de gekke metafoor akelig goed. We zien inadequaat gedrag meestal heel scherp bij de ander en helaas niet bij onszelf. Ook zitten vaak meegenomen (oude) waarden en (belemmerende) overtuigingen in de weg om goed voor jezelf te zorgen.

Meer van hetzelfde

Mensen zijn geneigd om meer van hetzelfde te doen, ook al werkt het niet. Uit je eigen perceptie met bijbehorende vaste patronen te stappen vraagt zelfreflectie, moed en kwetsbaar op durven stellen. Heb je het druk? De neiging is om nog harder te gaan werken. Wordt er niet geluisterd? De neiging bestaat om steeds luider te gaan praten. Geeft je lichaam duidelijke waarschuwingssignalen om het rustiger aan te doen? We negeren dit te vaak, totdat we zover vervreemd zijn van ons lichaam, dat we de signalen niet eens meer opmerken, of het lichaam stopt er dan maar onverwacht rigoureus mee. Ben je het niet met elkaar eens? De standpunten komen vaak nog meer tegenover elkaar te staan, ook wel eens polarisatie genoemd. ‘Als iets niet werkt, stop er dan mee en probeer iets anders’, wordt in het oplossingsgerichte denkmodel heel bemoedigend voorgehouden.

leefstijl

Deze week las ik een artikel in de Volkskrant dat meer dan de helft van de bevolking veel te weinig beweegt en te ongezond eet, waarvan opvallend te weinig groenten eten heel zielig op nr 1 staat. Hoe komt het toch dat we zo slecht voor onszelf zorgen op sociaal-emotioneel, spiritueel en lichamelijk vlak? Ligt de oorzaak binnen of buiten ons?

Hulpbronnen

Positieve (helpende) gedachten oefenen, goed leren te voelen, dankbaarheid oefenen, jezelf complimenten geven, zoeken naar een positieve verklaring voor het gedrag van de ander, bewegen, gezond eten, de stilte opzoeken, hulp vragen etc. De wereld is hectisch en diezelfde wereld staat ook bol van goede adviezen. Waar begin je? En vooral, wil je het echt?

Goed voelen ipv streven naar alleen maar je goed voelen

Het klopt dat de regels, cultuur, het moeten presteren in onze maatschappij niet bepaald stimulerend werkt om je eigen balans altijd te kunnen vinden. En toch is je eigen beslissing het enige energieke krachtige ‘medicijn’ om het roer om te gooien en je eigen regie te pakken. In een prachtige en ontroerende documentaire (storm in mij) vertelt de zangeres Stien (S10) op een gegeven moment dat ze besluit om ‘egoïstisch te zijn in haar gevoelens’. (om de valkuil van het ‘redden’ van anderen te voorkomen en zelf onderuit te gaan) Oftewel; leer vooral om goed te voelen en luister naar de stem van je gevoel, voordat je de ‘redder’ wordt van andermans ‘Shit’. Dankjewel Stien!

Hoe houd jij ‘de zaag scherp?’

Luistertip: wacht op mij- S10https://www.youtube.com/watch?v=HBbyzTjDNuA