Geluk en welbevinden

Ik las een artikel over schadelijke positiviteit. De Amerikaanse psychotherapeut Whitney Goodman waarschuwt voor de ‘obsessie’ van de maakbare wereld. Het klopt dat niet alles maakbaar is. Er bestaat ook nog zoiets als kunnen omgaan met tegenslag en het lot, datgene wat op jouw pad komt en waar je geen directe invloed op hebt.
Oftewel, kun je voluit leven en het mooie en minder mooie doorleven, of accepteren zonder erin weg te zakken?

Veerkracht

Veerkrachtige mensen kunnen dat. Het goede nieuws is dat je veerkracht kan leren, kan ontwikkelen. Veerkracht is met de psychische, emotionele en sociale uitdagingen van het dagelijks leven om te kunnen gaan.
‘Zal ik de bronvermelding van Machteld Huber van het IPH/ positieve gezondheid erbij zetten’, vroeg ik mijzelf af?
Uiteindelijk koos ik ervoor dat niet te doen, omdat grote filosofen als Nietzsche, Plato, Spinoza, Aristoteles, Epicurus etc. al dezelfde levenstips hadden gegeven.

As en Vuur

Een tijdje geleden zaten we tijdens het feest bij het open haardvuur. Starend in de vlammen dacht ik aan de metafoor van vuur en as. Voor het optimale genieten van het vuur, de warmte, de sfeer is moeite (werk) gedaan. Ik moest hout halen, hout hakken en het vuur aanmaken.
Al bij de start van dit heerlijke moment besef ik dat uiteindelijk het vuur weer dooft en er as overblijft. Dit moet vervolgens weer opgeruimd en schoongemaakt. Het genieten van het fijne moment, kan alleen bestaan bij het volledig accepteren van de gevolgen. Ik moest denken aan verschillende uitspraken, zoals ‘de andere kant van de medaille’ en ‘elk huisje heeft zijn kruisje’. Al vind ik deze laatste weer minder, ook al is dit ook irritant waar’, concludeerde ik.

Schadelijke Positiviteit

Altijd gelukkig willen zijn en voelen is doodvermoeiend. Pijn, verdriet, melancholie, saaiheid, verveling en ga zo maar door, horen onvermijdelijk ook bij het leven. ‘Kun je ermee omgaan, accepteren, omarmen’, dacht ik en hoe doe je dat?
Het was laat geworden en ik voelde me een beetje brak, was niet optimaal fit. Ik schoof enkele glazen en flessen aan de kant om koffie te kunnen zetten. Met mijn kopje koffie in de hand, nam ik de uitdaging in mij op. Tientallen schalen, pannen met etensresten, stapels borden, kommen, bestek en oneindig veel glazen. Allemaal aan het wachten om schoongemaakt en opgeruimd te worden.
Het was ‘as’ na het ‘vuur’. Een nieuwe metafoor. Ik glimlachte, het was een fantastisch feest geweest.

Quote:

Het gebed (mantra) van Franciscus van Assisi (1181-1226) “Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me het inzicht om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me de wijsheid om het verschil tussen beiden te zien.

Luistertip: Give me love, George Harrisonhttps://www.youtube.com/watch?v=-wZIpRfqaco

Winterkamperen (Leonie Bais)

De regen striemde over de voorruit, de ruitenwissers zwaaiden in hun snelste stand voor onze ogen heen en weer. “Je zou met dit weer maar buiten moeten leven. Koud en nat en zonder dekens…” We spraken over de vele vluchtelingen die vanwege oorlogsgeweld lange gevaarlijke tochten afleggen, of al tijden uitzichtloos in opvangkampen zitten.

Het was hartje winter en we waren onderweg naar het weekend waar we alledrie zo naar hadden uitgekeken. Gelokt met mooie plaatjes van sneeuw en kampvuren, waren we gezwicht voor een weekend winterkamperen. We waren vooraf gewaarschuwd: dit is geen glamping. Bereid je goed voor, want er bestaat niet zoiets als slecht weer. “Wat kan ons nou gebeuren?”, dachten we. “Wij zijn stoere chicks in de bloei van ons leven, we hebben verre reizen gemaakt, we zijn doorgewinterde festivalgangers, hier draaien we onze handen niet voor om.”

De tipi die de komende dagen ons huis zou worden, stond verdekt opgesteld tussen de bomen. Hier in deze tent mochten wij het vuur in de rustieke kachel ontsteken, om er mee te koken en om onszelf mee warm te houden tijdens de nacht. Optimistisch kloofden we het hout tot kleine stukjes. Daar bovenop legden we een laagje schaafsel van olierijk berkenschors. Een klein vonkje van het firesteel deed het schaafsel snel ontvlammen. We wreven in onze handen; bliezen onze dampende adem uit: “welkom warmte, omarm ons maar”. 

Een sissend geluid temperde al snel ons enthousiasme. De tent vulde zich met dichte rook. Via de kachelpijp regende het naar binnen en al onze pogingen om een vuur te maken ontaardden in pijnlijk prikkende ogen en een tekort aan zuurstof. Het wapperen met de handdoeken gaf nog een beetje lichaamswarmte, maar echt comfortabel was dit niet.

De tent bleef koud, de grond voelde steeds harder aan. De pijntjes waarvoor we alledrie dezelfde chiropractor bleken te bezoeken, begonnen op te spelen. Met een warme kruik in onze armen geklemd keken we elkaar aan. “Waarom deden we dit ook alweer?”. 

Weer terug in mijn huis, lees ik over de oorlog die zich sinds deze week op zo’n 2000 km bij ons vandaan afspeelt. Ik denk aan al die mensen die op zoek zullen moeten naar een veilige en warme plek. Ineens begrijp ik precies waarom wij de ontberingen hebben ondergaan. En dankbaar sla ik een warme deken om me heen. 
#StandUp4Ukraine, Teken de petitie voor de opvang van Oekraïense vluchtelingen in Nederland,

Dankbaarheid 2.0

Dankjewel, een kleine zin met een grote impact. Want vaker dankjewel zeggen draagt bij aan een goede sfeer en verbetering van je eigen stemming. Eigenlijk geef je een compliment door te bedanken, het is een bloemetje van woorden voor jezelf of een ander. Door vaker dankjewel te zeggen word je milder, groeit je zelfbewustzijn en stijg je even boven je ego uit.

Dankbaarheid

Enige jaren geleden kwam ik de dankbaarheids- oefening tegen. ‘Noem elke dag drie dingen waar je dankbaar voor bent’, las ik. Gelijk associeerde ik het met een lied van Robert Long uit de tachtiger jaren. Hij zong over dankbaarheid op een manier die ik herkende. Associaties over de toen sterk dogmatische kerk kwamen weer naar boven, waarbij ‘dankbaarheid’ werd gekoppeld aan nederigheid en klein zijn. Tot zover nog voorstelbaar, echter de zin ‘want we hebben het niet verdiend’ was onlosmakelijk gekoppeld aan dankbaarheid en daarmee was het begrip ‘Dankbaarheid’ voor mij failliet verklaard. ’Robert moest het ook van zich afzingen’, dacht ik en luisterde na al die jaren opnieuw naar dit nummer op Spotify.

Conditionering

‘De stem in mijn hoofd is niet degene die ik ben’, realiseer ik mij en toch was er een klassieke conditionering in gang gezet. Elke keer als het woord dankbaarheid voorbij kwam, hoorde ik direct de stem dat we het niet verdiend hadden. Dankbaarheid had helaas (onverdiend) een negatieve connotatie gekregen. Het lijkt een beetje op de overdracht en tegenoverdracht respons. Als bijvoorbeeld een naam je doet denken aan iemand die negatieve emoties oproept, heeft een andere naamgenoot direct een 1-0 achterstand. Op te lossen als je je bewust bent van deze conditionering.

Overtuigingen

Het heeft op een diepere laag met je eigen overtuigingen te maken. ‘verwachtingsverwachting is de verwachting dat er verwachtingen zijn’, (Luhmann) las ik en vond het een prachtige zin. Ik kan tegenwoordig het verleden daar laten en het woord afspoelen om het zijn eigen mooie glans weer terug te geven.

Herwaardering

Elke dag sta ik even stil bij datgene waar ik dankbaar voor ben en ben blij en dankbaar dat ik mijn oude overtuiging heb achtergelaten in de bibliotheek van mijn herinnering.

En, oh ja geef ook eens vaker een compliment aan jezelf en een ander. 365 dagen aardig voor jezelf en de ander zijn, doe je mee?.

Luistertip: Dido, thank youhttps://www.youtube.com/watch?v=1TO48Cnl66w

Nooit opgeven

Ik dacht verder na over je hart volgen en waarom dat zo vaak niet lukt. Waar iemand goed in is geworden heeft meestal zijn oorsprong in eigen worstelingen. De burn-out coach is zo gedreven geworden door zijn eigen eerdere burn-out. De adem expert had zijn eigen COPD overwonnen, de relatie therapeut was zelf gescheiden en ga zo maar door. Je hoeft niet eerst perse een trauma te hebben meegemaakt en toch zijn het juist deze mensen die ‘het vuur en de passie’ in zich hebben. Zij raken ons recht in hart en ziel. Ik realiseer mij de beladen titel van ‘nooit opgeven’, want je denkt dan heel paradoxaal automatisch aan ‘opgeven’. ‘Het komt goed’, dacht ik als mooie aanvulling.

We hadden het met elkaar over onze wensen. Over wat we nu eindelijk eens wilden aanpakken. Anders willen gaan doen. Eigenlijk ging het vooral over ons hart volgen. Of dat nu gezonder leven is, of iets loslaten, of weer contact opnemen met een verloren contact, of voor onze geaardheid durven uitkomen.
En toch blijkt dat minstens 90 % van de goede (kleine en grote) voornemens mislukken. Hiervoor zijn verschillende redenen; we houden niet zo van veranderen, we moeten uit onze comfort zone, of we zijn bang.

We weten vaak niet goed wie we zijn. Dat laatste klinkt gek en toch maak ik regelmatig mee dat mensen niet goed weten wat hun waarden zijn. Oftewel, wat echt belangrijk is om naar en voor te leven.
Want misschien ga je daarmee ook wel met ‘je kop boven het maaiveld uit’ en dat is eng. Want wat vinden anderen van jouw nieuwe ik en past de omgeving dan nog wel bij jou? En dus blijven we dan maar doorgaan in de mistige waan van de dag. Ergens ver weg van ons eigen vuur.

Pesten

Het vraagt soms veel moed om te gaan voor wat je echt wil.
Alsof het zo moest zijn zag ik deze week, terwijl ik aan het schrijven was, een documentaire over pesten. De tv stond ‘toevallig’ nog aan.
Ik stopte geobsedeerd abrupt met schrijven, omdat ik meteen deze indrukwekkende documentaire ‘eindeloos gepest’ werd ingezogen.

Maryana stapte in november 2020 uit het leven, omdat ze het niet meer aankon. Ze werd vanaf groep 5 gepest. Bij de overstap naar de middelbare school leek het eerst goed te gaan, alleen haar pesters achtervolgden haar (nog steeds) vaak tot aan haar huis in het middelgrote dorp waar ze woonde. Een gemeenschap waar je blijkbaar niet teveel mocht opvallen.
Zij was een prachtige meid die al heel jong voor zichzelf koos, haar eigen weg bewandelde en niet meeging met de mainstream van wat hoort en niet hoort. Haar eigenheid werd keer op keer hardhandig afgestraft, tot ze het niet meer aankon.

Ik pakte ontdaan mijn notebook weer op. Ik realiseerde mij opnieuw dat de omgeving niet altijd wil mee veranderen en dit saboteert, of openlijk vijandig doet. Ik schreef verder, dwars door mijn machteloze tranen van woede en verdriet heen om het te korte leven van dit jonge meisje een plek te geven. Het was heel erg verkeerd gegaan.

Volg je hart

En juist hierdoor voel ik de sterke behoefte om wel te stimuleren om altijd je eigen hart te volgen. Je eigen koers te varen en ik hoop dat deze indringende mooie en huiveringwekkende documentaire verplicht lesmateriaal wordt op alle lagere en middelbare scholen, vertoont wordt in alle bioscopen en buurthuizen.
Dat het bewustwording op gang brengt, opdat pesten verdwijnt. Opdat angst verdwijnt om je eigenheid te mogen vieren, om in vrijheid je hart te mogen volgen. Opdat we ook hulp durven vragen.
Ik hoop dat we ruimte mogen geven aan onze eigen dromen, groot en klein, ook als ze niet altijd passen in datgene wat gangbaar is.
In gedachten buig ik diep, met respect en liefde voor Maryana.

Don’t give up, Peter Gabriel and Kate Bushhttps://youtu.be/VjEq-r2agqc

Quarantaine Binnenstebuiten

‘Beterschap en sterkte’, zei de collega. Deze bemoedigende en goedbedoelde aandacht ontving ik met gemengde gevoelens. Ik staar naar de zelftest en zie de uitslag naar de voor mij negatieve kant uitslaan. Uitslag ‘Positief’. Ik constateer bij mijzelf een weerstand tegen het ‘misbruiken’ van het woord ‘positief’. Binnen de gezondheidszorg is het blijkbaar gebruikelijk. Ik laat het ‘woordgevecht’ maar los en concentreer mij op de komende gevolgen. Met gezonde tegenzin cancel ik onze eerste restaurant bezoek sinds langere tijd, inclusief de theatervoorstelling. Ik zit thuis en voel mij kerngezond. Toch nog wat geworstel om de regels te ontwarren. Ik lees de ‘Wat nu?’pagina van de Rijksoverheid en het staat er echt; ‘Blijf thuis en ga niet meer naar buiten’.

Wat kan wel

Gelukkig waarschuwen het Sociaal Cultureel Planbureau en de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving in een brandbrief aan de overheid om de aandacht weer om te buigen naar het fysieke en mentale welzijn van de burgers. ‘Dat kan ook op anderhalve meter’, hoor ik mijzelf mompelen. Want het is juist goed om naar buiten te gaan. Om te bewegen en ontspannen daar buiten in de helende natuur. Ik blijf dus ‘thuis’ en ga vooral naar buiten. Al voel ik mij opeens als een outcast. Een onwelkome gast. Toch blijf ik bewegen, aan mijn conditie en immuunsysteem werken in de buitenlucht. Er is al zoveel over gezegd en soms moet de boodschap herhaald worden. Want, herhaling is de kracht van de boodschap.  

Ik moet denken aan de positieve gezondheid quote van het Institute of Positive Health; draag je bij aan het vermogen van mensen om met de fysieke, emotionele en sociale uitdagingen in het leven om te gaan en om zo veel mogelijk hun eigen regie te laten voeren? ( En hoe doe jij dat voor jezelf?) Helaas is het gehele overheidsbeleid (nog steeds) teveel gericht op inactiviteit, op binnen blijven.

Liefdevol rebelleren

Eén verhaaltje wil ik hierover nog graag met jullie delen. “LIEFDEVOL” REBELLEREN 2022 NR: 1 van mijn trainer Bouke de Boer van het NTINLP te Limmen. https://boukedeboer.nl Ook te vinden op zijn Facebook. Over gesloten fitnesscentra versus open drankwinkels en cafetaria’s. Met als afsluiting een onderzoekje mbt de gigantische hoeveelheid mensen met overgewicht en de daarbij behorende gevolgen.

Buitenspelen

Genoeg hierover gezegd, geniet van bewegen en het buiten zijn, positief of negatief.

Luistertip; Living in a ghosttown, the Rolling Stoneshttps://www.youtube.com/watch?v=LNNPNweSbp8

Undercover

Undercover en manipulatie

‘De kaart is niet het gebied’. Dit hoorde ik ooit tijdens een NLP communicatie training. Deze uitspraak kwam oorspronkelijk van Alfred Korzybski. Hij was een Pools-Amerikaans algemeen linguïst en grondlegger van het vakgebied van de algemene semantiek. Het komt er samengevat op neer dat we een ander niet kunnen zien, we zien alleen het verhaal van de ander wat we in ons hoofd hebben gecreëerd. Oftewel, de observatie wordt gefilterd via je eigen unieke perceptie, gedachten, overtuigingen en bijbehorende emoties en gevoelens en dat is wat we ‘zien’. ‘Het is nog een wonder dat we überhaupt nog redelijk goed met elkaar kunnen communiceren en begrijpen‘, dacht ik en liet dit even op mij inwerken. Want dit betekent ook dat elke ervaring optimaal uniek en zeker niet objectief is. En, misschien wel het belangrijkste besef; je kunt het nooit voor iedereen goed doen. Dus investeer vooral in je eigenheid, in je zelfvertrouwen, want anders verdwaal je in de jungle van al die verschillende meningen over jou.

Unieke beleving

Ook al ben ik met familie of vrienden een weekend samen uit, we beleven het ingrijpend verschillend en zullen er ook andere herinneringen aan hebben. We denken vaak de ander te begrijpen. ‘Het was gezellig’, zei mijn schoonmoeder over ons familieweekend op Ameland. We vonden het allemaal op onze eigen manier gezellig. Echter pas bij goed doorvragen weten we waar de ander aan refereert bij het gezamenlijk gezellige uitstapje. Ik kreeg een keer een vakantie tip om naar een streek in Frankrijk te gaan, omdat het er zo mooi zou zijn. Gelukkig vroeg ik goed door, want naast het prachtige bos en brede strand had het gebied een hoog hotelgehalte (beton) langs de stranden en daar word ik dan weer niet blij van.

Undercover

Soms blijkt de werkelijkheid totaal anders te zijn dan verwacht. In de Volkskrant las ik een artikel over een kunstenares. Zij werd benaderd door een stel, omdat ze interesse toonden in haar schilderijen. Er ontstond een mooie vriendschap. Uiteindelijk bleek alles fake te zijn. De ‘vrienden’ waren undercover agenten die infiltreerden in haar leven, omdat haar vriend werd verdacht van een misdaad.

‘Wat een vreselijke manier van manipulatie’, dacht ik en realiseerde mij dat manipulatie aan de orde van de dag is. Je kunt namelijk niet Niet manipuleren. We doen het allemaal, dagelijks. Variërend van onschuldig en goedbedoeld indruk op de ander willen maken, tot reclame die dag in dag uit ons wijsmaken dat we een product nodig hebben voor optimaal geluk en welzijn, tot informatie dwingend brengen als de enige waarheid. (die niet bestaat, of op z’n minst tijdelijk is)

Machtsmisbruik

Hiermee zijn we aangekomen bij machtsmisbruik. Realiserend dat je eigen gedrag, hoe minuscuul klein ook, altijd van invloed is op de ander en positief of negatief bijdraagt aan de cultuur, (raap ik dat papiertje van de (werk) vloer op, of laat ik het liggen), is mijn vraag van de week;

Wat zijn jouw ‘undercover’ bedoelingen in het contact met de ander? Hoe manipuleer jij?

Luistertip: undercover of the night, Rolling Stoneshttps://www.youtube.com/watch?v=pP1UbJ2iKLw

Quote: ga je voor je gelijk of voor contact?

Respect voor de Groningers

Het was alweer enkele jaren geleden dat ik met een protest fakkeltocht in Groningen meeliep. De laatste keer was in 2018. Dit was naar aanleiding van een aardbeving bij Zeerijp, wat ons in Groningen ook opnieuw actief wakker schudde. En dan bedoel ik vooral met betrekking tot de houding van de overheid naar de Groningers. Oftewel, steeds gaat het weer om de gas geldkraan, een sneu voorbeeld van een graai cultuur ten koste van veiligheid en gezondheid voor de bewoners.  Ik loop mee met alweer de vijfde protestmars in mijn stad. In het avond donker bij de start is het opvallend licht en warm. We zijn namelijk bewapend met 10.000 aangestoken fakkels. Uit ervaring weet ik ondertussen dat de fakkel de gehele route van het rondje centrum moet blijven kunnen branden. Ik schat de route op ongeveer vier kilometer.

Protestmars in Groningen en ik was erbij.

Meer dan 10.000 mensen die in stilte een vuist maken. Lopen voor respect. Zuinig met woorden. Het getoeter van de tractoren aan de Singels is samen met een her en der voorzichtig ingezet Gronings volkslied even de baas over ‘Stilte’. ‘Respect is ook aandacht voor veiligheid, duidelijkheid en perspectief’, denk ik en ben op dit moment heel trots om Groninger te mogen zijn. De stilte neemt het weer over en dat is nu zijn grote kracht. We laten door deze stilte van ons horen. In gedachten hoor ik Stef Bos zijn ‘Stilte’ lied zingen. ‘Dankjewel Stef’, zeg ik in stilte.

Protestmars in Groningen en we zijn vanavond met elkaar verbonden.

Duizenden Voetstappen over de eeuwenoude kasseien. Sereen, rustig en waardig. Een fakkel gaat uit en helpende handen wakkeren het vuur in ons weer aan. De fakkel is in notime gefixt.  Sereen, rustig, waardig. De eerste zaterdag dat de stad weer voor een deel open is. Een protest tegen de plannen om toch meer gas uit de Groningse bodem te halen. Hierover is meer dan genoeg gezegd. Geen woorden maar daden. Groningen is met zijn Groningers OKÉ, want er gaat toch niets boven Groningen en iedereen is welkom.

Waarvan akte.

Luistertip: De Stilte, Stef Boshttps://www.youtube.com/watch?v=vHfrgwqkEMs

Schreeuw het eruit

‘In welke film spelen we met elkaar als er sprake is van stress of rouw’, dacht ik. Ik realiseer mij opnieuw dat de worsteling van acceptatie altijd speelt als er iets is wat we niet willen of kunnen accepteren. ‘Dit zou een Johan Cruijff uitspraak kunnen zijn’, besef ik. Anderen worden hiermee ook geconfronteerd en vinden het vaak lastig om ermee te dealen, of gaan er liever vandaan.

Pijn en verdriet

Ik kan mij nog goed herinneren dat sommige vrienden mijn pijn en verdriet lastig vonden toen ik als net gescheiden man mijn leven weer op de rit moest zien te krijgen. Ik probeerde om mijn fundamenteel gevoel van zingeving en veiligheid terug te winnen. Het ‘normale’ leven van anderen ging immers gewoon door en het moeilijkste vond ik om zelf steeds initiatieven te ondernemen om zingeving te herontdekken. Ik moest mijzelf opnieuw heruitvinden. Deed ik dat niet, dan bleef het vaak stil, leeg, grijs, verdrietig en bozig in mij. Behalve als de kinderen er waren. Dan voelde ik liefde, rust, zingeving en plezier. Alleen voelde ik dat dit niet de gehele oplossing was. Wat mij uiteindelijk vooral hielp, was ‘naar binnen te keren’ en mijn eigen emoties te laten komen. Ze te erkennen om ze vervolgens te kunnen laten gaan. Aansluitend kon ik pas echt in verbinding komen met anderen in mijn nieuwe leven.

Eerder maakte ik al het onderscheid tussen frustraties, zoals de boot missen, lekke banden, te laat komen, niet opgeslagen informatie, het Ikea schroefje dat heel irritant en heel onterecht ontbreekt en anderzijds de heftige live events, zoals verlies van partner, kind, vrienden, huis, werk, gezondheid, vrijheid etc. Iedereen heeft er op zijn (verkeerde) tijd uiteindelijk mee te maken en toch zijn we vaak ongemakkelijk met situaties van pijn (stress) en verlies.

Acceptatie is een werkwoord 

Ik zou het begrip ‘acceptatie’ willen nuanceren, want om nu bij verlies gelijk toe te werken naar acceptatie, lijkt een te vroege afslag. Het is immers geen todo lijstje om te kunnen afvinken en vervolgens weer verder te gaan met leven. We mogen kiezen om het woord acceptatie los te laten, of om te accepteren niet te accepteren….Of ‘acceptatie’ te gaan herdefiniëren. Want acceptatie is een werkwoord en vraagt werk en eerlijkheid naar jezelf.

Trauma

Onlangs las ik een boek over trauma, waarin werd uitgelegd dat accepteren vooral het doorstaan en bevrijden van je eigen emoties is. ‘Dit is het dacht ik, hier gaat het om’ het gaat namelijk om jezelf en uiteindelijk niet om de ander. Om maar gelijk een te heftig voorbeeld te noemen; je verliest je kind of geliefde (veel te vroeg) en dat is zo tegennatuurlijk, dat het verder leven als zinloos kan lijken. Om te blijven leven moet je dus jezelf vooral uiten. Emoties uiten, anders slaan ze naar binnen met alle nare gevolgen van lichamelijke klachten tm depressie en of suïcide gedachten tot gevolg. Naast dit voorbeeld, geldt het voor alles, want als iets niet goed gaat, moet het het er op een of andere manier toch uit.

Casser la Voix

Ik moest zelf loskomen van ‘verhalen’, waarin ik zelf geloofde, maar die niet bleken te kloppen. Diezelfde dag zag ik het prachtige ‘omdenken tegeltje’: ‘ik heb het grootste deel van mijn leven gespendeerd aan zorgen die nooit zijn uitgekomen’. Ik heb geleerd dat bewustwording van hoe je je voelt een mooie eerste stap is. Actie is vervolgens de motor tot verandering. ‘Kies wat bij je past’, dacht ik en luisterde naar het prachtige nummer casser la voix, van Patrick Bruel dat juist Nu voorbij kwam. Want soms moet je het eruit schreeuwen om weer voluit verder te gaan.

Een inspirerend en liefdevol 2022 gewenst 🙏

Luistertip; casser la voix, Patrick Bruelhttps://www.youtube.com/watch?v=Il8r6Ev-zm8

Welkom in Vrijstaat Groningen

Geschokt las ik deze week het bericht dat de Gasunie (lees: overheid) aankondigt dat er twee keer zoveel kubieke meter gas (7,6 miljard) gewonnen moet worden. Vandaar dat ik opnieuw mijn oproep uit 2019 tot Vrijstaat Groningen plaats.

Geïnspireerd door de laatste Westerwijtwerd aardbeving en aanmoedigingen vanuit de politiek om toch vooral te kiezen voor onorthodoxe maatregelen, gecombineerd met welgemeende Haagse excuses, kozen we voor afscheiding van Nederland. We besloten om voor onze eigen Vrijstaat te gaan.
Met een delegatie waren we met de plannen, of beter gezegd, met ons besluit naar Den Haag afgereisd. Niet met mest, niet met hooivorken, niet met tractors om wegen te versperren. Wel met een goed verhaal en duidelijke zakelijke eisen en besluiten behorend bij een definitief afscheid.
Het ging al een tijdje niet meer goed binnen onze relatie. Alles hadden we al geprobeerd; overleggen, subsidies, schadevergoedingen, tenminste als dat al lukte binnen het oerwoud van bureaucratie en mislukte organisatiestructuren.
We hadden veel, teveel gepraat over de onveiligheid en langdurige maatschappelijke ontwrichting en omdat we er beiden te dicht opzaten en ons lieten verstikken door naar binnen geslagen emoties, belangen en eigenbelangen, zagen we het beiden voor langere tijd ook niet meer zo helder. Alleen ons geweten, binding vanuit loyaliteit, cultuur, gewoonte, vertrouwdheid en ook angst voor zelfstandigheid hadden ons er tot nu toe van weerhouden om de beroemde knoop door te hakken. We waren al te lang doorgegaan als broer en zus, de vonk was allang verdwenen.
Daar zaten we dan in ‘het torentje’, met een verontrustend slap kopje koffie met een wat gedateerd schaaltje fantasieloze suffe spritsen en speculaasjes. De hele omgeving ademde voorbije glorie. Ik keek eens heel rustig om mij heen, de boosheid en frustratie waren allang verdwenen en deze stoffige gedateerde omgeving bevestigde mij opnieuw dat we uit elkaar gegroeid waren. Ik voelde vooral compassie en misschien toch ook wel een beetje medelijden. We hadden afgesproken dat ik het woord zou doen.
Vanuit mijn trainingen communicatie had ik geleerd om in deze fase er niet meer omheen te draaien en kort en bondig te zijn.
‘Ik hou niet meer van je’, zei ik.
De stilte bleef als een dikke verstikkende wolk een tijdje hangen en daalde langzaam neer. Er werd heel goed ingezien dat praten geen zin meer had, ondanks de laatste voorstellen en excuses. ‘Je meent het echt hé’, zei Nederland. ‘Ja’, zei ik met schorre stem en voelde toch weer even emoties naar boven komen.

In een flits zag ik de geschiedenis aan mij voorbijtrekken. Onze Romeinse tijd met een leven van overheersing, overstromingen, het gevecht met de zee, de lange oorlogen en het uiteindelijke ontstaan van het Koninkrijk der Nederlanden. Ook de laatste paar wereldoorlogen, met het uiteindelijke dieptepunt de lange hongerwinter van 1944 flitste in een split second aan mij voorbij. De gezamenlijke wederopbouw van ons mooie land begon zo voortvarend. Langzamerhand verdween helaas het eenheidsgevoel, waarbij het Noorden vooral leverde aan de rest van Nederland en niets terug kreeg.

Dit alles ging door mij heen toen ik mijn handtekening, namens onze nieuwe politieke partij PIP (perceptie is projectie), had gezet onder het koninklijk document dat Groningen vanaf heden een zelfstandige vrijstaat zou zijn.

Ik wierp een laatste blik op de foto van onze Koning en stond op.‘ We gaan het anders doen’, zei ik hardop, terwijl ik het tweede bakje slappe koffie resoluut in de sanseveria op de tafel deponeerde en de deur uitliep . Op weg naar de vrijheid, een nieuwe toekomst tegemoet. Met deze handtekening was de republiek Groningen geboren.

Doe je mee?

Luistertip: Expensive shit, Fela Kuti

Het vakantiehuis en de Ameland Run

Weekendje Ameland (Run)

Midden in de nacht werd ik plotseling wakker en vroeg mij af wat de reden was dat ik mijzelf weer zonodig moest gaan bewijzen. Ik had mij namelijk nogal ongetraind opgegeven voor de tien km run van Ameland. Het lopen van langere afstanden was ondertussen alweer enkele maanden geleden en het wijze lichaam past zich razendsnel aan. Oftewel, binnen een week ‘nietsdoen’ is de conditie alweer met een kwart gedaald en zijn de spieren deemoedig gekrompen. De bewijsdrang was weliswaar al naar beneden bijgesteld door geen halve marathon te lopen, maar toch. In de verte blafte een hond dwingend zijn ongenoegen onder de volle maan. Ik keek door het grote raam naar buiten en zag de contouren van het duinlandschap zich al steeds meer afzetten tegen de kleuren van de nacht.

Ik stond alvast maar op om in alle rust en stilte te genieten van mijn ochtendritueel. Dit keer geen eigen Italiaanse dubbele espresso, maar een koffie uit het Nespresso cupjes apparaat. In de XL woonkeuken van het grote vakantiehuis net buiten het dorp Nes, zat ik aan de lange tien persoons eikenhouten tafel en luisterde naar geluiden die alleen in stilte te horen zijn.

Vakantiegevoel

Neef Harry (die van de elektrische auto, zie mijn column: Ameland en de kunst van elektrisch autorijden) en ik hadden voor de derde keer besloten mee te doen met de Ameland Run en dit keer onze gezinnen mee gevraagd, inclusief Harry zijn ouders en mijn schoonmoeder. Ze gingen allemaal graag ter support en ontspanning met ons mee. Ongewild voelde ik daarmee even ‘de lat’ omhoog schieten. ‘Dit had niets met hun en alles met mij te maken’, zo reflecteerde ik mijn woelige ego gedachten. Met toenemend vakantiegevoel waren vrijdagochtend  alle benodigdheden in onze Alhambra bus gestapeld, inclusief hulpstukken voor schoonmoeder. Zij had de krasse leeftijd van negentig  gepasseerd en het voortbewegen met hulp van rolstoel en ‘binnen’ rollator was zeker welkom voor dit Ameland weekend voor zee, strand, kroeg en ander vermaak. Ook gaf dit ons veel tijdwinst, omdat zonder rolstoel de afstand versus te besteden en overbruggen tijd nogal uit verhouding zou komen te liggen.

Wijsheid

Opeens herinnerde ik mij dat de schrijver en psychiater Irvin Yalom ( https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Irvin_D._Yalom ) zijn toevlucht zocht in zijn eigen boeken over omgaan met rouw, nadat zijn vrouw was overleden en hij geen uitweg meer wist uit zijn eigen paniek en depressie. Hij had er eerder met veel wijsheid over geschreven en besefte uiteindelijk dat dit in eerste instantie voor zichzelf bedoeld was. ‘Misschien had ik mijzelf ook briljante adviezen gegeven voor het hardlopen in eerder geschreven columns’, bedacht ik hoopvol en nam een duik in mijn oeuvre. 

Ik las mijn column ‘Ameland adventure run’ uit 2018 opnieuw en kwam aan bij de passage ‘geniet van de reis ipv te streven naar het (tijd) doel’.  Ik las het en realiseerde mij dat het in feite niet om het doel gaat, we gaan voor het gevoel wat we hopen te krijgen, als we het doel behalen. Ik voelde langzaam het plezier en de energie terugkomen, deed mijn joggingpak en Brooks schoenen aan en vertrok naar De start van mijn avontuur op dit prachtige eiland.

Creëer het gevoel dat je wil ervaren

Misschien mag ik gewoon beter naar mijzelf luisteren welk gevoel ik wil ervaren en niet naar de ruis van mijn beperkende gedachten. Ik wist dat lopen daar uitstekend bij helpt.

Luistertip; runaway, Kanye Westhttps://www.youtube.com/watch?v=Bm5iA4Zupek