Sequoia

In mijn droom hutselde ik vannacht van alles doorelkaar. Over zoveel mogelijk thuis moeten blijven en over het helpen van de natuur. In iedere tuin een Sequoia boom planten was in mijn droom de ultieme oplossing. Ik werd zelfs midden in de nacht ‘wakker’ en zag dit als de oplossing voor alle problemen en vond dat ik dit briljante idee direct moest opschrijven, om het niet te vergeten. Waarschijnlijk ben ik niet eens wakker geweest en vond dit alles in mijn droomwereld plaats.

Thuis

Vanochtend zag ik de sporen van mijn onrustige nacht; het kussen lag aan het voeteneind en de extra deken naast het bed op de grond en ik had hoofdpijn. Ik vroeg mij de betekenis van mijn droom af. Ik had onrustig geslapen en stond toch maar op om de normaal gehanteerde structuur te blijven volgen. In verband met ziekte van een gezinslid mocht ik namelijk voorlopig niet buitenshuis gaan werken. Bij mijn kopje koffie (Ik voelde nu echt de betekenis van ‘bakkie troost’) las ik over de sequoia boom.

Sequoia

De sequoia boom is de hoogste boom ter wereld en kan wel meer dan 115 meter hoog worden. Er zijn voorbeelden dat er een tunnel gemaakt is door de stam van de boom, waardoor een auto kan rijden. Deze giganten komen nu nog in Californië voor. Ik heb ze ooit van dichtbij mogen aanschouwen en aanraken, tijdens mijn bezoek aan het Redwood National Park. Ik moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk was van de schoonheid en power die deze bomen uitstralen. Ook al was het een onrustige droom, ws een reflectie van deze onrustige tijd op mijn gemoedstoestand, de strekking van de droom was wel positief. ‘Gezonde bomen staan voor positieve energie en hoop’, las ik bij de op internet opgezochte dromen uitleg. Ooit kwamen deze ‘reuzen’ ook op het noordelijk halfrond voor.

Verandering

‘Gelukkig bestaan ze nog’ dacht ik hoopvol en fantaseerde deze bomen hier bij ons in de Groninger klei van het Hogeland. De NAM was ons dorp toch nog 100 bomen schuldig. Ze hadden in verband met hun terugplaats beleid mij gevraagd wat een geschikte locatie in ons dorp kon zijn. Deze reuzen zouden ons land een geheel nieuw gezicht kunnen geven. Een soort van nieuwe start in een tijd van verandering. Honderd fiere, stoere, sterke, veerkrachtige bomen die ook respect afdwingen. Stevig met de wortels (poten)  in de klei, reikend naar de hemel en echte overlevers.

‘Ook te gebruiken als metafoor voor ons om gezamenlijk deze periode door te komen op weg naar verandering’, mijmerde ik en voelde opeens een impuls om een boom te omhelzen.

Luistertip:A Forest, The Cure

Verjaardag en eigen regie

Afgelopen zaterdag was het bijna weer zover. Op 16 maart 2020 kreeg ik er weer een jaartje bij. Om het regie gevoel enigszins terug te pakken had ik toch weer zelf een feestje thuis gepland. Vorig jaar deed ik namelijk hiertoe ook een poging, alleen was in verband met het bereiken van een zekere leeftijd in het diepste geheim een groot feest voor mij georganiseerd. Mijn regie kwam hiermee te vervallen en dat is voor mij een uitdaging. De verrassing was overrompelend goed gelukt, zoals dat alleen in Feel good films voorkomt. (je komt nietsvermoedend en een beetje chagrijnig en teleurgesteld thuis. Opeens gaan de lichten aan, al je vrienden en familieleden zijn er en…toeters en slingers, confetti, gejoel vult de ruimte, surprise!!) 

Het dorpshuis was vorig jaar stiekem voor mij gereserveerd. De samenzweerderige groep vrienden en familie stonden buiten om mij op te wachten. Iedereen was in een vijftiger jaren outfit verkleed om het geheel een hoog truttigheidsgehalte te geven. Mijn kinderen en ik waren onderweg naar huis, toen ik door een vriend en tevens buurtgenoot werd gebeld om nog ff naar het dorpshuis te komen voor een ‘klein klusje’, zo dacht ik nietsvermoedend en achteraf nogal naïef.

Eigen regie

Het voelde onwerkelijk om de regie kwijt te zijn en ik weet nog dat ik mij goed realiseerde dat het heel lastig is om iets te kunnen zien en beseffen wat je niet kent of verwacht. Pas op slechts enkele meters afstand van onze jolige groep, begon ik mensen op het dorpsplein te herkennen en kwam het besef langzaam dat daar een samenscholing van vrienden en familieleden speciaal voor mij stonden opgesteld. Dit weekend begon mijn regie ongewild ook af te brokkelen. We hadden van alles in huis gehaald voor een feest met fantastisch eten en drinken voor alle gasten. Ook al was het duidelijk geen hamsteren, gezien de verse producten en wijnen, toch noemde ik bij het meisje van de kassa verontschuldigend dat we een verjaardag hadden. Gaandeweg kwamen de appjes met afzeggingen inclusief verontschuldigingen binnen. Dat laatste was niet nodig, want we voelden ook al een dubbelheid met betrekking tot het organiseren van dit verjaardagsfeestje. Met een kleine groep en gepaste afstanden vierden we op deze ‘valreep’ toch nog mijn verjaardag. Met voortschrijdend inzicht hadden we het eigenlijk moeten afzeggen. Het besef en de impact van deze pandemie daalde sinds afgelopen weekend behoorlijk in.

16 maart

‘Wederom een oefening in toelaten van dat wat er is en hierop anticiperen’, dacht ik en genoot van het vredige en zonnige tafereel buiten in de tuin. Maandag 16 maart had ik al eerder vrij gepland om op mijn geboortedag met mijn lief uit eten te gaan met aansluitend een bioscoopfilm. Het werd uiteindelijk alleen in de tuin zijn en werken, met ’s avonds de toespraak van Mark Rutte aan alle zeventien miljoen Nederlanders. â€˜Ben benieuwd hoe mijn eigen regie er bij de volgende verjaardag eruit gaat zien’, dacht ik en besloot dat ik deze gedachte beter helemaal kon laten gaan. Beter nu vooral het leven accepteren zoals het is, leren omgaan met onzekerheden en je leven op de best mogelijke manier te leiden.

Het meest uitgesproken woord van 2020

Ik bedenk mij dat ‘Corona’ het waarschijnlijk gaat winnen als het meest uitgesproken woord in 2020. Alhoewel? Zou dat misschien ook het woord ‘saamhorigheid’ of ‘verbondenheid’ kunnen zijn?

Luistertip Locked up, Akon

Doe iets

Afgelopen week werd ik in mijn ziel geraakt door een echte held. Al bladerend door de zaterdag Volkskrant bleef ik steken bij de titel ‘Doe iets’. Het artikel ging over Carola Rackete. Deze moedige jonge Duitse vrouw werd bekend als de kapitein van het reddingsschip dat zonder toestemming de haven van Lampedusa binnenvoer. Zij had drenkelingen uit de middellandse zee opgepikt. Het werd haar verboden (besluit van de rechts- populistische Italiaanse minister Salvini) om deze bootvluchtelingen naar een Italiaanse haven te brengen. Zij volgde echter haar hart en het maritieme recht, dat mensen die uit zee gered worden recht hebben op een veilige haven. Haar ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ heeft mensenlevens gered en leverde na haar arrestatie uiteindelijk een positieve uitspraak van de Italiaanse rechter op, die haar actie ondersteunde en gelijk gaf. Zij nam grote persoonlijke risico’s en ging heel dapper voor wat voor haar juist was om te doen.

Vluchtelingen

Ik had mij vlak daarvoor door een ander artikel over de vluchtelingen problematiek heen geworsteld. Duizenden mensen zitten momenteel in mensonterende omstandigheden gevangen in het niemandsland tussen Turkije en Griekenland en de politiek draalt. Wij, de mensen uit de rijke landen raken blijkbaar gewend aan de vreselijke beelden en durven niet meewerken aan een definitieve oplossing. Het antwoord is afschermen door ‘hekken’ te plaatsen. Of het blijft bij het opzetten van kampementen, uitdelen van slaapzakken, tenten, voedsel etc om het daarmee af te kopen? Al is dit inderdaad ook belangrijk om te doen. Alleen is er veel meer nodig.

Doe iets

‘Doe iets’ was behoorlijk bij mij binnengekomen. Elke keer weer voelde ik mijn eigen interne strijd tussen mijzelf afsluiten voor alle ellende om mij heen, waar ik toch geen directe invloed op heb, of alle informatie tot mij nemen. Het zijn schuldgevoelens, dacht ik. Mag ik wel voluit genieten, voluit leven in een wereld met zoveel schrijnende toestanden? Steeds meer vrienden van mij kijken geen nieuws meer omdat het teveel binnen komt en ik begrijp dat.

‘Wat kan ik wel doen’, vroeg ik mijzelf een beetje moedeloos af. In ieder geval luisteren naar deze helden, ze steunen en diep respect voelen. De juiste politieke partijen steunen en bewust zijn van de kleine dingen die ik wel kan doen in mijn eigen omgeving. Samen zorgen voor een paradigmashift om van de individuele polariserende maatschappij naar een maatschappij van delen te gaan, waarbij ‘meer’ niet meer voorop staat en samen delen wel.

Forever young

Opeens wist ik het weer; ik was dertien en op een verpletterende manier onder de indruk van Bob Dylan zijn ‘ Forever young’ song. Hieruit sprak zoveel hoop en positieve energie. Het besef dat alles mogelijk is, was het mooiste cadeau wat ik toen als jongetje kreeg via dit lied. Als we deze song ‘blijven leven’ komt het goed. En intens genieten van het mooie leven wat je hier mag leiden? Jazeker, in dankbaarheid en please, please stay Forever young!

Luistertip / leestip: Forever Young, Bob Dylan

May God bless and keep you always

May your wishes all come true

May you always do for others

And let others do for you

May you build a ladder to the stars

And climb on every rung

May you stay forever young

May you stay forever young

May you grow up to be righteous

May you grow up to be true

May you always know the truth

And see the light surrounding you

May you always be courageous

Stand upright and be strong

May you stay forever young

May you stay forever young

May your hands always be busy

May your feet always be swift

May you have a strong foundation

When the winds of changes shift

May your heart always be joyful

May your song always be sung

And may you stay forever young

May you stay forever young ( Bob Dylan 1973)

 

 

 

 

 

 

Lente

Het vroege ochtendlicht straalt zich een weg door het gordijn in de slaapkamer. Bij het opstaan besef ik met enige opwinding dat de winter voorbij is. We zijn geruisloos overgegaan naar de lente. Weerkundigen noemen het de meteorologische lente en deze begint al op 01 maart. Ik vind het prima, hoe eerder lente, hoe beter. Het is wel een lastig woord trouwens ‘meteorologisch’. Het doet mij denken aan het woord ‘individualisatieproces’. We gebruikten vroeger in onze vriendengroep dit woord om te testen of je nog wel een volgend biertje mocht hebben. Als je over het woord ‘struikelde’ bij het uitspreken, dan had je genoeg gehad.

Terug naar de lente; deze eerste lentedag laat zien dat het kan. De zon schijnt, de wind is gaan liggen en de temperatuur is prima te doen. Echt weer voor het ochtend jogging rondje. Omdat de zon maar bleef schijnen werden plannen gemaakt voor een middagje uitgebreid wandelen. De lente zelf was nog erg onzeker, zij wou wel maar twijfelde of ze er wel al mocht zijn. Zij was nog een beetje onzeker door het verschil in standpunt tussen de 01 maart en 21 maart gelovigen.

Het gevolg was dat we bij het rondje om het Paterswoldsemeer een variatie van zon, regen, hagel, wind en windstilte mochten beleven. Alsof de winter en het voorjaar beiden tevreden gesteld moesten worden. Als de hagel naar beneden klettert, realiseer ik mij dat ik mijn zonnebril nog op heb. Ik tel de voordelen; het is ‘s ochtends weer eerder licht en ’s avonds later donker. De natuur is bijna klaar om weer helemaal los te gaan in frisse voorjaarsgeuren, vogelgeluiden, uitbundige groei en andere frivoliteiten. Zelfs de regen voelt nu al vriendelijker.

Bijna zes jaar woon ik op het Hoogeland en bemerk dat ik gevoeliger ben geworden voor de seizoenen. Mijn zwager had al eerder gewaarschuwd dat onze dagelijkse fietstocht naar de stad op de duur zwaar zou gaan vallen. Het maakte ons eerst niet uit welk jaargetijde het was. We fietsten blijmoedig en een beetje maniform door alle jaargetijden heen. Bij de derde keer herfst was de lol eraf. Vooral het besef om vanaf eind september  in het aardedonker te vertrekken en in het donker weer thuis te komen ging tegenstaan. Ik wist dat het ruim vijf maanden zou duren, voordat er weer in het licht gefietst zou kunnen worden. Geen bemoedigende gedachte vond ik.

Maar nu, het is lente. Weliswaar nog onbestendig, maar ze is er wel! Verandering is de enige constante, had ik geleerd. Wat ben ik opgelucht dat de lente elk jaar wel weer opnieuw geboren wordt. Het maakt mij blij. Het voelt als de vrijdagavond met het gehele weekend nog voor me, of als de start van een vakantie met alle vrije tijd in het vooruitzicht. Ik droom weg over de eerste warme zonnestralen, de vele dagen buiten in onze beschutte zonovergoten tuin, de uren op terrasjes met vrienden, de sportieve avonturen buiten, kampvuur bij nacht. Ik doe mijn muts nog even op om mijzelf te beschermen tegen een overtrekkende heftige hagelbui. ‘Sun is gonna shine, I know, after the winter is gone I know’ , zing ik en fluister;

Lente, ik hou van jou!

LuistertipThe camel, Fred Freddies Drop

 

Gevraagd projectleider zeespiegelstijging 32/36 uur

De storm was na maanden beuken uiteindelijk uitgeraasd en gaan liggen. Veel losgeslagen spullen waren vastgezet of opgeruimd en gevaarlijke punten waren gemarkeerd met lange palen om aan te geven dat je hier met een afstandje omheen moet varen. De provincie Groningen en grote delen van het westen en midden van Nederland waren onder water gelopen. De meeste Nederlanders werden geëvacueerd en verbleven in opvangcentra in Zuid- Limburg en Duitsland. Ook waren er tentenkampen opgezet, want het was zomer en door de klimaatverandering steeds aangenaam warm weer. Dat laatste durfde niemand meer hardop als een voordeel te noemen. â€˜Zandzakken en dijkverhogingen helpen allang niet meer’, dacht ik en keek over het water wat eerst weiland was geweest.

Ik had de brief van Rutger Bregman, gericht aan alle Nederlanders gelezen. Net als zijn gratis boekje met de waterig blauwe kaft ‘Het water komt’. De informatie had mijn fantasie geprikkeld, alleen vroeg ik mij af hoelang dit nog fictie zou blijven. Het boekje geeft een krachtige waarschuwing af aan alle Nederlanders, dat in 2100 grote delen van ons land niet meer zullen bestaan als we nu geen drastische maatregelen nemen. Door de klimaatverandering en onze levenswijze (wereldwijd) zal de zeespiegel dramatisch stijgen. Het is niet een kwestie of het water komt, wel wanneer het water komt. Alle wetenschappers die Rutger heeft geïnterviewd zijn het met elkaar eens, dat als er niets gedaan wordt, we binnen 80 jaar een groot deel van ons land aan de zee hebben teruggegeven. Dat betekent dat kinderen die nu geboren zijn dit drama gaan meemaken. Dit betekent ook dat we nu internationaal onze verantwoordelijkheid moeten nemen. Er zijn nu nog mogelijkheden.

Ik nam een slok water en keek door het woonkamerraam naar het mooie weidse uitzicht over de weilanden en stelde mij voor wat er nu zou gebeuren, als de dijken doorbraken en de gemalen zouden stilvallen. Er zou een vloedgolf deze kant opkomen en de Waddenzee  ons huis overnemen. Afgelopen weekend las ik in de krant over hoge golven van vier meter die vanwege de harde storm langs de kust raasden. De nieuwe realiteit; herfststormen in de winter. De Elfstedentocht is ondertussen definitief verleden tijd. De commissie van oude wijze ijsmeesters opgeheven.

Ik ging ook eens op onderzoek op internet en kwam terecht bij Sybren met de bemoedigende achternaam Drijfhout en las dat hij onder andere was aangesteld bij het KNMI als projectleider ‘zeespiegelstijging’. Dit gaf mij een dubbel gevoel; aan de ene kant geruststellend dat er blijkbaar nu heel serieus wordt omgegaan met de dreigende klimaatverandering en aan de andere kant gelijktijdig ongerust, want wat weet de overheid en wij (nog) niet?

Het lijkt mij trouwens bijzonder om op een feestje te kunnen vertellen dat je werkt voor de afdeling zeespiegelstijging. Gelukkig hebben we steeds meer aandacht voor klimaatverandering, met veel dank aan onder andere Rutger Bregman en jonge actievoerders, zoals Greta Thunberg. We zullen allemaal moeten en vooral willen bijdragen aan deze grote uitdaging ipv een afwachtende lethargische houding.

Ik verwacht de komende jaren een veelvoud van projectleiders zeespiegelstijging en dacht alvast na over wat ik zelf zou kunnen bijdragen.

Luistertip: Water on the ground, Eric Clapton

Leestip: Het water komt, Rutger Bregman

Marriage Story

Afgelopen week kwam de film Marriage Story tijdens het tv programma DWDD voorbij. De journalist Fidan Ekiz nam ons met enkele fragmenten, in deze voor voor haar ontroerende film mee. De moraal was dat liefde blijkbaar niet altijd genoeg is voor het kunnen samenleven.

Zaterdagavond besloten we om deze film op Netflix te gaan kijken. In deze emotionele rollercoaster kwamen heftige gevoelens voorbij. Twee mensen die van elkaar houden en tegelijkertijd wegzakken in een heftige ego strijd met verschillende belangen. Ze raken ongewild steeds verder van elkaar verwijderd. Na een heftige periode van strijd en verbittering, ontstaat er uiteindelijk rust en een co-ouderschap. Je voelt dat ze ook nog steeds van elkaar houden, ondanks dat ze niet meer samen kunnen leven. Vooral het gemis van je kind riep allerlei herinneringen op aan mijn eigen scheiding met het uiteindelijke gedwongen parttime ouderschap. ‘S nachts droomde ik een gefantaseerd dochtertje van vrienden. Zij zat al uren ergens in een café aan een tafel te wachten op haar ouders. Alleen zij kwamen niet, omdat ze te druk bezig waren met zichzelf. Ik besloot naar het meisje toe te gaan, om haar op te halen.

Ik werd wakker van het huilen van de wind om ons huis en probeerde deze droom te duiden. Bij het opstaan vervlogen de beelden en maakten plaats voor de lome zondagochtend realiteit. Alleen het droombeeld van de langzaam omvallende oude appelboom uit onze tuin nam ik mee naar de woonkamer. ‘Ik heb de aangekondigde storm ‘Dennis’ blijkbaar geïntegreerd in mijn droom’, dacht ik en keek toch maar even in de tuin of onze mooie appelboom er nog stond. Gelukkig, hij stond er nog. Het pijnlijke gevoel van mijn droom inclusief herinneringen vergezelde mij nog een tijdje.

Uit lang vervlogen tijden kwamen flitsen van ruzies en discussies terug in mijn herinnering. Dit keer zag ik deze ‘film’ vanuit derde positie, ook wel helicopterview genoemd. Ik zag mijn kinderen, die aan de andere kant van de woonkamerdeur stiekem naar onze discussies aan het luisteren waren. Zij hadden mij ooit verteld dat ze naar beneden geslopen waren, omdat ze wilden horen waar deze discussies over zouden gaan. Wij hadden onze kinderen altijd buiten ons ‘gedoe’ gehouden, dachten we tegen beter weten in. ‘Mijn Ego’, dacht ik met een zucht en relativeerde tegelijkertijd dat het soms anders in het leven loopt dan gedacht en dat afscheid nemen daar vervolgens bij hoort. Gelukkig hadden we ook een lange serie aan gelukkige, mooie, ontroerende en avontuurlijke belevenissen gehad.

Op deze herfstachtige februari zondag, tijdens de laatste stuiptrekkingen van de geflopte winter, zat ik tevreden bij de houtkachel met mijn kopje koffie. De poes rekte zich eens liggend in de draaistoel uit en keek mij aan. Ik liet mij mede door de meditatieve klanken van Danit meevoeren naar een introspectieve staat en nam mij opnieuw voor om mijzelf en mijn partner vooral met geduld en nog meer liefde te benaderen. Ook als de dagelijkse verschillen in huishoudelijke opvattingen en andere overtuigingen mij zouden uitdagen tot te snelle geagiteerde reacties.

‘Niet voor niets had ik de film als ‘marriage state’ (of mind ) ipv ‘marriage story’ onthouden’, dacht ik met een glimlach en evalueerde daarmee gelijk mijn bijdrage aan onze relatie. De wereld ziet er voor jezelf en voor de ander zoveel prettiger uit als we niet overal gelijk op reageren en er iets van vinden. Naast introspectie met goede vragen aan jezelf, zou op z’n minst een ‘tien tellen momentje’ (of langer) inbouwen voor iedereen binnen elke relatie heel nuttig kunnen zijn. Dit levert al heel veel moois op en voorkomt veel ego gedoe.

Luistertip:Tatters, Lou Reed

Zingeving en veerkracht

Het boek ‘De zin van het bestaan’ van Viktor E. Frankl lag al lange tijd op mijn stapel nog te lezen boeken. Ik was er tot nu toe steeds met een boog omheen gegaan, omdat hij zijn concentratiekamp ervaringen daarin zeer gedetailleerd beschrijft. Ik zag er nogal tegenop om de tot in detail beschreven verschrikkingen van de tweede Wereldoorlog in het concentratiekamp te lezen. Ik visualiseer namelijk nogal fantasierijk. Daarnaast voelde ik mij ook een beetje ‘oorlogsverhalen moe’, ondanks dat ik wist dat hij een positieve boodschap had over overleven in extreme omstandigheden. Toch voelde het aan mijzelf verplicht om dit wel te doen.

Lot

Ik had namelijk vaker minder positief over mijn vader gesproken. Hoe hij er vroeger te weinig voor mij zou zijn geweest, weinig interesse in mij had getoond en andere uitingen van teleurstelling en frustratie. Helaas was hij al op jonge leeftijd (58) overleden. Ik was een jongeman van twintig jaar. Als hij oud had mogen worden, zouden we als volwassen zoon en vader samen wandelingen hebben gemaakt en ergens op een terras ook over vroeger hebben gesproken. Waarschijnlijk hadden we op milde toon onze gevoelens naar elkaar uitgesproken en een mooie band opgebouwd. Nu, tijdens deze stormachtige februari week moet ik weer veel aan hem denken. Zijn verjaardag kwam weer voorbij. Ik ben ondertussen even de tel kwijt hoe oud hij nu zou zijn geweest, ‘bijna honderd’ flitst het antwoord gelijk door mij heen.

Veerkracht

Ik ben pas na al die jaren een getypt verslag van mijn opa (zijn vader) over zijn belevenissen in gevangenschap tijdens de tweede Wereldoorlog aan het lezen. Mijn broer gaf het mij laatst mee. Bijzonder om na 75 jaar een in oud Hollands geschreven verslag uit het verre verleden te lezen. In zowel het boek, alsook uit het verslag van mijn opa spreekt de intense drive om verder te leven, de moed nooit op te geven en zelfs om zingeving uit erbarmelijke omstandigheden te halen, ook al lijkt het allemaal zinloos.

Vooral een doel en geloof hebben in de toekomst is cruciaal om door te kunnen gaan, aldus beiden. Mijn opa verlangde vurig naar zijn vrouw en kinderen en Viktor Frankl wou zijn levenswerk over zijn therapievorm afmaken. Zijn gehele familie was ondertussen al uitgemoord. Mensen die niet meer geloofden in een toekomst, gingen allemaal dood. Doordat de geest het opgaf in verbittering, ontgoocheling, of sarcasme, gaf het lichaam het ook op.

Zingeving

Van mijn opa en Viktor Frankl leer ik dat het niet alleen gaat over wat ik van het leven verwacht, het gaat ook om wat het leven van mij verwacht. Oftewel het leven zelf is al de zingeving, waar wij iets van mogen maken. Mijn vader was nog maar een jongvolwassene van twintig jaar, toen hij opgepakt werd en ondergedompeld raakte in het oorlogsgeweld met bijbehorende chaos, dood en verderf. Dit zal hem behoorlijk getekend hebben.

Familie

Ik las deze week het boek â€˜De nieuwe fiets’, van Dirk Jan Roeleven. Dirk Jan had zijn vader op z’n vijftiende verloren, geveld door longkanker. Hij had een innige band met hem. Dertig jaar na het overlijden van zijn vader komt hij tijdens een uitputtende fietsklim in de bergen van Italië zijn vader in de mist tegen. Zijn vader moedigt hem aan en hij beseft plotseling intens dat hij hem altijd gemist heeft. Daar op de top ervaart hij dat zijn vader er al die tijd voor hem was en altijd is, als hij dat wil.

‘Het leven is een mysterie en een grote puzzel, die ik niet kan oplossen’, besloot ik en concentreerde mij op de puzzelstukjes waar ik wel invloed op heb en die mij zingeving geven. In gedachten omhelsde ik innig mijn vader.

Luistertip:My father’s eyes, Eric Clapton

Verdriet en blijdschap

Vandaag rolde er een grote steen tot vlak voor mijn voeten. Het begon met een doodgewoon alledaags tafereel, een bezigheid bij een vriend, in zijn tuin. Hout ging door onze handen. De langzame glijvlucht van de blokken richting kar waar het steeds weer met een bonkend dof geluid tot zwijgen kwam. Hoorde ik een vogel stoppen met zingen? Zelfs de voorbijrazende motor met een diepe bromtoon verdween ook weer in geluidloze afzondering. Het werd stil en tijdens mijn vertragende voetstappen richting de deur via het speelse opspattende grind van het tuinpad, voelde ik het van ver weg al langzaam dichterbij komen.

Zingeving

Het cadeaupapier van het verlate verjaardagscadeau door hem verfrommeld, schonk daarmee dit meegebrachte boek de ruimte om zijn titel door mijn blikveld te laten vangen. ‘De zin van het leven’. Misschien was het mijn uitleg over het ‘ bijna einde door een hartaanval’ van de schrijver. Gingen we daarom bij het doodgewone kopje koffie met koekjes tafereel, richting gesprek over de doodswens van een bekende, een einde van een lang geleefd leven en een niet gewild einde van een passievolle jongere vrouw. Ze had nog graag geleefd, er waren zoveel plannen. Het gesprek ging over kracht om weer door te gaan en over rituelen. Ik liet de zin ‘het werd erg emotioneel toen hij de deksel van de kist definitief sloot’ op mij inwerken. Ik nam het mee bij het afscheid. Het bleef bij mij in de auto op weg naar huis. Bleef bij mij tijdens het buiten aangelegde tuinvuur. Mijn associatieve geheugen liet ongewild vergelijkbare herinneringen de revue passeren. Alsof ik hier even geen bewuste keuze in had. Beelden van een zakkende kist, de zwaai van de schep met aarde richting houten deksel waar het zijn eeuwige plek vond. Wij die de kist de kerk uitdroegen. Een deur die dichtvalt, een laatste gesprek, laatste aanraking. Beelden; geknipt en geplakt in onwillekeurige volgorde, inclusief het indringende geluid van kerkklokken en flarden van uitgekozen muziek.

Einde

‘De keuze om elkaar steeds weer op te kunnen zoeken, maakt afscheid minder erg, een oefening voor de ‘Grand finale’, filosofeerde ik. Het Einde, wanneer had ik het voor het eerst beseft? ‘ Gaan we allemaal dood’, vroeg ik als jongetje nogal geschokt door dit vage besef aan mijn moeder. ‘Dit zou nog heel lang duren’, zei ze ter geruststelling en het onderwerp werd gelijktijdig verzacht door een hoopvol vooruitzicht na dit leven. Mijn ouders behoren ondertussen al lange tijd bij onze geschiedenis. Ze zijn er wel en ook weer niet.

Verdriet en blijdschap

Het verdriet vond zijn weg naar buiten, daar buiten bij het vuur. Verder donker, verder stil. Ik glimlachte, want de serene yoga muziek die ik ‘plotseling‘ hoorde, bleek van mijn iPhone spotify te zijn, die nog steeds zachtjes aanstond. Het verdriet bleef eventjes, zonder afleiding, zolang als het blijkbaar nodig was. Ik besefte dat door het voelen van verdriet, je vooral ook blijdschap kunt ervaren.

Alleen vandaag even niet.

Ik brandde een kaarsje voor diegenen die ik zo mis en ik stak een kaarsje aan voor al diegenen die hun geliefden moeten missen. Ik rolde de steen weer op z’n plek.

Luistertip: Fix you, Coldplay

Intuïtie

Vandaag besloot ik opnieuw om beter naar mijn gevoel, ook wel intuïtie genoemd, te gaan luisteren. Talloze voorbeelden hiervan had ik in mijn leven al gehad. Desondanks verwaarloosde ik toch weer dit prachtige en krachtige instrument wat verscholen zit in ons onbewuste. Natuurlijk kende ik allang de gegevens. Uit alle onderzoeken op dit gebied blijkt dat alle belangrijke beslissingen altijd vanuit je gevoel worden genomen. Ideaal is natuurlijk een fijne samenwerking tussen je ratio en gevoel. Helaas kunnen we hierin ook behoorlijk verzanden. Vooral als de twijfel toeslaat en de lijstjes van van de voors- en tegens al verschillende keren zijn doorgenomen. De goedbedoelde adviezen brachten je ook niet verder, omdat iedereen wel weer een andere mening had. De coach zette je wel aan het denken, maar jij bleef zelf steken op cognitie niveau, omdat je ratio steeds de baas bleef. Of je was al sterk intuïtief ontwikkeld, echter alleen voor anderen, ten koste van jezelf. Herkenning?

Een voorbeeld

Gelukkig bleef mijn intuïtie al die tijd geduldig bij mij aankloppen en gaf mij keer op keer bewijzen van de grote voordelen om naar dit interne gevoel te luisteren. Ik begin met een klein voorbeeld; mijn ochtendritueel gaat meestal vrij ontspannen. Ik sta ruim op tijd op, zet een lekker sterk Italiaans bakkie koffie met mijn percolator en na het genietmoment volgen de acties van yoga achtige capriolen, ontbijt klaarzetten, gezinsleden wekken etc. Uiteindelijk pak ik alle spullen en we begeven ons naar de auto. Vaak negeer ik toch het gevoel als er een keer iets niet klopt en wat blijkt dan altijd later; ik was een telefoon of sleutels vergeten….

Mexico

Een ander voorbeeld van selectieve informatie reductie was toen we in een café ergens diep in Mexico waren beland. We spraken de taal niet en hadden bij de mevrouw een bord eten en een biertje besteld. Verderop zat een groepje mannen die ons een rondje bier aanboden. We sloegen het beleefd af en ze bleven aandringen. Het voelde niet goed. Iets zei me dat deze mensen niet te vertrouwen waren. (Alle informatie over gezichtsuitdrukkingen en interpretaties liggen keurig gerangschikt in mijn geheugenbank, klaar om elke situatie te kunnen inschatten.) Het was heel goed dat we niets hadden aangenomen, want de vrouw legde na het vertrek van de groep mannen in steenkool Engels uit, dat zij op deze manier toeristen afpersten, door eerst iets aan te bieden en even later hun rekening door de toeristen te laten betalen, of ze dronken te voeren en later te beroven. Mijn intuïtie had mij gewaarschuwd om afstand te houden en gelukkig had ik ernaar geluisterd.

Oordelen

Intuïtie is wel totaal iets anders dan oordelen. Want als we in een fractie van een seconde een oordeel vellen, dan is de kans groot dat we ons laten leiden door onze stereotypen en vooroordelen. Intuïtie gebeurd ook in een ‘split second’, echter lukt vooral vanuit een open Mind en ontspannen houding. Drukte, haast, stress, onderdrukken voor een deel de toegang tot je intuïtie. Wel is het belangrijk om na de intuïtieve situatie of de waarschuwing bewust te evalueren of er nog werk bij jezelf te doen is.

Bijvoorbeeld toen ik jaren geleden met bibberende stem en knikkende knieën toch maar de klus weigerde om een praatje te houden op een congres waar 500 mensen in de zaal zaten. Mijn gevoel had gelijk dat ik het toen absoluut niet moest doen, (misselijk gevoel, maagkrampen) echter besloot ik om mijn spreekangsten en beperkende overtuigingen eens onder ogen te zien en te gaan oefenen met het houden van praatjes voor gezelschappen en nu vind ik het leuk om te doen.

Recept

Ik besloot opnieuw om weer meer gebruik te gaan maken van mijn intuïtie. Mijn recept hiervoor is om overdag de volumeknop van mijn irritante zorgelijke, betweterige stemmetjes lager te zetten als het nergens toe leidt, elke dag enkele minuten mediteren of ontspannen ademhalingsoefeningen te doen en voor het slapen gaan mijn actuele vraag te stellen, om het vervolgens los te laten en te vertrouwen dat het antwoord zich binnen enkele dagen of op de voor mij juiste tijd zich zal aandienen.

Waarom moeilijk doen als het veel makkelijker kan? En oh ja, let op de tekens.

Ontspannen dag gewenst.

Luistertip Weightless, Marconi Union

In de trein

Afgelopen week nam ik de trein naar huis. Op zich niet heel bijzonder, want dat doe ik wel vaker. Helemaal conform de NS reclame dat reizen met de trein zo ontspannen is, liep ik in een tevreden gemoedstoestand naar het station. Ik had mij ooit voorgenomen om mij nooit te haasten om een trein te halen. Vooral om haastige ‘Cortisol stress’ taferelen te voorkomen die toch zinloos en zelfs gevaarlijk kunnen zijn.

Neem de situatie dat bij de ontspannen wandeling naar het station ik op een klok zie dat de eerstvolgende trein over vijf minuten gaat. Even voel ik een impuls om over te gaan in snelwandelen, alleen verdwijnt daarmee acuut het relaxte gevoel. Ik vertraag en geniet bewust van de ontspannen wandeling. ‘Dan had ik maar eerder moeten vertrekken en waarom haasten?’, gaat door mij heen.

Trein

Aangekomen bij het perron, komt de trein er toch al aan. Ik stap in en binnen luttele minuten stroomt de trein vol met passagiers. Het groepje middelbare scholieren bestaat vooral uit jonge meisjes en enkele jongens van naar schatting dertien jaar. De meiden zijn een kop groter dan de jongens. De schooltas van een jongen is nogal uit verhouding met zijn tengere postuur. Ik hoor enkele meisjes overleggen, of ze de andere trein kunnen halen. Blijkbaar zitten ze in de verkeerde trein. In Sauwerd stappen ze uit om de kruisende trein alsnog te missen.

De trein vertrekt weer. Het is donker en ik zie, geholpen door de verlichting van de coupé, via de weerspiegeling in het raam tegelijkertijd mijzelf en de contouren van de groep achtergebleven scholieren op het verder verlaten perron. â€˜Ik ben blij dat ik warm binnen zit’, denk ik en verdring opkomende gedachten aan het zien van een oudere man in het raam. Dit beeld blijkt behoorlijk anders dan mijn eigen beleving over mijzelf. Ondertussen boemelt de trein op ‘oude mannen’ snelheid zich een weg door het Hoogeland.

Even later stopt de trein en Bedum blijkt plotseling Winsum te zijn. Ik schrik op uit mijn wegdoezelingen en mijn lichaam reageert eerder dan mijn besef, dat het beter is om uit te stappen. ‘Shit, verkeerde trein genomen‘, mopper ik en kijk tegen beter weten in of ik een andere trein zie staan. Het station is leeg, het is donker, het is koud. Het is winter.

Dokkum

Ik herinner mij opeens weer die dag in een zomer, fietsend met een vriendje langs de Dokkumertrekvaart op weg naar zijn oma. Kletsend, lachend, naast elkaar fietsend, totdat er plotseling vanuit het niets van achteren een auto ons schampte en wij beiden met fiets en bepakking in het diepe water van de vaart lagen. Het water was koud, het was enkele seconden donker. We waren met fiets en bepakking ondergeduwd in het donkerbruine water. Het besef kwam pas bij het weer boven water uitkomen, happend en proestend naar lucht. De automobilist was doorgereden. Gelukkig was niemand gewond geraakt. Met natte kleding en het kroes nog op ons hoofd klommen we, geholpen door voorbijgangers, via de steile beschoeiing weer naar het asfalt. Kletsnat fietsten we de laatste kilometers naar Oma in Dokkum.

Acceptatie

‘Een half uur wachten in Winsum, een half uur wachten in Sauwerd, voordat ik weer op het juiste spoor zit’, reken ik uit. Ik besluit tot acceptatie en kan vanaf dat moment weer in dezelfde ontspannen staat als bij vertrek verder reizen. In de Arriva trein wil ik mijn verhaaltje wel even met een medepassagier delen, echter het is doodstil. Iedereen zit voorovergebogen, diep verzonken in contact met zijn telefoon of achterover leunend met ‘oortjes’ in te luisteren naar wat het device op dat moment aanbiedt. ‘ Kan ik dit ook positief omdenken?’, vraag ik mij af en verlang even terug naar andere tijden.

Luistertip:Stop this train, John Mayer