Informatie

‘Wist u dat Vlieland tot 1942 bij de provincie Noord Holland behoorde’, vraag ik de mevrouw van de informatiebalie. Ik besef dat het een tricky openingszin is richting de infobalie mevrouw. Ze heeft nogal een strenge uitstraling, wat nog eens versterkt wordt door het statige marineblauwe pak. Het is een uitstraling die op betrekkingsniveau aangeeft om vooral niet (met haar) te dollen. Mijn opmerking in vragende vorm balanceert gedurfd tussen vraag en mededeling en het is maar een dunne lijn richting het gevoel niet serieus genomen te worden. Zij kijkt mij met een mengeling van verbazing, verwardheid en lichte ergernis aan. Ik vraag mij af welke emotie gaat winnen en of er een samenvattend woord is voor deze drie losse aanduidingen. ‘

‘Wat kan ik voor u doen’, zegt ze beroepsmatig beleefd. Deze aardige zin valt in het water door haar scherpe intonatie. Dit gesprek is nu al failliet besef ik. Vredelievend zeg ik dat ik nu meen te begrijpen dat het dus alleen om informatie gaat met betrekking tot de boot- reis. ‘Ook bijvoorbeeld voor een aspirientje’, zegt ze nu meer bereidwillig (?) terwijl ik weer richting bankjes loop.

Weekend Vlieland 

Het is vrijdagmiddag en we zitten op de boot naar Vlieland.

Vier vrienden van de vijftallige vriendengroep ‘Mannen Onderweg’ nemen plaats in het knusse bankjes gedeelte achter de infobalie.

Deze balie intrigeert ons. Er zijn verder geen aanwijzingen. Alleen de kale rechthoekige infobalie met het bordje informatie en de strenge mevrouw achter de computer in haar marineblauwe pak. Ze heeft een computer waar ze op kijkt, een microfoon en er hangt boven haar een tv scherm. Deze laat ons reclame zien. Waarschijnlijk alleen over de boot (reis) en af en toe verschijnt er realtime waar de boot zich tussen vaste wal en Vlieland bevindt.

Engel

Ik sluit even mijn ogen, verscholen achter de krant. Want vier mannen voor een lang weekend en bijna 24/7 bij elkaar kan naast heel erg gezellig ook nogal wat energie vragen. Ik voel dat ik wegglijd richting een kabbelende droomtoestand. ‘Er staat een engelachtige verschijning achter de informatiebalie. Ze strijkt haar prachtig lange goudblonde haar gracieus naar achteren en zet vervolgens de microfoon aan om ons liefdevol en met een fluweelzachte stem te verwelkomen op deze bijzondere boottrip.

Onze blikken kruisen elkaar een kort moment, waarop ze innemend naar mij glimlacht en toevoegt dat we vandaag speciale gasten aan boord hebben.

Ze wenst ons allen en in het bijzonder de vriendengroep ‘Mannen onderweg’ een fijne ontspannen reis en alvast voor straks een heel bijzonder en prettig verblijf’.

Ik kijk even verbaasd om mij heen of anderen ook van slag raken, want deze verschijning is zo oogverblindend mooi en haar stem hemels. ‘Dit is niet normaal, deze liefdevolle verschijning kan niet van deze wereld zijn’, besluit ik. Als ze zich even omdraait zie ik op haar gracieuze rug toch geen engelen vleugels. Maar ik vermoed toch dat ze niet van deze wereld is.

‘Of zie ik dit als enige’, vraag ik mij in vervoering geraakt af, want iedereen aan boord lijkt met zijn of haar aandacht bij gewone aardse zaken, zoals eten en drinken, de krant of een tijdschrift, in gesprek met elkaar of verdiept in de eigen telefoon.

Al is dat laatste gelukkig ver in de minderheid. Ik vind het namelijk vaak zo’n hoog sneuheidsgehalte als mensen met elkaar uitgaan en vervolgens vooral langere tijd naar het eigen scherm staren in plaats van in contact met elkaar te zijn.

Staren

Ik besef dat ik nu ook naar haar aan het staren ben. Weliswaar niet naar het scherm van mijn telefoon, maar naar de hemelse verschijning achter de informatiebalie.

Ik zit behoorlijk dicht bij haar in de buurt en kan haar naam op het naambordje lezen. Angelique staat er. Dat klopt helemaal, want haar naam betekent bode van God. Ik zit dus goed met mijn denkrichting richting Engel.

Mysterie 

Er is hier op de boot naar Vlieland iets bijzonders aan de hand en niemand schijnt het door te hebben.

Als in een trance loop ik naar de balie en vraag of ik iets mag vragen. ‘Uiteraard’, zegt ze met een innemende glimlach. Haar stem is nog melodieuzer nu ik op nog geen halve meter van haar afsta met alleen nog de informatie desk tussen ons in.

‘Over welk onderwerp zou je meer informatie willen hebben Tonie’, vraagt ze en buigt zich nog iets verder naar mij toe. 

‘Je doet me opeens zo denken aan mijn vriendin’, hoor ik mijzelf in een soort tranceachtige toestand zeggen. ‘Wat is de betekenis daarvan en waarom lijk jij zoveel op haar’? 

‘Dit is mijn boodschap vandaag voor jou Tonie. Besef waar het vooral om gaat’. ‘Liefde is puur en ook breekbaar’. 

Ik vouw de krant op en stuur een lief berichtje naar mijn lieve vriendin en bied de mannen aan om koffie te gaan halen.

Luistertip: Angel, Sarah McLachlan https://youtu.be/i1GmxMTwUgs?si=pJsAVfjSxm4BXivM

Quote: And the winner is LOVE