Stilte

Ik had mij voorgenomen om vanaf het weekend het sporten weer gedegen en met meer structuur op te pakken. Na de Ventoux fiets ervaring en de nacht wadlooptocht ervaring was mijn bioritme een beetje in de war geraakt. Ik voelde mij erg moe en had een soort van sport pauze ingelast.

Ondertussen had ik namelijk steeds beter geleerd om naar signalen van mijn lichaam te luisteren. Vooral had ik behoefte aan rust en ook aan stilte. Nu was dit laatste prima te organiseren, want ik was een tijdje alleen thuis. Het weekend begon net en er waren bewust geen afspraken gepland.
Alleen de piepjes van mijn iPhone herinnerden mij aan de wereld om mij heen. Ik had hier zelf een groot aandeel in, want in mijn zelf gekozen retraite zocht ik toch contact via appjes met de buitenwereld. Appen is contact en toch ook weer niet, want de geschreven teksten over en weer leidden steeds weer tot een vorm van stilte, vergelijkbaar met een haperend gesprek. Hoe anders is het om in elkaars nabijheid te zijn, waarbij stiltes en conversatie zich in vloeiende golf bewegingen afwisselen. Ik heb het dan over conversaties met mensen waar je energie van krijgt. Sommige conversaties gaan als een tsunami in één richting, of er is in het geheel geen stroming.

Ik moest denken aan die keer dat mijn vriendin en ik uit eten waren in een restaurant op het Hogeland waar we nagenoeg de enige gasten waren. Het was er nogal stil. De eigenaar was vanwege ziekte van zijn personeel alleen, regelde de keuken en bediende ons en het ouder echtpaar een tafel verderop.
Door het ontbreken van enige verbale vorm van conversatie bij deze tijdelijke buren, gecombineerd met het ontbreken van sfeervolle muziek en andere gasten werd het geheel door ons enigszins als sfeerloos ervaren.
Ook niet echt behulpzaam voor de sfeer, was de beeldende uitleg van de eigenaar, hoe zijn medewerker zijn vingers die middag tussen een snijmachine had gekregen. Op dreef vertelde hij over al het bloed op de vloer en tegen de voorheen smetteloos witte betegelde muren in de keuken. We waren zo snel als mogelijk weer vertrokken. De beklemmende stilte en het ontbreken van een positieve sfeer gingen voor ons niet samen.
Vandaag viel mij op hoeveel geluiden er nog aanwezig zijn tijdens stilte. Bij het rondje joggen hoorde ik vooral het geluid van mijn voeten op het grindpad. De wind beroerde hoge maisstengels en vogels zongen hun eigen verschillende verhalen. Verrassend trouwens hoe dit allemaal bij elkaar nog steeds heel goed klinkt. De voor mij irritante mug ging een eindje met mij mee. Ik vroeg mij af of absolute eigenlijk wel bestond.
Het was prima, bij mijn ‘tuin stilte’ horen vele natuur geluiden. ‘De wens tot stilte is vooral ook afhankelijk van stemming en context’ concludeerde ik en las verder in mijn boek.
De zon bereikte langzamerhand de horizon en ik vroeg mij of of de ondergaande zon wel zo geluidloos verliep als wordt ervaren.‘Niets is wat het lijkt’, bedacht ik mij en staarde toen het al donker was geworden naar de sterren, een zicht van altijd minstens vier jaar geleden.
Ik las verder in mijn boek en bleef steken bij de passage; ‘ Alles was gezegd; ze keken elkaar aan en de veelbetekenende stilte nam het einde van de conversatie over’.
Meditatiemuziek Stilte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s