Categorie: 2021

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware.

2. I wish I hadn’t worked so hard.

‘Als ik straks met pensioen ben, gaan we  reizen en nemen het ervan’, zei mijn vader tegen mijn moeder.  Op zijn 58e overleed hij plotseling.

Hij had lang en hard gewerkt, eerst als zelfstandig ondernemer met te lange werkdagen en later als conciërge bij de rijksuniversiteit Groningen. 

Balans

Hoe mooi is het als je werk tegelijkertijd naast inspanning, ook ontspanning kan zijn. Sommige mensen hebben een hobby en dat is hun werk. Anderen hebben werk en gebruiken weliswaar hun talenten, echter zonder passie.

Ik maak onderscheid tussen het hebben van een beroep en een baan. De eerste kies je voor en de laatste heeft vooral ten doel om een inkomen, vrijheid en zekerheid te hebben ingekocht.

Want je betaalt altijd een prijs voor je keuze. 

Er zijn talloze redenen te bedenken waarom mensen te veel en te hard werken. Uiteindelijk is het slecht voor je gezondheid, je relaties, je stemming. 

De werkvoorraad en bijbehorende stress, zoals we dit in onze huidige prestatie en consumptie maatschappij hebben afgesproken, zal er altijd zijn. Totdat we andere waarden en normen stellen. Andere keuzes gaan maken. Gelukkig kun je zelf altijd keuzes maken.

De spijtoptanten beseften wat ze hadden gemist door vooral hun aandacht te hebben geschonken aan ‘met name het werk’. Niet dat er iets mis is met ‘ervoor gaan’, met passie je ding doen. Vraag jezelf regelmatig af, gaat het in een flow? Zorg ik goed voor mijzelf? Kan het ook anders? Oftewel luister ik naar mijn lichaam en hart ipv alleen naar mijn hoofd. Laat ik iets liggen, wat ook belangrijk is?

Vroeger

Ik bladerde door het fotoalbum. Zover weg en toch heel dichtbij, omdat tijd zo relatief is. 

Nog steeds ben ik blij dat ik in de periode toen de kinderen kwamen, besloot om een langere tijd parttime te gaan werken, om zoveel mogelijk bij mijn jongens te mogen zijn.

Met een glimlach denk ik terug aan de wandelingen met de oudste in de kinderwagen, om hem te helpen bij het heerlijk wegdommelen op het ritme van deze vijftiger jaren vintage ‘Mercedes’ kinderwagen in de frisse buitenlucht. De fietstochtjes met de driewieler, meegenomen kopje koffie bij de zandbank, met beide jongens op de fiets voor een klein flierefuiterig tochtje op een voor mij speciale doodnormale maandagmiddag. Of later tijdens de eerste lagere school jaren, dagelijks om 1500 uur op het schoolplein om ze op te vangen. Halen en brengen bij vriendjes of gewoon een beetje rondhangen. Dank ook aan mijn selectief geheugen, die de herinnering vooral zonnig laat zijn.

‘Alarmschijf’

Ik las in de krant het bericht van de vakbondsman. Hij zou net afzwaaien. Ik stelde mij het volgende voor; veel en hard gewerkt, stress, focus, overwinning en verlies, volharding, late uren met een snelle hap, borrel en sigaret. Gegroefd gelaat, lange jaren, maanden, weken, dagen hard gezwoegd om het pensioen voor zijn achterban goed te regelen. Hoe wrang dat hij op zijn 67e plotseling zelf overleed. 

Omdat waarden (dat wat je heel belangrijk vindt en je naar wil leven) ook onderhevig zijn aan de fases van je leven, was daar opeens als een ‘top veertig alarmschijf’ vanuit het niets de waarde RUST in mijn top vijf met een harde dreun neergekomen en eiste haar plek ergens tussen de winnaars op.

Daar stond ze en vroeg met neonletters om aandacht. Ik sloot mijn ogen voor het felle licht en werd meegenomen naar het nog onaangeraakte veld van de vele eventuele mogelijkheden op het kruispunt van vandaag. 

Luistertip: Friday, JJ Cale https://www.youtube.com/watch?v=Tdzlop4p0vc

Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

Vorige week besprak ik de spijt van stervenden over verwaarlozing van waardevolle contacten. Dit keer gaat het over het (niet) uiten van je ware gevoelens en de spijt hierover bij het terugkijken naar je eigen leven. Gelijk dacht ik hierbij aan de verschillen en overeenkomsten van emoties en gevoelens. Aan de positieve en de meer belemmerende kanten. ‘Gevoelens zijn geëvalueerde emoties’, dacht ik en besloot dat ik hiermee wel de kern te pakken had. 

Persoonlijke groei

‘Welke spijt zou ik hebben’, overdacht ik en dacht in eerste instantie juist aan die keren dat ik mij ‘had laten gaan’, oftewel aan het ongenuanceerde uiten van mijn emoties of liever frustraties aan de hand van ‘ego trickers’ waar niemand echt wat aan heeft. Ook wel een ‘peuter bewustzijn’ genoemd, waarin de korte termijn behoeften nog mega groot zijn. Waarschijnlijk zijn er maar weinig mensen die daar echt helemaal  los van kunnen komen. Enkele ‘verlichte’ personen daargelaten, al zijn er (nog) niet veel van. ‘Welkom in de wereld van persoonlijke groei’, zei ooit coach Bouke de Boer tegen mij en hij voegde eraan toe dat het leven er misschien niet perse leuker, maar wel eerlijker van werd.

Doet het er werkelijk toe

De vraag tijdens een amygdala aanval (vechten, vluchten, bevriezen) van geraakt, gefrustreerd of andere onderdompelingen in het soms te diepe moeras van emotionaliteit zou het volgende kunnen zijn: ‘Is dit echt heel belangrijk voor mij’? De realisatie dat jij altijd een mega onderdeel bent van datgene wat buiten je gebeurd, is ook zeer helpend. Durf je in de spiegel te kijken?

Uitspreken van je ware gevoelens

De andere kant van spijtigheden gaat over het niet hebben uitgesproken van ware (mooie) gevoelens voor de ander.

Ondanks dat mijn ouders emotionele mensen waren, werd er in mijn herinnering thuis niet of nauwelijks over gevoelens gesproken. Als student besloot ik het roer om te gooien en sprak tijdens mijn bezoekjes aan mijn moeder (mijn vader was helaas al overleden) soms uit dat ik van haar hield. Meestal was dit bij het afscheidsritueel, waarbij ik tijdens de hug met zoen het spannende ‘ik hou van je’ uitsprak. Ook al voelde het eerst een beetje ongemakkelijk, toch voelde het ook fantastisch, want hiermee ontstond een prachtige wisselwerking. ‘Ach kind, ik hou ook heel veel van jou en jullie allemaal’, zei ze met  hoorbare en zichtbare ontroering.

Ik vertelde dit afgelopen weekend tijdens het gezellig samenzijn met vrienden. Zij had nl ook net haar ouders via de telefoon de ‘ ik hou van jullie’ boodschap gegeven. ‘Het raakt je’, constateerde de vriendin. 

‘Laten we de wereld overspoelen met liefde’, zei ik. Te beginnen met het uitspreken van waardering en liefde voor jezelf en vervolgens de ander. Het mag veel en veel meer, het mag makkelijk en gewoon worden om uit te spreken. ‘ Soldiers of love’, dacht ik en zocht het nummer op.

Luistertip; Bhaj man meer, krishan, Niriman Kaurhttps://www.youtube.com/watch?v=5HhR6T6iAmE

Leestip: https://boukedeboer.nl

(Een reeks geïnspireerd door het boek ‘top five regrets of the dying’ van Bronnie Ware) 4. I wish I had stayed in touch with my friends.

Vorige week besprak ik spijt nr. vijf over het jezelf (niet) gunnen van geluk. Dit keer gaat het over (stervende) mensen die spijt hebben dat ze vrienden hebben verwaarloosd, vriendschappen failliet hebben laten gaan. Mensen die terugkeken aan het einde van hun leven beseften dat de tijd  met vrienden heel waardevol was geweest, of liever gezegd mede hadden gezorgd voor onder andere veel liefde, inspiratie, diepgang, humor en gezelligheid. Hiermee had het ook bijgedragen aan hun zingeving, over datgene waar het uiteindelijk over gaat. Ik keek op het internet naar onderzoeken over vrienden en familie. Vrienden kies je en familie heb je. Misschien een ‘open deur’; onderzoek wees uit dat mensen met vriendschappen niet alleen gelukkiger waren, ze waren over het algemeen ook gezonder.

Eenzaamheid

We zijn sociale wezens en hebben elkaar nodig. Uit hetzelfde onderzoek lees ik dat eenzaamheid nog dodelijker is dan roken. Ook al lijkt het mij wel heel lastig te onderzoeken, ik kan mij wel voorstellen dat eenzaamheid tot allerlei akeligheden kan leiden, gecombineerd met gevoelens van uitzichtloos lijden. Het voluit kunnen nemen van je leven met alle ups en downs is alleen mogelijk met waardevolle contacten. Tenminste, dat geldt voor mij. Iedereen is weer anders, ook ten aanzien van de behoefte aan contact. Het gaat ook meer om kwaliteit van contact, dan om de kwantiteit.

Terugkijken

Ik schreef eerder over mijn vriendschap (21 februari 2019: twee vrienden) met een jeugdvriend en het lijkt erop, nu we al meer dan veertig jaar bevriend zijn, dat we altijd vrienden zullen blijven, oftewel elkaar oud zien worden, als het ons gegeven is. Soms loopt het anders. De vriendschap begint te knellen, omdat je eigen pad niet meer bij deze vriendschap past. Ik ging eens ‘graven’ in mijn eigen verleden en herinnerde mij vroegere vriendschappen die langzaamaan uitgedoofd waren. Er was niet bewust een laatste ontmoeting geweest. Hoe mooi is het als je met liefde en een glimlach terug kan kijken, hoe je een tijd ‘samen op hebt getrokken’. Met elkaar genoten en van elkaar geleerd.

Aktie

Mijn eigen voorbeeld van spijt, heb ik gelukkig alweer een paar decennia geleden kunnen rechtzetten. De mooie vriendschap werd abrupt stilgezet door een groot meningsverschil en er volgde vervolgens een onrustige ‘stilte’. Deze zou uiteindelijk bijna tien jaar duren. Eerst vanuit overtuiging en later werd het een houding van ‘omdat het nu eenmaal zo gelopen is’. Tot het moment dat we elkaar bij die prachtige ‘wake up call’ weer vonden en gelijk doorgingen waar we gebleven waren. Een mooi voorbeeld van een inspirerende vriendschap, vermengd met humor en speelsheid. Wat ben ik dankbaar voor die actieve stap, waardoor we nu alweer ruim twintig jaar ‘samen op trekken’ en belevenissen delen in plaats van een palliatieve vriendschap waarbij je op het allerlaatste moment nog iets herstelt om vervolgens alleen nog maar vooral samen terug te kunnen kijken. Al is een stap nemen altijd heilzaam, ongeacht het tijdstip in je leven.

Met wie wil jij (weer) actief ‘vooruit kijken’?

Luistertip: Friends, The Carters (Beyoncé)https://www.youtube.com/watch?v=ih0srx5qz2s

5 ‘Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund’.
Afgelopen week las ik een artikel van de kunstschilder Egbert Modderman. Hij citeerde een prachtige quote van de Romeinse filosoof Augustinus: ’Heb lief en doe wat je wilt’.
Prachtig en zo waar, want als je vanuit liefde doet wat je wilt, zorg je goed voor jezelf en de ander.
Soms komen belangrijke zaken via verschillende wegen samen. Ik had onlangs het boek van Bronnie Ware gelezen en nam mij voor om haar inventarisatie van de ‘top five regrets of the dying’ bij langs te lopen.
Op nr. vijf staat ‘Had ik mijzelf maar wat meer geluk gegund’.
Gelukkig ben ik niet stervende en hoop nog een tijdje mee te gaan. ‘Altijd goed om tussentijds even stil te staan en te evalueren bij dit onderwerp’, dacht ik en begon mijn leven tot nu toe langs te lopen en te scannen op het mijzelf gunnen van mijn eigen geluk.

Eigen kompas

Ik vroeg mij af wat is het belangrijkste in mijn leven tot nu toe was geweest en steeds had het met liefde te maken. Misschien was ik mij niet altijd even bewust van mijn waarden geweest. Nu ik ze regelmatig opschrijf, word ik alleen maar bevestigt dat ik heel wat gelukkige momenten heb gehad en nog altijd heb. Waarden zijn namelijk je intern kompas om vanuit zingeving te beseffen wie je bent en wat belangrijk voor je is. Dit om van daaruit keuzes te kunnen maken wat je wilt doen met je kwaliteiten in jouw leven.
Geluk is in mijn optiek niet een constante staat van euforie. Gelukkig zijn is ook het kunnen en durven accepteren van pijn en verdriet en andere emoties binnen mijn (gelukkige) leven.  Ook wel eens veerkracht genoemd.
Mijn grote voorbeeld Leonard Cohen schreef zo meesterlijk en hoopvol ‘there is a crack in everything, thats how the light gets in.

Zorg goed voor elkaar

Ik denk dat iedereen heel goed het verschil aanvoelt tussen primaire emoties versus secundaire emoties. Bij de eerste voel je compassie, terwijl je bij het andere blijft hangen met kans op gevangenschap richting chronisch klagen, chronisch slachtoffer zijn of chronisch alles en iedereen willen redden. (Behalve jezelf)
Soms komt er iets in je leven voorbij wat echt helemaal ruk is, of intens verdrietig en het uiten van je emoties (ook met anderen) werkt dan helend en soms heeft het ook nog wat meer tijd nodig.
En ohja, elkaar eens troosten, of een arm om de schouder van de ander leggen is ook heel tof.

Luistertip: Leonard Cohen: Anthem

Ik ben in het bezit van twee mobiele telefoons. Eentje voor mijn werk en de andere voor privé gebruik. Dit werkt heel prettig voor mij, het helpt bij mijn balans van inspanning en ontspanning, werk en vrije tijd.
De tijd dat het ‘druk hebben’ bewondering kreeg ligt gelukkig steeds meer achter ons. We bewegen ons meer richting verhoging van het ‘sneuheidsgehalte’, als iemand ‘drukdrukdruk’ roept.

Ook al word je bij sommige werkgevers nog geacht om ‘er te volledig voor te gaan’, zonder aandacht voor je eigen balans, er is een hoopvolle paradigmashift gaande. Het besef ontstaat steeds meer dat een ontspannen, uitgeruste, energieke medewerker veel meer betekenis kan toevoegen aan zichzelf en het bedrijf. Een gezond leefstijl beleid en aanbod wordt door werkgevers steeds meer omarmd, ook vanuit het idee van duurzame inzetbaarheid, plezier en zingeving.

Balans

De wereld ontwikkelt zich vele malen sneller, dan dat de mens evolueert. Onze hersenen zijn simpelweg nog niet ingesteld op de oneindige hoeveelheid informatie (prikkels) die we dagelijks aangeboden krijgen. We kunnen het niet allemaal verwerken en bijhouden. Hiermee worden we sowieso gedwongen om keuzes te maken. Doen we dat niet, dan ontstaat er kortsluiting met kans om via allerlei stressoren chronische klachten te ontwikkelen met kans op uitval voor langere tijd op verschillende levensdomeinen.

Ik dacht aan de kracht van taal en herhaling om de boodschap mee te helpen over te brengen. Om bewustwording te creëren tav de mate van je eigen stress, ontspanning en effectieve spanning. Om bewuste keuzes te kunnen maken.

Afgelopen week kwam de volgende quote weer eens aan mij voorbij,  ‘als je nee zegt tegen een ander, zeg je ja tegen jezelf’. Een mooie herkadering en bewustzijnscheck’, dacht ik en trok het hiermee nog meer richting gezond en assertief zelfvertrouwen.
Ik heb altijd een simpel voorbeeld van ‘haast’ ten koste van mijzelf onthouden; als jonge hulpverlener zei ik bijna tegen alles ‘ja’, met als gevolg dat mijn caseload mbt aantal cliënten bijna alleen bestond uit mensen met ingewikkelde problematiek. Daarbij kwam dat de meesten ook nog eens niet op hulpverleners stonden te wachten. We noemden dit ‘bemoeizorg’ door de uitdaging van contact maken wel aan te gaan. Uiteindelijk lukte dit bijna altijd, iedereen wil namelijk gehoord en gezien worden. Mijn les was dat het soms tijd nodig had, het hoeft niet snel.

Metaforen
Soms werken beelden en geluiden duizend maal sterker; ik rende de  wenteltrap op richting mijn werkkamer, dossier onder de arm. Het geluid echode in de holle ruimte via mijn stampende voeten op de ijzeren traptreden.
Plotseling bleef ik staan, alsof ik van buitenaf daartoe opdracht kreeg. Het was stil. Er was niemand, alleen ik, de trap en het dossier. ‘Waarom loop ik eigenlijk zo gehaast ‘, kwam naar boven. Dit inzicht moment en beeld zal ik altijd bij mij blijven houden, als ik weer eens richting valkuil struikel.
Ook taal kan heel krachtig zijn; ‘ Vandaag geen activiteiten meer’, geeft mijn iPhone aan. Ik denk uiteraard dan juist wel aan activiteiten, echter deze heeft voor mij een positieve connotatie. En toch geeft het rust, dankjewel. Ik hoef even niets meer en mag wel.

Luistertip:, Barry WhiteRelaxtothemaxtps://www.youtube.com/watch?v=KvehFU_YlzE
Overdenkingen: kun je de verantwoordelijkheid bij de ander laten wat van die ander is?
Kun je verantwoordelijkheid voor jezelf dragen, ipv alleen voor de ander?

Nostalgie
Op het moment van schrijven zit ik bij het open haard vuur bij te komen van een weekendje schaatsbeleving.
Ik had mij net, tijdens het zondag namiddag sauna ritueel, letterlijk gewenteld in de sneeuw. Het viel mee. Ik ben niet zo’n kou liefhebber, alleen bij een bovenmatig verhit lichaam, wil ik wel even naakt in de tuin liggen. Als was het een te warme zomerse zonnige dag. De aanblik, zo liggend in de sneeuw, zou Wim Hof (the iceman) goedkeurend hebben laten knikken.

Wat ik eigenlijk vooral heel goed deed, was opgaan in dat ‘sneeuwmoment’ en mij niet bezighouden of er onverwachts bezoek de tuin in zou lopen. Bijvoorbeeld een betrokken mevrouw van middelbare leeftijd met makkelijk kapsel, stevige wandelschoenen en degelijke all seasons afrits ‘winter’jas, gewapend met een collectebus tegen Alzheimer. Dit beeld visualiseerde ik glimlachend pas bij mijn ‘happy hour apresski’ biertje bij het vuur. Ik overdacht hier nu mijn schaatsavontuur van het afgelopen weekend.
Het was voor mij vooral het verlangen naar de sfeer van onbezorgd ijs en gezelligheid, inclusief koek en zopie geweest. De frivoliteit werd al enigszins ingedamd door alle code geel, groen, oranje waarschuwingen van de overbezorgde overheid, die mij aan mijn te bezorgde moeder deed denken.
De beperkte tijd totdat de dooi genadeloos zou toeslaan, gaf een nogal dwingend urgentie gevoel. ‘Ik zat er dus niet lekker in’, zal ik maar zeggen.

Nostalgie
‘S ochtends had ik nog met mijn jongste zoon gefilosofeerd over ‘nostalgie’.
Het is vanuit je eigen tijdlijn terugkijken en beleven naar dat wat eens was geweest. Deze herinneringen zijn vaak een terugblik met een idealistische roze ‘softlens’, waarbij de fijne herinneringen tijdens het mijmeren worden afgewisseld met weemoed. Bij heimwee gaat het richting alarmbellen, omdat je dan niet meer optimaal in het NU kunt functioneren.
Onthaasten

Mijn zoon associeerde bij ‘nostalgie’ direct de vroegere vakantie autoritten naar Zuid Frankrijk. Een heerlijke tijd van vrijheid en het avontuur, zo vertelde hij. Zittend op de achterbank van de volgeladen auto, met z’n broer en ‘Gameboy’ spel bij de hand. Meestal begon het vakantie avontuur al  ‘s nachts, waardoor het gebrek aan licht soms een uitdaging was om het spelletje te kunnen spelen. Later kwam er een auto dvd speler bij, met voor allebei een mini tv scherm (vergelijkbaar met de schermen in het vliegtuig, Lidl 119,-) aan de achterzijde van de beide autostoelen opgehangen. Hiermee kon tijdens de lange reis het spelen en slapen worden afgewisseld met een film. Ondertussen gingen we ‘zoevend’ naar warmere oorden voor enkele weken ‘buiten spelen’ en onthaasten.
Mijn zoon verbond nostalgie met een prettig gevoel en fijne herinneringen. We concludeerden dat de mate van nostalgie ook afhankelijk is van je tevredenheid nu en huidige doelen in het leven.
Vroeger?

Het schaatsen ging niet echt geweldig. Beide dagen prachtig weer, waarbij zaterdag de top dag was, met een heldere zon en een witte winterse waas, als uit een oudhollands plaatjesboek. ‘Heel Nederland’  plaatste die avond de betoverende plaatjes aanwinst op social media.
Het ijs was goed, alleen mijn schaatsen niet geslepen en de kapotte linker schoenveter vervangen door een te korte basketbal veter, waardoor de schaatsschoen niet lekker strak zat. Zondag de herkansing met geslepen schaatsen, wax veters en een ander ‘speelveld’. Helaas, want ‘never change a winning place’. Dit keer ook weer gedoe. Hier bleek het ijs vele malen slechter en ik nam die middag al snel (mentaal) afscheid van het kortstondige schaatsseizoen.
Dit schaatsweekend zal voor mij in de toekomst niet gaan behoren tot nostalgische herinneringen, gevuld met weemoed en verlangen, besloot ik alvast maar vooruit in de tijd.
Alhoewel, wat als dit de allerlaatste keer bleek te zijn geweest? Misschien dat in de toekomst ‘de roze bril’ mijn geheugen een beetje gaat helpen als die oude tijd van, ‘weet je nog toen we konden schaatsen’, even weer voorbij komt.

Luistertip: aan de oevers van de tijd, Spinvis

Aan de oevers van de tijd,https://www.youtube.com/watch?v=CiQvxc_2y7o

In 2018 waren 70 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst. Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan waren kinderen.
Ik zag op een doordeweekse lockdown avond de film Adu. Via mijn afstandsbediening, liggend op mijn comfortabele bank, kwam onverwachts een afgrijselijke wereld mijn woonkamer binnen. Ook al was het een film, in de aftiteling kwamen de cijfers huiveringwekkend koel en ijzig langs.
Ik ga naar buiten en dit zou weer zo’n sigaret moment zijn geweest. ‘omdat afleiding even heel welkom is’, denk ik en ik laat het gevoel toch maar toe.

Je cirkel van invloed

Ondertussen is het er weer; het gevoel van machteloosheid, vermengt met vage schuldgevoelens en dankbaarheid, omdat ik het hier in het veilige Nederland zo goed heb.
Had ik niet net nog geklaagd over mijn beperkingen omdat ik ‘s avonds even de deur niet meer uit mag, geen meerdere vrienden thuis mag ontvangen ivm de tijdelijke lockdown maatregelen? En toch mag dat ook, want ik leef hier en voel wat het met mij en anderen doet.
‘S middags had ik tijdens een training nog gesproken over ‘je cirkel van invloed en betrokkenheid’ De strekking van deze metafoor is om vooral te gaan voor datgene waar je actie op kunt ondernemen en los te laten (geen energie instoppen) van datgene waar je weliswaar bij betrokken bent, echter geen invloed op kunt uitoefenen.
Alleen vond ik dat in deze context te makkelijk en dacht na over mijn leven, mijn rol, mijn acties en vooral mijn eigen bijdrage. ‘Bijdragen aan de bewustwording is wel het minste wat ik kan doen’, dacht ik en fantaseerde verder over de kracht van het blijven herhalen van deze boodschap.
Hier leven wij

Het is een prachtige nacht. Het donker creëert dit keer met behulp van de volle maan een rustgevende sfeer met mogelijkheid om vanuit een schaduwplek te schuilen, met een inkijkje richting de oneindigheid als je er voor open staat. Want je ziet alleen wat je wilt zien.
Ik tel de sterren en laat het weer los. Oneindige hoeveelheid. Het duizelt. Want de schatting is dat er meer sterren in het heelal zijn dan zandkorrels op aarde. ‘Loslaten’, denk ik en schud even met mijn hoofd om dit interne bevel kracht bij te zetten.
We leven allemaal onder dezelfde sterrenhemel, ademen dezelfde lucht. Willen allemaal gehoord en gezien worden. Dat laatste geeft helaas vaak ook door verwrongen interpretatie van ons ego meerdere problemen, waarvan het vluchtelingen debacle een heftig voorbeeld is. In een politiek correcte vertaling heet het ‘vluchtelingen vraagstuk’.
Wat kan ik doen? Want naast de politieke vluchtelingen, hongersnood vluchtelingen, oorlogsvluchtelingen en andere vluchtelingen komen binnen tientallen jaren er honderden miljoenen klimaatvluchtelingen bij, als we nu niet radicaal gaan veranderen.

‘In 2050 zijn 150 miljoen mensen op de vlucht naar een betere toekomst Op weg naar vrijheid, op weg naar geluk, op weg naar zingeving. Op weg naar eten en drinken, naar onderdak, naar connectie, naar liefde en rust. Om voluit te kunnen leven. De helft ervan zijn kinderen’.

Wij kunnen iets doen, Nu. De verontwaardiging en boosheid zullen machteloosheid wegduwen en de liefde zal aanzetten tot verdere actie.
Wat is jouw bijdrage?

Luistertip: killing in the name of, Rage against the machinehttps://www.youtube.com/watch?v=bWXazVhlyxQ

Waar ik vandaan kom weet ik niet meer. Ik dacht Italië. Op een dag lag ik ergens in een Vintage winkeltje in Appingedam. Ik dacht nog, ‘Appingedam en Vintage, als dat maar samengaat’. Later hoorde ik dat alles was verplaatst naar Amsterdam. Ja, daar had ik ook nog wel een tijdje willen liggen.

Anyway, op een dag neemt een mooie vrouw met rank postuur, lang blond golvend haar en prachtige blauwe ogen mij onder de arm mee. Ik herinner mij de tocht nog goed; op weg naar de auto klemt ze mij tegen haar volle boezem, om met de andere hand het portier van de auto open te kunnen krijgen. Ik dommelde even in een gelukzalige ‘staat van zijn’ weg. Mijn stalen omhulsel werd er spontaan warm van. 

Even later stond ik op het glimmend zwarte marmeren aanrechtblad in een schattig huisje ergens verderop op het Groningse platteland. Langere tijd werd ik regelmatig gevuld met water en Italiaanse koffie. Prachtige rituelen volgden meerdere keren op een dag. Deksel erop geschroefd, mijn stekker ingeplugd in het stopcontact en gloeien maar.

Totdat het hoogste punt kwam en ik mij heftig pruttelend totaal overgaf aan het genot om het heetgekookte water met de koffieinhoud door mijn stalen uiteinde naar buiten te laten spuiten. Exact op 92 C, heb ik begrepen. Dit alles voor het ultieme koffiegenot.

Helaas staat er sinds kort zo’n snobistisch Nespresso cupjes apparaat naast mij. ‘Voor gemak’ heet hij en het ergste is dat ‘Voor gemak’ er weliswaar glimmend, glanzend en indrukwekkend uitziet, maar er komt alleen maar onder een kort monotoon gebrom een pislauw slap kopje koffie uit. Niet te vergelijken met de kwaliteit waar ik voor sta. Mijn missie, mijn doel om alleen voor de beste kwaliteit en het ultieme genot te gaan. Nu word ik alleen nog maar in het weekend gebruikt. Ja, in deze tijd van verplicht thuiswerken zien ze mij even weer staan. Toch voel ik mij gedegradeerd. Ik ben verdrietig. Het enige lichtpuntje is dat deze cupjes apparaten het nooit lang volhouden, snel oud zijn zeg maar. Eenvoud en kwaliteit is mijn stalen kracht.

Nagekomen extra nieuws; in verband met een onverwacht heftige kortsluiting ben ik even uit de roulatie. Waarschijnlijk te lang en teveel alle emoties onder water geprobeerd te houden. 

https://www.youtube.com/watch?v=J2em33gLcF0Luistertip: De eenvoud, Stef Bos