Brief uit de toekomst

Afgelopen weekend gingen we met een platbodem zeilen op de Waddenzee.
De verwachtingen waren hooggespannen. Een weekend zeilend doorbrengend op zee, naar Vlieland, culinaire smulpartijen, theaterachtige uitdagingen, gezelligheid en wijnproeverijen.
Het blijkt dat het geluid en deining van de golven een rustgevend en soms hypnotiserend effect hebben. Het weer was nog net op het nippertje fantastisch, omdat wij dat wilden. We bevonden ons op de rand van rustig herfstweer met een nazomers tintje en de definitieve diepe herfstkou periode, welke pas na ons avontuur het roer zou overnemen.

De groep was maanden geleden al zorgvuldig samengesteld, waarvan wij dachten dat het een match zou zijn. Bijzonder was het om de lijst van onze vrienden en familie, zonder hun medeweten, bij langs te gaan. De meetlat betrof naast een inschatting met betrekking tot de groepsmatch, ook de mate van sportiviteit en ‘spartaanse instelling’.
We leerden vrienden en familie nog beter kennen bij een resoluut ‘nee bedankt’ om 48 uur met elkaar in en om een zeilschip te bivakkeren met hutten, waarbij enig klim – en klauterwerk gedaan moest worden, alvorens min of meer horizontaal liggend de nacht door te kunnen brengen. Ook moet je tegen groepen en gebrek aan privacy kunnen. Niet iedereen vond dit een aantrekkelijk aanbod.
Er waren enkele prille liefdes stellen aanwezig, waardoor het ‘love boot gehalte’ behoorlijk steeg. De sfeer in de groep was relaxed. Eros zorgde voor diepgaande verbindingen in onze groep. Mooi was dat de individualiteit bij ieder groepslid op de voorgrond stond, waardoor er geen ’zo doen wij dat nou eenmaal’ sfeer aanwezig was.

Afgelopen voorjaar had ik bij een festival een kaart mogen tekenen en deze voorzien van een tekst. Het was een brief aan mijzelf uit de toekomst, bedoelt om pas maanden later thuisbezorgd te krijgen. De kaart vergeet je uiteindelijk toch en op de dag van ontvangst werd ik verrast door post van en voor mijzelf. Ik werd door mijzelf gefeliciteerd met het behaalde succes van een marathon die ik bij het schrijven nog niet had gelopen. Het is echt kicken om zo’n boodschap uit het verleden over de toekomst, die al weer verleden tijd is, te mogen ontvangen.
Hierdoor geïnspireerd las ik het gezelschap bij de start van het zeilweekend voor wat we allemaal in de komende dagen hadden gedaan en hoe we het weekend beleefd hadden.
Het had iets magisch om de toekomst alvast te hebben voorgesteld. ‘Eigenlijk zou ik hiervan een dagelijks ritueel moeten maken’, bedacht ik mij. Een positieve kleuring van de dag die nog voor mij ligt.
Ook al ben ik een gezelligheidsmens, een paar dagen in een groep is voor mij altijd het maximum. Dit heeft meer te maken met mijzelf want, ik regel, wil alles overzien, coördineer, entertain, overdrijf en ben overal. De gelukshormonen draaien overuren, want ik geniet met volle overgave van alle lieve mensen om mij heen en slaap heb ik in deze gemoedstoestand nagenoeg niet nodig. (Denk ik elke keer weer.)

De slaap heb ik ondertussen alweer ingehaald. Met een hoofd en hart vol met mooie herinneringen en mogelijkheden om keer op keer mooie mooie belevenissen te creëren.

Luistertip:

Sail away Robert Gray

Klimaat ( verandering)

Ik was aan het chillen in onze tuin op deze extreem warme zomerse zaterdagochtend halverwege oktober. In mijn zomerse kleding, (ontbloot bovenlichaam, korte broek en gympies) genoot ik volop van het warme weer. De tuin gaf wel overduidelijk aan dat het allang herfst was, een deken van bladeren en een slagveld van gevallen appels lagen verspreid rondom de fruitbomen. Het regende ook doorlopend appels uit de prachtige voluptueuze appelboom. Ik was met mijn herfst klus bezig om de gevallen appels te sorteren op gaaf, tot gekneusd in verband met de behoorlijke afstand die de spontaan losgelaten appels moesten overbruggen van hoog richting grasveld. Slechts eenmaal was ik hard geraakt door een naar beneden suizende appel. Zoals een imker niet bang is voor zijn bijen, zo had ik een warme band opgebouwd met mijn appelboom. Hoog in de boom had ik een paradijselijk gevoel, al die prachtige volle roodgekleurde appels in overvloed binnen handbereik.
Ik keek naar de strak blauwe lucht, veroorzaakt door rayleigh verstrooiing van zonlicht. Ik was plots getuige van een overweldigend grote zwerm vogels, die ondanks het aanhoudende mooie weer, toch maar met elkaar hadden afgesproken om te vertrekken richting het zuiden.
Ik had gegoogeld wat de levensduur van de mug is, want ik was weer eens in de afgelopen nacht een aantal keren gestoken door mijn vijand; de mug.
Het prachtige weer had voor mij dus wel een keerzijde, want de muggen waren er nog steeds, of opnieuw. Ik wist nu dat de gemiddelde levensduur van de mug slechts twee weken is. De volgende generaties muggen wisten mijn lichaam alweer te vinden. Ik ken geen ander insect/ diersoort, inclusief homo sapiens, die zo ruw en ongevraagd bezit van mijn lichaam neemt.
Geen buur en boer was op het moment het land aan het bewerken, dus genoot ik hoog boven in mijn boom nog even van de absolute stilte.
‘Zou het gaan sneeuwen’? In gedachten zag ik vriendelijk ogende sneeuwvlokken als manna uit de staalblauwe hemel naar beneden dwarrelen. Alle warmte weerrecords werden verbroken en dit zou misschien een nieuwe vervreemdende combi kunnen zijn.

Deze gedachtegang was ingegeven doordat ik ooit de film Melancholia van Lars von Trier had gezien, waarin heel beklemmend het einde van de wereld in beeld werd gebracht. De feestelijke zomerse bruiloft werd ruw gestoord toen het tegen alle wetmatigheden in begon te sneeuwen. Een dwingend teken dat de wereld heel erg ziek was.
‘Zover is het gelukkig nog niet’, dacht ik alhoewel de klimaat veranderingen in hoog tempo doorgaan met als gevolg een toename van natuurrampen. We zijn gelukkig de ‘trumpiaanse’ ontkenningsfase voorbij. Alleen blijven we nog steeds klooien met onze aarde.
Al somberend door mijn gedachtenassociaties daalde ik de boomladder weer af.
Ik had commentaar op de overbodige mug in onze keten terwijl de mens eigenlijk diegene is die er ‘een potje van maakt’.
Ik maakte met een ongemakkelijk gevoel een (gezellig) houtvuur ( fout!) op de veranda en las verder in mijn boek Sapiens.

Leestip: Sapiens van Yuval Noah Harari

Luistertip: Michael Jackson- Earthsong

Feest

Afgelopen weekend stond in het teken van de bruiloft. De avond ervoor was al ontspannen begonnen met een gezellig etentje in verband met een verjaardag, waarbij we met de jarige in restaurant ‘Vive la Vie’ in Groningen zaten. De naam deed het genieten van het leven eer aan. Ik zag alleen maar blije gezichten, zowel bij de mensen in de bediening, alsook bij de kok, die af en toe hoogstpersoonlijk met een stralende glimlach langs de tafeltjes liep om de sfeer, kwaliteit en de mate van tevredenheid te peilen. Deze was uitmuntend. Deze mensen hadden geen training in communicatie en klantvriendelijkheid nodig. Hier waren medewerkers die overstroomden van passie voor hun werk en dit op een ongedwongen manier en naturel overbrachten. Binnen het vijf gangen menu zaten verschillende amuses. Deze werden professioneel met uitgebreide uitleg door de ober onder de aandacht gebracht. In mijn Hogelandse onschuld kon ik op een gegeven moment alleen maar lichtelijk verbaasd uitroepen dat er zoveel ingrediënten in één kleine amuse gingen. Tot en met het einde was alles perfect. Het dessert bord was feestelijk gedecoreerd met een chocolade geschreven ’hartelijk gefeliciteerd’.

Hoe anders was ik grootgebracht, waarbij het eten gereduceerd was tot een noodzakelijk ritueel, met pannen in het midden van de uitgeklapte tafel en het grote gezin eromheen. Mijn vader hielp altijd stelselmatig elke ‘culinaire loftrompet’ om zeep. Geen woord teveel werd verspild aan voedsel. Hij had wel respect voor de kookkunsten van mijn moeder voor het grote gezin, alleen de tv kok werd smalend afgeserveerd. Door zijn oorlogstrauma’s was waarschijnlijk het ophemelen van gerechten ‘een brug te ver’ voor hem. Tijdens de bruiloft kreeg ik een déjà vu, toen allerlei amuse ‘kunstwerken’ elkaar in rap tempo afwisselden. De eigenaar van het restaurant met de ‘ster’ nam ons mee in verschillende smaaksensaties van hoog niveau.

Die middag had de ceremonie zich in een middeleeuwse ambiance afgespeeld. Ik had een ereplek gekregen rondom de grote eikenhouten tafel. Klaar voor wat komen ging zat ik aan de linkerkant van het bruidspaar, in verband met mijn rol als getuige voor mijn goede vriend die opnieuw een ‘Ja’ zou laten horen. Ook hier waren mensen met een passie, door in groot gezelschap, met behulp van de bijbehorende rituelen, elkaar het ‘jawoord’ te geven. Voor liefde in voor – en tegenspoed. De ogenschijnlijk voorspelbare rituelen raakten mij op een onverwachts moment, vlak na het zetten van mijn handtekening. Hier fonkelde de liefde, te midden van mensen in ontroering. Ik zag handen ineengestrengeld, tranen, een hand op een schouder. Herinneringen aan gezamenlijke avonturen flitsten in een split second aan mij voorbij.

Liefde, leven en eindigheid bleven even in mijn hoofd ronddansen. Flarden van een songtekst namen mij mee naar ooit; ‘First he touched on love, then he touched on death’. Ik ademde rustig uit en de zachte namiddagzon kwam als een geconcentreerde lichtstraal via het hoge glas in lood raam naar binnen en verwarmde het hart van alle aanwezigen. Dit was een moment van betovering.

Zachtjes neuriede ik Leonard Cohen zijn ‘Dance me to the end of love’ en liep richting de zon.

Luistertip:  Ray Lamontagne Shelter

De bril en de kunst van acceptatie

De tijd dat een bril nogal suf was ligt heel ver achter ons. Misschien dat er nog een beetje sneue gevoelens bovenkomen, indien een klein peutertje al een bril moet dragen. Vooral met een lui oog, waarvoor een lapje voor het oog zit. De compassie is dan meer om het feit dat de ogen klaarblijkelijk zo jong al minder zijn, dan dat het om het esthetische aspect gaat. Brillen zijn nu ‘hot’ en hoe extravaganter, hoe beter. Al moet ik wel zeggen dat de vierkante brilleglazen met de afmetingen van een hoofd, bij mij minder goedkeurende instemming krijgt. Ik associeer dit met de jaren zeventig, Nana Mouskoeri en een zekere mate van truttigheid.

Ik was vroeger nogal geïntegreerd door de bril. Ik heb herinneringen aan de kerkdienst, waarbij er een dominee was die heel speels met zijn bril omging. Elke keer als hij zijn betoog kracht bij wou zetten, ging de bril met een zwierige zwaai af. Ook werd bij overpeinzingen één brilpootje als een verlengstuk van zijn overpeinzingen in de mond genomen. Ik vond dit nogal cool en oefende deze houdingen met mijn zonnebril. Ergens in mijn veertiger jaren besloot ik dat het toch handig (en verstandig) was om een leesbril aan te schaffen. Ik kreeg nogal vermoeide ogen, wanneer ik de gehele dag op mijn werk al het leeswerk zonder leesbril deed. Ik kocht bij een opticien een echte (en dure) leesbril en was deze vervolgens binnen een week alweer kwijt. Nu ruim tien jaar verder heb ik nog steeds geen vaste eigen bril. In feite ben ik net zo als mijn vriendin; ik raak ze altijd kwijt.

Hetzelfde met sokken. In mijn mannen huishouding periode had ik een fantastische oplossing om nooit sokken kwijt te raken; ik gooide ze ineengestrengeld in de wasmachine en op deze manier bleven de paren altijd bij elkaar. Omdat samenleven ook compromissen sluiten betekent, gaan de sokken nu los in de wasmachine, met als gevolg dat de stapel sokken zonder bijpassende sok steeds groter wordt. Om niet avonden saai en min of meer zinloos sorteerwerk te doen, koop ik af en toe sokken in allerlei kleuren en toch blijft het probleem van de toenemende onvindbare bijpassende sokken bestaan.

Eerder kreeg ik op mijn werk nog wel eens een compliment met betrekking tot mijn bril keuze. ’Nieuwe bril?, leuk hoor’, hoorde ik dan een beetje wazig aan. Iedereen weet nu zo langzamerhand dat ik geen bril identificatie heb. Om de paar maanden koop ik een dozijn brillen bij de drogist. Ook deze raken steeds weer kwijt, of missen een pootje, omdat mijn vriendin de gewoonte heeft om tijdens gesprekken en of overpeinzingen de bril aan één pootje vast te houden en fors ronddraaiende bewegingen te maken. Ik ben er nog niet achter of dit gepaard gaat met een bepaalde stemming, of een gewoonte is geworden.

Het is net zoiets als het zinloos gebruik van stopwoordjes. Vaak is de gebruiker zich hiervan in het geheel niet bewust. Op mijn werk wordt de tussenvoegsel ’zeg maar’ opvallend vaak tijdens de conversatie door een collega gebruikt. Onbewust nemen anderen dit over en is het gebruik van ‘zeg maar’, zeg maar behoorlijk toegenomen tijdens vergaderingen door verschillende collega’s.

Terug naar de bril; hoe leuk ze ook worden voorgesteld, ik blijf er een dubbel gevoel over houden. De aanschaf van een bril wordt vaak oneindig lang uitgesteld totdat de lezer het boek op armlengte afstand houdt en moet bekennen voor zichzelf dat de ouderdomsverschijnselen toeslaan. Het is een proces van acceptatie, leuker kunnen we het niet maken……

Luistertip:  The Script If you could see me now

Social Run

Ik zat opgesloten in een busje met zeven vreemden. We gingen 48 uur met elkaar doorbrengen om 555 km te hardlopen voor een goed doel, namelijk lopen om stigma tegen te gaan voor mensen met psychiatrische/ psychische problemen. Dit was het moment van de waarheid. Ik wist niet of mijn lichaam en geest het aankon. In het begin werden er beleefdheden uitgewisseld en waren de conversaties redelijk normaal. De stemming ging snel naar een hoger level, want de sensatiegevoelens van wat ging komen kwam steeds meer op de voorgrond te staan, naarmate we bij de Start te Soesterberg aankwamen. Bij het startschot vertrok onze andere ploeg van zeven om de eerste 55 km al estafette hardlopend te nemen. Na het uitzwaaien werden wij weer in het busje geduwd en reden naar onze eerste rustplaats, om de andere ploeg op te wachten om straks af te lossen. Het vervreemdingseffect en de desoriëntatie begon bij mij nu al toe te slaan. Ik had mij niet echt goed voorbereid met betrekking tot de route. Ik had de laatste twee weken mijn conditie nog enigszins op een hoger level gebracht door bij het opstaan en in de avond korte afstanden te lopen. De mevrouw van het weerbericht had uitgelegd dat een depressie met enthousiaste regenbuien de komende 48 uur over ons land zou trekken. Ze beloofde daarna weer beter weer.

Het maakte allemaal niet meer uit. De knop ging om, de deur van het busje schoof open en de geboorte van de run was een feit. Het was nacht, het was koud, de regen kletste naar beneden. Ik probeerde er eerst nog tussendoor te lopen en alweer ging een knop om. Ik was één geworden met de regen. Busje in en busje uit. We probeerden ons de vastgestelde volgorde van loper 1 tm 6 in te prenten. Ons leven was een loop- , wacht -, drink- , bijna slaap en een euforische woordenbrij geworden. Binnen de eerste 24 uur waren er al chaotische toestanden ontstaan van min of meer samen eten, slapen, de route markeren met excessief plas en poepgedrag. In al het zang, vecht, loop, lach, gil, doorgaan, liggen en weer opstaan gedrag waren daar als een baken van rust de chauffeur, de dienende kaartlezer en de zen fietser.

Onze fietser was de personal coach en menig groepsgenoot deelde zijn diepste geheimen tijdens de nachtelijke afstanden met deze stabiele rots in de branding. Onze chauffeur zijn leven en missie bestond momenteel alleen om ons op exact de juiste plek te droppen en op te vangen. Met een duizelingwekkende koelbloedigheid trotseerde hij verkeersuitdagingen door over fietspaden te rijden, trottoirs te nemen, te slalommen op snelwegen, voortuintjes te doorkruisen en als het moest auto’s aan de kant te duwen en dit alles met een dusdanige ijzeren vastberadenheid dat de politie zich beleefd en onderdanig afzijdig hield. Fantastisch vond ik het dat deze held en vrachtwagen- cowboy, heel bekwaam en rustig zijn shaggie rolde en heerlijk ging roken te midden van al dit hysterisch gezonde leefstijlgedoe. Diep respect voor de eigen weg die deze man bewandelde. Ik zou bijna vanuit dit respect mee gaan roken, als ik niet mijn eigen monomane missie had om binnen 48 uur de afstand te overbruggen.

Hoogtepunt was mijn loop in het donker over de Afsluitdijk. Het was er zo intens mooi!! Een wereld omringd door alleen water. Deze beleving was niet goed uit te leggen. Dit bleek namelijk uit de reactie van een vriendin die zich niet kon voorstellen dat iemand zo idolaat kon zijn over een recht stuk asfaltweg van 35 kilometer met links voortrazende auto’s en rechts een dijk die het uitzicht op zee ontnam. Waarschijnlijk had de manisch ontremde toestand, vermengd met euforie mede door een heftige slaapdeprivatie en het plotseling opduiken van mijn partner daar midden op die mystieke Afsluitdijk een rol gespeeld in mijn beleving van het voor mij mooiste stukje Nederland; De Afsluitdijk.

Luistertip: Pink Floyd Run like hell

Scrabble

We waren een weekendje weg. Het huisje in de bossen voldeed helemaal aan onze verwachtingen, leuk ingericht met jaren vijftig Vintage spulletjes. We ontdekten pas ter plekke dat het een enorm vakantiepark betrof met vele opeengepakte huisjes, zoals ‘De Driesprong, ‘Boszicht’, ‘Ons Thuis’ en waarschuwingsborden dat er door de hond zeker gewaakt werd. Ons huisje met ruime tuin was een aangename outcast in het aangelegde ‘eenheidsworst’ park. Een soort kampement met een hek erom. Dit bood ook weer voordelen, want er waren genoeg voorzieningen aanwezig, onder andere een supermarkt. Dit kwam goed uit. We waren na de reis moe en wilden liever het terrein niet meer verlaten. We hadden afgesproken om ons een keer terug te trekken in de bossen en een social media- en tv’ loos weekend te houden. Op het programma stonden alleen rustgevende activiteiten zoals wandelen, yoga en spelletjes. Een soort van afkicken van alle prikkels en hectiek om opnieuw rust te ervaren en energie op te doen. Na de boodschappen werd bij het late namiddagzonnetje en een kopje kruidenthee het scrabble spel tevoorschijn gehaald. Ik moet eerlijk zeggen dat ik op dat moment wel even een drempel over moest.

Mijn herinneringen gingen terug naar een zondagmiddag bij mijn schoonmoeder. We hadden ons geïnstalleerd aan de tafel met hoogpolig kleed, voorzien van een kopje koffie en eigengemaakte boterkoek. Het leek allemaal goed te gaan, totdat de discussie losbarstte of de werkwoordsvorm ‘sneuvele’ in plaats van ‘sneuvelen’ dan wel of niet gebruikt mocht worden. Uiteindelijk werd na het inzetten van een hulplijn, de dikke Van Dale, besloten dat deze werkwoordsvorm (hij sneuvele) dan toch gebruikt mocht worden. Mijn protest werd niet gehoord en bleef ergens verloren in de ruimte zweven. Tijdens de beklemmende stilte die volgde hoorde ik vooral de tikkende klok als een tijdbom en het hoornconcert van Mozart als een irritante mantra. Het ogenschijnlijk fijne rustgevende huiselijke spel blijkt keer op keer een oorlogstafereel. Achter het masker van kalmte en een glimlach woedt een venijnige strijd om de ander onderuit te halen. Discussies over het gebruik van ‘y’ of ‘ij’, het gebruik van vervoegingen, triomfantelijke uithalen dat namen niet gebruikt mogen worden etc. Alles wordt uit de kast gehaald om te winnen. De onderhuidse spanningen en competitiedrift liggen als een sluier over de huiselijke onschuldige gezelligheid. Dit spel bestaat uit een opeenstapeling van teleurstellingen, als uit het ‘washandje’ alweer alleen maar medeklinkers worden gepakt. Het ‘mooi hoor’ klinkt cynisch omdat jij net maar zes punten hebt behaald, of niet gemeend, omdat diegene nu zijn kans schoon ziet om die plek op het bord met drie keer woordwaarde te veroveren.

Ik vroeg mij oprecht af wie dit spel bedacht had en waarom?Wikipedia kon mij vertellen dat het spel ontwikkeld was door de werkloos geraakte architect Alfred Mosher Butts ( 1899 – 1993). De man verveelde zich en bedacht dit spel met alle venijnige (venynige) regels, omdat hij zoveel tijd had om dit te bedenken. Ik zal positief eindigen; een beetje vertraging in deze jachtige rollercoaster wereld is heel goed voor mij. Bij een volgend weekend weg zal ik de scrabble strijd weer aangaan.

Luistertip; Ray Lamontagne Empty

Bewust leven

Sinds enkele weken ben ik op dieet. Hiertoe had ik besloten omdat ik mij in de aanloop naar het intensieve hardloop evenement de Social Run goed wilde voorbereiden. Ik was begonnen met mijzelf mentaal en fysiek te detoxen. Ik had nog slechts twee weken om mij optimaal voor te bereiden. De directe aanleiding voor dit besluit was vooral ingegeven door angst.
Ik was namelijk aanwezig geweest bij de voorlichtingsavond over dit sportieve evenement. De organisatoren legden behulpzaam uit hoe wij lopers, binnen de gestelde limiet van 48 uur, de 550 km om het IJsselmeer zouden gaan overbruggen. Ik werd al een beetje zenuwachtig, omdat de afstanden die wij in estafettevorm moesten afleggen, nu pas voor mij duidelijk werden. Helemaal warm en benauwd kreeg ik het toen de organisator had becijferd dat een gemiddelde snelheid van 10 a 11 km toereikend was als gemiddelde loopsnelheid. Dit is voor mij een snelheid die ik altijd als finale eindsprint inzet. Ik ontmoette mijn loopmaatjes en hield mij ogenschijnlijk nog goed, terwijl ik zo neutraal mogelijk luisterde naar hun verhalen over het lopen van meerdere marathons en andere heftige sportieve prestaties. Ik observeerde mijn schorre en onzekere stem bij de gesprekken en probeerde nog zo relaxed mogelijk over te komen. Ik voelde een lichte paniek opkomen. Ik had weliswaar een paar keer een halve marathon gelopen, alleen had ik nog thrillerachtige beelden hoe ik strompelend de laatste kilometers overbrugd had. Ik had dus nog maar een beperkte hoeveelheid tijd om mijn conditie nog enigszins op een hoger level te brengen. Omdat deze twee weken ook nog aardig gevuld waren met uitstapjes en activiteiten maakte ik een noodplan.

Deze bestond onder andere uit een heftige aanpassing van mijn voedingspatroon. Ik stopte acuut met verslavende middelen zoals alcohol en koffie, zodat ik optimaal mijn lichaam kon monitoren. Het alcoholvrije bestaan ging mij makkelijk af, al waren er van die lastige momenten bij het koken, waar een wijntje een beetje bij hoorde. Het afkicken van de koffie was heftiger. Na een dag slechts één kop koffie te hebben genuttigd, werd ik de eerste nacht wakker met heftige hoofdpijn. Bij gebrek aan paracetamol, nam ik om zes uur in de ochtend toch maar een kop koffie. De volgende nacht was er nog een lichte roep om koffie door mijn lichaam en op de derde dag was ik trots om bijna geheel ‘cold turkey’ te zijn afgekickt.

Het andere onderdeel van mijn noodplan was om gedurende deze twee weken, bij gebrek aan veel tijd, elke ochtend (om zes uur ) en avond een paar km te joggen. Vooral de vroege ochtend inspanning in het nachtelijke donker maakte dat toch uiteindelijk de verboden vraag naar boven kwam, waarom ik dit in Godsnaam aan het doen was. Het woord bucketlist en afstrepen hielp om deze gedachtegang te kunnen stopzetten.

Wordt vervolgd.

Luistertip:  David Craig Walking away

Mind and Motion

Ik was er nog wel en toch ook weer niet. Er waren intense kleuren, eerst helder en deze veranderden langzamerhand in een surrealistische paars roze gloed. Ik probeerde nog steeds naast deze totale overgave mijzelf te blijven observeren. De focus werd smaller en gerichter. Mijn gedachtestroom stopte, ik was één geworden met mijn omgeving en handeling. Hier aangekomen voelde ik geen pijn meer, mijn ademhaling werd rustig en er was hier geen controle meer nodig. 

Helaas is het gevoel niet goed te beschrijven, ik denk dat een geluksgevoel vermengd met diepe tevredenheid nog het beste in de buurt komt. Mijn lichaam had een hoeveelheid geluksstoffen aangemaakt en mijn geest maakte er dankbaar gebruik van.
Ik deed mijn ogen open en concentreerde mij op een plek ruim twee meter voor mijn fiets. 
Mijn blik bleef hangen op de bemoedigende tekst voor het podium ‘believe you can, you’re already half way there’. Langzamerhand kwam ik weer terug. Het ritme van de spinningmuziek hielp mee om de juiste cadans te houden. Ik voelde de kracht en nu pas ook de verzuring in mijn beenspieren. Ik was bezweet, moe en beleefde het euforische gevoel van het halen van de finish.

In de afgelopen week had ik mijn ‘fitbit’ polsbandje weer ingeleverd. Ik had mijzelf eerder opgegeven voor een onderzoek over gezonde leefstijl. Elke avond kreeg ik digitaal een vragenlijst toegestuurd met vragen over mijn stemming, voeding en beweging. Drie maanden lang was mijn bewegings- en slaappatroon bijgehouden door het slimme apparaatje. Het heeft zeker geholpen bij de bewustwording van mijn leefstijl en enkele aandachtspunten opgeleverd. Het bandje kon echter nog niet mijn euforie meten en eerlijk gezegd wil dat graag zo houden.

Ik bedacht mij dat de technologische ontwikkeling steeds geavanceerder gaan worden. Nog even en algoritmen zullen ons beter kennen, dan wij ons zelf kennen. Biometrische sensoren kunnen al onze hartslag, bloeddruk en hersenactiviteit meten. Daardoor weet het algoritme precies (en eerder) hoe het met mij is. Ik had al gelezen over een situatie, waarin het apparaat waarschuwde dat de betrokken persoon binnen vijf minuten een hartaanval zou krijgen. Een prachtige ontwikkeling uiteraard, echter ik voelde mij er toch ook wat sceptisch over. Zou een apparaat straks voor mij gaan kiezen welke films ik ga zien, welke muziek ik beluister (Spotify heeft al een persoonlijke afspeellijst op basis van eigen keuzes), welke vrienden ik kies, of überhaupt met welke mensen ik omga? Wordt het leven ook niet heel erg saai, als alles perfect voorgeprogrammeerd wordt? Wat is er mis met fouten maken, miskleunen, omgaan met teleurstellingen?

Voorlopig was ik er voor mijzelf wel even uit. Met mijn huidige kennis over dit onderwerp, zie ik absoluut het nut in van deze algoritmen en fantastische toenemende mogelijkheden. Alleen wil ik vooral ook zelf blijven zoeken, ontdekken, mijn intuïtie ontwikkelen, vallen en weer opstaan. Ook vind ik het heerlijk om voorlopig afscheid te hebben genomen van het slimme polsbandje, dat mij vorige week nog belerend attendeerde op het feit dat ik eigenlijk nog 2500 stappen moest doen om mijn minimale doel te halen.

Na de les kom ik beneden in de sportschool Mind and Motion na maanden mijn sportcoach weer tegen. In verband met haar zwangerschap en bevalling was zij er tijdelijk even uit. In de draagzak heeft zij haar prachtige kindje. Ik glimlach en realiseer mij dat zij en haar sportschool voor mij staan voor oprechte aandacht, ervoor gaan, stimuleren om je doelen te halen, met vallen en opstaan. En dat allemaal in een gemoedelijke, vriendelijke en zeer professionele omgeving. Geen fitbit die daar tegen op kan.

Luistertip

Sunny days Armin van Buuren

Ikea

Alle spullen lagen uitgespreid op de vloer.
Ik was naar Ikea geweest voor zo’n handig lampje op zonne-energie en teruggekomen met drie grote platte dozen Karshögen zelfmontage meubelstuk. Het paste natuurlijk weer net niet in de auto.
Nu lag ik ernaast, ik had met ingehouden frustratie nogmaals alle schroeven, moeren en boutjes geteld. Er ontbrak één exemplaar.
De handige zit- slaapbankcombinatie zag er, eenmaal in elkaar gezet, ogenschijnlijk gedegen uit en dat was ook zo, echter er ontbrak één schroef. Omdat ik dit gegeven niet kon uitstaan en de Ikea tekening er zo overzichtelijk en geruststellend betrouwbaar uit had gezien, had ik een paar keer diep adem gehaald en heel langzaam tot tien geteld. Ik haalde de gehele bank weer uit elkaar. Opnieuw legde ik alle onderdelen overzichtelijk op een rij. Wat mij stoorde was de afbeelding van het gereedschap wat van een infantiel niveau was , vergezeld met een beeltenis met een lachend gezicht. Alsof ik zelf niet wist wat een hamer en schroevendraaier was.

Er ontbrak nog steeds één schroef.

Ik had hier jaren geleden ook ervaring mee gehad. Ook toen had ik daarvoor wel tien keer de aantallen doorgenomen en op een rij gelegd. Alleen had ik nog geen cursus mindfullnes gedaan en was briesend in de auto gesprongen en met limiet overschrijdende snelheid naar de Ikea gescheurd. Helaas was dat op een zaterdag en het kostte mij de gehele middag. Ik moest formulieren invullen, in driefout en in blokletters om het ontbrekende item te kunnen bemachtigen. Mijn vergelijking met de ‘paarse krokodil’ werd mij door de mevrouw in het strenge geel-blauwe uniform en strak bijeengebonden haar niet in dank afgenomen. Haar toon en intonatie veranderde nogal en het nadrukkelijk gebruik van het woord ‘meneer’ en ‘regels’ liet ik maar over mij heenkomen. Alleen pareerde ik wel haar opmerking over het niet goed tellen en de mogelijkheid dat het ontbrekende item ergens onder een ander meubelstuk was gerold, misschien?

Ik zag in gedachten de ongeïnteresseerde fabrieksmedewerker voor mij, die tegelijkertijd tellend en kletsend over een onderwerp met een collega inpakker, de focus meer bij de gesprekspartner had dan bij het plastic zakje met schroeven en bij negen er maar ongeveer vanuit ging dat het de benodigde tien zou moeten zijn. Dit ‘drama’ zakje kwam dus in een platte doos Karshögen terecht en zou mijn middag compleet verpesten.
Ik had het bloedheet gekregen en had in één agressieve ruk mijn T-shirt ‘uitgegooid’. De nog steeds aanwezige muggen doken, uiteraard in colonne, als een torpedo duiker op mijn bezwete bovenlichaam af. Ik besloot heel wijs een pauze in te lassen. Ik ging eens rustig overdenken hoe het toch kon dat ik snel even een lampje wilde halen en met een compleet groot meubelstuk terug was gekomen? ‘We waren het al wel van plan’, dacht ik met een zekere mildheid over mijzelf. Deze herkadering werkte stemmingsbevorderend.

Ikea pakt het heel slim aan. Je komt eerst binnen in een prikkelarme landingszone van 40 a 45 m2. Dit is bewust zo gekozen. Weinig afleidingen om je de tijd te geven te focussen op wat komen gaat. Je ziet ook direct borden met ‘restaurant’. Je weet dat je jezelf straks direct kunt belonen na alle inspanningen. Het immer drukke gangpad slingert langs alle verschillende afdelingen. Er staan allemaal kleine goedkope spulletjes langs de gangpaden uitgestald en hiermee word je heel slim verleidt om in de ‘koop-mood’ te komen. Als deze ‘mood’ eenmaal is opgewekt sta je open voor allerlei handige spullen die op jouw weg door de Ikea worden aangeboden.

Ik concludeerde dat het een juiste keuze was geweest om, juist nu, het meubelstuk aan te schaffen, want dat voelt fijner. De voorraad waxinelichtjes zullen zeker nog wel eens van pas komen. Er komt een email binnen. Van Ikea voor mij als lid van de ‘family’. Leuke aanbiedingen in verband met het 75 jaar bestaan. Nadere berichten volgen.

Luistertip:

Candyshop 50Cent

Bucketlist

Afgelopen weekend kwam ik mijn buurman weer eens tegen. Wij hebben namelijk een gezellig buurtje en zoeken elkaar wel eens op bij feestelijkheden, zoals onder andere bij verjaardagen. Mijn buurman vroeg of ik wel eens een processie had meegemaakt. Dit stond nog niet op mijn bucketlist, antwoordde ik resoluut. ‘Wat is dat nou weer’, vroeg hij verbaasd, vergezeld door een non verbale expressie, waarin ongeloof en een bevestiging van een overtuiging richting mij opgesloten zat. ‘Emmer lijst’, zei hij op een peinzende manier hardop, alsof hij het woord eens goed van alle kanten aan het onderzoeken was. Ik was uiteraard gelijk op mijn hoede, ik had toch al de naam bij hem dat ik zo moeilijk en ingewikkeld leefde. Ik voelde een soort van 1- 0 achterstand, mede door zijn koele vertaling naar het woord ‘emmer lijst’.

Door deze vertaling was de spirit van het woord namelijk behoorlijk afgenomen. Sommige woorden kun je nu eenmaal beter niet rechtstreeks vertalen, zoals ook bijvoorbeeld de uitdrukking ‘fuck it’, wat vaak een positieve intentie heeft ‘om het gewoon te doen’. In het Nederlands voel je de energie als een waterval wegklateren en blijft er niets van deze krachtige oneliner  over.

In een split second besloot ik na een diepe ontspannen ademhaling, om een combinatie van de ‘Louis van Gaal’ tactiek gecombineerd met een Zen mindful taekwondo attitude toe te passen en vroeg vervolgens heel belangstellend naar zijn processie ervaring. Ik moet wel eerlijk zeggen, dat de buurman zelf al had aangegeven graag iets te willen vertellen over zijn processie avontuur en dat zijn vraag aan mij een opstapje was om zijn eigen verhaal te mogen vertellen. Ik gaf hem vervolgens ook alle ruimte om zijn  processie verhaal te kunnen vertellen. Het gesprek liep op rolletjes, hij zat lekker in het verhaal en ik stelde op de juiste momenten aardige vragen, waardoor we samen heel smoothly door het verhaal gingen.

Toch werd het onderwerp bucketlist bij het volgende biertje door hem opnieuw heel standvastig weer ingebracht. Of ik dan een lijst had ofzo en wat te doen als deze lijst was afgewerkt. Ik legde uit dat ik niet daadwerkerlijk een lijst had, echter dat mijn wensen en plannen zich vooral in mijn hoofd afspeelden en dat de inhoud van de lijst ook wel eens spontaan kon veranderen. Ook vertelde ik vervolgens dat ik vooral Nu de plannen welke ik heb wil uitvoeren en niet wachten totdat ik eventueel ooit meer vrije tijd zou hebben. Ik zag een instemmende knik en daarmee was het gesprek tot een goed einde gebracht.

Tenminste dat dacht ik. Het ging mis toen ik, overmoedig geworden door het goed volbrengen van het item, ging uitleggen dat je in feite altijd ‘ja’ moet zeggen tegen dat wat zich aandient. Ik nam de mug als voorbeeld. Ik was dit seizoen steeds gestoken door muggen en waarschijnlijk lag de oorzaak hiervan in het niet volledig accepteren van de mug. In een boek medische astrologie (Joyce Hoen/ 1999) had ik wonderbaarlijke verhalen gelezen dat muggen mensen in het geheel niet meer staken, indien ze volledig geaccepteerd werden. Het werd even stil rondom het kampvuur. Ik zei maar ‘ja’ tegen deze stilte.

Ik kreeg weer een nieuw idee en besloot deze op mijn bucketlist te zetten.

Luistertip

Blah blah blah Armin van Buuren