Afgelopen weekend stond in het teken van de bruiloft. De avond ervoor was al ontspannen begonnen met een gezellig etentje in verband met een verjaardag, waarbij we met de jarige in restaurant ‘Vive la Vie’ in Groningen zaten. De naam deed het genieten van het leven eer aan. Ik zag alleen maar blije gezichten, zowel bij de mensen in de bediening, alsook bij de kok, die af en toe hoogstpersoonlijk met een stralende glimlach langs de tafeltjes liep om de sfeer, kwaliteit en de mate van tevredenheid te peilen. Deze was uitmuntend. Deze mensen hadden geen training in communicatie en klantvriendelijkheid nodig. Hier waren medewerkers die overstroomden van passie voor hun werk en dit op een ongedwongen manier en naturel overbrachten. Binnen het vijf gangen menu zaten verschillende amuses. Deze werden professioneel met uitgebreide uitleg door de ober onder de aandacht gebracht. In mijn Hogelandse onschuld kon ik op een gegeven moment alleen maar lichtelijk verbaasd uitroepen dat er zoveel ingrediënten in één kleine amuse gingen. Tot en met het einde was alles perfect. Het dessert bord was feestelijk gedecoreerd met een chocolade geschreven ’hartelijk gefeliciteerd’.

Hoe anders was ik grootgebracht, waarbij het eten gereduceerd was tot een noodzakelijk ritueel, met pannen in het midden van de uitgeklapte tafel en het grote gezin eromheen. Mijn vader hielp altijd stelselmatig elke ‘culinaire loftrompet’ om zeep. Geen woord teveel werd verspild aan voedsel. Hij had wel respect voor de kookkunsten van mijn moeder voor het grote gezin, alleen de tv kok werd smalend afgeserveerd. Door zijn oorlogstrauma’s was waarschijnlijk het ophemelen van gerechten ‘een brug te ver’ voor hem. Tijdens de bruiloft kreeg ik een déjà vu, toen allerlei amuse ‘kunstwerken’ elkaar in rap tempo afwisselden. De eigenaar van het restaurant met de ‘ster’ nam ons mee in verschillende smaaksensaties van hoog niveau.

Die middag had de ceremonie zich in een middeleeuwse ambiance afgespeeld. Ik had een ereplek gekregen rondom de grote eikenhouten tafel. Klaar voor wat komen ging zat ik aan de linkerkant van het bruidspaar, in verband met mijn rol als getuige voor mijn goede vriend die opnieuw een ‘Ja’ zou laten horen. Ook hier waren mensen met een passie, door in groot gezelschap, met behulp van de bijbehorende rituelen, elkaar het ‘jawoord’ te geven. Voor liefde in voor – en tegenspoed. De ogenschijnlijk voorspelbare rituelen raakten mij op een onverwachts moment, vlak na het zetten van mijn handtekening. Hier fonkelde de liefde, te midden van mensen in ontroering. Ik zag handen ineengestrengeld, tranen, een hand op een schouder. Herinneringen aan gezamenlijke avonturen flitsten in een split second aan mij voorbij.

Liefde, leven en eindigheid bleven even in mijn hoofd ronddansen. Flarden van een songtekst namen mij mee naar ooit; ‘First he touched on love, then he touched on death’. Ik ademde rustig uit en de zachte namiddagzon kwam als een geconcentreerde lichtstraal via het hoge glas in lood raam naar binnen en verwarmde het hart van alle aanwezigen. Dit was een moment van betovering.

Zachtjes neuriede ik Leonard Cohen zijn ‘Dance me to the end of love’ en liep richting de zon.

Luistertip:  Ray Lamontagne Shelter

De tijd dat een bril nogal suf was ligt heel ver achter ons. Misschien dat er nog een beetje sneue gevoelens bovenkomen, indien een klein peutertje al een bril moet dragen. Vooral met een lui oog, waarvoor een lapje voor het oog zit. De compassie is dan meer om het feit dat de ogen klaarblijkelijk zo jong al minder zijn, dan dat het om het esthetische aspect gaat. Brillen zijn nu ‘hot’ en hoe extravaganter, hoe beter. Al moet ik wel zeggen dat de vierkante brilleglazen met de afmetingen van een hoofd, bij mij minder goedkeurende instemming krijgt. Ik associeer dit met de jaren zeventig, Nana Mouskoeri en een zekere mate van truttigheid.

Ik was vroeger nogal geïntegreerd door de bril. Ik heb herinneringen aan de kerkdienst, waarbij er een dominee was die heel speels met zijn bril omging. Elke keer als hij zijn betoog kracht bij wou zetten, ging de bril met een zwierige zwaai af. Ook werd bij overpeinzingen één brilpootje als een verlengstuk van zijn overpeinzingen in de mond genomen. Ik vond dit nogal cool en oefende deze houdingen met mijn zonnebril. Ergens in mijn veertiger jaren besloot ik dat het toch handig (en verstandig) was om een leesbril aan te schaffen. Ik kreeg nogal vermoeide ogen, wanneer ik de gehele dag op mijn werk al het leeswerk zonder leesbril deed. Ik kocht bij een opticien een echte (en dure) leesbril en was deze vervolgens binnen een week alweer kwijt. Nu ruim tien jaar verder heb ik nog steeds geen vaste eigen bril. In feite ben ik net zo als mijn vriendin; ik raak ze altijd kwijt.

Hetzelfde met sokken. In mijn mannen huishouding periode had ik een fantastische oplossing om nooit sokken kwijt te raken; ik gooide ze ineengestrengeld in de wasmachine en op deze manier bleven de paren altijd bij elkaar. Omdat samenleven ook compromissen sluiten betekent, gaan de sokken nu los in de wasmachine, met als gevolg dat de stapel sokken zonder bijpassende sok steeds groter wordt. Om niet avonden saai en min of meer zinloos sorteerwerk te doen, koop ik af en toe sokken in allerlei kleuren en toch blijft het probleem van de toenemende onvindbare bijpassende sokken bestaan.

Eerder kreeg ik op mijn werk nog wel eens een compliment met betrekking tot mijn bril keuze. ’Nieuwe bril?, leuk hoor’, hoorde ik dan een beetje wazig aan. Iedereen weet nu zo langzamerhand dat ik geen bril identificatie heb. Om de paar maanden koop ik een dozijn brillen bij de drogist. Ook deze raken steeds weer kwijt, of missen een pootje, omdat mijn vriendin de gewoonte heeft om tijdens gesprekken en of overpeinzingen de bril aan één pootje vast te houden en fors ronddraaiende bewegingen te maken. Ik ben er nog niet achter of dit gepaard gaat met een bepaalde stemming, of een gewoonte is geworden.

Het is net zoiets als het zinloos gebruik van stopwoordjes. Vaak is de gebruiker zich hiervan in het geheel niet bewust. Op mijn werk wordt de tussenvoegsel ’zeg maar’ opvallend vaak tijdens de conversatie door een collega gebruikt. Onbewust nemen anderen dit over en is het gebruik van ‘zeg maar’, zeg maar behoorlijk toegenomen tijdens vergaderingen door verschillende collega’s.

Terug naar de bril; hoe leuk ze ook worden voorgesteld, ik blijf er een dubbel gevoel over houden. De aanschaf van een bril wordt vaak oneindig lang uitgesteld totdat de lezer het boek op armlengte afstand houdt en moet bekennen voor zichzelf dat de ouderdomsverschijnselen toeslaan. Het is een proces van acceptatie, leuker kunnen we het niet maken……

Luistertip:  The Script If you could see me now

Ik zat opgesloten in een busje met zeven vreemden. We gingen 48 uur met elkaar doorbrengen om 555 km te hardlopen voor een goed doel, namelijk lopen om stigma tegen te gaan voor mensen met psychiatrische/ psychische problemen. Dit was het moment van de waarheid. Ik wist niet of mijn lichaam en geest het aankon. In het begin werden er beleefdheden uitgewisseld en waren de conversaties redelijk normaal. De stemming ging snel naar een hoger level, want de sensatiegevoelens van wat ging komen kwam steeds meer op de voorgrond te staan, naarmate we bij de Start te Soesterberg aankwamen. Bij het startschot vertrok onze andere ploeg van zeven om de eerste 55 km al estafette hardlopend te nemen. Na het uitzwaaien werden wij weer in het busje geduwd en reden naar onze eerste rustplaats, om de andere ploeg op te wachten om straks af te lossen. Het vervreemdingseffect en de desoriëntatie begon bij mij nu al toe te slaan. Ik had mij niet echt goed voorbereid met betrekking tot de route. Ik had de laatste twee weken mijn conditie nog enigszins op een hoger level gebracht door bij het opstaan en in de avond korte afstanden te lopen. De mevrouw van het weerbericht had uitgelegd dat een depressie met enthousiaste regenbuien de komende 48 uur over ons land zou trekken. Ze beloofde daarna weer beter weer.

Het maakte allemaal niet meer uit. De knop ging om, de deur van het busje schoof open en de geboorte van de run was een feit. Het was nacht, het was koud, de regen kletste naar beneden. Ik probeerde er eerst nog tussendoor te lopen en alweer ging een knop om. Ik was één geworden met de regen. Busje in en busje uit. We probeerden ons de vastgestelde volgorde van loper 1 tm 6 in te prenten. Ons leven was een loop- , wacht -, drink- , bijna slaap en een euforische woordenbrij geworden. Binnen de eerste 24 uur waren er al chaotische toestanden ontstaan van min of meer samen eten, slapen, de route markeren met excessief plas en poepgedrag. In al het zang, vecht, loop, lach, gil, doorgaan, liggen en weer opstaan gedrag waren daar als een baken van rust de chauffeur, de dienende kaartlezer en de zen fietser.

Onze fietser was de personal coach en menig groepsgenoot deelde zijn diepste geheimen tijdens de nachtelijke afstanden met deze stabiele rots in de branding. Onze chauffeur zijn leven en missie bestond momenteel alleen om ons op exact de juiste plek te droppen en op te vangen. Met een duizelingwekkende koelbloedigheid trotseerde hij verkeersuitdagingen door over fietspaden te rijden, trottoirs te nemen, te slalommen op snelwegen, voortuintjes te doorkruisen en als het moest auto’s aan de kant te duwen en dit alles met een dusdanige ijzeren vastberadenheid dat de politie zich beleefd en onderdanig afzijdig hield. Fantastisch vond ik het dat deze held en vrachtwagen- cowboy, heel bekwaam en rustig zijn shaggie rolde en heerlijk ging roken te midden van al dit hysterisch gezonde leefstijlgedoe. Diep respect voor de eigen weg die deze man bewandelde. Ik zou bijna vanuit dit respect mee gaan roken, als ik niet mijn eigen monomane missie had om binnen 48 uur de afstand te overbruggen.

Hoogtepunt was mijn loop in het donker over de Afsluitdijk. Het was er zo intens mooi!! Een wereld omringd door alleen water. Deze beleving was niet goed uit te leggen. Dit bleek namelijk uit de reactie van een vriendin die zich niet kon voorstellen dat iemand zo idolaat kon zijn over een recht stuk asfaltweg van 35 kilometer met links voortrazende auto’s en rechts een dijk die het uitzicht op zee ontnam. Waarschijnlijk had de manisch ontremde toestand, vermengd met euforie mede door een heftige slaapdeprivatie en het plotseling opduiken van mijn partner daar midden op die mystieke Afsluitdijk een rol gespeeld in mijn beleving van het voor mij mooiste stukje Nederland; De Afsluitdijk.

Luistertip: Pink Floyd Run like hell

We waren een weekendje weg. Het huisje in de bossen voldeed helemaal aan onze verwachtingen, leuk ingericht met jaren vijftig Vintage spulletjes. We ontdekten pas ter plekke dat het een enorm vakantiepark betrof met vele opeengepakte huisjes, zoals ‘De Driesprong, ‘Boszicht’, ‘Ons Thuis’ en waarschuwingsborden dat er door de hond zeker gewaakt werd. Ons huisje met ruime tuin was een aangename outcast in het aangelegde ‘eenheidsworst’ park. Een soort kampement met een hek erom. Dit bood ook weer voordelen, want er waren genoeg voorzieningen aanwezig, onder andere een supermarkt. Dit kwam goed uit. We waren na de reis moe en wilden liever het terrein niet meer verlaten. We hadden afgesproken om ons een keer terug te trekken in de bossen en een social media- en tv’ loos weekend te houden. Op het programma stonden alleen rustgevende activiteiten zoals wandelen, yoga en spelletjes. Een soort van afkicken van alle prikkels en hectiek om opnieuw rust te ervaren en energie op te doen. Na de boodschappen werd bij het late namiddagzonnetje en een kopje kruidenthee het scrabble spel tevoorschijn gehaald. Ik moet eerlijk zeggen dat ik op dat moment wel even een drempel over moest.

Mijn herinneringen gingen terug naar een zondagmiddag bij mijn schoonmoeder. We hadden ons geïnstalleerd aan de tafel met hoogpolig kleed, voorzien van een kopje koffie en eigengemaakte boterkoek. Het leek allemaal goed te gaan, totdat de discussie losbarstte of de werkwoordsvorm ‘sneuvele’ in plaats van ‘sneuvelen’ dan wel of niet gebruikt mocht worden. Uiteindelijk werd na het inzetten van een hulplijn, de dikke Van Dale, besloten dat deze werkwoordsvorm (hij sneuvele) dan toch gebruikt mocht worden. Mijn protest werd niet gehoord en bleef ergens verloren in de ruimte zweven. Tijdens de beklemmende stilte die volgde hoorde ik vooral de tikkende klok als een tijdbom en het hoornconcert van Mozart als een irritante mantra. Het ogenschijnlijk fijne rustgevende huiselijke spel blijkt keer op keer een oorlogstafereel. Achter het masker van kalmte en een glimlach woedt een venijnige strijd om de ander onderuit te halen. Discussies over het gebruik van ‘y’ of ‘ij’, het gebruik van vervoegingen, triomfantelijke uithalen dat namen niet gebruikt mogen worden etc. Alles wordt uit de kast gehaald om te winnen. De onderhuidse spanningen en competitiedrift liggen als een sluier over de huiselijke onschuldige gezelligheid. Dit spel bestaat uit een opeenstapeling van teleurstellingen, als uit het ‘washandje’ alweer alleen maar medeklinkers worden gepakt. Het ‘mooi hoor’ klinkt cynisch omdat jij net maar zes punten hebt behaald, of niet gemeend, omdat diegene nu zijn kans schoon ziet om die plek op het bord met drie keer woordwaarde te veroveren.

Ik vroeg mij oprecht af wie dit spel bedacht had en waarom?Wikipedia kon mij vertellen dat het spel ontwikkeld was door de werkloos geraakte architect Alfred Mosher Butts ( 1899 – 1993). De man verveelde zich en bedacht dit spel met alle venijnige (venynige) regels, omdat hij zoveel tijd had om dit te bedenken. Ik zal positief eindigen; een beetje vertraging in deze jachtige rollercoaster wereld is heel goed voor mij. Bij een volgend weekend weg zal ik de scrabble strijd weer aangaan.

Luistertip; Ray Lamontagne Empty

Sinds enkele weken ben ik op dieet. Hiertoe had ik besloten omdat ik mij in de aanloop naar het intensieve hardloop evenement de Social Run goed wilde voorbereiden. Ik was begonnen met mijzelf mentaal en fysiek te detoxen. Ik had nog slechts twee weken om mij optimaal voor te bereiden. De directe aanleiding voor dit besluit was vooral ingegeven door angst.
Ik was namelijk aanwezig geweest bij de voorlichtingsavond over dit sportieve evenement. De organisatoren legden behulpzaam uit hoe wij lopers, binnen de gestelde limiet van 48 uur, de 550 km om het IJsselmeer zouden gaan overbruggen. Ik werd al een beetje zenuwachtig, omdat de afstanden die wij in estafettevorm moesten afleggen, nu pas voor mij duidelijk werden. Helemaal warm en benauwd kreeg ik het toen de organisator had becijferd dat een gemiddelde snelheid van 10 a 11 km toereikend was als gemiddelde loopsnelheid. Dit is voor mij een snelheid die ik altijd als finale eindsprint inzet. Ik ontmoette mijn loopmaatjes en hield mij ogenschijnlijk nog goed, terwijl ik zo neutraal mogelijk luisterde naar hun verhalen over het lopen van meerdere marathons en andere heftige sportieve prestaties. Ik observeerde mijn schorre en onzekere stem bij de gesprekken en probeerde nog zo relaxed mogelijk over te komen. Ik voelde een lichte paniek opkomen. Ik had weliswaar een paar keer een halve marathon gelopen, alleen had ik nog thrillerachtige beelden hoe ik strompelend de laatste kilometers overbrugd had. Ik had dus nog maar een beperkte hoeveelheid tijd om mijn conditie nog enigszins op een hoger level te brengen. Omdat deze twee weken ook nog aardig gevuld waren met uitstapjes en activiteiten maakte ik een noodplan.

Deze bestond onder andere uit een heftige aanpassing van mijn voedingspatroon. Ik stopte acuut met verslavende middelen zoals alcohol en koffie, zodat ik optimaal mijn lichaam kon monitoren. Het alcoholvrije bestaan ging mij makkelijk af, al waren er van die lastige momenten bij het koken, waar een wijntje een beetje bij hoorde. Het afkicken van de koffie was heftiger. Na een dag slechts één kop koffie te hebben genuttigd, werd ik de eerste nacht wakker met heftige hoofdpijn. Bij gebrek aan paracetamol, nam ik om zes uur in de ochtend toch maar een kop koffie. De volgende nacht was er nog een lichte roep om koffie door mijn lichaam en op de derde dag was ik trots om bijna geheel ‘cold turkey’ te zijn afgekickt.

Het andere onderdeel van mijn noodplan was om gedurende deze twee weken, bij gebrek aan veel tijd, elke ochtend (om zes uur ) en avond een paar km te joggen. Vooral de vroege ochtend inspanning in het nachtelijke donker maakte dat toch uiteindelijk de verboden vraag naar boven kwam, waarom ik dit in Godsnaam aan het doen was. Het woord bucketlist en afstrepen hielp om deze gedachtegang te kunnen stopzetten.

Wordt vervolgd.

Luistertip:  David Craig Walking away

Ik was er nog wel en toch ook weer niet. Er waren intense kleuren, eerst helder en deze veranderden langzamerhand in een surrealistische paars roze gloed. Ik probeerde nog steeds naast deze totale overgave mijzelf te blijven observeren. De focus werd smaller en gerichter. Mijn gedachtestroom stopte, ik was één geworden met mijn omgeving en handeling. Hier aangekomen voelde ik geen pijn meer, mijn ademhaling werd rustig en er was hier geen controle meer nodig. 

Helaas is het gevoel niet goed te beschrijven, ik denk dat een geluksgevoel vermengd met diepe tevredenheid nog het beste in de buurt komt. Mijn lichaam had een hoeveelheid geluksstoffen aangemaakt en mijn geest maakte er dankbaar gebruik van.
Ik deed mijn ogen open en concentreerde mij op een plek ruim twee meter voor mijn fiets. Mijn blik bleef hangen op de bemoedigende tekst voor het podium ‘believe you can, you’re already half way there’. Langzamerhand kwam ik weer terug. Het ritme van de spinningmuziek hielp mee om de juiste cadans te houden. Ik voelde de kracht en nu pas ook de verzuring in mijn beenspieren. Ik was bezweet, moe en beleefde het euforische gevoel van het halen van de finish.

In de afgelopen week had ik mijn ‘fitbit’ polsbandje weer ingeleverd. Ik had mijzelf eerder opgegeven voor een onderzoek over gezonde leefstijl. Elke avond kreeg ik digitaal een vragenlijst toegestuurd met vragen over mijn stemming, voeding en beweging. Drie maanden lang was mijn bewegings- en slaappatroon bijgehouden door het slimme apparaatje. Het heeft zeker geholpen bij de bewustwording van mijn leefstijl en enkele aandachtspunten opgeleverd. Het bandje kon echter nog niet mijn euforie meten en eerlijk gezegd wil dat graag zo houden.

Ik bedacht mij dat de technologische ontwikkeling steeds geavanceerder gaan worden. Nog even en algoritmen zullen ons beter kennen, dan wij ons zelf kennen. Biometrische sensoren kunnen al onze hartslag, bloeddruk en hersenactiviteit meten. Daardoor weet het algoritme precies (en eerder) hoe het met mij is. Ik had al gelezen over een situatie, waarin het apparaat waarschuwde dat de betrokken persoon binnen vijf minuten een hartaanval zou krijgen. Een prachtige ontwikkeling uiteraard, echter ik voelde mij er toch ook wat sceptisch over. Zou een apparaat straks voor mij gaan kiezen welke films ik ga zien, welke muziek ik beluister (Spotify heeft al een persoonlijke afspeellijst op basis van eigen keuzes), welke vrienden ik kies, of überhaupt met welke mensen ik omga? Wordt het leven ook niet heel erg saai, als alles perfect voorgeprogrammeerd wordt? Wat is er mis met fouten maken, miskleunen, omgaan met teleurstellingen?

Voorlopig was ik er voor mijzelf wel even uit. Met mijn huidige kennis over dit onderwerp, zie ik absoluut het nut in van deze algoritmen en fantastische toenemende mogelijkheden. Alleen wil ik vooral ook zelf blijven zoeken, ontdekken, mijn intuïtie ontwikkelen, vallen en weer opstaan. Ook vind ik het heerlijk om voorlopig afscheid te hebben genomen van het slimme polsbandje, dat mij vorige week nog belerend attendeerde op het feit dat ik eigenlijk nog 2500 stappen moest doen om mijn minimale doel te halen.

Na de les kom ik beneden in de sportschool Mind and Motion na maanden mijn sportcoach weer tegen. In verband met haar zwangerschap en bevalling was zij er tijdelijk even uit. In de draagzak heeft zij haar prachtige kindje. Ik glimlach en realiseer mij dat zij en haar sportschool voor mij staan voor oprechte aandacht, ervoor gaan, stimuleren om je doelen te halen, met vallen en opstaan. En dat allemaal in een gemoedelijke, vriendelijke en zeer professionele omgeving. Geen fitbit die daar tegen op kan.

Luistertip

Sunny days Armin van Buuren

Alle spullen lagen uitgespreid op de vloer.
Ik was naar Ikea geweest voor zo’n handig lampje op zonne-energie en teruggekomen met drie grote platte dozen Karshögen zelfmontage meubelstuk. Het paste natuurlijk weer net niet in de auto.
Nu lag ik ernaast, ik had met ingehouden frustratie nogmaals alle schroeven, moeren en boutjes geteld. Er ontbrak één exemplaar.
De handige zit- slaapbankcombinatie zag er, eenmaal in elkaar gezet, ogenschijnlijk gedegen uit en dat was ook zo, echter er ontbrak één schroef. Omdat ik dit gegeven niet kon uitstaan en de Ikea tekening er zo overzichtelijk en geruststellend betrouwbaar uit had gezien, had ik een paar keer diep adem gehaald en heel langzaam tot tien geteld. Ik haalde de gehele bank weer uit elkaar. Opnieuw legde ik alle onderdelen overzichtelijk op een rij. Wat mij stoorde was de afbeelding van het gereedschap wat van een infantiel niveau was , vergezeld met een beeltenis met een lachend gezicht. Alsof ik zelf niet wist wat een hamer en schroevendraaier was.

Er ontbrak nog steeds één schroef.

Ik had hier jaren geleden ook ervaring mee gehad. Ook toen had ik daarvoor wel tien keer de aantallen doorgenomen en op een rij gelegd. Alleen had ik nog geen cursus mindfullnes gedaan en was briesend in de auto gesprongen en met limiet overschrijdende snelheid naar de Ikea gescheurd. Helaas was dat op een zaterdag en het kostte mij de gehele middag. Ik moest formulieren invullen, in driefout en in blokletters om het ontbrekende item te kunnen bemachtigen. Mijn vergelijking met de ‘paarse krokodil’ werd mij door de mevrouw in het strenge geel-blauwe uniform en strak bijeengebonden haar niet in dank afgenomen. Haar toon en intonatie veranderde nogal en het nadrukkelijk gebruik van het woord ‘meneer’ en ‘regels’ liet ik maar over mij heenkomen. Alleen pareerde ik wel haar opmerking over het niet goed tellen en de mogelijkheid dat het ontbrekende item ergens onder een ander meubelstuk was gerold, misschien?

Ik zag in gedachten de ongeïnteresseerde fabrieksmedewerker voor mij, die tegelijkertijd tellend en kletsend over een onderwerp met een collega inpakker, de focus meer bij de gesprekspartner had dan bij het plastic zakje met schroeven en bij negen er maar ongeveer vanuit ging dat het de benodigde tien zou moeten zijn. Dit ‘drama’ zakje kwam dus in een platte doos Karshögen terecht en zou mijn middag compleet verpesten.
Ik had het bloedheet gekregen en had in één agressieve ruk mijn T-shirt ‘uitgegooid’. De nog steeds aanwezige muggen doken, uiteraard in colonne, als een torpedo duiker op mijn bezwete bovenlichaam af. Ik besloot heel wijs een pauze in te lassen. Ik ging eens rustig overdenken hoe het toch kon dat ik snel even een lampje wilde halen en met een compleet groot meubelstuk terug was gekomen? ‘We waren het al wel van plan’, dacht ik met een zekere mildheid over mijzelf. Deze herkadering werkte stemmingsbevorderend.

Ikea pakt het heel slim aan. Je komt eerst binnen in een prikkelarme landingszone van 40 a 45 m2. Dit is bewust zo gekozen. Weinig afleidingen om je de tijd te geven te focussen op wat komen gaat. Je ziet ook direct borden met ‘restaurant’. Je weet dat je jezelf straks direct kunt belonen na alle inspanningen. Het immer drukke gangpad slingert langs alle verschillende afdelingen. Er staan allemaal kleine goedkope spulletjes langs de gangpaden uitgestald en hiermee word je heel slim verleidt om in de ‘koop-mood’ te komen. Als deze ‘mood’ eenmaal is opgewekt sta je open voor allerlei handige spullen die op jouw weg door de Ikea worden aangeboden.

Ik concludeerde dat het een juiste keuze was geweest om, juist nu, het meubelstuk aan te schaffen, want dat voelt fijner. De voorraad waxinelichtjes zullen zeker nog wel eens van pas komen. Er komt een email binnen. Van Ikea voor mij als lid van de ‘family’. Leuke aanbiedingen in verband met het 75 jaar bestaan. Nadere berichten volgen.

Luistertip:

Candyshop 50Cent

Afgelopen weekend kwam ik mijn buurman weer eens tegen. Wij hebben namelijk een gezellig buurtje en zoeken elkaar wel eens op bij feestelijkheden, zoals onder andere bij verjaardagen. Mijn buurman vroeg of ik wel eens een processie had meegemaakt. Dit stond nog niet op mijn bucketlist, antwoordde ik resoluut. ‘Wat is dat nou weer’, vroeg hij verbaasd, vergezeld door een non verbale expressie, waarin ongeloof en een bevestiging van een overtuiging richting mij opgesloten zat. ‘Emmer lijst’, zei hij op een peinzende manier hardop, alsof hij het woord eens goed van alle kanten aan het onderzoeken was. Ik was uiteraard gelijk op mijn hoede, ik had toch al de naam bij hem dat ik zo moeilijk en ingewikkeld leefde. Ik voelde een soort van 1- 0 achterstand, mede door zijn koele vertaling naar het woord ‘emmer lijst’.

Door deze vertaling was de spirit van het woord namelijk behoorlijk afgenomen. Sommige woorden kun je nu eenmaal beter niet rechtstreeks vertalen, zoals ook bijvoorbeeld de uitdrukking ‘fuck it’, wat vaak een positieve intentie heeft ‘om het gewoon te doen’. In het Nederlands voel je de energie als een waterval wegklateren en blijft er niets van deze krachtige oneliner  over.

In een split second besloot ik na een diepe ontspannen ademhaling, om een combinatie van de ‘Louis van Gaal’ tactiek gecombineerd met een Zen mindful taekwondo attitude toe te passen en vroeg vervolgens heel belangstellend naar zijn processie ervaring. Ik moet wel eerlijk zeggen, dat de buurman zelf al had aangegeven graag iets te willen vertellen over zijn processie avontuur en dat zijn vraag aan mij een opstapje was om zijn eigen verhaal te mogen vertellen. Ik gaf hem vervolgens ook alle ruimte om zijn  processie verhaal te kunnen vertellen. Het gesprek liep op rolletjes, hij zat lekker in het verhaal en ik stelde op de juiste momenten aardige vragen, waardoor we samen heel smoothly door het verhaal gingen.

Toch werd het onderwerp bucketlist bij het volgende biertje door hem opnieuw heel standvastig weer ingebracht. Of ik dan een lijst had ofzo en wat te doen als deze lijst was afgewerkt. Ik legde uit dat ik niet daadwerkerlijk een lijst had, echter dat mijn wensen en plannen zich vooral in mijn hoofd afspeelden en dat de inhoud van de lijst ook wel eens spontaan kon veranderen. Ook vertelde ik vervolgens dat ik vooral Nu de plannen welke ik heb wil uitvoeren en niet wachten totdat ik eventueel ooit meer vrije tijd zou hebben. Ik zag een instemmende knik en daarmee was het gesprek tot een goed einde gebracht.

Tenminste dat dacht ik. Het ging mis toen ik, overmoedig geworden door het goed volbrengen van het item, ging uitleggen dat je in feite altijd ‘ja’ moet zeggen tegen dat wat zich aandient. Ik nam de mug als voorbeeld. Ik was dit seizoen steeds gestoken door muggen en waarschijnlijk lag de oorzaak hiervan in het niet volledig accepteren van de mug. In een boek medische astrologie (Joyce Hoen/ 1999) had ik wonderbaarlijke verhalen gelezen dat muggen mensen in het geheel niet meer staken, indien ze volledig geaccepteerd werden. Het werd even stil rondom het kampvuur. Ik zei maar ‘ja’ tegen deze stilte.

Ik kreeg weer een nieuw idee en besloot deze op mijn bucketlist te zetten.

Luistertip

Blah blah blah Armin van Buuren

Af en toe laait de discussie tussen mijn vriendin en mij weer op, als zij de deuren van de slaapkamer naar de tuin open laat staan. Over muggen die dan vrij naar binnen kunnen vliegen. Volgens mijn vriendin komen ze alleen als er mensen zijn. Ik hanteer de theorie dat deze muggen zinloos zijn en irritant rondvliegen en dus ditzelfde ook kunnen gaan doen in de ruimte achter de openstaande deuren, ongeacht aanwezigheid van mensen. Ook zinloos, want ze worden gegeten door vissen en vogels welke niet in de slaapkamer voorkomen. Of ze moeten al zo slim zijn zelf te bedenken om niet of wel naar de slaapkamer te gaan, maar dat lijkt zelfs mij ietwat vergezocht.

Enfin, Ik heb eens wat gegoogeld en kom daar verschillende zienswijzen tegen over het nut van de mug. Er was er eentje bij die mij wel beviel, namelijk dat diersoorten soms uitsterven en dat dit niet altijd persé onoverkomelijk is voor het voorbestaan van onze voedselketen. De mug is in feite de grootste moordenaar op aarde. Per jaar sterven gemiddeld 750.000 mensen als gevolg van deze mug, die enge ziekten overbrengen. Laten we dus nu stoppen met de mug.

Twee keer in mijn leven was ik in een prachtig natuurgebied, waar ook miljoenen muggen leven en was ik hierop fysiek en mentaal voorbereid. We verbleven in de Everglades te Florida, in dit voornamelijk moerassig gebied. Wij waren daar op de camping en de enige gasten met een tentje. Bij het openritsen en dichtdoen van de tent, kwamen met gemak enkele tientallen muggen mee. Het extra sterke anti muggenspul Deet was zo heftig, dat het mijzelf de adem en levensvreugde benam. We hebben een vinkje achter de Everglades op onze bucketlist gezet en zijn snel verder gereisd.

Op bezoek bij vrienden in Finland gingen we een keer mee naar hun zomerhuisje, inclusief een houtgestookte sauna, bij het meer in het bos. Nu is Finland eigenlijk alleen maar bos en meer en heeft bijna iedereen een dergelijk zomerhuisje bij het meer. Tot zover allemaal heel idyllisch en romantisch. Totdat we in ons blootje de sauna uithuppelden richting het meer en op de weg ernaar toe al door tientallen muggen werden ‘doorzeefd’. ‘Kun je hier eigenlijk wel buiten zitten’, vroeg ik een beetje naïef. Dat kon zeker, als je jezelf maar goed insmeerde met antimug en je gehele lichaam bedekte. We zaten vervolgens de gehele avond ( het was prachtig zomers weer) binnen en zijn de volgende dag weer verder gaan reizen. De winters zullen daar zeker heel mooi zijn….

Deze week was het weer zover. Om 04.30 uur a.m.werd ik ruw wakker geschud door de ‘vliegtuigmotor’ die mug heet en had enorme jeuk aan mijn linkervoet. We hadden de avond ervoor heel slim een klamboe om het bed gedrapeerd en deze was waarschijnlijk door enkele kleine bewegingen tijdens de slaap bij de opening iets losgegaan. Er waren twee muggen heel slinks door dit kiertje naar binnen gekomen. Mijn vriendin werd wakker van mijn titanenstrijd en antwoordde op mijn schorre kreet ‘er zijn twee muggen in de klamboe’ met de respons dat ik psychotisch zou zijn en waarschijnlijk van een ‘mug een olifant’ maakte. Meestal is het zo dat op het moment van het licht aandoen, de mug zich direct goed verstopt, stopt met zoemen en acuut weer in actie komt bij het uitdoen van het licht. Alleen dit keer zag ik ze direct binnen deze twee m2 klamboe. Daar zaten ze, wachtend op het moment dat ik het lichtknopje wederom uit zou gaan doen. Ik besloot eruit te gaan. De lol van nachtrust was toch al weg en ik had het gevoel ze flink terug te pakken door mijn nachtrust per direct af te breken. Ik gunde mijn vriendin nog een goede tweede halve nacht en sloeg ze de klamboe uit, om deze vervolgens weer goed vast te zetten.

Bij het kopje koffie zat ik om 05.00 a.m. in de woonkamer en vroeg mijzelf af waarom muggen zoemen. Dit is ook zoiets belachelijks; niemand maakt zoveel lawaai. Honden blaffen toch ook niet standaard als ze zich voortbewegen? Mensen maken toch ook niet constant geluid? ( al ken ik enkele uitzonderingen). Ik werd ruw gestoord in mijn mijmeringen. Door een vlieg dit keer. Ik besloot het huis te verlaten. Ik wilde rust. Zo kwam het dat ik ‘s ochtends om half zes aan het joggen was in de weilanden op het Hogeland, ergens in de buurt van boer Rutgers. In de verte hoorde ik een brommer aankomen, of was het een……..

Luistertip

One day I’ll fly away Randy Crawford

De bus passeerde rond middernacht bijna geruisloos de grens met Duitsland. Angelique staarde uit het raam en mijmerde over het uitstapje van dit weekend. Het was een gezamenlijke activiteit waar een maandenlange voorbereiding aan vooraf was gegaan. Uiteindelijk stond er dan ook een gedegen programma, waarbij rekening was gehouden met de wensen van alle leden van de vrouwenbond. Onder andere zou in Grossarcen het miniatuur spoorwegmuseum en de plaatselijke sigarenbandjes club bezocht gaan worden. Voor beide onderdelen kon ingetekend worden. (wel snel erbij zijn, vanwege grote belangstelling) Ontvangst met koffie en hoogpolig gebak, (een Kreisen kuchen met slagroom, specialiteit van de streek Moesel am Rhein)

Hoogtepunt is dan toch wel het bezoek aan de naalden en spelden fabriek te Offnungsradeln (vlakbij schmerzflugen) Dit is een initiatief en uitwisseling van de naaldenfabriek te Naaldwijk, waarbij vooral aandacht wordt geschonken aan het ontstaan, verdere oorsprong, fabricage en culturele aspecten rondom het omgaan en houding met betrekking tot naalden door de tijd heen en verschillen in gebruik. Vooral interessant zijn de verschillen in het ‘opspelden’ in verschillende regio’s . Er wordt diep ingegaan op de vele variaties in zienswijze. Helemaal opvallend zijn de grote verschillen in de doorontwikkeling van de naald tussen de regio’s Offnungsradeln en Schmerzflugen, waarbij interessante uitleg wordt gegeven middels een 6,5 uur durende workshop over het veilig gebruik van naalden zonder gelijk terug te moeten vallen op de vingerhoed en naaldenkoker. Speciale aandacht wordt ook geschonken aan het oog van de naald.

Angelique hoopt vooral tips te krijgen over het nog efficiënter rijgen van garen door de naald. Nieuwe lock ontwikkelingen en verrassende nieuwe inzichten schijnen het reguliere rijgen van het garen door het oog een totale omwenteling in gebruik te geven. Er wordt zelfs al gesproken over het stoppen met de stopnaald, echter dit zijn alleen nog maar geruchten.

Bij deelname wordt trouwens een handig ingebonden boekje met harde kaft (in kleur) verstrekt aan alle deelnemers. Ook de diaserie schijnt zeer indrukwekkend te zijn. Enige basis kennis is uiteraard wel gewenst, omdat verder wordt geborduurd op de basis kennis van de cursus ‘naald en garen en nu jij!’
Een leuk weetje is dat Schmerzflugen zich onderscheidend heeft doorontwikkeld in de spelden en een begrip is geworden op internationale congressen. Een groot voorbeeld zal het congres The Needle, in Krkjajacretsu ( Tsjechië) worden. Vooral de variatie in gekleurde speldenkoppen gaf een verfrissende kijk op de speldenwereld en was een schitterende upgrading van het imago. Verschillende grote namen ( sprekers) zullen in Krkjajacretsu aanwezig zijn. Het programma is ook zeer indrukwekkend, met onder andere workshops over ; Stikken, Naden en Zomen, Ruches, Rimpelen en Plooien. Klapstuk is de bespreking in de grote zaal over het belang van de juiste steken.

Angelique haar blik viel op een passage uit een tijdschrift, welke bij haar buurvrouw op schoot lag;
‘Stop regelmatig en vraag je af: is dit stimulerend voor me? Laadt dit mij op?
Haar blik ging naar buiten, naar de buitengebieden van de regio Schmerzen van Moesel am Rhein en ze staarde voor zich uit.

Luistertip  She’s leaving home Beatles