Categorie: Geen categorie

Ik had in de afgelopen week het boek over de kunst van Kaizen uitgelezen. Eerst dacht ik dat dit woord een Groningse vertaling was van ‘kiezen’, echter het bleek om een Japans woord met de betekenis ‘veranderen naar beter’ te gaan. Deze alternatieve methode voor verandering door middel van kleine stapjes heet Kaizen. Dus was ik de afgelopen dagen mij mentaal aan het voorbereiden.

Met een zekere weemoed bekeek ik de spullen om mij heen. Vooral de boeken die een gehele wand in de woonkamer vulden, trokken mijn aandacht. Al jaren waren ze met mij meegereisd. Ze hadden in sommige woningen alleen maar een ‘doorreis status’ gekregen, wat betekende dat ze steeds in dozen opgeslagen op de zolder lagen te wachten op een bestemming. Op Koningsdag had ik op de vrijmarkt nog tussen de stapels boeken en cd’s gezocht naar collectors items en was ik uiteindelijk met een te grote tas vol boeken, CD’s ( ja ik heb ook spotify) en een handig bijzettafeltje  naar huis gefietst. De volgende dag reed ik nog even langs de ‘open schuur verkoop’ vlakbij mijn huis. Uiteindelijk kocht ik een enigszins verroeste boomhandzaag voor 50 cent. Iets in mij zei mij al dat ik deze toch nooit zou gaan gebruiken, dus bedacht ik mij ter geruststelling dat ik de buurman hiermee wel eventueel blij zou kunnen maken.

Gelukkig had ik een weer een grofvuil wegbrengdag in de agenda staan. Ik had mij voorgenomen om korte metten te gaan maken met alle overbodige spullen. Streng doch rechtvaardig zou ik oordelen over nooit meer gebruikte boeken, cd’s, kleding, spullen en andere prullaria. Vrienden hadden hun tuin van ‘Le Roy staat’ ( een ander woord voor totale overwoekerende chaos, met vooral zevenblad, brandnetel en distels) teruggesnoeid versus uitgeroeid naar overzicht en stelden voor om binnenkort samen een gezellig dagje ‘Grof vuil’ te gaan doen. Al mijn vrienden weten dat ik een groot liefhebber ben van het mindful grofvuil avontuur. De afspraak was dus snel gemaakt, inclusief geleende grote kar.

Toch viel het mij niet mee om keuzes te maken en dus nam ik naast de Kaizen methode en gedachte dat een klein stapje eerst genoeg is, ook de adviezen van opruim goeroe Marie Kouda nog even snel door. Vooral de bruikbare tip om vooral het einddoel in gedachten te houden om een terugval te voorkomen, nam ik ter harte.

Per categorie opruimen is het beste adviseerde zij deskundig en dus zat ik nu in de kamer op de grond mijn boeken door te nemen. Geheel volgens advies moest ik de boeken één voor één oppakken en mijzelf afvragen of dit boek echt heel belangrijk voor mij was, of dat het mij niets meer deed. Bij dit laatste moest ik vervolgens respectvol het boek bedanken voor zijn diensten en wijsheid en met dankbaarheid en liefde afscheid nemen door deze op de stapel ‘weg doen’ te leggen. De verpleegkunde boeken riep dusdanige associaties op dat deze al snel zonder afscheidsritueel op de ‘wegdoen’ stapel gegooid werden. Met de goede adviezen in gedachten ging ik toch maar even staan en maakte een kleine buiging voor de verpleegkunde boeken en mompelde snel iets van ‘bedankt voor de wijsheid’. Toen de stapel ‘weg doen’ dusdanig klein bleef, in verhouding tot de immense boekenkast en ingepakte dozen met boeken, raadpleegde ik het hoofdstuk ‘Wat te doen als je iets niet weg kan gooien’.

Ik las dat het criterium om iets te houden is, als je bij het vasthouden een rilling van blijdschap krijgt. Dit hielp enorm, want ik kreeg weinig rillingen van blijdschap. Wel voelde ik constant een rilling van blijdschap bij de gedachte om dit straks allemaal in de containers van het grofvuil station te mogen gooien. Had was dus zaak om deze gevoelens goed uit elkaar te houden. De enige drempel die ik nog even over moest was het stemmetje in mij die steeds zeurde dat ik vooral spullen naar de Kringloop moest brengen in plaats van naar het Grof vuil station. Gelukkig hielp het hoofdstuk ‘wat jij niet nodig hebt, heeft jouw familie ook niet nodig’.

Grofvuil station, ik kom eraan!!

Luistertip:

afscheid nemen bestaat niet Marco Borsato

Tijdens een communicatietraining had ik geleerd dat het handig is om je doelen langs de meetlat van omgeving, gedrag, vaardigheden, overtuigingen, identiteit en je missie te leggen, om je doel succesvol te halen. De kracht van de omgeving met betrekking tot emoties en ( onbewust) gedrag werd mij ook duidelijk toen ik op een dag besloot thuis te werken.

We woonden nog maar net op het Hoogeland en het was een prachtige zomerse dag. Ik liep met mijn Ipad en werktelefoon doelgericht naar de veranda van het tuinhuis. Onderweg hield mij toch iets tegen om op deze plek te gaan zitten werken. Dit was immers mijn omgeving van ontspanning na het werk, van het maken van vuur, van relaxen en genieten van de rustige omgeving, bedacht ik mij. Ik besloot om deze omgeving niet te gaan gebruiken voor mijn werk. Nu is het niet zo dat ik mijn woonkamer niet als ontspannend ervaar. Hier wordt onder andere gekookt, gegeten, mentale voorbereiding gedaan voor het starten en afsluiten van de dag, filmpjes gekeken, gepraat, lief en leed gedeeld, soms ook gewerkt etc. Kortom, gebruikt voor het dagelijkse leven.

Als ik naar het buitenhuis loop, voel ik mij altijd direct in een vakantiestemming en dat wil ik graag zo houden. Ik besloot om mij meer te gaan verdiepen in ‘het omgevingsniveau’.

Ik zag een cliënt veranderen van uitdrukking en houding, op het moment dat hij de wachtkamer binnen kwam lopen. Ik had hem buiten nog vrolijk zien kletsen en bij de deur naar de hulpverlening veranderde zijn uitdrukking naar een ogenschijnlijk sombere uitdrukking, alsof hij zich voorbereidde op zijn rol als cliënt. Ik herinnerde dat ik eens met een groepje dakloze cliënten ging protesteren,  omdat de eigen bijdrage eraan zat te komen. Luidruchtig vertrok de groep richting stadhuis. Wij werden in de grote zaal met pluche en schilderijen van het koningshuis met alle egards ontvangen. De groep veranderde van luidruchtig, naar een relatief stille en vooral zeer beleefde groep. De imposante omgeving deed iets met de stemming en met ons gedrag.

Op mijn zeventiende ging ik met vrienden naar Vlieland, het was mijn eerste vakantie zonder ouders. Nog steeds heb ik fantastische herinneringen aan deze vakantie, want het was een bloedhete zomer en ik vierde mijn vrijheid. Hotel Californië van de Eagles was een mega zomerhit. Veertig jaar later krijg ik nog  steeds  beelden van zon, zee en strand en voel vrijheid bij het horen van dit nummer. Een prettige conditionering dus.

Het maakt niet uit dat mijn geheugen deze herinnering misschien steeds mooier maakt. Het werkt, dus maak ik er bij tijden bewust gebruik van om mijzelf in een prettige en ontspannen staat te manoeuvreren.

De  ‘omgeving’ ( maatschappij) verandert steeds, zelfs met betrekking tot telefoneren. Eerst nam ik altijd op met het noemen van mijn naam bij het opnemen van de telefoon. Tegenwoordig weet ik door het verschijnen van de naam in het display bijna altijd wie mij belt. ‘Hallo met Tonie’, verandert dus naar ‘Ha beller ( naam). Wel zo eerlijk, want ik weet allang wie mij belt.

Momenteel blijf ik vooral uit de buurt van de omgeving met rokers, fiets ik ook eens een andere route naar mijn werk voor variatie met betrekking tot indrukken, ga ik eens bewust op een andere plek zitten, blijf ik eens staan in plaats van te gaan zitten.

Oftewel, ik doorbreek heel bewust mijn vaste patronen en kom hierdoor in verrassende situaties terecht.

Ik creëer dus vooral mijn eigen werkelijkheid, want niets heeft betekenis van zichzelf, behalve de betekenis die ik eraan geef. .

Luistertip:

Hotel Californië Eagles

‘Het is belangrijker dat je weet waar je heen gaat, dan dat je snel ergens aankomt’.

Deze zin bleef afgelopen zondagmiddag langere tijd bij mij hangen. Ik had het filosofieboek dichtgeklapt en dacht verder na over de grote en kleinere zin van het leven. De stilte in de tuin, de namiddagzon die nog even doorbrak en de tijdelijke helderblauwe lucht was een toegift bij mijn overdenkingsmood. De grote zin van het leven bleef alweer een groot vraagteken, dus genoot ik maar volop van het buiten zijn en mijmerde over mijn plannen, grote en kleine doelen.

We hadden de avond ervoor in ons dorp bij het vuur op de voormalige boerderij gezeten. Wij, de buurtgenoten waren uitgenodigd bij het voorjaarsfeest van onze nieuwe tijdelijke anti- kraak buren. Zij bewoonden een door de NAM opgekochte boerderij aan de rand van het dorp. Opnieuw werd ik geconfronteerd met het thema tijd en leeftijd. Eén voor één kwamen de overwegend dertigers in hun eigen busjes het betonnen terrein oprijden, de meesten met jonge kinderen. De ouders schaarden zich langzaamaan steeds meer rondom het vuur en de kinderen speelden tussen de geparkeerde busjes, op de grote houtsnipperbergen die op de betonnen voorplaats lagen, of verveelden zich de avond door. Ik besefte dat mijn kinderen ondertussen al jongvolwassenen waren en toch zag ik ze in gedachten ook op het terrein spelen alsof het gisteren was.

De bezoekers behoorden over het algemeen tot de categorie relaxed en diegenen die ik sprak woonden in community- achtige settingen. Reizen en het starten van eigen kleine bedrijfjes waren onder andere de gesprekken rondom het vuur. Hier waren mensen bijeen die voor zichzelf doelen en idealen hadden, of tenminste erin durfden te geloven.

In het schemerdonker schoof de gitarist aan bij het vuur en trok langzaamaan de aandacht ongewild naar zich toe. Bij het stemmige Eddy Vedder nummer ‘ Just Breathe’ realiseerde ik mij dat op dit boerenerf, een leven en een lange geschiedenis van een familie abrupt was afgebroken.

De laatste bewoners waren het slachtoffer van de aarbevingsproblematiek en na jaren juridische strijd met de NAM waren ze uiteindelijk uitgekocht. Ik had begrepen dat er geen winnaars waren, wel verliezers. Ik stelde mij voor dat hier generaties lang mensen hadden gewoond die met deze boerderij hun leven mede zin hadden gegeven. Dit alles bestond niet meer, alleen het gebouw droeg de herinneringen met zich mee. Ik schudde het gevoel van een lichte weemoed over doelen en vergankelijkheid van mij af en vroeg aan Tanja of zij die oudere mensen in het dorp bij het houten bruggetje met hun prachtige bloementuin ook kende. Ze moest hard lachen en schertste dat het mensen van mijn eigen leeftijd waren. ‘Een mooi voorbeeld van cognitieve dissonantie door mijzelf nogal leeftijdsloos te beleven’, dacht ik en spoelde deze confrontatie weg met nog maar een flesje bier.

We liepen in het donker de korte weg naar huis, het was een relaxed en leuk feestje geweest bij Bas en Annaroos, met een overvloed aan drank, lekker eten en leuke mensen. ‘Volgende keer op een feest mijn eigen flessenopener meenemen’ stelde ik als klein en praktisch doel. Sinds ik op het Hoogeland woonde, had ik al standaard een kleine zaklantaarn bij mij en dit voorwerp kon er nog prima bij. Of toch leren om alternatieve manieren te gebruiken? Ik zwaaide mijn bevriende buren goedenacht.

Luistertip

Eddy Vedder Just Breathe

Het was koud en miezerig weer. Enkele maanden geleden had ik een afspraak met één van de projectleiders (gezonde) Leefstijl op mijn werk. Ik stond op het punt om lid te worden van deze werkgroep, welke dit jaar van start was gegaan en aandacht heeft voor voeding, beweging en ontspanning richting medewerkers en cliënten.

Ik had enkele kritische vragen en dat was de reden dat ik op die vrijdag in januari om 17.30 uur nog een afspraak had. Schuldbewust drukte ik mijn sigaret uit en legde het restant voorzichtig langs het trottoir, alsof dit hierdoor minder asociaal zou zijn. Ik had na 25 jaar een terugval. Het begon ergens in de afgelopen zomer en duurde uiteindelijk een half jaar. Heel zelfverzekerd nam ik op een feestje een sigaret, met de opmerking dat ik nooit meer afhankelijk zou worden van de sigaret en dat het mij niets deed. Sluipenderwijs begon ik toch weer meer te roken, met bijbehorend verslavingsgedrag.

Het was een bijzondere confrontatie met mijzelf . In verband met deze sigaret en door zo laat nog een werk afspraak te plannen (agenda’s overvol) scoorde ik strafpunten. Ik moest er gelukkig ook om lachen; staand bij het gebouw en verscholen in een wind- en regenvrij hoekje om de nicotine stiekem op een zeker peil te brengen. Ik nam een pepermuntje en stapte het gebouw in op weg naar mijn afspraak. Bijzonder dat je dan toch zelf weer denkt dat een pepermuntje helpt, ondanks dat ik eigenlijk wel wist dat een roker een penetrante geur om zich heen heeft die tientallen meters ver reikt.

Het was mijn laatste sigaret. Bij het aanvaarden van het lidmaatschap Leefstijl, had ik mijzelf plechtig beloofd om in ieder geval weer rookvrij te zijn. Ook het visualiseren van mijn komende halve marathon, hielp mij om deze terugval te overwinnen. Bij het vinden van de juiste balans tussen het bourgondische leven van lekker eten en heerlijke biertjes en wijntjes, helpt mij altijd weer het stellen van doelen. Deze doelen heb ik voor mijzelf nodig, omdat de kans groot is dat de wijzer anders ver in code rood komt te staan.

Dit jaar heb ik daarom weer enkele doelen gesteld; zoals een social run rondom het Ijselmeer en een beklimming op de fiets van de Mont Ventoux. ( Ook weer een voorraad Ventoux wijn meenemen, bedenk ik mij nu).

Het leefstijlbandje om mijn pols, verbonden met mijn iphone houdt mijn stappen en andere sportieve activiteiten bij. Ook de vragenlijst, welke ik elke avond invul maakt mij irritant bewust van zowel mijn bewegingen, alsook van mijn consumptie gedrag. De onderzoekers verbonden aan Leefstijl kunnen mijn verrichtingen constant bijhouden en zijn ook op de hoogte van mijn consumptiepatroon via het door mij dagelijks ingevulde digitale dagboek. Een zekere achterdocht neemt ondertussen toe; misschien zit er wel een camera en geluidsontvanger in het Leefstijl polsbandje.

Een berichtje komt om 2100 uur binnen: ‘almost there! Get 2.312 steps more to hit your daily goal’.

Even twijfel ik, voel me aangetast in mijn vrijheid. Even later doe ik toch mijn jas aan en wandel nog een rondje om het dorp. ‘Eigenlijk best lekker zo voor de nacht’, bedenk ik mij, om hiermee toch nog een beetje het gevoel van regie over mijn eigen leven te hebben.

Thuisgekomen komt er nogmaals een berichtje binnen. Dit keer een compliment; ‘Nailed it!!. You met your step goal for today’.

Luistertip

Deoz Nicht mehr mein sport

How are you doing, vroeg de hamburger verkoper enthousiast, toen ik bij een bezoek aan New York even een korte staande lunchbreak deed bij het trendy hamburger wagentje op wielen ergens in de Upper East Site. We hadden net een Starbucks coffee ‘to go’ geregeld en waren aan het bijkomen van alle overweldigende indrukken van deze wereldstad. Ook de Starbucks mevrouw had ons ook al gevraagd hoe het met ons ging. Al heel snel had ik geleerd dat je dan ‘Fine, thank you’ kon replyen, of kiezen voor ‘ thanks, how are you’? Het antwoord hoefde je vervolgens niet af te wachten, omdat deze vraag eigenlijk geen vraag is, maar een manier van groeten in zogenaamd beleefde vorm. Op internet vond ik het volgende; In Tsjechië geeft men vaak op de vraag ‘Jak se mas?’ ( Hoe gaat het met je?) als antwoord ‘Dje to’ ( Het gaat wel). Als je antwoord met een ‘goed’, dan wordt dat als oppervlakkig gezien, omdat er altijd wel wat is. Aldus de Tsjechische cultuur. De Groningse variant komt aardig in de buurt, met een ‘kon minder’. Op zich is er communicatief niets mis met de ‘hoe is het?’ vraag. Het is een open, in plaats van een gesloten vraag. De ontvanger heeft alle ruimte om deze vraag naar eigen believen te kunnen beantwoorden. Tegelijkertijd is de vraag ook weer lastig, want er zijn verschillende levensgebieden waarop je kunt ingaan en je weet ook niet altijd of deze vraag echt gemeend is, op een bepaalde context slaat ( de tandarts vraagt je hoe het is) of als een soort van begroeting en beleefdheid dienst doet. Associërend op dit onderwerp gingen mijn gedachten verder over de invloed van cultuur. Ik herinnerde mij onze ‘koffie belevenis’, toen wij een tijdje in de VS verbleven en op een boerderij in  de buurt van Chicago aan het werk waren. Ons werk bestond uit de controle van aardappels, om deze vervolgens in zakken van 30 kg te deponeren en te stapelen. Tijdens het pauzemoment kwam de groep, ik schat zo’n 15 personen, bij elkaar zitten. Het was onze eerste werkdag en Ik schonk koffie voor mijzelf in en stond op het punt om met de koffiekan rond te gaan om iedereen van koffie te voorzien. De verbaasde blikken in de ogen van de medewerkers deed mij realiseren dat dit in het geheel niet Amerikaans gebruikelijk en dus niet de bedoeling was. Iedereen kon immers prima koffie voor zichzelf inschenken? Wij woonden een tijdje op de boerderij en het gezamenlijk eten beperkte zich hooguit tot in de weekenden. Verder werden we geacht om zelf de koelkast ( deze was altijd goed gevuld) open te trekken om ons van voedsel te voorzien.

Terugdenkend constateer ik toch een bepaalde discrepantie in het enerzijds zo betrokken overkomen, door vaak te vragen naar de stand van je gemoedstoestand en anderzijds de ‘ieder voor zich’ mentaliteit. Aldus de Amerikaanse ( VS) cultuur.

Hoe zit het bij onze Hollandse cultuur? Afgelopen week heb ik er eens extra op gelet en wij vragen ook in alle verschillende contexten veel en vaak hoe het met de ander gaat en meestal als een begroetingswijze. Ik merkte aan mijzelf dat ik nog steeds deze vraag (te) serieus neem. Ik liep in het gebouw de trap af naar beneden en een collega passeerde mij bij het naar boven gaan. ‘Hoe is het’, vroeg hij, terwijl hij langzaam zijn weg naar boven vervolgde. Ook kon ik aan zijn non- verbale signalen merken, dat ik kort moest antwoorden.‘Ja, goed hoor’ antwoordde ik nietszeggend en hoorde mijzelf ‘how are you’? mompelen. De afstand van de traptreden was ondertussen toch al te groot geworden, om dit te horen. ‘Have a nice day’, dacht ik hardop. Misschien dat ik eens een tijdje het ‘hoe is het’ bij een begroeting vervang door ‘leuk je te zien’. Jullie mogen mij trouwens altijd vragen hoe het met mij is. Wel graag op het goede moment en in de juiste context.

Prettige dag verder.

how are you doing

Mijn eerste herinnering aan zelfstandig boodschappen doen was toen mijn zus mij vroeg om aan de overkant van de weg bij de sigarettenwinkel in onze buurt een rolletje drop voor haar te kopen. Op één of andere manier vond zij het zo schattig hoe ik de ‘R’ uitsprak. ‘Dus wat moet je voor mij halen?’, vroeg zij met goed verborgen binnenpret. ‘Rolletje drop’ antwoordde ik, met een onbedoeld Engelse uitspraak, waarbij zij moest lachen, omdat ik de rollende ‘R’ nog niet volledig machtig was. Ik had zelf geen last van deze onschuldige plagerij en werd juist hierdoor bewust van de wereld van het boodschappen doen.

Vroeger werden wekelijks bij ons de boodschappen thuis bezorgd door kruidenier Bosker van twee straten verderop. Ik herinner mij dat kruidenier Bosker altijd in een blauwe stoffen jas liep en er ook wat stoffig uitzag. Soms waren er boodschappen vergeten en mocht ik deze halen bij de buurtwinkel. Dit werd dan in het rekeningenboekje genoteerd. Een keer maakte ik stiekem misbruik van deze mogelijkheid. Naast het ‘vergeten’ artikel bestelde ik namelijk ook een rolletje drop. Het ging heel gemakkelijk en op de terugweg naar huis genoot ik van de dropjes, welke ik allemaal opat. Niemand die ervan af wist dacht ik. Totdat een week later mijn moeder mij ter verantwoording riep. Het systeem was sluitend en genadeloos, want daar stond inderdaad het rolletje drop in het kruideniersboekje geschreven. Het bedrag werd van mijn wekelijks zakgeld ingehouden en hiermee was de zaak gesloten.

De twee ervaringen met het ‘rolletje drop’ hebben op een of andere manier toch een impact gehad op mij met betrekking tot boodschappen doen. Onlangs analyseerde ik dat ik niet wilde opvallen tijdens het boodschappen doen en lekker ongedwongen wilde dwalen door de winkel om vooral mijn eigen gang te gaan. Een soort van ultiem vrijheidsgevoel met alle keuze mogelijkheden. Vandaar dat ik het ook lastig en zelfs irritant vond toen er weer eens een artikel op het boodschappenlijstje was gezet door mijn partner, welke ik niet kende. De anonimiteit werd hiermee doorbroken. Want hierdoor moest ik eerst een medewerker zien te vinden, die ik vervolgens moest vragen naar het desbetreffende artikel. Bijna altijd hadden ze er nog nooit van gehoord, vooral bij onze AH te Loppersum.

Afgelopen zaterdag was het weer eens zover. We hadden de taken verdeeld en ik koos voor het boodschappen doen in plaats van het stofzuigen en was ophangen. De lijst met boodschappen was al klaargelegd en ik nam deze argeloos en nietsvermoedend mee richting winkel. Ongedwongen en ontspannen werkte ik de lijst met boodschappen af. Plotseling staarde ik naar de artikelen ‘Sumac’ en ‘Piment’ op het lijstje. Gelukkig had ik mijn smartphone bij mij en wist hiermee uiteindelijk dat het kruiden waren. Uiteraard stond het weer niet in het kruidenschap. Ik had deze volledig gescreend, tot en met liggend op mijn knieën om de onderste plank te ‘scannen’. Ik had zelfs mijn bril erbij opgezet om voor de tweede keer alles ‘rustig’ wederom te scannen en uiteraard werd mijn vermoeden met toegenomen irritatie bevestigd dat het er echt niet lag. Nadat de medewerker mij wat glazig aankeek en er nog een medewerker bij werd gehaald was ik een half uur verder, de opgewekte stemming was ondertussen veranderd richting nog meer irritatie en had ik geen Piment en Sumac in mijn winkelwagentje.

‘Naar de biologische winkel ‘adviseerde mijn partner mij bemoedigend via de app.

Had ik toch maar voor stofzuigen gekozen.

 

Luistertip:

Django – Freedom

Weekendje Harz.

Ik was alweer jarig. Dit keer zocht ik de stilte op. Voor mijn gevoel was het nog maar net geleden dat ik mijn verjaardag uitbundig had gevierd. Het was een speciaal jaar, het jaar waarop ik de leeftijd van mijn vader had ingehaald.

Op de scheiding van de winter en het voorjaar gingen wij naar Sankt Andreasberg, een verborgen parel diep weggestopt in het prachtige Harz gebied van deelstaat Nedersaksen in Duitsland. Het was een extreem koud weekend. De omgeving van dit gebied werd opnieuw bedekt onder een diepe laag verse sneeuw. We hadden enkele extreem winterse foto’s gedeeld via de whatsapp en mijn collega columnist reageerde direct. Ze had inspiratie gekregen en stuurde ons de eerste ruwe werkaantekeningen van haar boek ‘Het gebeurde in Sankt Andreasberg’;

‘Ze hadden zich, de wanhoop nabij, door de sneeuw ternauwernood een weg weten te banen naar de auto en zijn zonder nog om te kijken met een noodgang weggescheurd. Eens Sankt Andreas, maar nooit weer’. Een andere reactie op Facebook kwam van onze buren en tevens eigenaar van het appartement, ‘Ik ben bang dat ze de verkeerde afslag hebben genomen…..dit is Siberië!!!’

Het begon op vrijdagmiddag. We vertrokken ’s middags op tijd voor een autorit waar maximaal vierenhalf uur voor stond. Er bleek een ernstig auto ongeluk te zijn gebeurd ter hoogte van Bremen, waardoor de GPS ons adviseerde om vooral van de snelweg af te gaan. Daarnaast begon het heftig te sneeuwen. We reden uiteindelijk met gemiddeld 40 km per uur over de snelweg. Uiteindelijk kwamen we uren later aan dan gepland. Gelukkig had ik het verjaardagscadeautje ‘De kunst van goed leven, 52 simpele levenstechnieken voor geluk’ nog snel in mijn tas gestopt. Tip 1 betreffende ‘mental accounting’ kon ik gelijk toepassen. Ik hoefde mij niet op te winden vanwege al het tijdsverlies. Nee, ik realiseerde mij dat door mij juist niet te ergeren, er geen toxische stoffen meer aangemaakt zouden worden en daardoor zeker een jaar langer zou blijven leven. Hiermee werden deze paar uurtjes oponthoud vakkundig door mijzelf weggerelativeerd en bleef mijn stemming optimaal.

Op zaterdag viel ons op dat er niemand buiten was. De mevrouw van het informatiecentum ontving ons hartelijk. Met moeite hadden we in de harde wind de buitendeur open gekregen en stonden nu binnen in de grote hal ons te ontdoen van al het sneeuw en ontdooiden langzaam. We waren de eerste en waarschijnlijk ook laatste gasten van de dag. Extreme kou, harde poolwind en heftige windvlagen gaven een gevoelstemperatuur van minus 25. Ze adviseerde ons om vooral op de gebaande wegen rondom het dorp te blijven, indien we dan perse wilden gaan wandelen. Langlaufen kon echt niet.  ‘Zu gefahrlich’ adviseerde zij vrij dwingend.

Tijdens onze 6 uur durende wandeling leerde ik mijn partner nog beter kennen. Zij genoot volop van de extreem koude omstandigheden. Ik hield de barre tocht vol dankzij tip 48 uit het boek om vooral de realiteit te accepteren; ‘accepteer de realiteit met alles erop en eraan, juist met elk aspect dat je niet fijn vindt’. Ik bedankte de schrijver Rolf Dobelli voor deze wijze les.

Ondertussen verlangde ik wel heftig tijdens deze Siberische wandeling naar de warme kachel en een cognacje. Geweldig hé, schreeuwde mijn vriendin, om zich nog enigszins verstaanbaar te maken in de gierende wind. Ik probeerde te glimlachen en stak mijn bevroren duim op. We waren gelukkig bijna thuis.

Kanye West Winter

 

Er kwamen herinneringen naar boven aan die keer van twee jaar geleden, waarbij ik de laatste 4 km in een worsteling met mijn wil om het te halen en een stemmetje die steeds harder riep ‘Waarom doe ik dit,’ had ik besloten een volgende keer wel optimaal getraind deze loop te verslaan. Vooral het beeld van de man op de fiets die zijn achterhoede groepje dames van een zekere leeftijd bemoedigend toeriep dat het nog prima kon die laatste kilometers voor de tijd deadline, was bij mij als een schrikbeeld blijven hangen. Ik werd ook nog ingehaald. Deze confrontatie maakte mij toen woedend. Mijn gekrenkte ego, vermengd met de wil om het te halen, hielp mij om met de laatste krachten deze finish te halen en om het achterhoede dames groepje in te halen. Mijn ego was toch nog groter dan gedacht. Met stramme benen en een grimas om de uitputting te verbergen, haalde ik de finish.

We waren afgelopen zaterdag op weg naar de start van de halve marathon. Opnieuw zat ik samen met Harry in zijn elektrisch aangedreven auto. Ik probeerde mij te concentreren en hoorde maar half wat Harry vertelde over de auto batterij die in de afgelopen weken met – 10 C had gezorgd voor een nog meer beperkter kilometer bereik. Ik vond het allang best. Dit keer was het een een kort ritje. De verwarming stond aan, al was het niet meer nodig dit keer. Ik ving flarden op van zijn in Engels gesproken telefonisch overleg, over een van hun schepen die in Panama aan de ketting was gelegd. ‘Panama’ mompelde ik afwezig en probeerde mij weer te focussen op wat komen ging. Ik was zenuwachtig. De afgelopen week had ik geheel volgens voorschriften geen grote sportieve inspanningen meer gedaan. Ik had helaas weer te weinig getraind voor zo’n ‘moeder van alle lopen’ tocht. Slechts twee keer had ik op het hoge land als ultieme test twee uur achter elkaar gejogd, zonder een behoorlijke versnelling. Te weinig echte conditietraining gedaan. Wel had ik mijn wekelijkse spinning lessen bij Marit van Sportschool Mind & Motion steeds trouw gevolgd, echter het ging nu om lopen en niet over fietsen.

Alle hulpmiddelen had ik in de afgelopen dagen op mijzelf losgelaten, zoals de visualisaties waarbij ik lachend over de finish kom, intense gebeden en positieve affirmaties, als ‘ik kan het’, ‘ik ben een kanjer’ en anderen gevraagd om mij over de streep te ‘denken’. De laatste dagen was ik veel water gaan drinken en had ik er liters bietensap doorheen gejaagd, dit zou iets voor een optimale electrolyten huishouding in het bloed doen. Een slimme zet dus. Elke ochtend ging ik in de laatste week toch nog maar even voor het vertrek naar mijn werk touwtjespringen en telde dan 100 keer, tot ik amechtig buiten adem aan het bijkomen was.

Vlak voor de start kreeg ik nog een Tshirt van Maatwerk advocaten overhandigd, omdat wij meededen aan de sponsorloop. Ik repeteerde uit een soort van collegialiteit hun kernwaarden nog snel even, voor het geval dat ik geïnterviewd zou worden over dit bedrijf. Dit keer geen geheim wapen, mocht ik onderweg ‘mijzelf tegen komen’. Mijn telefoon was namelijk vorige week gecrashed en alle hardloopmuziek daarmee ook verdwenen. De eerste 10 kilometer gingen in een mooie flow, tot 15 ging het gewoon goed. Vanaf 17 begon mijn lichaam signalen af te geven dat het zo wel mooi was geweest. Bij 18 gingen alle spiergroepen in de reserve, bij 20 was het code rood en bij 21,1 kilometer probeerde ik alsnog te glimlachen bij het passeren van de finish. Ik had het binnen de deadline volbracht.

Luister en kijktip

Darude Sandstorm

We waren op weg naar Maastricht voor een weekendje films in het nieuwe Lumiere filmtheater. Een première van vijf nieuwe films van het Collectief 05. In de ochtend voor het moment suprême hadden we gewandeld door de prachtige zonnige winterse heuvels van het Zuid-Limburgse land en alvast de documentaire over de kunstenaar Jos Caelen besproken. Al tijdens de vroege ochtend wandeling onderhielden we ons over leven en ziekte en dood en vooral over de kunst van leven.

De Volkskrant had onlangs een item over de boeddhistische levenswijze waarin de dood elke dag aangehaald dient te worden. Er is ook een app welke je kan installeren over de dood. Een vriendin vertelde mij dat deze app je verschillende keren per dag herinnert aan het feit dat je uiteindelijk op een dag dood gaat. Nu weet ik dat alles wat je aandacht geeft groeit. Ik vraag mij dus af of de dagelijkse herinnering aan je eigen tijdelijkheid positief werkt, of juist alle energie uit je trekt, omdat het toch allemaal maar betrekkelijk is. Ben je net lekker bezig met iets leuks te organiseren, of een route uit te stippelen voor je toekomst, gaat het signaaltje van de bijbehorende app weer af. Je leest dat je einde op een dag zal komen.’ En toch kan het helpend zijn’, bedenk ik mij. Want juist op die momenten waarop iemand uit je omgeving ziek wordt, of plotseling overlijdt, leidt dit vaak tot de overtuiging om vooral volop te leven en de dag intens te plukken. Want het kan immers zomaar over zijn. Ondertussen had ik al van haar vernomen dat de dagelijkse herinnering een ‘overKILL’ was en averechts voor haar werkte. Een opstandig ‘ik zal zelf wel uitmaken wanneer ik dood ga’, maakte het in haar los. Op zich wel weer positief, met een mooie fuckit houding.

Mijn oudere vriend legde mij uit dat volgens hem het besef van tijdelijkheid en ouder worden vaak schoksgewijs gaat. Pas als je een periode afsluit besef je opeens dat je ondertussen al een tijdje in die volgende levensfase zit. Zijn vader was als oudere altijd goed geweest in afscheid nemen. De dag dat hij bijna een fietser aanreed, omdat hij deze niet goed zag aankomen, stopte hij met autorijden. De dag dat hij op de fiets een bocht niet meer adequaat nam, gaf hij zijn fiets weg. Zonder drama, zonder protest, zonder aanklacht en met veel realiteitszin.

In de documentaire zien we de kunstschilder Jos Caelen waarin hij ons meeneemt naar zijn wereld. Ook krijgen we een inkijkje in zijn leven met beelden van de vroegere jonge vitale levensgenieter tot aan vandaag waarin hij als oude man worstelt met zijn ziekte en de gevolgen daarvan. Parkinson belet hem om nog op dezelfde manier door te gaan. Ontroerend en indringend is het moment waarop hij met zijn partner naast hem laat zien hoe hij toch nog schildert. De eerste lijnen worden met opvallend vaste hand neergezet, tot het moment waarop het trillen weer toeslaat en de verfspatters het kunstwerk in wording onverbiddelijk afserveert. De beelden spreken meer voor zich, dan de krachttermen.

Ik ben stil en onder de indruk en zie en voel de emoties in de zaal. Dit is namelijk ook jouw en mijn verhaal. Het verhaal over leven en dood en ziekte, dichtbij of godzijdank nog ver weg. In gedachten speelt het liedje met de zin ‘De tijd ademt ons in en weer uit’ zich in mijn hoofd af.

Ik krijg op het moment van schrijven een appje van een vriendin. Alsof ze mijn gedachten van het moment weet, stuurt ze een prachtige tekst over je eigen uniek zijn, er is er maar 1 van. ‘Schrijf en teken en creëer en speel en dans en leef zoals alleen jij dat kan doen’.

Ik maak een buiging voor het leven.

Luistertip: Tech N9ne- Fragile

Fragile

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fragile

Het was weer zover, alweer een bloedbad op een school. Tientallen kinderen vermoord en vele gewonden. Dit keer Florida. De 18 jarige moedige scholiere Emma Gonzalez hield een emotionele speech over de arrogante machthebbers die het recht van wapenbezit voor iedere burger in stand willen houden. Ook fileerde ze feilloos de B.S ( bullshit) argumenten voor wapenbezit en de huichelachtige steunbetuigingen door mensen die in hun gebeden de slachtoffers herdachten en nabestaanden bijstonden, terwijl ze ondertussen het kille arrogante wapenbezit als grondrecht voor iedere burger in stand wilden houden en lid zijn van de National Rifle Association.

Het moorden gaat ondertussen gewoon door. Het lijkt wel alsof we steeds meer immuun worden voor al het geweld om ons heen. Op het moment dat ik met verbijstering het bloedbad van de school op mij liet inwerken, kwam er alweer een bericht binnen over 400 doden in een stad in Syrië, waarbij 150 kinderen vermoord werden. En het bleef stil, was het bijbehorende commentaar. Terwijl ik hierover schrijf gaat het in het NOS 20.00 uur journaal over de klacht dat de vakantiehuisjes in Nederland niet schoon zijn. Ik doe de tv maar uit, het contrast is even te groot voor mij.

In de stilte komen herinneringen bij mij naar boven over het spelen van ‘cowboytje en indiaantje’. Wat was ik trots op mijn indianentooi en ook op mijn revolver met holster. Al hardop fantaserend speelden we dan ons ‘oorlogje’. ‘En toen schoot ik jouw neer en was jij dood’, zomaar een zin uit onze fantasie toneelspelletjes van vroeger. Zo onschuldig en toch voelt het nu even heel fout.

Ik loop over de camping Stortemelk op Vlieland met mijn twee kinderen van drie en vier. Zij zitten in de bolderkar. We komen net terug van de winkel. Beide jongens hebben een stengun in hun handen. Waar stond en waar sta ik, vraag ik mijzelf nu af. Verbieden van de speelgoed wapens lijkt mij ook te ver doordraven en misschien moeten we juist speelgoed wapens in gaan zetten. Oorlogen betwisten met waterpistooltjes.

Ik herinner me dat ik als jongeman trots was op het dragen van mijn ‘gebroken geweer’ speldje, het symbool van het pacifisme. Wat zijn de antwoorden met betrekking tot bewapenen of niet bewapenen? Ik merk dat ik mij er ongemakkelijk bij voel. Het voelt zo tegenstrijdig om een leger te hebben om de vrede af te dwingen en aan de andere kant hebben we de geschiedenis, waarbij anderen bezit namen, mede omdat er een gebrek aan verdediging was. Oorlog, het maakt zoveel kapot.

Mijn broer en ik waren nog kinderen en gingen ons op zolder verkleden. We trokken de zwarte conciërge kleding , inclusief lange jassen en pet van mij vader aan. Deze kleding lag op zolder diep weggestopt, omdat mijn vader weigerde dit te dragen bij zijn baan bij de Universiteit. Het riep zwarte herinneringen bij hem op. Al giechelend en lachend kwamen wij uitgedost in deze kleding naar beneden richting woonkamer, de Duitse bezetter met bijbehorende armbewegingen imiterend. Ik zie nog steeds haarscherp het beeld van mijn vader die ‘wit wegtrekt’. Met ons heeft hij het nooit over zijn werkkamp ervaringen in Duitsland gehad. De gevolgen daarvan heb ik wel meegekregen, al kon ik dat pas veel later duiden. Ik las bij toeval deze week over ‘het butterfly effect’, waarbij de kleinste beweging uiteindelijk immens grote gevolgen kan hebben. Ik voelde mij gelijk iets beter, want ik kan een kleine beweging maken. Nu, vandaag. Ik wens iedereen elke dag vrede en liefde en hoop dat dit oneindig vaak wordt doorgegeven.

Earth song Michael Jackson