Gebroken geweer

Het was weer zover, alweer een bloedbad op een school. Tientallen kinderen vermoord en vele gewonden. Dit keer Florida. De 18 jarige moedige scholiere Emma Gonzalez hield een emotionele speech over de arrogante machthebbers die het recht van wapenbezit voor iedere burger in stand willen houden. Ook fileerde ze feilloos de B.S ( bullshit) argumenten voor wapenbezit en de huichelachtige steunbetuigingen door mensen die in hun gebeden de slachtoffers herdachten en nabestaanden bijstonden, terwijl ze ondertussen het kille arrogante wapenbezit als grondrecht voor iedere burger in stand wilden houden en lid zijn van de National Rifle Association.

Het moorden gaat ondertussen gewoon door. Het lijkt wel alsof we steeds meer immuun worden voor al het geweld om ons heen. Op het moment dat ik met verbijstering het bloedbad van de school op mij liet inwerken, kwam er alweer een bericht binnen over 400 doden in een stad in Syrië, waarbij 150 kinderen vermoord werden. En het bleef stil, was het bijbehorende commentaar. Terwijl ik hierover schrijf gaat het in het NOS 20.00 uur journaal over de klacht dat de vakantiehuisjes in Nederland niet schoon zijn. Ik doe de tv maar uit, het contrast is even te groot voor mij.

In de stilte komen herinneringen bij mij naar boven over het spelen van ‘cowboytje en indiaantje’. Wat was ik trots op mijn indianentooi en ook op mijn revolver met holster. Al hardop fantaserend speelden we dan ons ‘oorlogje’. ‘En toen schoot ik jouw neer en was jij dood’, zomaar een zin uit onze fantasie toneelspelletjes van vroeger. Zo onschuldig en toch voelt het nu even heel fout.

Ik loop over de camping Stortemelk op Vlieland met mijn twee kinderen van drie en vier. Zij zitten in de bolderkar. We komen net terug van de winkel. Beide jongens hebben een stengun in hun handen. Waar stond en waar sta ik, vraag ik mijzelf nu af. Verbieden van de speelgoed wapens lijkt mij ook te ver doordraven en misschien moeten we juist speelgoed wapens in gaan zetten. Oorlogen betwisten met waterpistooltjes.

Ik herinner me dat ik als jongeman trots was op het dragen van mijn ‘gebroken geweer’ speldje, het symbool van het pacifisme. Wat zijn de antwoorden met betrekking tot bewapenen of niet bewapenen? Ik merk dat ik mij er ongemakkelijk bij voel. Het voelt zo tegenstrijdig om een leger te hebben om de vrede af te dwingen en aan de andere kant hebben we de geschiedenis, waarbij anderen bezit namen, mede omdat er een gebrek aan verdediging was. Oorlog, het maakt zoveel kapot.

Mijn broer en ik waren nog kinderen en gingen ons op zolder verkleden. We trokken de zwarte conciërge kleding , inclusief lange jassen en pet van mij vader aan. Deze kleding lag op zolder diep weggestopt, omdat mijn vader weigerde dit te dragen bij zijn baan bij de Universiteit. Het riep zwarte herinneringen bij hem op. Al giechelend en lachend kwamen wij uitgedost in deze kleding naar beneden richting woonkamer, de Duitse bezetter met bijbehorende armbewegingen imiterend. Ik zie nog steeds haarscherp het beeld van mijn vader die ‘wit wegtrekt’. Met ons heeft hij het nooit over zijn werkkamp ervaringen in Duitsland gehad. De gevolgen daarvan heb ik wel meegekregen, al kon ik dat pas veel later duiden. Ik las bij toeval deze week over ‘het butterfly effect’, waarbij de kleinste beweging uiteindelijk immens grote gevolgen kan hebben. Ik voelde mij gelijk iets beter, want ik kan een kleine beweging maken. Nu, vandaag. Ik wens iedereen elke dag vrede en liefde en hoop dat dit oneindig vaak wordt doorgegeven.

Earth song Michael Jackson   

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s