Categorie: Geen categorie

Het blijkt dat vliegen de meest veilige manier van reizen is. Toch heeft één op de vier mensen last van vliegangst en dat staat zeker in geen verhouding tot de over het algemeen veilige praktijk.
Zelf behoor ik tot de categorie mensen die weliswaar vliegt, echter elke keer een drempel over moet om relaxed te zijn tijdens de reis. Want je hebt geen controle en moet dus kunnen ‘loslaten’.
De piloot kwam tegelijkertijd met ons de buitentrap van het vliegtuig op en vroeg of hij mocht passeren. Hij moest linksaf naar de cockpit, zo grapte hij. Onwillekeurig scande ik even snel zijn persoonlijkheid (neemt hij het wel serieus, waarom is hij zo laat?) en stemming. ‘In ieder geval niet depressief’, dacht ik en moest gelijk denken aan de piloot die zichzelf moedwillig tegen de bergen in Zuid Frankrijk te pletter had laten slaan. Samen met het vliegtuig en alle 370 passagiers, die wel wilden blijven leven.

Ondertussen al weer meerdere jaren geleden vloog ik met mijn jongens naar Tenerife. Op het moment dat de vliegreis op Airport Maastricht uitgesteld werd vanwege het ontbreken van een moertje, gingen mijn gedachten ongewild weer terug richting de grootste vliegramp in de luchtvaart geschiedenis op Tenerife. (in 1977)
Pas vele uren later was het benodigde moertje gevonden en vastgezet en kon alsnog met een vertraging van zes uur de reis richting vakantiedoel ondernomen worden. Als toetje bij deze vertragingsvlucht maakte de piloot bij het landen op het laatste moment plotseling een doorstart richting de lucht. Hij vergat om ons gelijk te vertellen dat dit met de bosbranden en luchtweerstand te maken en hij dus opnieuw een nieuwe landingskoers nodig had. Ik zag in dat kleine moment van onwetendheid al velen onrustig worden en gaan bidden.

‘U zit op rij vijftien en dat betekent dat ik uw hulp nodig heb bij een evacuatie’. Ik‘ontwaakte’ uit mijn mijmeringen en keek de vriendelijk glimlachende Martinair stewardess recht in haar staalblauwe ogen. Zij is zo’n vrouw die je betovert. Zelfs het meest dramatische bericht van haar is prima, zolang je maar dicht bij haar mag blijven. Het viel mij op dat ze in de onvoltooid tegenwoordige tijd sprak, alsof er iets ging gebeuren. Het maakte allemaal niets uit, zolang zij maar in de buurt was.
Of ze iets voor mij kon doen, vroeg ze met fluwelen stem, wat voelde als een warme zomeravond met nog een heel weekend voor je.
Het liefst had ik gevraagd of ze mijn hand wou vasthouden, met schorre stem hoorde ik mijzelf koffie bestellen.
Weg waren de gedachten over het immense gewicht dat de lucht in moest, of er wel voldoende getankt was, wanneer de laatste onderhoudsbeurt was geweest, of de piloot er nog wel zin in had, of alle telefoons wel op vliegtuigmodus stonden, of de luchtverkeersleiding wel uitgeslapen was en het aanwijzingsblokje voor de routebepalingen digitaal op de goede plaats had gelegd.
Nee, ik zat veilig bij mijn stewardess. Zij zou voor mij zorgen. Ik zou aanbiedingen bij haar kopen die ik niet nodig had, ik zou extra drinken bestellen. Alles zou ik doen, om haar bij mij in de buurt te houden.
‘Wat een bijzondere vrouw hè’, fluisterde ik naar mijn vriendin. ‘Ja hoor schat’, zei ze en kneep even in mijn hand.
Opeens begreep ik waarom slachtoffers een intense band kunnen krijgen met hun ontvoerders. Toch wilde ik niet te afhankelijk worden en concentreerde mij op mijn geleide fantasie ontspanningsoefeningen. ‘Zet je voeten naast elkaar op grond om goed te aarden’ zei de stem en ik was hierdoor direct uit mijn concentratie, daar op tien kilometer hoogte, ver weg van de vaste grond onder mijn voeten.
Luistertip: Friends The Carters

Vanaf het terras bij ons appartement meende ik in de verte koebellen te horen rinkelen. Ik speurde de zonnige heuvels af, maar zag niets.‘Het geluid draagt erg ver, zo in de stilte en heuvels’, bedacht ik mij. Af en toe hoorde ik een hond in de verte blaffen (Portugese blaf) en vervolgens was er weer totale stilte.
We hadden gewandeld aan zee bij de kliffen van Zuid Portugal. Tijdens de wandeling probeerde ik de stilte te vangen. We waren alleen. Een strakblauwe lucht, windstil en met steeds meer kledingstukken in mijn hand concentreerde ik mij op mijn ademhaling. Ik genoot van het samen wandelen, zon, het gevoel van vrijheid, de natuur en het geluid van de zee. Ik rook het zout van zeewater en meende het te proeven op mijn lippen. ‘Wat is dat toch met het kalmerend effect van de zee’, vroeg ik mij af.
Ik las dat mensen meestal van de kleur blauw houden. Uit onderzoeken blijkt dat deze kleur een kalmerend en stimulerend effect heeft. De aarde en lucht bestaan vooral uit de kleur blauw, vandaar waarschijnlijk onze onbewuste voorkeur. Ook doen de lage frequentie tonen en het ritme van de zee ons onbewust aan de periode in de baarmoeder denken en werkt rustgevend. Aldus Wikipedia.
De dag ervoor waren we op goed geluk ergens aan de zuidwestkust van de Algarve in een yoga resort terecht gekomen.
Marja had het biologisch verantwoorde ontbijt voor ons verzorgd (gelukkig wel met sterke koffie). We hadden om negen uur op de heuvel bij de basic receptie onder het afdakje afgesproken voor het ontbijt. Deze ochtend was het qua temperatuur ook hier in januari een uitdaging. Het dekentje kon af, op het moment dat de zon boven de heuvel uitkwam en zich met een voorzichtige warme gloed over ons heen vleide.
Het was hier nog erg rustig, vertelde ze. Vanaf de volgende week zouden weer groepen komen. Rustzoekers, vaak ook mensen die gestrest waren en in een burn-out waren beland. Op zoek naar stilte en vooral peace of mind. Het verhaal van hun leven paste niet meer bij de zelf gecreëerde werkelijkheid.
Meestal is het hier erg droog, zo vertelde Marja verder. Eenmaal had het behoorlijk geregend
en dan klettert het water hard van de rotsen, van de bergen, kortom overal vandaan.

Het Nederlandse meisje met de burnout klachten had dit geluid geruststellend gevonden, omdat het geluid haar deed denken aan het verkeer op de ringweg van Amsterdam waar ze vlakbij woonde. Ze kon niet zo goed wennen aan de stilte en greep terug op dat wat in ieder geval vertrouwd voor haar was. Het werd misschien tijd om uit haar comfortzone te stappen, tenminste als ze haar peace of mind wou bereiken en de stilte durfde toe te laten, om bij haar eigen ‘lawaai’ te komen.

Na twee nachten, prachtige klif wandelingen, ontspannen gesprekken bij het haardvuur en een ochtend yoga, reden we via de kilometers lange hobbelige zandweg de stilte uit richting nieuwe avonturen. Ik had volop genoten van deze stilte. Het was net of een natuurfilm even op ‘pauze’ was gezet. De ochtend yoga had mij wel geconfronteerd met de stijfheid van mijn spieren.
‘Op weg naar stilte in jezelf’ had de yogajuf gezegd, terwijl ze mijn schouders nog iets meer naar de grond duwde, richting totale ontspanning, waar ik nog niet helemaal was.

Luistertip: Slow down, Christine Aguilera

Alweer zat ik op mijn bankje, buiten op de veranda. Omdat ik een extra lange winterstop had ingelast, ervaarde ik opeens zeeën van tijd.
Allerlei kleine klusjes kon ik in mijn eigen tempo doen, regelmatig mijn hardloop rondje en er bleef nog steeds genoeg tijd over voor het ‘nietsdoen’ daar buiten op mijn overdenking plek.

Enige tijd geleden vertelde een deelneemster tijdens een training persoonlijke groei dat alles wat zij op dat moment echt nodig had, altijd voorhanden was in het universum. Zelf haakte ik op dat moment even af. Hier had ik mijn nuchtere buurman niet nodig. Mijn verstand protesteerde en afweer mechanismen deden hun werk. Woorden als ‘onzin’, ‘te vaag’ hielpen mij hierbij, dacht ik.
Opeens moest ik weer aan haar denken. Had ik onlangs niet sterk aan mijn broer gedacht, en even later belde hij mij?
Heel lang geleden kwam mijn oma in mijn droom bij mij langs om afscheid te nemen. De volgende dag hoorde ik dat zij op dat moment was overleden. Wij waren op vakantie en konden niet bij haar begrafenis aanwezig zijn. Ik begreep dat zij via deze ‘droom’ afscheid van mij had genomen.
In mijn overdenking kwamen steeds meer herinneringen met aanwijzingen naar boven.
Bijvoorbeeld het juiste boek op het moment dat ik deze nodig had. Ik had net ‘De Schoppenhauerkuur’ (Irvin D. Yalom) gelezen. Ooit lang geleden gelezen en toen geen indruk gemaakt. Nu las mijn vriendin dit boek voor haar boekenclub en kwam het opnieuw op mijn pad. Het verhaal gaf mij nu de juiste aanwijzingen voor de doelen in mijn leven en waar het echt om gaat. Leven vanuit mijn hart en aandacht voor het ‘speelse kind’ in mij.

Ik besloot om mij er vanaf nu bewust voor open te stellen, dat alle informatie er al is. Ik hoef er alleen maar voor open te staan en erop te vertrouwen.
Vaag? Zeker, alleen is misschien het woord ‘mysterie’ een betere aanname. ‘Vraag en het zal u gegeven worden’, uit de bijbel kreeg voor mij opeens een andere en positievere betekenis.
In mijn coaching stel ik vaak de vraag hoe diegene zijn probleem zelf heeft gecreëerd. Ik denk dat ik voor mijzelf wel weet of het valt onder ‘pech’/ ‘lot’ , of dat het vooral een spiegel is van het leven wat ik leid en wat op mijn weg komt.

Ik moest glimlachen, het leven is een groot avontuur. Elke dag en elke minuut van mijn leven. Ik hoef hiervoor niet verre reizen te maken. Al is dat wel heel leuk. De reis zit al in mij.

Luistertip: Around the world, Daft Punk

Het bleef lang stil toen ik mijzelf de vraag stelde wat de reden was van mijn sterke wisselingen in sportieve acties. Ik vergeleek het met een sneltrein die het spoor soms bijster was.
Ondertussen had ik in mijn leven al wel een behoorlijke lijst met sportieve resultaten op mijn naam staan. Meerdere halve marathons en fiets uitdagingen inclusief berg beklimmingen had ik afgevinkt. Toch kreeg ik het elke keer weer voor elkaar om na een behaald doel terug te zakken in het minimale qua sportiviteit. Dit ondanks mijn voornemen om dit keer de opgebouwde conditie vast te houden en uit te breiden naar hogere doelen.
Tijdens de laatste halve marathon, alweer bijna een jaar geleden, had ik de eerste tien km in een flow ervaren. De prachtige omgeving van de bossen, de landweggetjes, de koelte van de winter op weg naar een voorzichtige start van het voorjaar en de verwachtingsvolle sfeer van het gezelschap van vele sportieve lopers hadden een positieve bewustzijnsveranderende werking op mij gehad.
Alleen de laatste kilometers had mijn lichaam in toenemende mate, krachtige signalen afgegeven, tot aan een indringend ‘mayday’. Deze had ik uiteraard genegeerd.

Ondertussen kreeg ik een paar antwoorden door; ik geniet te lang van het behaalde resultaat. (Deze geven geen garanties voor de toekomst) Het Bourgondische genieten en het gevoel van de klus te hebben geklaard, houdt te lang aan, met als gevolg dat ik met deze pauze alweer heel vakkundig een achterstand in conditie aan het opbouwen was.
Mijn Google zoektocht hoelang ik zonder ‘schade’ een sportpauze in kon lassen, leerde mij dat een korte onderbreking van tien dagen al voor veranderingen in onze hersenen kan zorgen. De bloedtoevoer naar je hersenen vermindert. Twaalf dagen niet sporten zorgt voor een vermindering van 50 procent van de opgebouwde conditie. Gemiddeld breken je spieren al na drie dagen weer iets af, waardoor je kracht afneemt.

Het was zaterdagochtend en ik zat, in mijn sportkleding op de veranda, te overdenken en berekeningen te maken wat mijn frequentie dan moest zijn. Ik had mijn antwoorden en harde feiten langzamerhand wel op een rijtje.
Ik had altijd heel overtuigend het woord ‘moeten’ vermeden.
Berustend analyseerde ik dat ‘ leuk’ en ‘ flow’ onlosmakelijk verbonden is met bewuste actie, discipline en een positief ‘moeten’. Oftewel, om leuk mijn halve marathon te kunnen doen, moet ik gedegen trainen. Ik besefte opeens heel helder dat er geen ja zonder nee kan bestaan. Om degeneratie tegen te gaan, moet ik minstens elke drie dagen sporten.

Misschien moest ik maar weer eens met mijn buurman Rudolf praten. Hij vond namelijk dat ik zo moeilijk leefde. Het viel hem ook al op dat hij nooit meer in mijn columns werd genoemd. Een win win situatie dus voor ons beiden.
Hoe ging dat tegeltjes wijsheid nog maar?
‘wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’.
‘Zo irritant waar’, dacht ik en vertrok extra vroeg naar mijn sportschool Mind & Motion.

Luistertip:  Get up, 50cent

Het leven bij de klok had plaats gemaakt voor tijd. De kerstdagen waren met een langzame lome tred voorbij gegleden. Zelfs de bekende ijkpunten als het werk voelde daarna even anders.
Al voor deze dagen was mijn oriëntatie mbt de tijd door elkaar geschud. Ik moest de agenda erbij pakken om de dagen te kunnen duiden.
De koelkast nog halfvol en de lege wijnflessen bij elkaar gezet, vormden een herinnering aan wat eerder was geweest.
Wat bleef was het diepe besef waar het werkelijk om gaat.
Flarden van mooie gesprekken, een omhelzing, een glimlach, is wat ook zonder foto helder bijblijft.

Ik keek vanuit het tuinhuis over mijn aantekeningen heen naar de appel op het tafeltje  op de veranda. ‘Wat een heerlijke plek rustige plek voor reflectie’, mijmerde ik en nam nog een slok van het laatste beetje ‘kerst’ wijn.
Onze goede vriendin had hier eerder een juweel van een gedicht voor ons achtergelaten. Meerdere lagen zaten  als pareltjes erin verborgen. Ik las mijn interpretatie erin om het vooral op mijn eigen manier te blijven doen, ook al gaat dit soms niet samen met verwachtingen.
Haar gedicht kreeg een prominente en meer dan verdiende plek in het huisje.
En de appel? Die blijft voorlopig gewoon heel eigenwijs op het tafeltje buiten op de veranda liggen.
De rust, stilte, tijdloosheid en omgeving hadden haar geïnspireerd tot het schrijven van dit gedicht. Wie volgt?

Eenzame appel
Verwoede pogingen van de omstandigheden
Om hem van zijn voetstuk te blazen
Velen had hij al zien vallen
Maar het was nog niet zijn tijd
Hij wachtte liever op de lente
( auteur bekend bij toniescolumns)

Luistertip: With a little help from my friends Joe Cocker

Ik parkeerde de auto op de parkeerplaats bij het winkelcentrum. Herinneringen kwamen terug over de eerste keer; we woonden nog maar net op het Hoge land en kwamen voor het eerst in Loppersum. We volgden het bordje winkelcentrum en kwamen uit op een parkeerplaats. Alleen zagen we nog steeds geen winkelcentrum. Het bleek een voorziening anders dan onze verwachtingen, er was heel overzichtelijk één winkel. We waren de stad gewend en dus meer drukte, meer voorzieningen, meer prikkels. Het adaptatie proces had ondertussen zijn werk gedaan. Ik vond het er nu druk. Mijn uitvoerige kerst boodschappenlijst lag naast mij in de auto. Met een zucht pakte ik mijn ‘opdracht’ en verliet de auto op weg naar, volgens mijn inschatting, twee uur boodschappen doen in een te druk bezochte winkel. De onderlinge taken tussen mijn vriendin en mij waren eerder eerlijk verdeeld en ik zou de boodschappen voor mijn rekening nemen. Het lijstje was zorgvuldig per dag gerangschikt en samengesteld. Uiteraard stonden er weer items op, waarvan ik verwachtte dat ik lange tijd vruchteloos bezig zou zijn om alle schappen van boven tot onder te inspecteren, zonder resultaat. ‘Pecorino’ was zo’n uitdaging. Ik ging er al helemaal vanuit de ze dit hier niet zouden kennen en mij een beetje glazig aan zouden kijken, wanneer ik een hulplijn zou inschakelen in mijn speurtocht naar de Pecorino. De sfeer in de AH was goed. Vriendelijk personeel met kerst jasjes en kerstmutsen liepen rond, alert om de schappen gevuld te houden. Gelukkig was er geen (kerst) muziek, waardoor ik mij optimaal kon concentreren op mijn werk. Na anderhalf uur kon ik, inclusief de Pecorino, de winkel weer verlaten. Al had het meisje van de kaasafdeling mij wel wat verontschuldigend lachend aangekeken. Ze had er nog nooit van gehoord. Het lag er wel en dus waren we allebei blij. Ik had ondertussen mijn weerstand tegen de kerst achter mij gelaten. Net zoals een verjaardag een overdenking en bewust stilstaan bij je leven is, geldt dit ook voor de kerst periode.

Ik was moe en in de laatste week voor deze kerstreces hoorde ik dit meer van collega’s. Onze hersenen zijn ook niet ingesteld op deze ‘sneltrein’ evolutie. Vele prikkels en een overdaad aan informatie komen dagelijks in te grote aantallen op ons af. Woorden als ‘even bijtanken’ en cocoonen’ waren veelvuldig voorbij gekomen. ‘Wij zijn niet ziek, de maatschappij is ziek’, dacht ik heel filosofisch. Ik stopte de auto ergens tussen Loppersum en Westeremden en staarde voor mij uit over de weilanden van het prikkelarme overzichtelijke Hogeland.

De komende weken zouden ‘langzamer gaan’ en ik keek uit naar een samenzijn met vrienden en familie. Deze vertraging werd al mooi ingezet bij onze gezamenlijke vrienden muziekgroep ontmoeting, waarbij Eddy ons meenam in een oude compilatie van de VPRO met een tergend langzaam nummer, Wim en Elke langzame kerstnummers zongen, Tanja zich moed indronk om vervolgens een subliem Cello concert te geven en Joke de sterren van de hemel speelde op haar piano. Ik sloot af met een nummer over kerst van John lennon. De metafoor van het geboren kindje, onschuld en vrede kwam via mijn gedachten de auto binnen. Op de radio zong John Lennon ‘War is over, if you want it’. Helaas is hij zelf door geweld om het leven gekomen.

‘Waarom is de boodschap voor ons toch zo ingewikkeld’, dacht ik. Herhaling is de kracht van de boodschap; ‘War is not the answer, the answer lies within you ( Ray Lamontagne)

Fijne dagen, liefs Tonie

Luistertip : ( aanklikken)  Within you Ray Lamontagne

Afgelopen jaar hadden Harry en ik meegedaan met de Ameland adventure run. Het plan was om tien km te verslaan, om ons vervolgens onder te dompelen in het afterparty festijn, inclusief overnachting. Helaas liep het anders; alle hotels in het feestdorp Nes waren volgeboekt en we waren uitgeweken naar het rustige Hollum waar helemaal niets gebeurde. De logistieke uitdaging om na het lopen met de bus in Hollum aan te komen, ging vooraf vergezeld met een te koel biertje op een winters terras met afgesloten gasheater en onderkoelingsverschijnselen tijdens het wachten in het open bushokje.

Bij aankomst waren Harry en ik het hotel, na een extreem lange warme douche, niet meer uit geweest ivm de oncafezame omgeving. Ver van het feest in the place to be.
Dit weekend zou de herkansing plaatsvinden.
De geplande hotelovernachting bij start en finish omgeving was alweer ( al bijna traditioneel) niet gelukt ivm toenemende populariteit van dit evenement. Positief omdenkend hadden we tot een dag evenement besloten.
Vroeg in de ochtend waren ‘de vier musketiers’ vertrokken richting boot naar Ameland.
Logistiek een uitdaging om via Groningen noord naar zuid en via Eelde de lopers te verzamelen om vervolgens met een toename van tijd spanningen in de oude Saab met stoelverwarming, ( i.p.v. de moderne elektrische auto van Harry) de boot te halen. Ik printte nogmaals goed mijn ‘mindful onthaast beeld’  in en besloot dat een boot later ook nog ruim op tijd was om bij de start van onze tien km uitdaging te komen.
Ondertussen was ik als senior de zelfgekozen coach geworden en geaccepteerd.Tijdens de heenreis bouwde ik aan een positieve teamstemming en saamhorigheid. Dit laatste werd even later vakkundig door Harry onderuit gehaald. Het was vanwege de drukte nog ruim drie kilometer lopen van geparkeerde Saab naar boot. Harry zette zenuwachtig een gehaaste looppas in. Dit antigroepsgevoel beeld bleef bij Nick, Simon en mijzelf hangen. We wisten eigenlijk het antwoord al op de prangende vraag of Harry de net gehaalde boot zonder ons zou hebben genomen. De aankondiging ‘de boot heeft een half uur vertraging’ maakte Harry door de omstandigheden weer tot groepslid, al kon ik tijdens de overtocht overnieuw beginnen te bouwen aan een ‘één voor allen, allen voor één’ groepsgevoel.

Er was iets met calorieën en gewicht. Ondertussen was er een open, veilige sfeer ontstaan. Naar aanleiding van mijn laatste aanwijzingen mbt loopschema’s, tactische en technische adviezen door vooral breed op de wind te gaan lopen en in het moment te blijven, kwamen er emotionele bekentenissen over overgewicht, strijd tegen verslavingen aan tony chocolade, bitterballen en andere Bourgondische uitspattingen.
Na een laatste gezamenlijk stiltemoment verdreef het startschot de bezinning en pompte daarmee de adrenaline tot ongekende hoogten.
Na mijn ‘het gaat vooral om de reis, meer dan het doel’, uitleg, voelde Nick zich vrij genoeg om bij mij alvast zijn bestelling voor ongeveer een uur later door te geven.
2 flessen gekoelde Chablis, een XL portie bitterballen, Nacho chips en een reservering voor de speciale winterbock van de tap stonden binnen het uur klaar op ons verwarmde van Heeckeren terras.
De nabespreking ging over veertig seconden verschil, het parcours en het laten winnen van groepsgenoot Simon, omdat hij anders verder zo’n rotdag zou hebben. ‘Mooi die vriendschap’ dacht ik ontroerd, terwijl ik geheel in BOB stijl nog een frisse Spa rood achterover sloeg.
Ik nam even pauze van de groep toen, onder invloed van de alcohol, de voor 2019 en 2020 voorgestelde afstanden richting marathon gingen.
Even was ik uit mijn positieve coach rol, toen ik het terras uitlopend richting boekenwinkel nog even vals zei dat een marathon pas bespreekbaar zou zijn als het groepsgewicht minstens met dertig kilo naar beneden was gegaan.
Het had waarschijnlijk meer met mijzelf te maken.
Iets met een besef van behoorlijke ‘afstand‘ in leeftijd en mijn besluit om met mijn fysieke en psychische pijn, dit keer over te slaan.
Misschien zou ik kunnen leren van mijn eigen quote over het genieten van de reis i.p.v. het ( tijds) doel. Ik had mijn hardloopschoenen dus mee moeten nemen. Even had ik last van een hoog jammer gevoel.
‘Volgende keer ben ik erbij’, besloot ik en nam nog een ferme slok van mijn Spa rood.

Luistertip ( aanklikken) : Hurt feelings Mac Miller

Gehaast kwam ik het gebouw binnen. Met mijn hoofd vol met nog uit te voeren acties die ik op mijn laptop snel wou wegwerken. Ik had het briefje ‘vanwege de kou staan de deuren op winterstand, de tweede schuifdeur gaat pas open, indien de eerste deur dicht gaat’, in mijn snelheid niet gezien.
Meestal worden aankondigingen trouwens over het hoofd gezien. Neem bijvoorbeeld een kassa van AH, daar hangt een levensgroot bord met ‘hier alleen pinnen’, wat altijd weer tot chaotische ‘twee richtingen verkeer’ leidt van terugtrekkende klanten met alleen contant geld. ‘Deze kassa gaat sluiten’, wordt ook altijd te laat ontdekt, waardoor er spanningen in de invoeg ruimte naar de naastgelegen kassa ontstaat. ‘Ingang om de hoek’, leidt altijd weer tot geklop op verkeerde deuren.
Alleen onduidelijke opschriften stimuleren wel tot scherpe analyses en een verhoogde staat van oplettendheid. Toen ik onlangs de toiletgroep in een restaurant bezocht waren de bekende mannen en vrouwen afbeeldingen heel ‘speels’ vervangen door quasi creatieve man/ vrouw tekeningen. De sekseverschillen waren alleen na intensieve bestudering te ontwaren. Ik koos de linker deur om vervolgens toch nog enigszins op mijn hoede de ‘mannen’ ruimte te betreden.

De opgelegde rem op mijn ‘haast modus’, bracht mij in een extern opgelegde tijd pauze.
‘Een oefening in mindfulnes‘, dacht ik gelaten, met mijn telefoon in mijn linkerhand en werktas aan een hengsel bungelend over mijn rechterschouder. Op het moment dat er nog een passant schuifdeur nr 1 binnenkwam, wat de wachttijd richting hal onverbiddelijk deed verlengen, gebeurde er iets in mij.
Een glasheldere herinnering van jaren geleden kwam naar boven. Ik liep in looppas, met een dossier onder mijn arm op weg naar mijn werkkamer. Plotseling stond ik doodstil. Mijn lichaam (die het altijd eerder weet dan mijn geest) hielp mij een handje, door mij halverwege de ijzeren wenteltrap te laten stoppen.

‘De film werd op pauze gezet’, de tijd stond even stil. In deze ‘tussentijd’ bereikte mij de vraag wat nu eigenlijk de reden was van mijn haast. Ik had hier geen goed antwoord op.

Leefstijl was toen nog niet zo hot als nu en om eerlijk te zijn, was het ook geen sportiviteit wat mij de trap op deed snellen, wel ‘haast’. Waarschijnlijk onbewust gestuurd door één of andere overtuiging die nu niet bepaald een ontspannende uitwerking op mij had. Dit inzicht en beeld heeft mij jarenlang geholpen. Met een rustige mindful tred ging ik zo lange tijd heel relaxed door de altijd immense werkvoorraad heen, die toch nooit weggewerkt kon worden.
Blijkbaar had ik nu jaren later weer zo’n ‘aha erlebnis’ moment heel erg nodig. Onlangs had ik nog gegoogled op snellezen en kwam terecht bij een webinar om razendsnel te lezen. ( ja dat stond er echt) ‘Eigenlijk wil ik dit niet’, mompelde ik. I have to slow down. Dit hiphop liedje was waarschijnlijk niet geheel toevallig op mijn pad gekomen.

De tweede deur schoof open en als een ‘ander mens’, met een nieuwe overtuiging,  betrad ik met rustige tred de hal op weg naar mijn werkvoorraad.
Een mooie bijvangst was het briljante idee om onduidelijke boodschappen uit te zenden om elkaar scherp en alert te houden.

Ik wens iedereen dan ook een … talig en zichterlijk zijn om dat te ondernemen, waarvan je ervaart dat het niet doen leidt tot prachtige inzichten en stappen in een richting die komt.
Luistertip ( aanklikken):  Not in a hurry, United pursuit

Het was al laat en donker toen Angelique eindelijk bij het hotel aankwam. Ze had een lange dag achter de rug. ‘S ochtends was zij extra vroeg in het donker vertrokken om op tijd bij het congres aanwezig te kunnen zijn. Altijd was zij ruim op tijd bij al haar afspraken.
Dit had zij haar hele leven zo gedaan. Het getuigde ook van beleefdheid en respect om op tijd bij je afspraak te zijn, zo had ze van haar ouders meegekregen. Deze overtuiging van haar ouders had ze behouden. Ze wist van zichzelf dat er ook gevoelens van angst en schaamte onder zaten, want je zal maar te laat komen of erger nog, dan viel je ook op, zoals nu bij het congres, als alle 800 mensen al naar de spreker aan het luisteren waren en zij dan zachtjes de deur naar de zaal open deed om vervolgens geconfronteerd te worden met de honderden verstoorde blikken. Natuurlijk zou de deur naar de grote zaal piepen wat nog meer de aandacht zou trekken. Ook zou er geen plek meer zijn en bij de gedachte alleen al sloeg de paniek bij haar toe. Voor dat laatste was ze onder druk van haar oma, in therapie gegaan. Les één was om meer vanuit haar hart te gaan leven. Ze kon zich hierbij nog niet zoveel voorstellen.

In haar angstige fantasie zou de key spreker zijn referaat onderbreken en in de ijzingwekkende stilte wachten totdat zij die ene lege stoel ergens midden in de zaal, al voortschuifelend en excuserend langs de zittende lange rij mensen, had bereikt. Natuurlijk bleef het hengsel van haar schoudertas op het laatste moment nog haken achter de stoelleuning van haar buurman, waardoor een deel van de inhoud over de grond over de schuin naar beneden lopende zaal naar beneden rolde. De spuitbus met haarlak rolde met kletterend lawaai ver naar beneden. Pas toen de spuitbus tot aan de voorste rij tot stilstand was gekomen, pakte de spreker zijn verhaal over de toekomst van de haaknaalden weer op. Ze had een droge mond, maar durfde het rolletje pepermunt, wat tussen de voeten van haar buurman terecht was gekomen, niet op te pakken.

Angelique schudde letterlijk met haar hoofd deze doem fantasiegedachten van zich af en concentreerde zich op het steeds drukkere ochtendverkeer.
Ze wierp een blik op haar gps en constateerde dat ze ruim drie kwartier voor aanvang van het congres aanwezig zou zijn.
Plotseling moest ze boven op de rem trappen. ‘Oh shit een file’, riep ze hardop en even later stond ze met een mengeling van verbetenheid en moedeloosheid stil op de A12 voor Arnhem. De verkeersinformatie op de radio kondigde ruim zestig minuten vertraging aan vanwege een ongeluk. Haar angst nam het bijna direct over van de compassie die ze even had gevoeld voor de verongelukte. ‘Zestig minuten vertraging’ , zei de radioman emotieloos.
Misschien hielp haar schietgebedje, of stond ze al verderop in de file, want om 08.57 was ze drie minuten voor aanvang op de plek van bestemming aangekomen.

De reis en angsten hadden veel van haar gevraagd. De lezing over de haaknaalden was eigenlijk geheel aan haar voorbij gegaan. Het meegekregen boek met nadere uitleg over patronen lag naast haar op het bed.
Ze had honger, maar was vastbesloten haar kamer niet meer uit te gaan. Ze had nog een appel en er was water.
Bij aankomst in het hotel was er namelijk ook nog van alles misgegaan. Ze had de aanwijzingen van de baliemedewerkster waarschijnlijk niet goed in haar opgenomen en was drie keer verkeerd gereden in het bijgelegen bos op weg naar de grote parkeerplaats achter het hotel.
Op aanwijzing van de te formele baliemedewerkster had ze begrepen dat je heel handig vanuit de parkeerplaats aan de achterkant van het hotel naar binnen kon gaan om vervolgens de lift naar kamer 109 op de eerste verdieping van de zijvleugel te bereiken.

Dit was gelukt, alleen was ze eenmaal binnen met haar Postbank rolkoffer uiteindelijk weer bij dezelfde balie en dezelfde emotieloze mevrouw bij de ingang terecht gekomen.
‘Het was een lange dag’ had ze geschutterd tegen de balie mevrouw die haar meewarig had aangekeken. Met de instructies om de zwart-witte tegels te volgen,  totdat deze overgingen in groen met grijs om dan vervolgens de lift aan de linkerkant te nemen, verdween Angelique zo snel als ze kon richting kamer. De aanwijzingen over het restaurant gedeelte had ze maar naast zich neer gelegd.

Ze lag na het douchen uitgeput op het kingsize bed en staarde naar haar appel.
De kamer had naast een douche ook nog een groot rond bad met romantische verlichting en ‘jacuzzi mogelijkheden’. Het hotel was nagenoeg volgeboekt en dus had zij een dure suite moeten nemen.
Buiten was het donker en de kamer was helemaal in het zwart. Zelfs de wanden waren zwart. Ze kreeg gedachten over een doodskist. Ze trok de gitzwarte velours gordijnen dicht om wat sfeer te creëren. Het koelkastje trok ze hoopvol open en bleek leeg. Ze besloot om meer vanuit haar hart te gaan leven, wat dat ook mocht betekenen.

Het was doodstil, alleen haar snikken ketste af tegen de gitzwarte muur, totdat ze in slaap viel.

(aanklikken)
Eric Clapton River of tears      

Leestip op instagram: vierhetleven.nu