Categorie: Geen categorie

Geïnspireerd door het verhaal van Angelique, de verzonnen personage die in Tonies columns haar persoonlijk leven via haar dagboek met ons deelt, had mijn partner samen met enkele familieleden en vrienden bedacht om mijn zestigste in ons dorpshuis in zestiger jaren stijl te gaan vieren. Het was bedoeld als een mix van plagerige theatrale truttigheid, verklede speelsheid en serieuze aandacht voor dit moment, waarvan ik had besloten dit in mini comité te vieren. Oftewel, ik wilde het liever aan mij voorbij laten gaan.
De weken ervoor werden gedicteerd door list en bedrog, zo bleek later. Er waren meerdere keren appjes geweest dat ze nog even een klusje in de stad moest doen, of een vriendin tegen was gekomen waarmee ze nog even ging borrelen en andere verzonnen tijdsbestedingen. Ook mijn kinderen en vrienden logen en bedrogen. Alles om het ‘project’ tot in de puntjes te regelen. Het liegen was haar opvallend goed afgegaan, zo gaf zij later met lichte verbazing toe. Hiermee werd ik ongewild mee geëvalueerd, als diegene die wel heel erg te goede trouw was, op het randje van naïviteit.
In de aanloop naar het moment surpreme werden flessen en kratten drankvoorraad overal in en rond het huis verstopt, ook  onder het bankje in de sauna. Dat ik in de week voor het feest vrij plotseling nog een sauna ‘deed’, had tot gevolg dat de kratten bier onbedoeld mee op 80C werden verhit.

Dat je niet ziet, wat je niet verwacht of kent werd die zaterdagmiddag bij het dorpshuis voor mij weer opnieuw duidelijk.
De marsmuziek die gelijktijdig bij het uitstappen uit de auto over het dorpsplein schalde, de grote groep verklede mensen die voor het dorpshuis stonden; ik zag het nog steeds als vrolijkheden die niets met mij te maken hadden.
Ernaartoe lopend, wilde ik zelfs nog een foto van het tafereel maken om net te doen alsof deze onbekende groep daar voor mij stond, totdat ik in het tafereel langzaamaan tot mijn verbijstering steeds meer herkenning begon te zien. Tijdens de laatste langzame meters richting dorpshuis verschoof alles van contemplatie naar emotie. Het was alsof ik even los stond van mijzelf, vergelijkbaar met het zien van een film in slowmotion, waarin ik blijkbaar toch een hoofdrol speelde.
Ik kende het alleen van feelgood- films, waarin je als kijker wist dat de jarige persoon (laten we haar Angelique noemen) een beetje moe en chagrijnig van weer een gelijkmatige, saaie en voorspelbare dag op het werk naar huis gaat. Niemand op haar werk had aan haar verjaardag gedacht, zelfs haar moeder had die ochtend niet gebeld. Teleurgesteld komt zij thuis. De sleutel gaat in het slot, de deur open en vanuit het donker schopt ze haar knellende schoenen uit. De poes was er dit keer niet, wat wel bijzonder was. Op het moment dat ze het lichtknopje aandoet, schalt er een joviaal ‘surprise’ door de ruimte, compleet met discolampen, ballonnen, haar favoriete collega’s, moeder en ooms en tantes. Haar moeder ontlaadde haar eigen spanning door als eerste naar de aangeslagen Angelique toe te lopen en haar in een te innige omhelzing mee te nemen naar haar eigen perceptie van haar kind die allang niet meer bestond.

‘Kun je zien wat je niet kent’, evalueerde ik achteraf. Het had lang geduurd voordat ik in de groep mijn dierbaren herkende, terwijl zij er allemaal wel stonden. Normaal gesproken herken je de ander op afstand al aan het silhouet en deze afstand was niet meer dan tien meter geweest.
Het verhaal gaat dat de indianen van Amerika de schepen van Columbus niet zagen aankomen, terwijl deze naar het vasteland kwamen. Uiteraard moeten ze wel iets hebben gezien, alleen duurde het even voordat de hersenen hebben verwerkt en doorgegeven dat er ‘iets’ is wat je nog nooit eerder hebt gezien.
Ik geniet nog even na van mijn ‘surprise’ en geïnspireerd om ‘surprises’ te organiseren.

Wees alert, morgen kan het bij jou zijn.

Luistertip Not myself, John Mayer

Ik keek naar de weerspiegeling van de ondergaande zon in het slibrijke water bij de Afsluitdijk. Ik was weer onderweg naar mijn opleidingsinstituut, om mij onder te dompelen in zelfreflectie en het aanscherpen van mijn observatievermogen. Dit alles om een goede trainer te kunnen worden.
De laatste uren voor mijn vertrek voelde ik mij nogal onrustig. Het avontuurlijke gevoel was plotseling helemaal weg en vervangen door het onbestemde buikgevoel die zwaar was ondanks de zonnige dag. Ik was alleen thuis en observeerde als gevolg van mijn gemoedstoestand plotseling nogal wat achterstallig huishoudelijk werk. Normaal gesproken kan ik rommel in huis, zoals stapels nog op te vouwen wasgoed, vaat in gootsteen, nog te verwerken post en andere ‘to do’ dingen, heel goed negeren en loslaten. Dit keer lukte het mij niet. Ik kon het nog niet goed duiden en haastte mij om zo snel als mogelijk mijn tas in te pakken, om met terugtrekkende bewegingen alle benodigdheden voor de komende dagen in de auto te deponeren.
Pas in de auto, waarbij het dichtslaan van het portier de geluiden buitensloot en het ronken van de motor een startschot was voor mijn vertrek, voelde ik mij rustiger worden en traceerde plotseling waar het onbestemde gevoel vandaan kwam.
‘Waar ben ik eigenlijk mee bezig’ , dacht ik peinzend. Net had ik onder liefdevolle dwang van mijn vrienden en familie mijn zestigste gevierd en daarmee was ik een drempel overgegaan. Niemand had mij gewaarschuwd voor de inzichten die zich vanaf dat moment aan je openbaren. Deze waren met flitsen en in dromen tot mij gekomen. Een interne stem had mij opnieuw oude wijsheden ingefluisterd, zoals het genieten of accepteren van wat je nu hebt, om pas van daaruit keuzes te maken en niet andersom.
Ik vroeg mij af wat de reden was om steeds weer met de toekomst bezig te zijn, alsof het Nu niet goed genoeg was.
Ik besloot alle voornemens los te laten en de vertraging in te gaan.
Het concert van de sympathieke Canadees Trevor Alguire in het huiskamer café Westerwijtwerd had hierbij de vrijdagavond ervoor al een handje geholpen. In het rijtje minder bekende singer songwriters had deze folk zanger uitgebreid de tijd genomen om tussen de songs door zijn uitgebreide familie verhalen met ons te delen.
‘Moet ik dit allemaal horen’ en ‘wat een eerlijk ontroerende verhalen’ gedachten wisselden zich met compassie vermengd met ongeduld zich in rap tempo af. Het concert ging na het hoogtepunt nog te lang door. Was het een tekort aan timing? Hij zat in ieder geval in zijn vertraging, opgegaan in zijn moment. Helaas verloor hij daarmee uiteindelijk contact. Tenminste met mij. En ja, wie zijn probleem was dat nu eigenlijk?
Geheel onthaast reed ik na drie dagen ‘s avonds via de Afsluitdijk weer terug naar huis. Op weg naar mijn lief, op weg naar een nachtrust, op weg naar het dagelijkse ritme.
Alsof ik een waarschuwing van ‘het hogere’ kreeg, stokte en pruttelde de motor van de Alhambra en kwam abrupt tot stilstand aan een drukke weg. Ik was ondertussen alweer twee dagen aan het werk en op weg naar mijn regio team en was niet helemaal ontspannen, de vertraging was even ver te zoeken.
Na een uur wachten, inclusief ‘verplicht’ onthaasten, arriveerde Hans van de ANWB. Hij checkte iets met een apparaatje, deed een soort van ‘aflezen van het systeem’ en gaf vervolgens met een hamer een tik exact op de juiste plek en het essentiële klepje kwam daarmee weer in beweging.
‘Bij de mens is de button om getrickerd te worden altijd snel gevonden’ dacht ik en mijmerde over ook een button voor directe oplossingen bij psychische nood en vroeg mij af of het leven dan juist al zijn charme zou verliezen bij instant oplossingen. Ik koos opnieuw voor vertraging.
Luistertip: The way it is, Bruce Hornsby

Oom Harry lukte het om altijd op het verkeerde moment langs te komen. De laatste keer zaten we middenin een intiem gesprek met vrienden, omdat hun relatie was vastgelopen. Harry was een joviale man, alleen ontbrak het hem nogal aan tact en empathisch vermogen.
Ik moest al mijn competenties in de strijd gooien om hem toen niet binnen te laten.
Met zijn grote verschijning stak hij ook nog eens een kop boven mij uit, wat de subtiliteit ook niet meehielp.
‘Dus je wijst mij de deur’, baste hij en en draaide zich vervolgens abrupt om op weg naar zijn pick-up truck, terwijl hij het bosje bloemen met een resolute zwaai in de voortuin smeet. Ik heb oom Harry daarna nooit meer gezien.

Timing en aansluiten bij de ander; er is veel over geschreven. Mijn ouders vroegen op hun manier veel aandacht. Als jongetje besloot ik waarschijnlijk al heel jong om vooral bij de ander aan te sluiten. Deze intuïtie heb ik juist te danken aan mijn ouders, door het anders te willen doen. Zij hadden vanuit hun verleden ook weer redenen om het op hun manier te doen. Toch lijk ik meer op mijn ouders, dan ik mij lange tijd bewust was. Vaak zorg ik er ook wel voor om in het middelpunt van de belangstelling te staan.
‘Geen feestje zonder Roerdink’, riep mijn vader vaak en het klopt, we hebben vroeger vele gezellige feestjes gehad.
Ik moest denken aan een vroegere vriendin, die altijd met veel lawaai binnenkwam. ‘Hoe het nu werkelijk met mij ging’, vroeg ze al in de deuropening, terwijl ze met haar jas op weg naar de kapstok was.
Haar timing was op z’n zachtst gezegd nogal ver te zoeken.
Binnenkomen, begroeten, met rustige tred verder binnenkomen, rondkijken, ( eventueel complimenten geven aan de persoon en/ of de omgeving) het eventuele presentje overhandigen en nadenken over de keuzes mbt de aangeboden catering.
Vervolgens kun je verder aansluiten bij de ander en vooral belangstellend zijn.
Er is een ongeschreven regel om op bezoek vooral eerst interesse in de ander te tonen in plaats van direct je eigen verhaal over de ander uit te storten. Tenzij dit eerder of gelijk is uitgesproken uiteraard. Vragen of het uitkomt, is ook een zeer krachtige interventie.

‘Misschien een leuk idee om de kunst van op bezoek gaan in een workshop te gieten’, dacht ik enthousiast. Al is het wel verstandig om de behoefte hieraan eerst te peilen, corrigeerde ik mijzelf direct om parallelle processen te voorkomen.
Ik dacht weer aan mijn buurman Rudolf, om dit idee aan hem voor te leggen, al vreesde ik wel een beetje zijn nuchtere antwoord. Maar dat zijn natuurlijk mijn aannames. ‘ Niet invullen voor een ander’, dacht ik hoopvol.

Oom Harry had niet makkelijk geleefd. Na zijn scheiding verloor hij ook het contact met zijn kinderen. Ik had hem een paar maanden na het voorval bezocht. Heel zorgvuldig had ik dezelfde soort bloemen ( tulpen) en een fles moeselblumchen witte wijn ( Lidl, 2,99) meegenomen, waarvan ik wist dat hij dit heel lekker vond.
Gewapend met mijn vredesattributen belde ik bij hem aan. Waarschijnlijk was ik al gespot, want er werd niet open gedaan. Ik wist zeker dat hij thuis was, zijn pick-up truck stond op de oprit, er waren meerdere lichten aan en ik wist dat oom Harry zich alleen verplaatste met zijn fourwheel drive.
Ik zette de bloemen en fles voorzichtig op het gammele bankje naast de oprit. ‘Een altaar voor vrede’, dacht ik en maakte in gedachten een buiging, alsof ik aanvoelde dat dit het was.
Twee weken later bezocht ik hem. Het was een sobere dienst.
Bijna niemand van de familie, behalve gelukkig wel zijn jongste zoon Harry. Verder waren er een paar kennissen en de uitvaartverzorger. We luisterden naar zijn afscheidslied. Op zijn korte afscheidsnotitie met eigenlijk alleen praktische aandachtspunten had hij onder zijn naam ‘Laat me’, van Ramses Shaffy geschreven .
Ik plaatste een bosje tulpen en een fles moeselblumchen (drie voor tien euro, Aldi) op zijn kist, maakte een buiging en vertrok.
Oom Harry nam zijn geheimen en zijn oorlogstrauma’s met zich mee.
Op de parkeerplaats stond zijn zwarte pick-up truck.

Luistertip: Laat me, Ramses Shaffy

Liggend op de bank overwoog ik of ik iets voor mijn naasten kon betekenen mbt levensfase vraagstukken. Naast mijn coachervaring in helpen te switchen in denken vanuit beperkende overtuigingen naar mogelijkheden, wilde ik mij ook gaan toeleggen om mensen te ondersteunen bij hun leeftijd en de daarbij behorende leeftijdsfase gebonden vragen.

Uiteraard moest ik dan wel, vond ikzelf, mijn leeftijd helemaal en in alle facetten en donkere uithoeken van de geest geaccepteerd hebben. Voorlopig leek dat nog een brug te ver, vergelijkbaar met het lopen van een halve marathon, of het beklimmen van de Mont Ventoux. Behoorlijk zwaar en met geduld,  juiste instelling en training wel te doen.
Mijn idee was om op mijn zestigste verjaardag, de ‘D day’ waarop de zes met donderend geraas naar beneden was komen rollen, met mijn selecte verjaardagsgezelschap de levensfasen onder het genot van een kwaliteitswijntje even bemoedigend door te nemen. Het werd een betoog voor een groot gezelschap, omdat er stiekem een compleet dorpshuisfeest, inclusief dorpsomroeper voor mij was georganiseerd. Mijn fantasie over een kringgesprek over dit onderwerp, ging dus niet door.
Dit woord was plotseling weer naar boven gekomen. Mijn moeder had soms van die kringgesprekken georganiseerd vanuit de vrouwenvereniging van de kerk en als zij dan aan de beurt was om als voorzitter een thema in te brengen en te begeleiden voor al die vrouwen in zeventiger jaren bloemetjes jurken en gepermanente hoofden, was ze al weken van te voren heel erg zenuwachtig en hoofdpijn gevoelig. Ik denk dat ik toen al besloten had dat ik dit anders wilde gaan doen en dat het ook leuk mag zijn om gespreksleider te zijn.
Ik dook alvast in de literatuur en zag een helder overzicht:
De twintigers die allerlei plannen hebben en ook de druk voelen om keuzes te maken, waarbij vermoeidheid, besluiteloosheid en angsten vaak op de voorgrond staan.
De dertigers waarbij de ‘is dit het nu’ vraag vaker naar boven komt, vermengd met twijfels over loopbaan koers en de ‘ik moet me toch settelen’ druk steeds meer wordt ervaren, omdat de meerderheid dit doet. Vermoeidheid, prikkelbaarheid en slaapproblemen worden in deze fase vaak ervaren.
De veertigers die steeds meer een beperkte keuzevrijheid gaan ervaren en jawel hoor, daar is ie weer terug; Het ‘is dit het nu’ gevoel van de dertigers is wederom terug, alleen dit keer met meer haastgevoelens. Positief is zeker de transformatie van is dit het nu, naar wil ik dit nog wel?!
Uiteraard gebeuren er tijdens de genoemde fasen ook een teveel om op te noemen fantastische, lieve en ontroerende gebeurtenissen des levens, alleen deze bereiken niet het hoofd kwartier van de afdeling levensfase problematiek.
Daarna wordt er alleen nog maar over de categorie vijftig plus gesproken. Alles op één hoop gegooid, alsof er vanaf vijftig geen verschillende leeftijdsfases meer zouden bestaan.
Geshockeerd legde ik het studiemateriaal aan de kant om even een rustgevend wandelingetje te ondernemen. De ‘ herfst stormen’ trotserend op de grens van winter naar voorjaar, over het overzichtelijke Hoogeland.

Ik had een taak, ik had een missie, ik had een hoger doel gevonden. Namelijk opkomen voor het categoriseren van leeftijdsfase problematiek van boven de vijftig. Het zou toch te belachelijk zijn om deze problematiek maar op één hoop te gooien? Nee, wij zestigers hebben recht op onze eigen levensfaseproblematiek, helder afgebakend tussen de vijftigers problematiek en zeventig problematiek. Ik zou dit eens even fijn op een rij gaan zetten. Eerst moest ik wel even intern reflectief onderzoek gaan doen naar het volgende;
Ik constateerde namelijk geschrokken dat ik mij als zestiger herkende in zowel de problematiek van de twintigers, dertigers en veertigers en de brokstukken van de rest categorie vijftig plus.
Ging dit separaat over mij en kon ik dit mooi als ervaringsdeskundige bij de verschillende categorieën inzetten met een hoop empathie en herkenning, of waren hiermee de contouren van de levensfase zestig in zicht gekomen? Namelijk alle gevoeligheden van alle levensfasen in één decennium bij elkaar? ‘Leuk vooruitzicht’, dacht ik een beetje opstandig.
Voorlopig is mijn concept leef advies;
‘Fuck it’ met al die levensfasen en ga gewoon helemaal lekker je eigen ding doen, inclusief in je eigen kracht staan, durf te dansen op het ritme van de dag, op je bek gaan en weer overheid krabbelen. Ik ben er altijd voor je.
Liefs Tonie

Luister en dans tip: Didge trance, hilight trance

Ik had net een appje verstuurd met de tekst dat ik er mentaal nog niet aan toe was om 16 maart mijn zestigste te gaan vieren. Als alternatief slingerde ik mijn gedachten aan een zomertuinfeest de social media in voor mijn vrienden, buren  en familie.
Was het uitstelgedrag, of had ik echt zin in een swingfeest?  Ik was er nog niet helemaal uit, al had ik er ondertussen al wel beelden bij, naar het voorbeeld van de prachtige bruiloft die wij met onze neef en nicht hier in de zomer van 2017 mochten vieren en waarvoor we met veel liefde onze tuin en woonomgeving aan het jonge bruidspaar hadden ‘afgestaan’. Er werd geswingd in het buitenhuisje, er stond een professionele tap buiten onder een alternatief afdak. Er was een grote tarp gespannen in de tuin, welke dienst deed als zonwering en diende als sfeerverhoging. Het was een magnifieke, romantische en liefdevolle dag en avond tm de tijdelijke afsluiting diep in de nacht bij het vuur met lieve mensen, schitterend weer en een stralend bruidspaar. Met deze herinneringen kreeg ik er wel zin in.
Ik keek naar buiten en zag en hoorde de maartse ‘ roert zijn staart ‘ slagregens, gecombineerd met windstoten.
Wat was dat toch met deze drempel om zestig te worden? Ik had nog nooit zo tegen een drempel opgezien. Het werd er al helemaal niet beter op toen mijn vriendin voorstelde om op de verjaardag zelf met de ( volwassen) kinderen naar de dierentuin te gaan. Ik associeerde dierentuinen sowieso al met saaie educatief verantwoorde zondagmiddag uitstapjes, bedoelt om met je jonge gezinnetje en eventueel met een opa en oma rond te lopen. Bovendien associeerde ik dierentuinen met vrijheidsbeperking en gevangenschap, met als gevolg lethargie, moedeloosheid en uitzichtloosheid. Nee, ik huiverde al bij de gedachte en de laatste keer dat wij in een dierentuin waren, was toen we mijn dementerende moeder meenamen naar een dierentuin te Leeuwarden. Dit beeld was ook niet bevorderlijk voor een blij vooruitzicht.

Fantasie en werkelijkheid begonnen teveel door elkaar te lopen. Het was begonnen als een grap, toen ik reclames (en een uitnodiging voor de griepprik!) begon te krijgen bedoeld voor vitale ouderen. Gespeeld boos reageerde ik dan via mijn columns over deze doelgroep. Echter bleek in deze humor wel een serieuze kant aanwezig te zijn, want zestig en verder, is dat nou leuk? Ik weet het oprecht niet en de categorie mensen die volop geniet van het ouder worden, wantrouw ik ook. Misschien overschreeuwen ze hun eigen diepe angsten wel. Misschien hebben ze mij iets te leren…
Ik besloot me op mijzelf te concentreren en nam mij voor om geheel onbevooroordeeld deze laatste week voor de ‘6’ met een ‘Boem Paukeslag’ zou vallen, een experiment te doen. Tijdens ontmoetingen zou ik dan onverwachts noemen dat ik zestig werd. Ik nam mij voor om scherp te observeren hoe ikzelf en de ander ( gedrag is te verklaren vanuit interactie) hierop zou reageren.
Hieronder een greep uit de ( confronterende) reacties;

Tijdens het ontbijt zei ik vanuit de ochtend stilte, ‘ik word zestig’. ‘Heb je het eindelijk geaccepteerd’, reageerde mijn vriendin en las verder in de krant. ‘Ga je het vieren?’, vroeg een collega en een vriendin reageerde met ‘Joh,….waarbij ze mij in de daarop volgende beklemmende stilte op een manier aankeek en ik een niet goed verstopte meewarige glimlach met pijnlijke trekken zag verschijnen.

Het is vrijdagavond en ik stel spontaan voor om in het nu beroemde Hotel Spoorzicht te gaan eten, een authentieke omgeving met geschiedenis, passend bij mijn zestigste. Vanmorgen vroeg ik mijn vriendin om als een soort try- out mij te feliciteren.

‘Gefeliciteerd met je zestigste’, dat klinkt niet zei ik resoluut.

Het is ook niet makkelijk voor mijn vriendin……

Liever geen bezoek, kaarten  en vooral geen bloemen. Een klein berichtje met een bemoedigende tekst van de Dalai Lama, Nelson Mandela, Toniescolumns mag wel. In de zomer ben ik wel zover…….
Luistertip:This old house, Madrugada

In het hier en nu leven, doelen stellen, accepteren van dat wat er is. Ik legde het artikel aan de kant. Het zijn allemaal waarheden, alleen dacht ik de laatste tijd juist veel aan vroeger. Zoals we het in de opleiding noemen, het systeem van oorsprong.

Mijn ouders leven allang niet meer en wij proberen als broers en zus met partners in ieder geval jaarlijks bij elkaar te komen. Begonnen vanuit een urgentie gevoel toen de laatste ouder kwam te overlijden. Wij waren hiermee officieel op middelbare leeftijd ‘weeskinderen’ geworden en schoven door in in de rij van familie wetmatigheden.

De gezamenlijke afspraken lukken niet altijd elk jaar, vanwege eigen levens en kinderen, volle agenda’s en afstand. De intentie is er in ieder geval wel.
Ik besloot onlangs om in mijn vroege jeugd te duiken, een onderzoek naar mijn jonge zelf en familie in de periode tot mijn tiende jaar. Deels uit nieuwsgierigheid in verband met de weinige vroege herinneringen en ook omdat ik gerichte vragen had naar aanleiding van flarden van herinneringen waar ik graag antwoorden op wilde. Ik besloot iedereen op te zoeken en had mooie en intense gesprekken over vroeger en nu tijdens wandelingen door het heuvelachtige Limburgse landschap en een café afspraak in Leeuwarden. Als laatste sprak ik op een mooie zondagmiddag met mijn oudste broer ergens in een café aan de waddenkust in Friesland. Het was een afronding van mijn duik in het verre verleden.

We hadden nooit veel contact gehad. Met de anderen deelde ik mijn passie voor muziek en sportieve evenementen zoals fietsen, wadlopen en wandelen. Mijn oudste broer heeft niets met sport en muziek, al weet ik dat laatste niet zeker. Daarmee misten we al een mogelijkheid voor contact. We schelen elf jaar en mijn broer ging al heel jong het huis uit om te varen. Ik was toen vier jaar, waardoor we weinig samen opgetrokken hadden. Hij emigreerde tijdelijk en ik realiseerde mij pas veel later dat hij nog maar een jongen van negentien of twintig jaar was toen hij vertrok naar Nieuw Zeeland.
Hier zaten we dan, de oudste en de jongste van het gezin, verbonden door onze gezamenlijke familiegeschiedenis aan de stamtafel van café de zwarte Haan bij de Waddenzee herinneringen op te halen. Even werd het verre vergeten verleden van ons gezin in de zestiger jaren weer ‘tot leven gebracht’ en bijna tastbaar door zijn verhalen over onze ouders en het gezin,  in mijn geboortehuis aan de Bankastraat. Bijzonder om gebeurtenissen steeds vanuit een ander perspectief met verschillende emoties van iedereen te horen. Ik staarde uit het raam en zag het waterige zonnetje langzaam oplossen in de heiige lucht om vervolgens weg te trekken achter de dijk. ‘Niets heeft betekenis van zichzelf, behalve de betekenis die jij eraan geeft’, is zo waar, dacht ik en bestelde nog een rondje voor ons.
Vooral het gesprek over de brand van onze familiezaak in het centrum van Groningen gaf mij na vijftig jaar verrassend genoeg toch nog nieuwe informatie.
‘Dit is wat we delen’, dacht ik, terwijl ik luisterde naar zijn verhaal over onze ouders met de daarbij behorende dynamiek en familie lot. Ik keek naar mijn oudste broer; we hebben dezelfde familienaam, dezelfde ouders, totaal verschillende levens en blijven altijd met elkaar verbonden. Die middag voelde als het afronden van een een grote legpuzzel over onze familie (geschiedenis). ‘laten we weer eens een familiedag organiseren,’ besloot ik en we reden langs de dijk door het vlakke overzichtelijke landschap terug.

Luistertip : Famous blue raincoat, Leonard Cohen

Het was een zonnige zaterdagochtend toen ik ontspannen met mijn boodschappenlijstje in de hand mijn Loppersumse AH supermarkt binnenliep. Dit keer had ik een overzichtelijke lijst van makkelijke ‘voorraad’ boodschappen die nog in huis gehaald moesten worden.
Na de boodschappen te hebben ingeladen in het winkelwagentje, koos ik met een ingetogen glimlach voor kassa nummer 1, ook al stond er een imposante rij. Ik wist namelijk uit ervaring dat er elk moment een kassa bij zou gaan komen en dus was ik super relaxed.

Kassa nr 2 ging open en verschillende mensen gingen nogal gehaast vanuit de verschillende rijen met turbo snelheid naar de net geopende kassa. Ik heb mij hierover altijd verbaasd. De onrust en verbetenheid om zo snel mogelijk aan de beurt te zijn is zo zinloos. Uiteraard hou ik ook niet van een te lang oponthoud, echter de kassa file stelt over het algemeen niet zoveel voor.
Om eerlijk te zijn heb ik hiervoor wel wat trainingen persoonlijke groei en trauma verwerking moeten ondergaan. Er was een tijd dat ik mij ook stoorde aan de omstandigheden bij de kassa. Zoals de klant die met zijn winkelwagentje steeds net tegen mijn benen aanschuurde, de klant die zijn boodschappen al op de band zette, met zijn territorium blokje in de aanslag, terwijl ik nog druk bezig was om mijn boodschappen op de band te deponeren. Irritatie nummer 1 met stip was voor mij de oudere medemens die tergend langzaam de muntjes uittelde bij een lange rij wachtenden en uiteindelijk altijd net te weinig muntjes bleek te hebben, waardoor de kassière deze oudere medemens moest coachen bij het terugleggen van bepaalde items, teneinde het totaal te kunnen betalen.

Mijn schrikbeeld is dat ik ook ooit zo zal staan, echter ik verwacht dat er dan geen muntjes meer zullen bestaan en dat we binnen de nieuwe bewustzijnsdimensie uiteindelijk hebben geleerd om heel compassievol en met respect met onze ( oudere) medemens om te gaan.

Hoe ik het verwerkt heb en nu zelfs kan genieten van in een rij staan en alle handelingen van het in- en uitpakken van mijn medemens in alle rust kan observeren ? Na intensieve zelfreflectie, bestudering van grote filosofen, trainingen persoonlijke groei en durven reflecteren op mijn eigen beperkte wereldbeeld, waarbij gelijk willen hebben vaak boven geluk en liefde ging, ben ik uiteindelijk tot sublieme inzichten gekomen.
Ik kan nu ook met mildheid en compassie het kassagebeuren met lange rijen ondergaan. Daarnaast zijn er ook van die prachtige rustgevende en voorspelbare communicatie wetmatigheden bij de kassa; de kassière groet pas als je aan de beurt bent, ook al is er al eerder een vluchtig oogcontact gemaakt. De kassière vraagt in de juiste volgorde of je een bonuskaart hebt, koopzegels wilt, wilt meedoen met de spaaractie en of je een kassabon wil. Zo mooi voorspelbaar en mindful genieten is dit, tenminste als je de kassière niet onderbreekt.

Waarom dit ritueel vanuit zinloze haast overslaan en gelijk door het ritueel banjeren door te roepen dat je alleen maar het bonnetje wilt?
Het ritueel bij de kassa is een prachtige training in mindfulnes. Een aanrader om eens met een helicopterview het kassa gebeuren te beleven.

En, oh ja een fijne dag verder.🙏

Luistertip: Slowdown

Het was een diepgrijze regenachtige zondagmiddag. Ik voelde mij opgetogen, want ik was op weg naar Groningen voor een ontmoeting. De eerste twee kilometer op de fiets langs de weilanden van mijn Hoogeland naar het mini stationnetje van Stedum, om vervolgens met de Arriva boemel trein mij te laten vervoeren naar het Centraal station van Groningen. Omdat ik de trein heel af en toe in het weekend gebruik, associeer ik dit vervoer met vrijheid en ontspanning. Met deze prettige conditionering liep ik vanaf het hoofdstation met de ‘vergeet niet om uit te checken’ stem nog in mijn hoofd, richting mijn afspraak. Wandelen door een stad is voor mij ontspanning. Met de auto rij ik alleen van A naar B en ben super gefocust op overstekende onverwachtse ‘situaties’. Met de fiets slalom ik overal tussendoor. Als wandelaar start de vertraging en ervaar ik mijn omgeving in rust met al mijn zintuigen. Vooral zie ik veel meer, waar ik eerst in een staat van haast en een perifere blik aan voorbij gegaan zou zijn. Ik voelde mij even toerist in eigen stad.

In de Folkingestraat viel mij het winkeltje met alleen maar pindakaas op, heel toepasselijk de pindakaaswinkel genoemd. De heerlijke geuren van verschillende kruiden kwamen uit de Afrikaanse winkel ‘Le Souk’ mij tegemoet en prikkelden de zenuwen in mijn neus. Bij de bakker rook ik versgebakken brood, ook al was de winkel gesloten. ‘Het onbewuste kent geen verschil tussen fantasie en werkelijkheid, alweer bewezen’, dacht ik glimlachend. De meeste winkeltjes waren wel gesloten en de straten waren gereduceerd tot een overzichtelijke hoeveelheid passanten op weg naar hun bestemming, of gewoon slenterend door de zondagmiddag.
Tot 1942 was dit de Jodenbuurt geweest. De synagoge speelt nog steeds een actieve rol, vooral voor exposities en concerten. In de gele steentjes bestrating zag ik een herdenkingsdrempel voor de vermoorde joodse familie Van Gelder. Geschiedenis en eigenlijk nog maar zo kort geleden dat deze verschrikkingen plaatsvonden. Al die eeuwen met herinneringen die opgeslagen lagen in de afgesleten kasseien, verstopt onder de moderne bestrating.

Het smalle terras tegen de lange buitenmuur was leeg. De stoeltjes opgeklapt. Ik deed de deur open en stapte natgeregend de warmte van café De Beurs binnen.
Mijn goede vriend zat al aan één van de meerdere stamtafels met hoogpolig tafelkleed. Hij zag er goed uit. Sinds korte tijd was hij tot het leger van gepensioneerden gaan behoren. Ze hebben een andere blik in hun ogen, met een diep weten, gecombineerd met onthaasting en relativering die wij werkenden nog niet kennen. Hij paste mooi in het plaatje van de vitale zestiger. Zijn grijze haardos stak scherp af bij zijn door de zon verkleurde gezicht. Zijn fitbit horloge gaf ons minstens een uur om niet te hoeven bewegen. We hadden elkaar sinds de herfst niet meer gezien en wisselden belevenissen van het afgelopen half jaar uit en gingen over tot ons serieuze agendapunt; evaluatie vriendschap. Er bleek geen specifieke reden voor de lange periodes van geen contact. De tijd en omstandigheden hadden vooral een rol gespeeld. Ik realiseerde mij dat hij nog altijd belangrijk voor mij is en dat we samen een lange geschiedenis van meer dan veertig jaar vriendschap hadden, waarbij we het spreekwoordelijke lief en leed hadden gedeeld. Al die avonturen lagen opgeslagen in onze gemeenschappelijke geschiedenis.

De jonge bravoure jongens van de middelbare school waren ondertussen mannen van een zekere leeftijd geworden.
We brachten met onze volle glazen Winterbock een toost uit op vriendschap en liefde. We besloten om elkaar weer vaker te gaan zien en de ‘jongens’ in ons te vieren.

Luistertip: My house your house Angus and Julia Stone

Met mijn jongste zoon en partner keken we naar de film Bohemian Rhapsody. Een indringend verhaal over de Engelse rockband Queen, waarin vooral het leven van Freddie Mercury centraal stond. Verschillende generaties werden in de afgelopen decennia geraakt door de tijdloze operarock van deze bijzondere en eigenzinnige band.

Heel doelgericht waren we naar de bioscoop gereden, hadden de auto in de ondergrondse parkeergarage gezet en namen plaats in één van de tien ruime bioscoopzalen. De nogal sfeerloze ambiance bij het voetbalstadion zat een intense film beleving gelukkig niet in de weg. Wel waren we minder blij met de popcorn etende bezoekers om ons heen. Bij het te indringende krakende zakje chips van de achterburen, inclusief de schrille niet te plaatsen zenuwachtige lachsalvo’s van een ‘zoekende’ adolescent, verlangde ik even heftig naar mijn eigen huisbioscoop.

Het beloofde optimale comfort en maximale gastgerichtheid (toch eens navragen wat hiermee wordt bedoelt) had hierdoor even een ‘deuk’ gekregen. Het perfecte grote beeld en het fantastische geluid maakte alles goed. Muzikaal viel er veel te genieten. Enkele prachtige songs, gecombineerd met nostalgische herinneringen uit mijn jeugd kwamen tijdens dit tweeënhalf uur durende rock document voorbij. Met vriendjes beluisterden wij de de LP Bohemian Rhapsody (1975) op een zolderkamer en waren diep onder de indruk van deze bijzondere sound.
Al was ik nooit een uitgesproken Queen fan, er zaten zeker enkele juweeltjes tussen.
Ook kregen we een inkijkje in de oorspronkelijke gezinssituatie van Freddie, deze lieten de duidelijke systemische invloeden hiervan op het leven van hem zien. Het moment waarop zijn vader hem eindelijk omhelst en accepteert als diegene die hij is, ontroerde mij. Het optreden tijdens het legendarische live Aid concert was bijna in zijn totaliteit verweven in de film. Bij ‘we are the champions’ , moest ik wel een traantje wegpinken.
Want wat een energie had deze man en zo prachtig om te zien hoe deze performer tijdens dit optreden vele tienduizenden mensen actief kon meenemen naar een positief eenheidsgevoel.
Alleen bleef van dit nummer de zin ‘no time voor losers’ de rest van het weekend steeds bij mij hangen en deed afbreuk aan mijn gevoel van euforie dat alles mogelijk is. Ik vond het totaal niet passen bij de positieve boodschap dat we allemaal kampioenen zijn.
Het leek wel of dit een aanzet tot polarisatie was. Het lied wordt al decennia gebruikt bij sportevenementen, kampioenschappen, winnen van belangrijke voetbal wedstrijden.
Ik heb in mijn speurtocht niets kunnen vinden over de verdere betekenis van deze tekst.
Mijn analyse en aanname is dat ‘the loser’ vooral met hemzelf te maken had. ( and I ain’t gonna lose)
Beter was dus geweest ‘no time for losing’

Dit tijdloze lied zal nog lange tijd bij sportwedstrijden en andere evenementen gebruikt worden als overwinningslied, waarbij ‘plaagstootjes’ worden uitgedeeld naar de verliezer.
En verder te gebruiken als een positieve mantra om je te focussen op de kampioen in jezelf. Het is maar net waar je je aandacht op richt. The show must go on……….

Luistertip: Luistertip The show must go on, Queen

But it’s been no bed of roses
No pleasure cruise
I consider it a challenge before the whole human race
And I ain’t gonna lose

 

 

 

 

 

 

 

 

De buurvrouwen gingen een dagje uit en vroegen ons om de honden te verzorgen.
‘No problem’, overschreeuwde ik mijzelf, want mijn vriendin was er niet en dus kwamen de honden interventies op mij neer. De laatste keer stond mij echter nog helder voor de geest, waarbij ik uiteindelijk totaal ontredderd en verkleumd, zittend tegen de buren buitendeur gewapend met lokmiddelen, zoals speciale hondenkoekjes en hondenbrokken in de hand, hond nr 1 weer naar binnen probeerde te lokken. 

De hondenriem bungelde zinloos in mijn hand. Ik kreeg nu een herkansing.
Ondertussen had hond nr 2 bijna al het voer opgegeten en liep zenuwachtig huilend om mij heen te drentelen, tevergeefs smekend om nog meer voedsel.
Mijn vriendin heeft een speciale band met de honden en ik niet. Hond nr 1 is heel erg schuw en hond nr 2 stopt zijn angsten diep weg onder veel bravoure en dwarsliggerij. Nu had ik net gelezen dat dwarsliggers ‘de rails bij elkaar houden’. Met deze herkadering en vol goede moed ging ik de uitdaging aan. Mijn partner wordt ondertussen al ‘de hondenfluisteraar’ genoemd. Zij kan zich perfect afstemmen op de emoties van de honden. ‘Dit kan ik ook’, besloot ik overmoedig en met meditatieve muziek probeerde ik alvast op afstand mij af te stemmen op de gedachtenwereld van de buurhonden.

Om 16.30 uur was het zover. Bewust rustig ademend en met een geruststellende begrijpende glimlach deed ik de deur open. De honden renden zonder te groeten langs mij heen om de vrijheid van het buiten zijn in hun XL tuin te beleven. Gelukkig is de tuin voorzien van een afrastering waardoor hun vrijheid beperkt zou blijven tot hun territorium, dacht ik nog hoopvol.
Het voer lieten ze links liggen, waarbij ik er al snel achterkwam dat het kattenvoer was en ik besloot ze eerst maar via het gezamenlijke tuinhekje mee naar onze tuin en tuinhuisje te nemen.
Ik had een sublieme inval en bleef heel rustig en contactloos in het vuur staren. Dit bleek voor hond nr 1 goed te werken, want zij ging rustig naast mij bij de houtkachel liggen. Hond nr 2 bleef onrustig en na vergeefse pogingen van deep connection op spiritueel niveau, liet ik hem maar naar buiten gaan in de veronderstelling dat hij zich even later weer bij ons zou aansluiten.
Het liep anders; de telefoon ging en een verdere buurvrouw legde uit dat hond nr 2 bij hun huis stond te huilen. Buurman was zo goed geweest om de hond weer in zijn eigen huis te laten.
Mijn pogingen om ze te herenigen mislukten jammerlijk en daar zat ik dan met gescheiden honden verdeeld over verschillende huizen. Ik wist dat ze onafscheidelijk waren en niet alleen wilden en konden zijn. Dit zou oude trauma’s naar boven halen, mocht dit te lang duren. Ik zette mijn meditatieve muziek maar wat harder om het gehuil in de verte te kunnen overstemmen.
Het was 2200 uur toen buurvrouw nr 1 zich bij mij meldde. Ze hadden een fantastische dag gehad.
Dit maakte alles goed, dankbaar en fijn dat ik even van betekenis heb kunnen zijn voor mijn lieve buren .🙏
Luistertip:Dog, Snoop dog