De buurhonden

De buurvrouwen gingen een dagje uit en vroegen ons om de honden te verzorgen.
‘No problem’, overschreeuwde ik mijzelf, want mijn vriendin was er niet en dus kwamen de honden interventies op mij neer. De laatste keer stond mij echter nog helder voor de geest, waarbij ik uiteindelijk totaal ontredderd en verkleumd , zittend tegen de buren buitendeur gewapend met lokmiddelen, zoals speciale hondenkoekjes en hondenbrokken in de hand, hond nr 1 weer naar binnen probeerde te lokken. De hondenriem bungelde zinloos in mijn hand. Ik kreeg nu een herkansing.
Ondertussen had hond nr 2 bijna al het voer opgegeten en liep zenuwachtig huilend om mij heen te drentelen, tevergeefs smekend om nog meer voedsel.
Mijn vriendin heeft een speciale band met de honden en ik niet. Hond nr 1 is heel erg schuw en hond nr 2 stopt zijn angsten diep weg onder veel bravoure en dwarsliggerij. Nu had ik net gelezen dat dwarsliggers ‘de rails bij elkaar houden’. Met deze herkadering en vol goede moed ging ik de uitdaging aan. Mijn partner wordt ondertussen al ‘de hondenfluisteraar’ genoemd. Zij kan zich perfect afstemmen op de emoties van de honden. ‘Dit kan ik ook’, besloot ik overmoedig en met meditatieve muziek probeerde ik alvast op afstand mij af te stemmen op de gedachtewereld van de buurhonden.

Om 16.30 uur was het zover. Rustig ademend en met een geruststellende begrijpende glimlach deed ik de deur open. De honden renden zonder te groeten langs mij heen om de vrijheid van het buiten zijn in hun XL tuin te beleven. Gelukkig is de tuin voorzien van een afrastering waardoor hun vrijheid beperkt zou blijven tot hun territorium, dacht ik nog hoopvol.
Het voer lieten ze links liggen, waarbij ik er al snel achterkwam dat het kattenvoer was en ik besloot ze eerst maar via het gezamenlijke tuinhekje mee naar onze tuin en tuinhuisje te nemen.
Ik had een sublieme inval en bleef heel rustig en contactloos in het vuur staren. Dit bleek voor hond nr 1 goed te werken, want zij ging rustig naast mij bij de houtkachel liggen. Hond nr 2 bleef onrustig en na vergeefse pogingen van deep connection op spiritueel niveau, liet ik hem maar naar buiten gaan in de veronderstelling dat hij zich even later weer bij ons zou aansluiten.
Het liep anders; de telefoon ging en een verdere buurvrouw legde uit dat hond nr 2 bij hun huis stond te huilen. Buurman was zo goed geweest om de hond weer in zijn eigen huis te laten.
Mijn pogingen om ze te herenigen mislukten jammerlijk en daar zat ik dan met gescheiden honden verdeeld over verschillende huizen. Ik wist dat ze onafscheidelijk waren en niet alleen wilden en konden zijn. Dit zou oude trauma’s naar boven halen, mocht dit te lang duren. Ik zette mijn meditatieve muziek maar wat harder om het gehuil in de verte te kunnen overstemmen.
Het was 2200 uur toen buurvrouw nr 1 zich bij mij meldde. Ze hadden een fantastische dag gehad.
Dit maakte alles goed, dankbaar en fijn dat ik even van betekenis heb kunnen zijn voor mijn lieve buren .🙏
Luistertip:Dog, Snoop dog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s