De kassière en ‘de rustig aan kassa’

Het was een zonnige zaterdagochtend toen ik ontspannen met mijn boodschappenlijstje in de hand mijn Loppersumse AH supermarkt binnenliep. Dit keer had ik een overzichtelijke lijst van makkelijke ‘voorraad’ boodschappen die nog in huis gehaald moesten worden.
Na de boodschappen te hebben ingeladen in het winkelwagentje, koos ik met een ingetogen glimlach voor kassa nummer 1, ook al stond er een imposante rij. Ik wist namelijk uit ervaring dat er elk moment een kassa bij zou gaan komen en dus was ik super relaxed.

Kassa nr 2 ging open en verschillende mensen gingen nogal gehaast vanuit de verschillende rijen met turbo snelheid naar de net geopende kassa. Ik heb mij hierover altijd verbaasd. De onrust en verbetenheid om zo snel mogelijk aan de beurt te zijn is zo zinloos. Uiteraard hou ik ook niet van een te lang oponthoud, echter de kassa file stelt over het algemeen niet zoveel voor.
Om eerlijk te zijn heb ik hiervoor wel wat trainingen persoonlijke groei en trauma verwerking moeten ondergaan. Er was een tijd dat ik mij ook stoorde aan de omstandigheden bij de kassa. Zoals de klant die met zijn winkelwagentje steeds net tegen mijn benen aanschuurde, de klant die zijn boodschappen al op de band zette, met zijn territorium blokje in de aanslag, terwijl ik nog druk bezig was om mijn boodschappen op de band te deponeren. Irritatie nummer 1 met stip was voor mij de oudere medemens die tergend langzaam de muntjes uittelde bij een lange rij wachtenden en uiteindelijk altijd net te weinig muntjes bleek te hebben, waardoor de kassière deze oudere medemens moest coachen bij het terugleggen van bepaalde items, teneinde het totaal te kunnen betalen.

Mijn schrikbeeld is dat ik ook ooit zo zal staan, echter ik verwacht dat er dan geen muntjes meer zullen bestaan en dat we binnen de nieuwe bewustzijnsdimensie uiteindelijk hebben geleerd om heel compassievol en met respect met onze ( oudere) medemens om te gaan.

Hoe ik het verwerkt heb en nu zelfs kan genieten van in een rij staan en alle handelingen van het in- en uitpakken van mijn medemens in alle rust kan observeren ? Na intensieve zelfreflectie, bestudering van grote filosofen, trainingen persoonlijke groei en durven reflecteren op mijn eigen beperkte wereldbeeld, waarbij gelijk willen hebben vaak boven geluk en liefde ging, ben ik uiteindelijk tot sublieme inzichten gekomen.
Ik kan nu ook met mildheid en compassie het kassagebeuren met lange rijen ondergaan. Daarnaast zijn er ook van die prachtige rustgevende en voorspelbare communicatie wetmatigheden bij de kassa; de kassière groet pas als je aan de beurt bent, ook al is er al eerder een vluchtig oogcontact gemaakt. De kassière vraagt in de juiste volgorde of je een bonuskaart hebt, koopzegels wilt, wilt meedoen met de spaaractie en of je een kassabon wil. Zo mooi voorspelbaar en mindful genieten is dit, tenminste als je de kassière niet onderbreekt.

Waarom dit ritueel vanuit zinloze haast overslaan en gelijk door het ritueel banjeren door te roepen dat je alleen maar het bonnetje wilt?
Het ritueel bij de kassa is een prachtige training in mindfulnes. Een aanrader om eens met een helicopterview het kassa gebeuren te beleven.

En, oh ja een fijne dag verder.🙏

Luistertip: Slowdown

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s