Categorie: 2018

Op het moment van schrijven, heb ik net een heerlijke lekkere lange lome zondag achter de rug. Omdat er geen afspraken waren, kon ik de gehele dag mijn eigen gang gaan. Paul Mccartney schreef eens tijdens zijn Wings periode een mooi nummer over de zondag (Baby wont you let me down tomorrow, here’s a pound we’ll hang around till Monday).

Kort geleden was mijn Limburgse fiets festijn, naast een fantastische intense belevenis was het voor mij ook een laatste oefening voor de ‘moeder van alle fietstochten’, de majestueuze Mont Ventoux, waarvoor ik een diep respect heb en waar ik op dit moment naar onderweg ben.

Was het tot nu toe voor mij vooral een solo- en een mannen experience, dit keer bestaat mijn groepje ook uit vrouwen. Mont Ventoux, mijn verbeelding, mijn metafoor voor alle doelen in mijn leven die ik wil behalen. Ik ben er klaar voor. Afgelopen zondag liep ik mijn wekelijkse lange afstand. Deze langere afstand is uitermate geschikt om de tijd te nemen om alles eens meditatief te overzien en om mijn gedachten te ordenen.

Zo bedacht ik mij dat ik het hardlopen verreweg de zwaarste uitdaging vind. Ik moest denken aan een uitspraak van mijn sportcoach Marit dat je vooral kilometers moet maken. Zij had onlangs verteld dat ze zelf eerder niet helemaal optimaal klaar was voor de halve marathon. ( ook al liep ze deze volgens mij met gemak) Met verbazing had ik haar aangehoord. Ik hield haar mijn korte rekensom voor, dat zij minstens zestien uur les gaf op allerlei verschillende sportgebieden en dus zeer getraind moest zijn.’Een goede fiets conditie, of conditie op allerlei sportgebieden geeft niet automatisch een goede hardloop conditie’, legde zij mij uit. ‘Je moet toch gewoon ‘kilometers maken’.

Ik overdacht tijdens mijn lange moeizame loopronde mijn sportieve doelen voor dit jaar. De Mont Ventoux en de Social Run (een loop om stigma tegen te gaan en hiervoor geld in te zamelen) nog te gaan. Voor deze laatste heb ik zeker een goede ‘halve marathon’ conditie nodig. Alle gezonde leefstijl 7 stappen lessen, de Japanse Kaizen lessen voor kleine stappen, positieve gezondheid cirkels, mindful thinking, NLP communicatietrainingen, imaginaire verbeelding van doelen, het kwam vandaag allemaal samen.

Lopend op het Hogeland, mijn ronde van ruim dertien km in het vierkant, was letterlijk in één keer te overzien, vanwege het overzichtelijke vlakke lege land. Dit is de ultieme uitdaging, want je ziet je start en finish tegelijkertijd. Geen verrassingen om een bocht, geen onverwachtse tegenliggers, waarbij je met een glimlach snel even meer rechtop en harder gaat lopen, geen bos, waarbij je je gevoel van afstand even kwijtraakt. Nee, alleen maar de keiharde werkelijkheid van de afstand welke nog moet worden overbrugt.

Ik voelde dat ik moe werd en begon dus langzamerhand al mijn kennis los te laten op mijn geest en lichaam om mijzelf naar het eindpunt te navigeren. Mijn starthouding is altijd dat ik bedenk dat dit het voorlopig is, een soort acceptatie en overgave van wat er Nu is. Ik ben voorlopig een loper die loopt en er is niets anders voorlopig. Op het moment dat deze overtuiging barstjes begint te krijgen ga ik mijn geheim wapen inzetten, nl mijn Iphone met Ace Ventura, de ultieme hardlooopmuziek.

Als gedachten aan stoppen met lopen steeds vaker op de voorgrond komen, visualiseer ik mijzelf juichend over de eindstreep. Op het moment dat mijn knieën eigenlijk geen zin meer hebben begin ik de Kaizen methode toe te passen.

Ik realiseerde mij opeens dat ik deze kleine stappen methode eigenlijk al heel lag doe, ook voordat ik op de hoogte was van de Kaizen methode. Ik zette mijn oude vertrouwde ‘Boer Rutgers’ methode in, want ik wist: eenmaal bij boer Rutgers is het nog maar een klein stukje en ben ik bijna thuis.

MyBaby Moonshower   

(Follow me up to the mountain)

‘Een gezamenlijke intense belevenis schept nog meer een band’, bedacht ik in de auto onderweg vanuit het Zuiden terug naar het Hogeland.

Het was prachtig zonnig en bijna windstil weer geweest en omdat Nederlanders toch altijd iets vinden van het weer, had ik kunnen zeggen dat 28 C net iets teveel van het goede was voor zo’n intensieve heuvelige fietstocht, of dat er te weinig wind stond. Ik besloot dat niet te gaan doen en gewoon dankbaar te zijn voor de prachtige heerlijke zomerse temperaturen, het schitterende glooiende landschap, voor het gezelschap met mijn goede vrienden en familie om bij heen.

Sinds kort is namelijk de lading bij mij ten aanzien van het woord ‘dankbaar’ eraf. Het heeft wel even een ‘tijdje’ geduurd voordat ik het woord ‘dankbaar’ positief kon gaan gebruiken. De zanger, schrijver en cabaretier Robert Long ( leeft helaas niet meer) heeft het begrip dankbaarheid nog het beste beschreven in een lied, waarin hij zingt en uitlegt dat dankbaarheid vanuit bepaalde religieuze overtuigingen verbonden werd met nederig en klein voelen. Dit ‘we hebben het eigenlijk niet verdiend’ syndroom, waarin een groot deel van mijn generatie mee is grootgebracht, heeft nog lang bij mij doorgesluimerd. Ook al vond ik allang dat ik het zeker allemaal meer dan verdiend had, toch bleef het woord een beetje besmet.

Vlak voor vertrek checkten we nog even de fietsen en onze kampeeruitrusting. De matjes waren vorig jaar gesneuveld en via het omdenken van onze hoogbegaafde vriendin, kwamen we uit bij het handige Ikea dekmatras, die opgevouwen toch ook nog wel in de auto paste. Ik wierp nog snel een laatste blik op eventuele interessante mails in mijn mailbox en raakte geïrriteerd door een (spam) mail van ‘uw Traplift Adviseur’, met de dwingende tekst dat een traplift uw dagelijks leven comfortabeler zou maken. Het ergste is nog de foto erbij, waarbij een grijze goed geconserveerde dame van zekere leeftijd, modern gekleed, lachend in de traplift stoel zit, wachtend op het moment om naar beneden te suizen. Alsof het leven pas echt sprankelend en aangenaam zou zijn bij het hebben van een traplift, alsof je als traplift gebruiker redenen hebt om te blijven lachen.

Ik heb hierover nog nooit met iemand gesproken, echter sinds mijn laatste verjaardag bereiken mij steeds vaker mails met aanbiedingen zoals dus die traplift. Gisteren kwam een mail binnen van ‘comfortabel wonen’ met de verontrustende quote ‘comfortabel ouder worden in uw eigen huis’. Misschien dat de nieuwe AVG wet nog een handje kan helpen om deze mail terreur te stoppen. Ik bedacht mij dat al deze ‘hulpstukken’ aanbiedingen ook iets moet zeggen over het gemiddelde niveau van de kwaliteit van leven en staat van gezondheid van de Nederlandse bevolking in de categorie van de SENIOREN leeftijd. Ook al zo’n belachelijk woord. Ik bepaal zelf wel even of ik senior ben.

We hadden voorpret op de door mij zorgvuldig uitgekozen Zuid-Limburgse minicamping met zwembad met de ludieke naam ‘High Chaperal’. Mijn groepsgenoten deden eerst nog wat lacherig over deze naam en hadden allerlei aannames over deze voorziening. Echter bij aankomst ontstond er al snel bewondering voor deze keuze. Het bleek een oase van rust, ruimte en voorzien van een een fantastische toiletgroep voorziening. Dit alles maakte dat we ons rustig mentaal konden gaan voorbereiden op het Limburgse fietsevenement, waarin we met duizenden de heuvels in tropische omstandigheden zouden gaan beklimmen en naar beneden suizen.

Het traditionele finishbiertje bij aankomst te Heerlen bij het passeren van de lijn smaakte fantastisch en we toastten op onze eigen overwinning en mooie gezamenlijke beleving. De bourgondische afterparty maaitijd bij onze familie was weer tot in de kleine details subliem georganiseerd. De herontdekte Limburse vlaaien waren meer dan voortreffelijk en het klopt; deze gezamenlijke intense beleving bracht ons nog dichter bij elkaar dan we al waren.

Luistertip  Eric Clapton You were there

‘Een laatste keer gaat vaak samen met weemoed, of met opluchting’, bedacht ik mij tijdens de voorlopig laatste spinningles van Marit van mijn sportschool Mind & Motion. Ik voelde nu al melancholie.

Ik had mij ooit opgegeven voor een cursus ‘Flora en Fauna in de provincie Groningen’. We hadden net besloten om op het Hoogeland te gaan wonen en ik wilde mij als stadsmens een beetje voorbereiden op mijn transformatie tot plattelander. De cursus bestond uit vier bijeenkomsten van anderhalf uur en bij binnenkomst op de eerste cursusavond met als thema ‘de mestkever, een ultieme ontdekkingsreis’, had ik al direct spijt van mijn impulsieve keuze. Ik kon mij niet meer omdraaien, want ik werd te hartelijk begroet en ontvangen. Als vijftiger was ik veruit de jongste en haalde daarmee de gemiddelde leeftijd nog enigzins naar beneden.

ik sloeg mij er die avond dapper doorheen, hield een geïnteresseerde blik ten koste van signalen van mijn lichaam. Ik bedankte heel subtiel en beleefd voor het aanbod om contact met de andere cursisten te blijven houden om studiegroepjes te vormen. Ik had iets gemompeld van verschillende hobby’s en prioriteiten stellen en was zo snel als de omstandigheden zich beleefdheidshalve toelieten de avond ingevlucht.

Soms kom je er pas veel later achter dat iets de laatste keer is geweest. Zo hadden we als twintigers een hechte vriendengroep en door omstandigheden werden bepaalde contacten steeds minder frequent. Ik probeerde eens terug te halen wanneer het de laatste keer was geweest dat we met de bekende voltallige club op de zaterdagavond bij elkaar hadden gezeten voor de traditionele weekend cocktails. Het was niet meer goed terug te halen. Zo anders was het met mijn herinneringen met betrekking tot mijn partnerrelaties. De laatste keer bij elkaar, een woordenwisseling, een blik en het uiteindelijk vertrek. Het huis waar we jarenlang lief en leed hadden gedeeld en waarbij ik mij de laatste nacht in het huis nog als de dag van gisteren kan herinneren. Ik hoor zelfs de deur nog achter mij met een heldere klik in het slot vallen.

De laatste vakantiedag; families die de auto alweer hadden ingepakt en zich na het douchen hadden omgekleed in hun ‘ik ga naar huis kleding’. Bij het afscheid zag je al dat ze al niet meer echt aanwezig waren en ……..

‘Tempo beetje opvoeren Anton’, Marit haalde mij weer terug bij de spinnningles en stimuleerde om echt alles te geven. Ze had op haar voorlopig laatste les een nog intensievere en langere training beloofd.

De aanmoedigingen wisselden zich passievol in rap tempo af van stimulerende oneliners zoals ‘kom op jongens’, ‘hou vol’, ‘geef alles in dit laatste nummer’, ‘je kunt meer dan je denkt’, tot de gemeende vette complimenten zoals ‘goed gedaan jongens’, ‘echt super’. Zij had zelf, samen met haar kindje in de buik, het ultieme voorbeeld gegeven hoe je alles, maar dan ook alles kan geven, als je maar wil. De immer vrolijke, stimulerende en meezingende sportcoach neemt mij elke keer weer mee tot net een klein stapje over wat ik dacht dat mijn grens was.

Ik gaf het laatste restje energie wat nog in mij zat, voorbij mijn eigen grens en deed mijn ogen dicht om te kunnen blijven focussen. Haar stem haalde mij uiteindelijk weer terug naar de zaal, naar het hier en nu.

‘Super, echt super gedaan jongens’.

‘Bedankt coach’, zei ik zachtjes en bedacht mij dat het gelukkig niet de laatste keer zou zijn.

 

Angels Robbie Williams

Op weg naar huis voelde ik een zware moeheid over mij heenkomen. Drie trainingsdagen had ik erop zitten bij de opleiding familieopstellingen, met als doel zelf trainer te willen worden. Ik besefte opnieuw goed wat ze met ‘je eigen proces‘ en ‘persoonlijke groei’ bedoelden. Ik realiseerde mij terdege dat er verschillende soorten moeheid bestaan. Mijn laatste fietstocht afgelopen week naar huis, vechtend tegen de harde felle noordenwind, had mij behoorlijk afgemat. Aangekomen bij boer Rutgers had ik driekwart van de route afgelegd en wist ik dat ik bijna thuis was. Opdelen in haalbare kleinere doelen blijkt altijd weer perfect te werken.

De trainingsmoeheid zou bij het terugkeren naar de dagelijkse realteit het gehele weekend aanhouden. Blijkbaar had ‘dit proces’ mij meer geraakt dan ik mij bewust was. Bewustwording en verwerking is een belangrijke stap, bedacht ik mij terwijl ik de parkeerplaats van het benzinepompstation opreed voor mijn dubbele espresso om de moeheid nog even op zijn plaats te dirigeren. Even later mijmerde ik in de auto verder op dit thema en dacht aan onze vroegere auto vakanties met het gezin.

Blij dat het eindelijk weer zomervakantie was reden we jarenlang met de kinderen naar verschillende Zuid-Franse vakantiebestemmingen en daar aangekomen was er altijd nog maar één drempel te nemen, namelijk de tent opzetten.

Onder het toeziend oog van de eerder gearriveerde en gesettelde campinggasten werd met de laatste krachten, half op de automatische piloot en met de ijzeren wil om deze actie zo snel mogelijk achter ons te kunnen laten, de tent opgezet. Elk jaar vergat ik wat de ordening van de tentstokken moest zijn. Elk jaar kwam ook dezelfde handige gedachte van het merken met kleuren weer naar boven en nooit werd het gedaan.

Ik moest denken aan mijn goede vriend die vertelde altijd de eerste week van de vakantie alleen maar te slapen. Bijtanken noemde hij dat. Gelukkig heb ik daar tot nu toe geen last van. Al merk ik wel dat het ‘s nachts doorrijden niet meer een heel goed plan is. De laatste ‘nachtdienst’ leidde tot een herstel periode van enkele dagen. Tot op de camping was de 1500 km veilig overbrugd. Op het terrein reed ik de auto uiterst kalm en voorzichtig achteruit op mijn toegewezen plek, echter tegen de aldaar in de weg staande geparkeerde boom. De boom had geen schrammetje, de linker achterlicht voorziening van onze auto was wel ‘overleden’.

Tegenwoordig nemen we bij een autovakantie onderweg een overnachting. Gelukkig zijn we het erover eens geworden dat de eisen ten aanzien van deze overnachting behoorlijk naar beneden mogen worden bijgesteld. Op doorreis is een goed bed ( mijn kleine tentje met matje en slaapzak mag ook) met een eetgelegenheid voldoende. Uitzicht en ligging zijn even minder belangrijk. Ik realiseerde me dat het anders was met kleine kinderen, we wilden altijd zo snel mogelijk op de plaats van bestemming aankomen.

Moeheid; ik keek op het dashboard van mijn eigen leven. Ik scoorde mijzelf op gezondheid, zowel lichamelijk alsook spiritueel, werk, spel en liefde. De meter bleef bij het onderdeel werk op half staan, gezondheid op driekwart, liefde bijna vol en ik realiseerde mij dat ik te weinig ‘speelde’. Deze stond ondertussen bijna in het rood.

Met dankbaarheid voor deze hernieuwde ‘Leef’ inzichten besloot ik om ‘bij te gaan tanken’. Met dank aan de wijze lessen van mijn moeheid.

Luistertip

Four Non Blondes -Whats up

Een mailtje van een neef van mij kwam vorige week binnen. Afgelopen zomer had hij al aangekondigd in onze familiegeschiedenis te willen duiken. Ik las de brief met voor onze familie nieuwe informatie van de werkgroep documentatie van het Nationaal Monument Kamp Amersfoort. Geschokt bleef ik steken bij de passage dat zijn grootvader en dus mijn vader bij aankomst in het kamp speciale kampkleding had gekregen en vanaf dat moment alleen nog maar aangesproken werd met zijn nummer. Hij was Häftling (gevangene) nr. 3905 geworden. Hij mocht zijn eigen naam niet meer gebruiken. Zijn identiteit was hem ontnomen.

We zitten op het terras van het huiskamercafé Westerwijtwerd van Thomas en Katrien. We genieten van de gastvrije en ontspannen sfeer, de lekkere pizza’s uit de eigen steenoven en de heerlijke speciale biertjes. Het tempo van de aangereikte kwaliteit pizza slices ligt hoog. De verschillende gasten aan de lange tafels delen gebroederlijk het voedsel en het zachte avondrood van de zon maakt deze windstille avond nagenoeg volmaakt. ‘Het is hier zo vredig’ bedenk ik mij en op hetzelfde moment brengt Katrien met haar Iphone ‘de radio herdenkingsuitzending’ mee naar het terras.

Even later neemt absolute stilte het twee minuten over. Het Hoogeland is even een stilstaand beeld geworden en geeft hiermee ruimte voor herinneringen.. Het enige geluid is de herhalende fluistering in mijn hoofd; ‘ 3905’, ‘3905’, ik voel een koude rilling en heb behoefte aan een arm om mij heen. Het is niet mijn pijn en toch ook weer wel, omdat het een onderdeel is van mijn familiegeschiedenis. De emotie blijft even steken in mijn keel, die als een koude korte windvlaag ook mijn rug doet verstijven. In gedachten maak ik een buiging uit respect voor mijn overleden familieleden en besef opnieuw dat dit trauma niet van mij is. Ik hoef het niet te dragen. Ik ben stil voor allen die het slachtoffer zijn van geweld toen en nu.

Het Wilhelmus ergens op het Hoogeland komt net iets te vroeg als een verre zachte geluidsgolf naar ons toe rollen en op dat moment neemt de NOS uitzending het Wilhelmus op ons terras het over.

De bewegingen van het dagelijkse leven worden hervat. De koffie en de Italiaanse borrel verwarmen ons en we fietsen even later over de slingerende landweggetjes terug naar huis. Het is stil in mij geworden.

Was het toeval dat ik samen met mijn zoon het nummer Freedom van Django uitkoos en instudeerde? Af en toe komen we met een groepje buurtgenoten bij elkaar om samen muziek te maken en ik vond het een leuk nummer wat ik mijn zoon onlangs hoorde spelen. Afgelopen zondag mocht ik zingen van vrijheid. Ingetogen en dankbaar en nog meer bewust zong ik over onze en mijn vrijheid.

I am looking for freedom, looking for freedom 
And to find it cost me everything I have 
Well I am looking for freedom, looking for freedom 
And to find it, may take everything I have

Freedom Django Unchained

Ik had in de afgelopen week het boek over de kunst van Kaizen uitgelezen. Eerst dacht ik dat dit woord een Groningse vertaling was van ‘kiezen’, echter het bleek om een Japans woord met de betekenis ‘veranderen naar beter’ te gaan. Deze alternatieve methode voor verandering door middel van kleine stapjes heet Kaizen. Dus was ik de afgelopen dagen mij mentaal aan het voorbereiden.

Met een zekere weemoed bekeek ik de spullen om mij heen. Vooral de boeken die een gehele wand in de woonkamer vulden, trokken mijn aandacht. Al jaren waren ze met mij meegereisd. Ze hadden in sommige woningen alleen maar een ‘doorreis status’ gekregen, wat betekende dat ze steeds in dozen opgeslagen op de zolder lagen te wachten op een bestemming. Op Koningsdag had ik op de vrijmarkt nog tussen de stapels boeken en cd’s gezocht naar collectors items en was ik uiteindelijk met een te grote tas vol boeken, CD’s ( ja ik heb ook spotify) en een handig bijzettafeltje  naar huis gefietst. De volgende dag reed ik nog even langs de ‘open schuur verkoop’ vlakbij mijn huis. Uiteindelijk kocht ik een enigszins verroeste boomhandzaag voor 50 cent. Iets in mij zei mij al dat ik deze toch nooit zou gaan gebruiken, dus bedacht ik mij ter geruststelling dat ik de buurman hiermee wel eventueel blij zou kunnen maken.

Gelukkig had ik een weer een grofvuil wegbrengdag in de agenda staan. Ik had mij voorgenomen om korte metten te gaan maken met alle overbodige spullen. Streng doch rechtvaardig zou ik oordelen over nooit meer gebruikte boeken, cd’s, kleding, spullen en andere prullaria. Vrienden hadden hun tuin van ‘Le Roy staat’ ( een ander woord voor totale overwoekerende chaos, met vooral zevenblad, brandnetel en distels) teruggesnoeid versus uitgeroeid naar overzicht en stelden voor om binnenkort samen een gezellig dagje ‘Grof vuil’ te gaan doen. Al mijn vrienden weten dat ik een groot liefhebber ben van het mindful grofvuil avontuur. De afspraak was dus snel gemaakt, inclusief geleende grote kar.

Toch viel het mij niet mee om keuzes te maken en dus nam ik naast de Kaizen methode en gedachte dat een klein stapje eerst genoeg is, ook de adviezen van opruim goeroe Marie Kouda nog even snel door. Vooral de bruikbare tip om vooral het einddoel in gedachten te houden om een terugval te voorkomen, nam ik ter harte.

Per categorie opruimen is het beste adviseerde zij deskundig en dus zat ik nu in de kamer op de grond mijn boeken door te nemen. Geheel volgens advies moest ik de boeken één voor één oppakken en mijzelf afvragen of dit boek echt heel belangrijk voor mij was, of dat het mij niets meer deed. Bij dit laatste moest ik vervolgens respectvol het boek bedanken voor zijn diensten en wijsheid en met dankbaarheid en liefde afscheid nemen door deze op de stapel ‘weg doen’ te leggen. De verpleegkunde boeken riep dusdanige associaties op dat deze al snel zonder afscheidsritueel op de ‘wegdoen’ stapel gegooid werden. Met de goede adviezen in gedachten ging ik toch maar even staan en maakte een kleine buiging voor de verpleegkunde boeken en mompelde snel iets van ‘bedankt voor de wijsheid’. Toen de stapel ‘weg doen’ dusdanig klein bleef, in verhouding tot de immense boekenkast en ingepakte dozen met boeken, raadpleegde ik het hoofdstuk ‘Wat te doen als je iets niet weg kan gooien’.

Ik las dat het criterium om iets te houden is, als je bij het vasthouden een rilling van blijdschap krijgt. Dit hielp enorm, want ik kreeg weinig rillingen van blijdschap. Wel voelde ik constant een rilling van blijdschap bij de gedachte om dit straks allemaal in de containers van het grofvuil station te mogen gooien. Had was dus zaak om deze gevoelens goed uit elkaar te houden. De enige drempel die ik nog even over moest was het stemmetje in mij die steeds zeurde dat ik vooral spullen naar de Kringloop moest brengen in plaats van naar het Grof vuil station. Gelukkig hielp het hoofdstuk ‘wat jij niet nodig hebt, heeft jouw familie ook niet nodig’.

Grofvuil station, ik kom eraan!!

Luistertip:

afscheid nemen bestaat niet Marco Borsato

Tijdens een communicatietraining had ik geleerd dat het handig is om je doelen langs de meetlat van omgeving, gedrag, vaardigheden, overtuigingen, identiteit en je missie te leggen, om je doel succesvol te halen. De kracht van de omgeving met betrekking tot emoties en ( onbewust) gedrag werd mij ook duidelijk toen ik op een dag besloot thuis te werken.

We woonden nog maar net op het Hoogeland en het was een prachtige zomerse dag. Ik liep met mijn Ipad en werktelefoon doelgericht naar de veranda van het tuinhuis. Onderweg hield mij toch iets tegen om op deze plek te gaan zitten werken. Dit was immers mijn omgeving van ontspanning na het werk, van het maken van vuur, van relaxen en genieten van de rustige omgeving, bedacht ik mij. Ik besloot om deze omgeving niet te gaan gebruiken voor mijn werk. Nu is het niet zo dat ik mijn woonkamer niet als ontspannend ervaar. Hier wordt onder andere gekookt, gegeten, mentale voorbereiding gedaan voor het starten en afsluiten van de dag, filmpjes gekeken, gepraat, lief en leed gedeeld, soms ook gewerkt etc. Kortom, gebruikt voor het dagelijkse leven.

Als ik naar het buitenhuis loop, voel ik mij altijd direct in een vakantiestemming en dat wil ik graag zo houden. Ik besloot om mij meer te gaan verdiepen in ‘het omgevingsniveau’.

Ik zag een cliënt veranderen van uitdrukking en houding, op het moment dat hij de wachtkamer binnen kwam lopen. Ik had hem buiten nog vrolijk zien kletsen en bij de deur naar de hulpverlening veranderde zijn uitdrukking naar een ogenschijnlijk sombere uitdrukking, alsof hij zich voorbereidde op zijn rol als cliënt. Ik herinnerde dat ik eens met een groepje dakloze cliënten ging protesteren,  omdat de eigen bijdrage eraan zat te komen. Luidruchtig vertrok de groep richting stadhuis. Wij werden in de grote zaal met pluche en schilderijen van het koningshuis met alle egards ontvangen. De groep veranderde van luidruchtig, naar een relatief stille en vooral zeer beleefde groep. De imposante omgeving deed iets met de stemming en met ons gedrag.

Op mijn zeventiende ging ik met vrienden naar Vlieland, het was mijn eerste vakantie zonder ouders. Nog steeds heb ik fantastische herinneringen aan deze vakantie, want het was een bloedhete zomer en ik vierde mijn vrijheid. Hotel Californië van de Eagles was een mega zomerhit. Veertig jaar later krijg ik nog  steeds  beelden van zon, zee en strand en voel vrijheid bij het horen van dit nummer. Een prettige conditionering dus.

Het maakt niet uit dat mijn geheugen deze herinnering misschien steeds mooier maakt. Het werkt, dus maak ik er bij tijden bewust gebruik van om mijzelf in een prettige en ontspannen staat te manoeuvreren.

De  ‘omgeving’ ( maatschappij) verandert steeds, zelfs met betrekking tot telefoneren. Eerst nam ik altijd op met het noemen van mijn naam bij het opnemen van de telefoon. Tegenwoordig weet ik door het verschijnen van de naam in het display bijna altijd wie mij belt. ‘Hallo met Tonie’, verandert dus naar ‘Ha beller ( naam). Wel zo eerlijk, want ik weet allang wie mij belt.

Momenteel blijf ik vooral uit de buurt van de omgeving met rokers, fiets ik ook eens een andere route naar mijn werk voor variatie met betrekking tot indrukken, ga ik eens bewust op een andere plek zitten, blijf ik eens staan in plaats van te gaan zitten.

Oftewel, ik doorbreek heel bewust mijn vaste patronen en kom hierdoor in verrassende situaties terecht.

Ik creëer dus vooral mijn eigen werkelijkheid, want niets heeft betekenis van zichzelf, behalve de betekenis die ik eraan geef. .

Luistertip:

Hotel Californië Eagles

‘Het is belangrijker dat je weet waar je heen gaat, dan dat je snel ergens aankomt’.

Deze zin bleef afgelopen zondagmiddag langere tijd bij mij hangen. Ik had het filosofieboek dichtgeklapt en dacht verder na over de grote en kleinere zin van het leven. De stilte in de tuin, de namiddagzon die nog even doorbrak en de tijdelijke helderblauwe lucht was een toegift bij mijn overdenkingsmood. De grote zin van het leven bleef alweer een groot vraagteken, dus genoot ik maar volop van het buiten zijn en mijmerde over mijn plannen, grote en kleine doelen.

We hadden de avond ervoor in ons dorp bij het vuur op de voormalige boerderij gezeten. Wij, de buurtgenoten waren uitgenodigd bij het voorjaarsfeest van onze nieuwe tijdelijke anti- kraak buren. Zij bewoonden een door de NAM opgekochte boerderij aan de rand van het dorp. Opnieuw werd ik geconfronteerd met het thema tijd en leeftijd. Eén voor één kwamen de overwegend dertigers in hun eigen busjes het betonnen terrein oprijden, de meesten met jonge kinderen. De ouders schaarden zich langzaamaan steeds meer rondom het vuur en de kinderen speelden tussen de geparkeerde busjes, op de grote houtsnipperbergen die op de betonnen voorplaats lagen, of verveelden zich de avond door. Ik besefte dat mijn kinderen ondertussen al jongvolwassenen waren en toch zag ik ze in gedachten ook op het terrein spelen alsof het gisteren was.

De bezoekers behoorden over het algemeen tot de categorie relaxed en diegenen die ik sprak woonden in community- achtige settingen. Reizen en het starten van eigen kleine bedrijfjes waren onder andere de gesprekken rondom het vuur. Hier waren mensen bijeen die voor zichzelf doelen en idealen hadden, of tenminste erin durfden te geloven.

In het schemerdonker schoof de gitarist aan bij het vuur en trok langzaamaan de aandacht ongewild naar zich toe. Bij het stemmige Eddy Vedder nummer ‘ Just Breathe’ realiseerde ik mij dat op dit boerenerf, een leven en een lange geschiedenis van een familie abrupt was afgebroken.

De laatste bewoners waren het slachtoffer van de aarbevingsproblematiek en na jaren juridische strijd met de NAM waren ze uiteindelijk uitgekocht. Ik had begrepen dat er geen winnaars waren, wel verliezers. Ik stelde mij voor dat hier generaties lang mensen hadden gewoond die met deze boerderij hun leven mede zin hadden gegeven. Dit alles bestond niet meer, alleen het gebouw droeg de herinneringen met zich mee. Ik schudde het gevoel van een lichte weemoed over doelen en vergankelijkheid van mij af en vroeg aan Tanja of zij die oudere mensen in het dorp bij het houten bruggetje met hun prachtige bloementuin ook kende. Ze moest hard lachen en schertste dat het mensen van mijn eigen leeftijd waren. ‘Een mooi voorbeeld van cognitieve dissonantie door mijzelf nogal leeftijdsloos te beleven’, dacht ik en spoelde deze confrontatie weg met nog maar een flesje bier.

We liepen in het donker de korte weg naar huis, het was een relaxed en leuk feestje geweest bij Bas en Annaroos, met een overvloed aan drank, lekker eten en leuke mensen. ‘Volgende keer op een feest mijn eigen flessenopener meenemen’ stelde ik als klein en praktisch doel. Sinds ik op het Hoogeland woonde, had ik al standaard een kleine zaklantaarn bij mij en dit voorwerp kon er nog prima bij. Of toch leren om alternatieve manieren te gebruiken? Ik zwaaide mijn bevriende buren goedenacht.

Luistertip

Eddy Vedder Just Breathe

Het was koud en miezerig weer. Enkele maanden geleden had ik een afspraak met één van de projectleiders (gezonde) Leefstijl op mijn werk. Ik stond op het punt om lid te worden van deze werkgroep, welke dit jaar van start was gegaan en aandacht heeft voor voeding, beweging en ontspanning richting medewerkers en cliënten.

Ik had enkele kritische vragen en dat was de reden dat ik op die vrijdag in januari om 17.30 uur nog een afspraak had. Schuldbewust drukte ik mijn sigaret uit en legde het restant voorzichtig langs het trottoir, alsof dit hierdoor minder asociaal zou zijn. Ik had na 25 jaar een terugval. Het begon ergens in de afgelopen zomer en duurde uiteindelijk een half jaar. Heel zelfverzekerd nam ik op een feestje een sigaret, met de opmerking dat ik nooit meer afhankelijk zou worden van de sigaret en dat het mij niets deed. Sluipenderwijs begon ik toch weer meer te roken, met bijbehorend verslavingsgedrag.

Het was een bijzondere confrontatie met mijzelf . In verband met deze sigaret en door zo laat nog een werk afspraak te plannen (agenda’s overvol) scoorde ik strafpunten. Ik moest er gelukkig ook om lachen; staand bij het gebouw en verscholen in een wind- en regenvrij hoekje om de nicotine stiekem op een zeker peil te brengen. Ik nam een pepermuntje en stapte het gebouw in op weg naar mijn afspraak. Bijzonder dat je dan toch zelf weer denkt dat een pepermuntje helpt, ondanks dat ik eigenlijk wel wist dat een roker een penetrante geur om zich heen heeft die tientallen meters ver reikt.

Het was mijn laatste sigaret. Bij het aanvaarden van het lidmaatschap Leefstijl, had ik mijzelf plechtig beloofd om in ieder geval weer rookvrij te zijn. Ook het visualiseren van mijn komende halve marathon, hielp mij om deze terugval te overwinnen. Bij het vinden van de juiste balans tussen het bourgondische leven van lekker eten en heerlijke biertjes en wijntjes, helpt mij altijd weer het stellen van doelen. Deze doelen heb ik voor mijzelf nodig, omdat de kans groot is dat de wijzer anders ver in code rood komt te staan.

Dit jaar heb ik daarom weer enkele doelen gesteld; zoals een social run rondom het Ijselmeer en een beklimming op de fiets van de Mont Ventoux. ( Ook weer een voorraad Ventoux wijn meenemen, bedenk ik mij nu).

Het leefstijlbandje om mijn pols, verbonden met mijn iphone houdt mijn stappen en andere sportieve activiteiten bij. Ook de vragenlijst, welke ik elke avond invul maakt mij irritant bewust van zowel mijn bewegingen, alsook van mijn consumptie gedrag. De onderzoekers verbonden aan Leefstijl kunnen mijn verrichtingen constant bijhouden en zijn ook op de hoogte van mijn consumptiepatroon via het door mij dagelijks ingevulde digitale dagboek. Een zekere achterdocht neemt ondertussen toe; misschien zit er wel een camera en geluidsontvanger in het Leefstijl polsbandje.

Een berichtje komt om 2100 uur binnen: ‘almost there! Get 2.312 steps more to hit your daily goal’.

Even twijfel ik, voel me aangetast in mijn vrijheid. Even later doe ik toch mijn jas aan en wandel nog een rondje om het dorp. ‘Eigenlijk best lekker zo voor de nacht’, bedenk ik mij, om hiermee toch nog een beetje het gevoel van regie over mijn eigen leven te hebben.

Thuisgekomen komt er nogmaals een berichtje binnen. Dit keer een compliment; ‘Nailed it!!. You met your step goal for today’.

Luistertip

Deoz Nicht mehr mein sport

How are you doing, vroeg de hamburger verkoper enthousiast, toen ik bij een bezoek aan New York even een korte staande lunchbreak deed bij het trendy hamburger wagentje op wielen ergens in de Upper East Site. We hadden net een Starbucks coffee ‘to go’ geregeld en waren aan het bijkomen van alle overweldigende indrukken van deze wereldstad. Ook de Starbucks mevrouw had ons ook al gevraagd hoe het met ons ging. Al heel snel had ik geleerd dat je dan ‘Fine, thank you’ kon replyen, of kiezen voor ‘ thanks, how are you’? Het antwoord hoefde je vervolgens niet af te wachten, omdat deze vraag eigenlijk geen vraag is, maar een manier van groeten in zogenaamd beleefde vorm. Op internet vond ik het volgende; In Tsjechië geeft men vaak op de vraag ‘Jak se mas?’ ( Hoe gaat het met je?) als antwoord ‘Dje to’ ( Het gaat wel). Als je antwoord met een ‘goed’, dan wordt dat als oppervlakkig gezien, omdat er altijd wel wat is. Aldus de Tsjechische cultuur. De Groningse variant komt aardig in de buurt, met een ‘kon minder’. Op zich is er communicatief niets mis met de ‘hoe is het?’ vraag. Het is een open, in plaats van een gesloten vraag. De ontvanger heeft alle ruimte om deze vraag naar eigen believen te kunnen beantwoorden. Tegelijkertijd is de vraag ook weer lastig, want er zijn verschillende levensgebieden waarop je kunt ingaan en je weet ook niet altijd of deze vraag echt gemeend is, op een bepaalde context slaat ( de tandarts vraagt je hoe het is) of als een soort van begroeting en beleefdheid dienst doet. Associërend op dit onderwerp gingen mijn gedachten verder over de invloed van cultuur. Ik herinnerde mij onze ‘koffie belevenis’, toen wij een tijdje in de VS verbleven en op een boerderij in  de buurt van Chicago aan het werk waren. Ons werk bestond uit de controle van aardappels, om deze vervolgens in zakken van 30 kg te deponeren en te stapelen. Tijdens het pauzemoment kwam de groep, ik schat zo’n 15 personen, bij elkaar zitten. Het was onze eerste werkdag en Ik schonk koffie voor mijzelf in en stond op het punt om met de koffiekan rond te gaan om iedereen van koffie te voorzien. De verbaasde blikken in de ogen van de medewerkers deed mij realiseren dat dit in het geheel niet Amerikaans gebruikelijk en dus niet de bedoeling was. Iedereen kon immers prima koffie voor zichzelf inschenken? Wij woonden een tijdje op de boerderij en het gezamenlijk eten beperkte zich hooguit tot in de weekenden. Verder werden we geacht om zelf de koelkast ( deze was altijd goed gevuld) open te trekken om ons van voedsel te voorzien.

Terugdenkend constateer ik toch een bepaalde discrepantie in het enerzijds zo betrokken overkomen, door vaak te vragen naar de stand van je gemoedstoestand en anderzijds de ‘ieder voor zich’ mentaliteit. Aldus de Amerikaanse ( VS) cultuur.

Hoe zit het bij onze Hollandse cultuur? Afgelopen week heb ik er eens extra op gelet en wij vragen ook in alle verschillende contexten veel en vaak hoe het met de ander gaat en meestal als een begroetingswijze. Ik merkte aan mijzelf dat ik nog steeds deze vraag (te) serieus neem. Ik liep in het gebouw de trap af naar beneden en een collega passeerde mij bij het naar boven gaan. ‘Hoe is het’, vroeg hij, terwijl hij langzaam zijn weg naar boven vervolgde. Ook kon ik aan zijn non- verbale signalen merken, dat ik kort moest antwoorden.‘Ja, goed hoor’ antwoordde ik nietszeggend en hoorde mijzelf ‘how are you’? mompelen. De afstand van de traptreden was ondertussen toch al te groot geworden, om dit te horen. ‘Have a nice day’, dacht ik hardop. Misschien dat ik eens een tijdje het ‘hoe is het’ bij een begroeting vervang door ‘leuk je te zien’. Jullie mogen mij trouwens altijd vragen hoe het met mij is. Wel graag op het goede moment en in de juiste context.

Prettige dag verder.

how are you doing