Uit het niets moest ik aan deze zin denken tijdens de kerkdienst met Pasen. Ik was sinds lange tijd weer eens in de kerk. Mijn vriendin ging met haar koor optreden en daar wilde ik bij zijn.Ik dwaalde al snel, net zoals vroeger in de kerk, met mijn gedachten af. Waarschijnlijk op het ritme van de liederen en preek en de verstilde sfeer van deze kerk uit de dertiende eeuw.

De dienst duurde vroeger altijd in mijn beleving zo lang, dat ik om de tijd te doden vloer en plafond tegels begon te tellen, of mensen ging bestuderen, om vervolgens zelf in een ander bewustzijn weg te glijden, een droom toestand, totdat ik weer in de realiteit kwam bij het galmende Amen. Vaak hoorde ik al lang voor het Amen aan de intonatie dat het Amen snel zou komen.

Ook vond ik het vroeger als kind al intrigerend wanneer de dominee met zijn preek zou gaan beginnen. Meestal met een aardige metafoor, al wist ik de betekenis daarvan toen nog niet.

Later zag ik het fenomeen ook weer terug bij de alter ego van Paul Haenen, zijn beroemde dominee Gremdaat.

Als de dominee dan begon met: “ ik zat vanmorgen op weg hiernaar toe in de trein en ik kwam een oude vrouw tegen die niet zo goed ter been was en de trein niet meer zou gaan halen”, wist ik dat het zeer waarschijnlijk verzonnen was. Het wachten was op het volgende bruggetje: “ en zo is het ook met God”.

De oude vrouw die de trein gelukkig toch net haalde, want de machinist van de trein zag het nog op tijd en gooide zijn eigen schema in de war, door te wachten. God is als die machinist, hij wacht ook op jou.

Ik werd door de dienst heen meegevoerd langs magische taferelen. God die mensen wederom tot leven wekte, de wind erbij riep om de levens weer nieuwe levensadem in te blazen. Jezus stond op de derde dag weer op uit de dood en God liet ook anderen uit de dood opstaan. Ergens daar dreef ik af naar mijn eigen gedachten. Door de preek gemengd met mijn sluimertoestand herinnerde ik mij dat ik als kind altijd grootse meeslepende dramatische verhalen verzon:

Ik fietste in gedachten de Mont Ventoux alvast op. Ik gebruikte mijn allerlaatste krachten en in het alleen zijn in mijn gevecht met de elementen en met mijzelf,vroeg ik, smeekte ik, om mij niet alleen te laten, om nog even bij mij te blijven.

Ik nam mijn overleden vader en moeder weer terug in mijn herinnering. Ik nam ze mee de berg op. Ik wilde zo graag een verheven daad voor ze doen, eren voor wie ze waren en het eren van het leven. Tijdens het “Amen” realiseerde ik mij dat ik nu was opgeschoven in de rij, ik was nu de oudere geworden. Mijn zin draaide ik vanaf nu om en werd: “ Ik laat jou niet alleen. Ik blijf nog even bij je”.

Na de dienst was er koffie, de mevrouw die naast mij stond zei dat ze snel naar huis moest, omdat het waarschijnlijk zo zou gaan regenen. Ik adviseerde haar spontaan, om toch vooral “ het weer droog te denken”. Ze keek mij verbaasd aan en met een licht geïrriteerde blik gaf ze aan dat ze niet zo in magische zaken geloofde. Ik vertelde haar geamuseerd dat we in het afgelopen uur nogal meegenomen waren van het ene fantastische magische verhaal naar het andere en dat het weer droog denken daarbij vergeleken een vrij nuchtere gedachtegang leek.

We fietsten naar huis, de zon scheen onbewolkt door de diepblauwe lucht en ik nam mijn nieuwe overtuiging met mij mee, hopend dat ik iets voor anderen kan betekenen.

Sinds enkele weken ben ik in het bezit van een Polar horloge.

Een wereld ging voor mij open. Tijdens de aankoop bij het standje aan de finish op de Ossemarkt te Groningen mocht ik het horloge eerst even testen. Ik kreeg een compliment van de verkoper dat ik zo snel en goed hersteld was van de 11 km loop, met een hartslag van 65. Ik was dan ook verbaasd dat ik bij het afrekenen ineens een hartslag van 130 had. Was mijn aankoop eigenlijk boven het huidige budget, houd ik niet van betalen, of was ik gewoon opgewonden blij met mijn nieuwe speeltje, of speelde er toch iets anders wat mijn onbewuste al wist?

In ieder geval bood dit horloge ongekende biofeedback mogelijkheden om mij bewust te worden van wat een situatie met mijn lichaam (en geest) doet. Ik stelde mij al verschillende situaties voor dat ik op mijn werk in een ingewikkeld gesprek zou zitten en zie dat mijn hartslag mij al een tijdje signalen geeft om het gesprek te stoppen, de waarheid te zeggen of andere mogelijkheden. Of ik zit op een terras in een spontaan gesprek met een leuke voorbijganger en ik doe net even iets te populair om gehoor te geven aan mijn ego om interessant gevonden te worden. Mijn polar maakt mij bewust van mijn onbewust gedrag.

Wel is het uiterst belangrijk om zo onopvallend mogelijk op mijn horloge te kijken, zodat de ander niet moet meemaken dat ik tijdens het onderhoud op mijn horloge ( lees ongeïnteresseerd) kijk.

Met een mildheid moest ik opeens aan mijn lieve moeder terugdenken, die zich altijd hartstochtelijk in een gesprek kon storten. Echter zij liet zich ook altijd dicteren door de door haarzelf opgelegde dag structuur. Er kon bijvoorbeeld tijdens het gesprek opeens een voorzichtige afleiding komen, waarbij zij poogde om zo onopvallend mogelijk een blik op haar horloge te werpen, want het liep tegen 1500 uur en dan moest er thee gezet en gedronken worden. De rechterhand ging dan sluipend richting horloge, waarbij zij het horloge langzaam tussen duim en middenvinger klemde om zo onopvallend mogelijk de tijd tot zich te nemen. Dit was natuurlijk dodelijk voor ons gesprek. Ik kende haar ritueel en toch hoorde ik mij dan vervolgens vlak en aangedaan mijn inbreng afronden.

Gewapend met mijn nieuwe aankoop stapte ik op mijn fiets richting huis. Ik was weer eens letterlijk in het bezit van de tijd om mijn pols. Nu moet ik bekennen dat ik een beetje een haat liefde relatie heb met horloges. Ik heb er al vele gehad in mijn leven. Eerst het erfenis horloge van mijn vader, deze bleef sinds zijn overlijden stilstaan en vertikte het om weer te gaan. Later meerdere verjaardagshorloges cadeaus, ze eindigden in vergeten plekken, vielen uit elkaar, of ik stopte gewoon de relatie.

Momenteel ga ik met mijn nieuwe aankoop behoorlijk aan de loop. Ik volg doorlopend mijn hartslag, ik tel mijn stappen, fiets opeens harder, loop intensiever en krijg aan het einde van de dag mijn feedback via mijn laptop over mijn verrichtingen.

Afgelopen nacht gebeurde er iets onverwachts; ik werd midden in de nacht wakker, mijn horloge gaf opeens licht, alsof hij mij iets duidelijk wou maken.

Vanochtend sloeg hij op hol, het apparaat gaf constant aan dat ik zou starten met de “excercise”. Dit wou ik niet, ik wou gewoon genieten van mijn eerste kopje kopje.

Gevolg was dat ik een melding kreeg; Syncing, whatever that me be. Met een zekere onderkoelde berusting heb ik heb hem langzaam afgedaan en in het doosje terug gelegd.

Opeens wist ik de betekenis van mijn droom van afgelopen nacht, waarin ik verbaasd was dat op de snelweg aan mijn kant auto’s de tegengestelde richting opgingen.

Langere tijd vroeg ik mij af wat de reden was dat ik altijd geïrriteerd raakte wanneer mensen mij meedeelden dat na hun genoten vakantie het gewone leven weer zou gaan aanvangen. Nog erger vond ik het wanneer ze mij vroegen wanneer mijn gewone leven weer zou gaan aanvangen.

Het gewone leven, alsof er twee soorten levens zouden bestaan. Een leven van afleiding en dan weer terug naar het gewone, regelmatige leven van thuis, werk, gezin, relaties, afspraken, oftewel het dagelijkse ritme.Ik zie dat anders en toch deed het steeds iets met mijn stemming. Was ik bang voor mijn eigen saaiheid? Ontvluchtte ik steeds het gewone leven? Het antwoord kreeg ik tijdens mijn surrealistische jogging trip afgelopen zondag

Ik liep op de bodem van het grote diepe zwembad, er was nog geen water in gelaten.De georganiseerde Urban trail van bijna elf km meanderde onder andere door het openlucht zwembad.Ik voelde mij zo blij om in deze surrealistische ervaring mij te mogen onderdompelen.Opeens dacht ik weer aan de mensen en hun opmerking over de steeds weer herhalende aanvang van hun gewone leven.

Een open deur gedachte, zo voorspelbaar dat ik er niet eens eerder aan had gedacht was dat dit alles zegt over hun perceptie en wie had nog maar gezegd dat niets betekenis heeft van zichzelf, behalve de betekenis die jij eraan geeft? Ik applaudisseerde in gedachten voor deze wijze uitspraak. Moet mijn leven dan steeds een circus zijn, vroeg ik mij af, terwijl wij als een lange sliert zwetende joggers dwars door de Akerk heen banjerden, onder begeleiding van een gregoriaans koor.

Natuurlijk niet, alleen wil ik mij in het dagelijkse ritme van mijn leven openstellen voor de dagelijkse kleine en grote verrassingen. Dan komen ze ook retoreerde ik, mij ondertussen vasthoudend aan de steile trapleuning op weg naar de bierkelder van een grand café.

We liepen nu dwars door de bibliotheek, tussen de lange gangen met duizenden boeken, na een scherpe bocht bij de afdeling jeugdboeken stond een grote groep lagere school kinderen een prachtig lied te zingen, zo zuiver en zo ontroerend dat ik spontaan high five gevend met vochtige ogen en knikkende knieën de bibliotheek weer verliet.

In de kokomo dance club nam de energie als in een vloedgolf toe onder de opzwepende muziek dreunen, vergezeld door een veelkleurige aan en uit- flitsende lichtshow en dansende jonge vrouwen opdoemend in de mist.

Ik ga weer eens een hele nacht swingen nam ik mij voor, terwijl het buitenlicht op straat mijn pupillen deed vernauwen en mijn snelheid weer deed normaliseren.

In het stille klassieke renaissance Academiegebouw werd ik weer even aangeraakt door een respectvolle herinnering. Het deed mij glimlachen en met een gracieuze versnelling liet ik de treden verdwijnen naar de achtergrond op weg naar het bruidspaar in het stadhuis, wachtend voor het mogen geven van het jawoord, terwijl de joggers als een feestelijk lint tussen hen en gemeenteambtenaar heen marcheerden.

Op weg naar de finish omsloot de aangenaam warme buitenlucht mij als in een tedervolle omhelzing, ik ademde de zon, de blaadjes kregen weer bomen, de lucht tekende een diepblauwe kleur, ik kreeg een overweldigende glimlach van een toeschouwer toegeworpen, deze kwam binnen dwars door mijn hart, mijn voeten raakten nog maar af en toe de grond. Ik bereikte de finish.

Ik had mijn antwoord; er bestaat geen gewoon leven.

Ik las laatst een verhaal van een bergbeklimmer over doelen halen.

Hij gebruikte de berg ook als metafoor voor andere doelen. Want als je geen doelen hebt in je leven en het maakt niet uit hoe klein of groot, ben je aan het dwalen, of word je geleefd door wat op je pad komt. Soms is dat natuurlijk heel erg leuk. Ik denk bijvoorbeeld aan vakanties waarbij je wel ziet wat de dag van morgen brengt. Toch gaan hieraan ook keuzes en doelen vooraf , met name over het soort vakantie wat je wilt en in welk land en welk gebied. Ik heb het laatst weer eens uitgetest, ik was mijn sleutels aan het zoeken. Mijn onbewuste pikt deze opdracht feilloos op en dus blijf ik zoeken. Sinds ik besloten heb om verloren items als sleutels, sokken, brillen, etc te vinden ipv te zoeken is mijn zoeken significant afgenomen.

De bergbeklimmer wou de top halen. Dit was zijn doel. Dit stond uiteraard ergens voor.

Avontuur, ontspanning,vrijheid of misschien wel voor een familielid of iets dergelijks. Allemaal subjectief en persoonlijk en prima.

Het aardige vond ik zijn strategie, het ultieme doel en de weg ernaar toe. Zijn doel was opgedeeld in het bereiken van de verschillende basiskampen en ook weer de weg daarna toe was opgedeeld in kleinere doelen. Dit hielp hem om zich niet bezig te houden tijdens de klim met de top welke nog onbereikbaar ver weg was, zijn doel was opgedeeld in kleinere doelen.

De top van een berg vind ik ook een mooie metafoor voor iets wat je wilt bereiken, de top is het uiteindelijke doel en de basiskampen de kleinere beslissingen en oefeningen.

Ik had tijdens de training mijn doel op het houten plankje geschreven, op de andere kant alle belemmeringen en obstakels, het product van mijn interne kritische stem uit mijn onbewuste. Mijn kind van zes jaar zeg maar.

Iedereen die aanwezig was op deze training sloeg het behoorlijk dikke plankje in een ferme handzwaai doormidden. Ook de mevrouw op leeftijd. Zij kwam overeind, schoof haar rollator aan de kant en sloeg met een ferme slag onder een luide Yes kreet het plankje doormidden.

Er ging uiteraard wel wat aan vooraf. Geen krachttrainingen, geen oefeningen met het doorklieven van planken, wel bewuste keuzes maken en doelen stellen en er voor willen gaan. De jamaars gaan meestal wel mee en dat geeft niet, als je ze maar op de juiste plek zet. In dit geval op de achterkant van het plankje. Uit je vaste patronen en uit je comfortzone komen horen er wel bij. Ik was onder de indruk van de energie die wordt vrijgemaakt als je echt iets wilt.

Dinsdag was ik moe en had ik helemaal geen zin om de 25 km naar huis te fietsen en toch wou ik graag naar huis.

Ik besloot om de 8 km naar café Moeke Vaatstra te fietsen. Daar aangekomen besloot ik om naar boer Rutgers 8 km verderop te fietsen. Ik ken boer Rutgers niet, het hielp wel. Ik besloot vervolgens om naar het station van Stedum te fietsen 8 km verderop. Ik was bijna thuis.

Ik vroeg mij af waarom ik dit deed en betrapte mijzelf erop dat ik toch weer een waarom vraag vanuit mijn onbewuste naar boven had laten komen.

Ik zat in de sportzaal op de spinningfiets in groepsverband. We lieten ons onder nog net niet hysterische begeleiding van de vriendelijke spinning aanvoerdster leiden naar net dat beetje extra buiten onze comfortzone.

De vriendelijke doch strenge sport instructeur had ons mee naar boven genomen.In de gang naar de zaal hingen posters van vrouwen met perfecte lichamen. We moesten nog even wachten tot de Zumba les voorbij was, alvorens we ons onder luide opzwepende muziek zouden laten meenemen naar ongekende prestaties.

De deur zwaaide open en een tiental bezwete lichamen kwamen de zaal uitlopen op weg naar de doucheruimten. Niemand leek op de vrouwen van de posters.

Het is weer voorjaar en het blijft langer licht. Velen van ons krijgen weer de impuls om aan hun lichaam te gaan werken en ik ben 1 van hen.

Mijn missie voor dit jaar, nl de Mont Ventoux te bestijgen op de fiets komt nu steeds dichterbij en de fietstocht van en naar het werk helpt allang niet meer bij het extra verbranden van calorieën. De eerste maanden viel ik nog kilo’s’ af, echter het lichaam went aan de afstand, de conditie neemt toe en dus verbranden er nog nauwelijks calorieën. Een oplossing hiervoor was om nog verder te gaan wonen van mijn werk, of veel harder te gaan fietsen. Beide vond ik geen goede opties.

Spinning helpt om snel conditie op te bouwen en om af te vallen, tenminste als ik mijn eet en drink patroon ook aanpas. Dit keer wil ik er echt voor gaan. Vroeger had ik ook spinning lessen genomen en als de instructeur ons aanspoorde om de knop van het vliegviel nog zwaarder te draaien, dan deed ik dit een heel klein beetje of ik deed net alsof. Dit keer ga ik er volledig voor.

Geen mooie verhalen meer op feestjes met een biertje in mijn hand verhalend over mijn eerdere Ventoux prestaties. Er dient hard getraind te worden.

Want ik heb een doel, ik ben gemotiveerd. De laatste keer toen ik de Mont Ventoux besteeg, had ik van te voren nagenoeg niet getraind. Er is nog een foto van mij gemaakt toen ik boven aankwam. Ik leek op die foto niet meer op mijzelf weet ik nog. De Ruud Lubbers grimas verraadde een inspanning welke geheel in overeenstemming was met mijn staat van zijn. Oftewel mijn lichaam gaf mij feilloos aan om een eventuele volgende keer toch alsjeblieft te gaan trainen.

Dat ik een ander nodig heb om mij in dat uur tot ongekende prestaties te pushen is blijkbaar universeel.

Laatst vroeg mij iemand naar het waarom van mijn missie. Ik heb hem het verhaal van ons jaarlijkse wadlopen vertelt. Ook hier hebben we een missie, nl de overkant van het wad en het eiland Ameland te bereiken. Want daar wacht dan de beloning van verschillende terrassen.

Waarom niet met de boot? Waarom niet de eerste kilometers evenwijdig op de dijk lopen, alvorens korter te kunnen oversteken?

Waarom vragen zijn meestal niet leuk, overbodig en doen er niet toe. Veel beter is het om “hoe” vragen te stellen, hoe bereik ik de top, hoe bereik ik de overkant, hoe heb ik het fijn met mijn vrienden.

We verlieten de stad, ons een weg banend door de kleine straatjes van de wijk richting de wijdsheid van het platteland. Het was perfect fietsweer, de stilte van de herfst klonk mij als muziek in de oren, mede door het ontbreken van de wind. Deze herfst die nog niet geheel was ingetreden deed een voorzichtige poging om de bomen te doen bewegen hun bladeren los te laten. De zomer won het vandaag nog 1 keer van de herfst. Het was weekend en we waren op weg naar Westeremden.

Het gesprek ging over ouders en verwachtingen. Over ouders met een langdurige relatie, waarbij de persoonlijke minder leuke eigenschappen steeds sterker op de voorgrond lijken komen te staan, wat hun onderlinge affectie in de weg staat, ouders die vooral met hun eigen leven bezig zijn in plaats van echte aandacht voor elkaar en hun volwassen kind.

Achter elkaar fietsend op de smalle paden bespraken we alle gezichtspunten. Wij, als volwassenen die altijd kind van hun ouders blijven met de daarbij behorende verwachtingen en daarbij dus vaak teleurgesteld worden.

Zij, de ouders die hun onvermogen hebben om aan deze verwachtingen te voldoen, door hun eigen persoonlijkheid, welke mede weer door hun ouders zijn gevormd of misvormt.

Wij willen het anders doen, beter doen en is het dan zo dat elke generatie het steeds beter zou gaan doen met betrekking tot het opvoeden van hun kinderen, kunnen we het patroon van generaties doorbreken, of blijft het een vicieuze cirkel?

Deze vraag kwam al fietsend bij mij op en opnieuw kwam weer het lied van John Lennon, Mother weer bij mij naar boven, waarin hij zo hartverscheurend bezingt dat zijn moeder weliswaar hem had/ bezat , maar hij haar nooit echt gehad. Oftewel echte aandacht en affectie voor hem.

Mother kan net zo goed vervangen worden door Father, bedacht ik mij en op hetzelfde moment begon het te regenen. Alsof dit een antwoord was op de ogenschijnlijke vicieuze cirkel van ouder kind en kind ouder relatie.

Het mooie van de lange fietstocht was dat we alle tijd hadden om veel facetten van onze ouders de revue te laten passeren.

Tot Bedum was er sprake van teleurstelling in de ouders en eigen verdriet. Ter hoogte van Peertil kwamen we op het kunnen loslaten van je eigen emotie en toewerken naar een lichtheid, waarop je je ouders ook met lichtheid en compassie tegemoet kan treden, oftewel je eigen ontworsteling van het jarenlange patroon van de vroegere ouder kind relatie.

Ik moest denken aan de uitspraak dat niets betekenis van zichzelf heeft, behalve de betekenis welke jij eraan geeft.

Bij Stedum waren we ons bewust van het vinden van een goede balans in het “werken aan jezelf” en de acceptatie dat verdriet, teleurstelling en alle andere minder prettige emoties niet helemaal weggepoetst hoeven te worden. Misschien klopt de ogenschijnlijke paradox van het omarmen van datgene wat je eigenlijk liever wilt wegduwen toch, bedacht ik mij toen het stopte met regenen en we de toren van Middelstum in de verte konden zien.

Aangekomen in het mooie Westeremden was het ook goed om het onderwerp los te laten, bij het haardvuur met een biertje was het leven even overzichtelijk.

Ondertussen heb ik aardig wat ervaring met mijn verjaardagen. Binnenkort is het weer zover.Ongeveer een maand voor die tijd peil ik altijd even bij mij zelf hoe het zit met de “ik heb er zin aan “ thermometer bij mijzelf om een feestje te geven.

Ik herinner mij de verjaardagen van mijn ouders vroeger thuis nog goed, de opstelling van stoelen veranderde al naar gelang het aantal bezoekers. Een heel handig klein tafeltje werd bij gezet met sigaretten van verschillende merken in een glas en een doos sigaren. Ik kan mij vaag herinneren dat mijn moeder zich wel bewust was van de extra gordijnrook welke werden geproduceerd door sigaren. Verder maakte het allemaal niet zoveel uit qua vergiftigingsdampen in die tijd.

Het bezoek bestond voornamelijk uit familie en enkele kennissen. Vrienden bestonden waarschijnlijk nog niet. Ik heb mij altijd verbaasd over de aanspreekvorm van deze kennissen.

Vragen zoals “Wilt u nog een kopje koffie en “hoe is het met uw dochter” werden beleefd, inclusief achternaam over en weer gesteld. Misschien werd het later op de avond ongedwongener en gezelliger naarmate het tijd was voor de jonge jenever en het advocaatje. Gezellig met blokjes kaas en rolletjes ham gevuld met augurken. Ik lag dan allang op bed en hoorde vanaf mijn zolderkamer ver weg de stemmen van de aanwezigen. Muziek was er tijdens deze verjaardagen nooit, realiseer ik mij nu.

Tijdens de middelbare school periode stond bij mijn verjaardagsfeestje muziek juist prominent op de voorgrond.

Op zolder vierde ik het. Ik kreeg een rantsoen bier, wijn, zakken chips en borrelnootjes van mijn moeder mee, maar smokkelde in de week voorafgaand al extra flessen wijn en bier mee naar zolder. Er werd gedronken en gerookt. We lagen op kussens op de grond en er werd later op de avond geschuifeld. Vooral down let me down en Hey Jude van de Beatles waren fantastische slownummers.

Het is nu ruim veertig jaar later, realiseer ik mij opeens met een schok.

Ik heb net voorzichtig besloten om wel een feestje te geven. Het leven vieren is altijd een mooie en romantische reden spreek ik mijzelf bemoedigend toe en gelijk komen spontaan een reeks tegeltjes wijsheden naar boven, waarbij “het leven is een feest, alleen je moet zelf de slingers ophangen” mij bijna in een verlate midlife milde melancholie doet belanden. Vanuit deze stemming word ik mij weer bewust dat ik dit jaar ook de leeftijd bereik waarop mijn vader zijn leef- tijd abrupt eindigde.

Blijkbaar had ik deze gedachtegang even nodig bedenk ik mij om te voelen waar het ook om gaat; het leven te vieren met of zonder slingers met mijn geliefde, kinderen, vrienden en familie en soms ook al die andere mensen die ik ontmoeten mag. ( zelfs kennissen)

Ik was boos en gefrustreerd en ik zou wel even direct een pittige mail terug sturen. Op een of andere manier werd ik steeds tegengehouden. Ik had nog een half uur, had de pc opgestart en mijn email account geopend. Ik begon voortvarend en gedreven te tikken, bij het omhoog naar het scherm kijkend naar het resultaat van mijn vlammend betoog, zag ik tot mijn verbijstering dat er niets stond, behalve de aanhef met beste..

Alles werkte, behalve als ik deze mail wou opstellen, tot drie keer toe liep deze PC vast.Het was net of iets mij wilde behoeden voor de vlijmscherpe cynische emotionele boodschap aan de desbetreffende persoon, die dan ook gelijk mijn baas is.Op weg naar de vergadering vertelde ik dit voorval aan mijn collega en zij gaf aan dat het dus blijkbaar heel nuttig was geweest om in ieder geval even tot tien te kunnen tellen, alvorens te reageren.

Ik heb de mail niet meer opgesteld.

Thuisgekomen zat ik even later op mijn favoriete plekje bij de houtkachel met een dampende kop thee en staarde in het voor mij rustgevende vuur. Half in trance tussen de gele, rode en blauwe vlammen dacht ik aan je hart volgen. Dit is een zeker weten en niet te vergelijken met reageren vanuit een emotie waarvan mijn mislukte email avontuur een klein voorbeeld was. Opeens wist ik wat ik zelf ook wilde gaan doen. Geen wikken en wegen meer, geen lange gesprekken of ik het wel of niet zou moeten gaan doen. Het was een gewoon weten.

Ik herinnerde mij opeens weer een lezing van een man die vertelde dat hij jarenlang zakenman was geweest. Het bekende verhaal van een drukke baan, fors inkomen veel op reis en weinig tijd voor zichzelf en gezin om uiteindelijk in een burn-out terecht te zijn gekomen. Hij deed nu waar zijn hart lag en gaf lezingen hierover. Het meest indrukwekkend van die dag vond ik het reclamefilmpje die hij ons liet zien, waarin een pasgeboren baby uit de moeder de lucht in wordt gelanceerd en tijdens de vliegreis verandert in peuter, kleuter, kind, volwassene tot oude man om vervolgens in het gaf neer te storten. De ondertiteling staat nog in mijn geheugen gegrift: life is short

Nieuwsgierig geworden door mijn positieve belevenis had ik mij voorgenomen om in de afgelopen week collega’s te vragen naar hun passie, wat zou je nog willen doen als je van werk zou gaan veranderen.

Zij dachten er wel eens aan om begrafenisondernemer, banketbakker, interieurverzorger, lijstenmaker, cateraar en café eigenaar te worden.

IK gun hen en ook anderen om het onderstaande filmpje te gaan zien;

Xbox Spot – Life is Short, Play More [HD] ( zelf opzoeken via google)

Laatst had ik een discussie met mijn zoon over het bijblijven met betrekking tot het nieuws.Hij vertelde mij dat hij geen kranten las en ook nooit naar het journaal keek. De reden hiervoor was al die ellendige beelden en negatieve berichtgevingen. Hij werd daar naar van. Ik vond toch dat je zeker wel op de hoogte moest zijn van alle ontwikkelingen in de wereld, al hield mij zijn besluit vanaf dat moment steeds bezig.

Ik moest hier afgelopen weekend weer aan denken. Ik had gelezen dat we tegenwoordig ongeveer zes weekendkranten per dag aan informatie over ons heen krijgen. Ik had net een overload aan negatief nieuws, nl agressie, ellende, terreur en populisme via mijn zaterdagochtend krant moeten verwerken. Ik heb mijn ogen even gesloten toen nog eens in een acht uur journaal in beeld en geluid herhaald werd dat een militair een gewonde op de grond liggende man met zijn pistool afschoot.

Onze hersenen zijn helemaal niet berekend op al deze veelheid aan negatieve prikkels. Daarnaast weet ik dat informatie ons vooral onbewust dagelijks beïnvloed. We raken overprikkeld en stress en burnout en depressie zijn momenteel de grootste volksziekten. Als ik de verhouding negatief nieuws versus positief nieuws op een dag zou bijhouden, zou ik waarschijnlijk schrikken.

Het is dus nu tijd voor een paradigma shift!

Ik hou geen pleidooi om negatief nieuws helemaal uit te bannen of te ontkennen, echter ik stel voor dat we ons vooral gaan focussen op positief nieuws.Dit betekent dat we negatief nieuws moeten ombuigen naar dat wat we wel willen, denken in mogelijkheden en dat uitdragen.We gaan elke dag complimenten aan elkaar geven, we gaan elke dag iemand helpen.

We gaan lief zijn voor elkaar. Lief zijn wordt verheven tot iets wat mag, kan en vooral top en stoer is. We gaan ons bewust worden van de negatieve impact van negatieve opmerkingen naar elkaar, want elke negatieve opmerking naar iemand, wordt pas gecompenseerd bij minimaal vijf positieve opmerkingen naar diegene. Dus er is werk te doen, want we trappen allemaal te vaak in de valkuil van negativiteit.

Nijntje Pluis wordt onze nationale held en ons lichtend voorbeeld. Jip en Janneke ons kompas.

Begin nu.

 

Het was een overdonderend ovationeel staand applaus. Na een uur verdedigen, uitleggen en vragen handig parerend, was zij gracieus en stijlvol gepromoveerd. Ook haar briljant uitgekozen vijftiger jaren outfit contrasteerde fantastisch met het eentonige toga zwart van de vragenstellers.

Zij deed mij denken aan een samoerai, de krijger van de vechtsport aikido. Vriendelijk glimlachend bedanken en het handig opvangen van de vragen, meebewegen en vervolgens resoluut en kordaat afmaken.

De kleding en attributen van de scherpzinnige hooggeleerde vragenstellers paste trouwens prima in het neo -renaissancestijl gebouwde academiegebouw van de Groningse rijksuniversiteit. Hier waren door velen intens spannende uren doorgebracht.

Ik had behoorlijk meegeleefd. Eerder op een prachtige zwoele zomeravond op de veranda, met een rustgevend open haard vuur, ging het gesprek op een gegeven moment over de aankomende promotie.

Het was toen nog ver weg, echter de spanning van wat zou gaan komen drukte al jaren loodzwaar en paste totaal niet bij de lichtheid en ontspannen sfeer van die zwoele zomer avond. Ik wou zo graag helpen en wist tegelijkertijd dat dit ook een eenzame wedstrijd was. Ik vond mijzelf als coach tekortschieten en kwam niet veel verder dan tips over vermogende stemming, positieve instelling en het visualiseren van het einddoel.

Mijn laatste gouden tip was om vlak voor het moment suprême een potlood tussen bovenlip en neus te dragen, omdat de daaruit voorkomende grimas het lichaam aanzet tot allerlei positieve neurotransmitters, zoals endorfines.

Ik was vergeten om te vragen of zij die ochtend dit ritueel nog ten uitvoer had gebracht,of dat er ergens nog iemand even had gebeden.

Tijdens het uur van de verdediging, had ik flarden van de inhoud begrepen, ik was meer gespannen bezig of het vraag en vooral antwoord spel goed gespeeld werd. Al snel werd mij duidelijk dat zij heel goed in de wedstrijd zat, waardoor ik meer ging ontspannen. Ik zag het ook om mij heen. Vrienden en familie leunden langzaamaan voorzichtig achterover in het pluche.

We waren allen coaches op afstand, als in een voetbalwedstrijd, toch steeds blijvend alert en ingespannen wachtend op het eindsignaal.

Bij het roepen van Hora Est van de pedel, oftewel het fluitsignaal, maakte ik in gedachten een diepe buiging met oneindig veel respect voor de zeergeleerde vrouwe.

Bij een promotie mag je ook een stelling hebben buiten het vakgebied om. Deze werd niet behandelt. Juist deze sprak mij behoorlijk aan, nl de hypothese dat yoga een uitstekend middel is om hersennetwerken optimaal te laten samenwerken. Gevolg is ontspanning, focus en innerlijke rust en ook een afname van de werking van de amygdala. (Deze amandelvormige pit, diep in de hersenen zorgt voor heftige emoties, het zogenaamde fight or flight response).

Hier moest ik s’ avonds op het feest aan denken tijdens het swingen op de heerlijke funky muziek van de fantastische gelegenheidsband in een omgeving die helemaal klopte.

Swingen is mijn yoga, dacht ik, terwijl ik al dansend de mega eierbal naar binnen trachtte te scoren. Ook lette ik nog even en passant erop dat de doctor het flesje bier welke zij in haar hand hield, koel genoeg hield. Ik mijmerde over vormen van ontspanning en zag alweer een nieuwe taak, nl het coachen bij het loslaten van wat je aan spanning hebt opgebouwd.

Ik zong op weg naar huis in gedachten een belangrijke zin uit het feestlied mee op het ritme van de beweging van de fietspedalen; doe waar je hart ligt, dan volgt de rest