Loslaten

We verlieten de stad, ons een weg banend door de kleine straatjes van de wijk richting de wijdsheid van het platteland. Het was perfect fietsweer, de stilte van de herfst klonk mij als muziek in de oren, mede door het ontbreken van de wind. Deze herfst die nog niet geheel was ingetreden deed een voorzichtige poging om de bomen te doen bewegen hun bladeren los te laten. De zomer won het vandaag nog 1 keer van de herfst. Het was weekend en we waren op weg naar Westeremden.

Het gesprek ging over ouders en verwachtingen. Over ouders met een langdurige relatie, waarbij de persoonlijke minder leuke eigenschappen steeds sterker op de voorgrond lijken komen te staan, wat hun onderlinge affectie in de weg staat, ouders die vooral met hun eigen leven bezig zijn in plaats van echte aandacht voor elkaar en hun volwassen kind.

Achter elkaar fietsend op de smalle paden bespraken we alle gezichtspunten. Wij, als volwassenen die altijd kind van hun ouders blijven met de daarbij behorende verwachtingen en daarbij dus vaak teleurgesteld worden.

Zij, de ouders die hun onvermogen hebben om aan deze verwachtingen te voldoen, door hun eigen persoonlijkheid, welke mede weer door hun ouders zijn gevormd of misvormt.

Wij willen het anders doen, beter doen en is het dan zo dat elke generatie het steeds beter zou gaan doen met betrekking tot het opvoeden van hun kinderen, kunnen we het patroon van generaties doorbreken, of blijft het een vicieuze cirkel?

Deze vraag kwam al fietsend bij mij op en opnieuw kwam weer het lied van John Lennon, Mother weer bij mij naar boven, waarin hij zo hartverscheurend bezingt dat zijn moeder weliswaar hem had/ bezat , maar hij haar nooit echt gehad. Oftewel echte aandacht en affectie voor hem.

Mother kan net zo goed vervangen worden door Father, bedacht ik mij en op hetzelfde moment begon het te regenen. Alsof dit een antwoord was op de ogenschijnlijke vicieuze cirkel van ouder kind en kind ouder relatie.

Het mooie van de lange fietstocht was dat we alle tijd hadden om veel facetten van onze ouders de revue te laten passeren.

Tot Bedum was er sprake van teleurstelling in de ouders en eigen verdriet. Ter hoogte van Peertil kwamen we op het kunnen loslaten van je eigen emotie en toewerken naar een lichtheid, waarop je je ouders ook met lichtheid en compassie tegemoet kan treden, oftewel je eigen ontworsteling van het jarenlange patroon van de vroegere ouder kind relatie.

Ik moest denken aan de uitspraak dat niets betekenis van zichzelf heeft, behalve de betekenis welke jij eraan geeft.

Bij Stedum waren we ons bewust van het vinden van een goede balans in het “werken aan jezelf” en de acceptatie dat verdriet, teleurstelling en alle andere minder prettige emoties niet helemaal weggepoetst hoeven te worden. Misschien klopt de ogenschijnlijke paradox van het omarmen van datgene wat je eigenlijk liever wilt wegduwen toch, bedacht ik mij toen het stopte met regenen en we de toren van Middelstum in de verte konden zien.

Aangekomen in het mooie Westeremden was het ook goed om het onderwerp los te laten, bij het haardvuur met een biertje was het leven even overzichtelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s