Met een dwingend voornemen tot onthaasten en ontwijken van het massatoerisme ( wat moet lukken in september) stopten we al na een paar uur rijden. Ergens bij Breda. Het experiment om te overnachten in de auto zou de start van ons avontuur zijn. Om er een beetje in te komen werd het eerst een camping i.p.v. wildkamperen. Camping ‘Bijenplezier’, bleek te erg om te gaan staan. Vooral het fantasieloze kunstgras in de lange keurige laantjes, gecombineerd met de zendamateur voor zijn caravan deed ons afhaken. Bij kampement ‘Het Oekeltje’ verderop in het bos was kamperen niet mogelijk, aldus de oninvoelbare sigaret rokende man met de pet, lange verschoten jas, vergezeld door een gemuilkorfde aanvallers hond. De sfeer deed mij denken aan een plek waar net een koelbloedige moord was gepleegd, of elk moment kon gaan plaatsvinden. We reden dus door naar een compromis, het was al laat.
Eerst stonden we nog op een Franse ‘all in’ camping aan de Franse Vendée kust met een hoog caravan en camper gehalte met af en toe een verdwaalde tent bewoner.
Vervolgens in het grensgebied van de Corréze en de Dordogne op een 6 ha groot landgoed voor de volwassen rustzoeker met een paar chalets en maximaal zes kampeerplekken. C’est tout. ‘Hier heerst absolute stilte’, vertelde de man die met luide stem op ons af kwam en om een praatje verlegen leek. Er stonden slechts drie tenten. Ik had echter binnen een uur al meer contact opgedaan dan op de vorige grote camping aan zee, waar we in betrekkelijke anonimiteit kampeerden. In ieder geval waren de kampeerplekken meer dan XXL, waardoor je ongehinderd je eigen gang kon gaan. Dat wil zeggen, de absolute stilte in de wijde omgeving maakte dat je de honden ver weg ergens in het dal lang en veel kon horen. Ook onze tentrits klonk als een op hol geslagen kettingzaag die de absolute stilte doorkliefde. Met de gastvrouw en gastheer hadden we een zeer positieve klik, wat leidde tot een gezellige muziekavond, waarbij ik muzikaal gezien Leonard Cohen mocht doen herleven, een gezamenlijke wandeling met gesprek en een etentje bij de Engelsman in het dorp.

Parallel met mijn ‘toerist zijn’ worsteling in het zoeken naar vooral rust en privacy en toch ook een beetje gezelligheid en authentieke bezienswaardigheden met het risico op een overload aan toeristen, liep mijn keuze om het boek Hotel Europa van Ilja Pfeiffer te lezen. Hierin beschrijft hij onder andere over de vernietigende kracht van het massatoerisme. De toerist; driftig op zoek naar authenticiteit, terwijl dit in wezen gedoemd is te mislukken. Toerisme vernietigd namelijk de authenticiteit.

Een ‘mooi’ voorbeeld hiervan uit zijn boek vond ik de backpackers die naar een klooster in India gingen. Zij troffen daar eigenlijk alleen maar backpackers aan in het klooster. De oorspronkelijke bewoners lagen overdag vooral aan het strand voorzien van rayban zonnebrillen, Rolex horloges en moderne badkleding naar de laatste mode. Ben je dan als toerist authentiek als je ook aan dat strand gaat liggen, of als je je aansluit bij alle andere backpackers in het klooster voor een Zen ervaring?

Spontaan liepen we op een ochtend met Henri en Carla van Hermitage Rochas Couchaud  door de ochtendmist samen met hun honden via de bossen en glooiende velden naar het pittoreske dorp Saint Robert. De gezamenlijke koffie met het taartje van de plaatselijke bakker op het zonnige pleintje naast de middeleeuwse kerk, voelde als een intens avontuur. ‘Misschien is dit wat bedoeld wordt met leven in het moment’ , dacht ik en constateerde dat het massatoerisme hier (nog) glorieus afwezig was. ‘Als dit plekje maar niet door teveel toeristen ontdekt wordt’, dacht ik egocentrisch en verontrust.
Net als in het boek ‘Hotel Europa’ met zijn vaste bewoners, kenden we binnen een paar dagen de weinige gasten en hun dagelijkse ritme. Het was dus tijd om te gaan, omdat voor deze vakantie anonimiteit en dus ook aandacht voor elkaar hoog in het vaandel stond. On the road again…..

Luistertip:On the road again, Willy Nelson

Het was vrijdagmiddag tegen 1700 uur. De weinige collega’s die op deze zomerse dag nog werkten, waren ondertussen bezig om af te sluiten en wensten elkaar op weg naar buiten een heel fijn weekend. Angelique had de planning nog lang niet rond. Het bleek een  megaklus te zijn. Haar baas had haar vanochtend voor deze extra opdracht ‘gevraagd’. Voordat ze het goed en wel doorhad, lag de stapel uit te zoeken formulieren, de deelnemerslijsten, lijsten met beschikbare tijden en andere nog uit te zoeken paperassen al op haar bureau. Het was een zootje, achtergelaten door waarschijnlijk een eerdere medewerker die zij nooit ontmoet had. Iets met burn-out. Al twee maanden verving zij deze medewerker van een andere afdeling en deed dit naast haar reguliere werk.  Ze probeerde terug te halen wat ze gezegd had, want eigenlijk kon ze het extra werk er niet bij hebben. In ieder geval was ze zelf niet duidelijk genoeg geweest. Want een ‘eigenlijk heb ik daar niet zoveel tijd voor’ en ‘het andere werk blijft dan wel even liggen’, waren door haar fletse reacties alleen maar aanmoedigingen geweest voor haar baas om het werk in ‘haar schoot ‘te werpen.

Daarnaast vond ze het ook nog eens moeilijk om tegen een leidinggevende een duidelijk ‘nee’ te laten horen. Ze wist heel goed waar dat vandaan kwam. Thuis had ze geleerd dat je nooit tegen je baas, de school, dominee, je ouders, kortom een autoriteit in mocht gaan. Dat was niet respectvol.

‘Dag schatje, goed weekend’, haar leidinggevende gaat met zijn hand, nog even langs haar nek en schouders en verdwijnt vervolgens richting het weekend. De deur valt met een harde klik dicht. Het is stil.  Iedereen is weg. Alleen het gezoem van de TL verlichting begeleidt haar dof gevoel van vervreemding. ‘Dissociatie’ had haar psycholoog uitgelegd. Vaak wist ze niet goed wat ze voelde en ze had tips gekregen om zich vooral op signalen van haar lichaam te richten om beter te leren voelen. Ook had ze een vragenlijst ingevuld, waarbij duidelijk werd dat ze bijna altijd haar eigen behoeften en gevoelens negeerde, waardoor ze hiervan nogal vervreemd was geraakt. Eigenlijk was ze een ‘grenzeloos geval’, dacht ze ietwat cynisch, omdat ze zichzelf vaak ook lichamelijk uitputte door te laat naar bed te gaan, vaak teveel snoepte, altijd maar ‘ja’ tegen iedereen zei,  nooit om duidelijkheid vroeg en haar gevoelens zou opkroppen. Alleen dat laatste herkende ze niet bij zichzelf, maar dat was waarschijnlijk dat doffe en vlakke gevoel.

Ze werd zo moe van zichzelf en ook van haar psycholoog, want zelfs haar cynische humor over zichzelf bleek ook al weer niet goed te zijn, want daarmee hield ze meters afstand om ooit bij haar ware gevoelens uit te komen. Het was een rotonde met een doodlopende weg, ‘misschien moet ik eens een andere afslag op de rotonde nemen’, dacht ze en sloot het programma af. Ondertussen besefte ze al wel dat het probleem nooit datgene is waar je je bewust van bent, anders was het allang opgelost. Ze wou naar huis.

Ik legde het boek ‘Het is Genoeg’ ( Tonie Roerdink, 2019), aan de kant en dacht na over hoe ik zelf met mijn grenzen omging. Had ik zelf wel een goede balans in geven en nemen? Wat was de reden dat ik zo toe was aan vakantie? Besteedde ik wel genoeg tijd aan daar waar het echt om gaat, namelijk contact met diegenen waar ik van hou en de andere acties waar ik blij van word? Gelukkig had ik van huis uit al een groot relativeringsvermogen meegekregen, echter tegelijkertijd ook de streng calvinistische inslag dat iets wel nuttig moet zijn. Mijn blik viel op de quote op mijn site, dat niets betekenis heeft, behalve de betekenis die je er zelf aan geeft.

Ik pakte met een hoopvolle glimlach het boek weer op en las verder.

Luistertip:Zwart Wit, Frank Boeijen

Ik had mij in het restaurant aan de groep voorgesteld en was bijna direct de meeste namen alweer kwijt. ‘Gebrek aan focus’, bedacht ik mij en moest denken aan het hulpmiddel om betekenis te geven aan situaties om beter te kunnen onthouden. Ik zou hun namen beter hebben kunnen onthouden, als ik ter plekke er iets bij gedacht had wat op deze persoon van toepassing is. Bv, ‘Jan heeft een blauw colbertjasje aan’, ‘Mariette heeft mooie blauwe ogen’. Al moet ik hiermee natuurlijk ook weer voorzichtig zijn, want Jan heeft de volgende keer misschien geen blauw colbert aan en Mariette had die dag misschien gekleurde lenzen in….
Meestal vergeet ik dit hulpmiddel en maak spelenderwijs gebruik van andere strategieën door goed op te letten als de aanwezigen elkaar tijdens het gesprek bij de naam gaan noemen. Ik heb gemerkt dat het ook helemaal ok is, om vooral tijdens een eerste kennismaking gewoon te benoemen dat je de naam even vergeten bent en of ze deze nog een keertje willen zeggen. En ja hoor, de anderen hadden precies  dezelfde ‘namen blackout’, herkenning.
Het wordt natuurlijk anders als je elkaar al een tijd kent. Een beetje pijnlijk voelt het wel als er dan naar je naam gevraagd wordt. Een veronderstelling zou kunnen zijn, dat er dan ipv focus , sprake is van een gebrek aan interesse. Voorzichtigheid is geboden, want ook hier kunnen weer andere factoren een rol meespelen, zoals de medemens die op het randje van een burn-out balanceert, externe omstandigheden die maken dat je er niet meer helemaal bij bent, Korsakov, depressie, dementie, de overgang en een andere eindeloze reeks ziektebeelden die het geheugen behoorlijk kunnen beïnvloeden.

Helaas werd mijn moeder getroffen door de ziekte alzheimer, dit maakte dat ze de laatste vier jaar van haar leven in een verpleeghuis moest doorbrengen. Als ik soms enige vergeetachtigheid bij mijzelf bemerk, dan hoop ik maar dat alzheimer mij bespaard mag blijven.

Laatst voelde ik mij na een korte nacht nogal moe en was voorzitter bij een vergadering. Plotseling kwam er een belemmerende gedachte bij mij op, toen ik bij het bekende rondje langs alle deelnemers opeens bang was dat ik een naam niet meer zou weten. Helpende gedachten, zoals vertrouwen dat het goed komt en dat het ook prima is om fouten te maken, of even in de war te zijn, hielp de beperkende gedachte gelukkig al gauw weer om zeep.
Ik had net een artikel gelezen over het trainen van het geheugen. Het geheugen kan blijkbaar fantastisch en oneindig getraind worden. Het voorbeeld ging over de taxichauffeurs van Londen die wel 25000 straten uit hun hoofd kennen. Ze waren zelfs beter dan Google maps. Er is  heel veel onderzoek gedaan naar het trainen van het geheugen en het belangrijkste wat ik ervan onthouden heb is dat een goede zelfzorg ( balans in inspanning en ontspanning,, gezonde voeding, vooral voldoende slaap, dagelijks bewegen, sociale interactie, opgewektheid en kunnen omgaan met tegenslagen) heel belangrijk zijn.
Ik herinnerde mij hoe ik tijdens een vakantie ‘betekenis gaf’ aan een belangrijke cijferreeks, die ik moest onthouden. Om van de camping op het strand te komen, moest je namelijk via een hek met cijferslot. Deze was te openen via een cijferreeks 921548. Om het te onthouden bedacht ik het volgende; ‘Een man van 92 heeft 15 kinderen en 48 kleinkinderen’. Vervolgens kon ik genieten van het privé strand en zee bij de camping. Hoe extremer de voorbeelden, des te beter schijn je het te kunnen onthouden.

Ik keek met ontzag naar de ober in het restaurant. Hij had net in ogenschijnlijk zeer ontspannen staat de bestelling van ons allen opgenomen. Hij liet zich zelfs niet ontmoedigen door mijn vriendin, die er een ster in is, om tijdens de bestelling nog allerlei vragen over het gerecht te stellen, om uiteindelijk toch maar dat andere gerecht te kiezen. In het café waar onlangs was, vroeg ik aan de ober hoe hij alle opgeschreven bestellingen op het papier achter de kassa toch kon onthouden, want het komt niet vaak voor dat de ober je naam vraagt. Was ik ‘de kale’, ‘de atletische’, of gewoon heel saai ‘een tafelnummer?’
‘Meneer; u bent onze gast en wij willen dat u een fijne tijd bij ons heeft’, zijn antwoord voelde als een compliment. Ik weet ook niet meer of hij wel antwoord op mijn vraag had gegeven. Was ik het vergeten?

Luistertip:Voor ik vergeet, Spinvis

Ik stond met mijn eerste kopje koffie in de hand en staarde in de vroege ochtendschemering naar buiten. Met mijn perifere blik, besefte ik dat het beeld vanochtend anders was; er liepen namelijk koeien in de wei. Het was een intens vredig en vrolijk tafereel. Op zich niets bijzonders zou je denken, echter de koeien van de buurtboerderij verderop links kwamen helaas nooit buiten. Het weiland was altijd leeg. Waren dit koeien in ‘Hongkong stemming’ en in protest tegen overheersing en onderdrukking? Helaas bleken het alleen de koeien van de vrijheidslievende rechter buur boer te zijn.
Ik associeerde verder, na een volgende slok van mijn voortreffelijke espresso. ‘Gelukkig kunnen wij in vrijheid kiezen, in plaats dat er voor ons gekozen wordt’, dacht ik. ‘ Ja, zelfs of ik vandaag ook naar mijn werk zal gaan’, weersprak ik mijn eigen irritante calvinistische stemmetje. Het zou lastig zijn met alle geplande afspraken, maar de mogelijkheid had ik zeker wel. Deze omdenk gedachtegang dat ik in alle vrijheid vandaag kon bedenken wat ik zou gaan doen, (werd het Amsterdam of Parijs, bleef ik thuis) maakte dat ik heel tevreden er vandaag bewust voor koos om naar mijn werk te gaan.
Mijn schoonmoeder had mij enkele dagen eerder al op het filosofische spoor van ‘keuzes maken’ gezet.
Het nieuws bereikte mij zaterdagmiddag toen ik via het tuinhekje haar zonnig domein binnenkwam en gelijk mee kon genieten van de koffie met eigen gemaakte appeltaart onder het zonnescherm. ‘Dit was haar laatste appeltaart’ , vertrouwde zoon Henk mij fluisterend toe. Ik keek mijn schoonmoeder verbaasd aan. ‘Het klopt’, legde zij mij uit. Ze had besloten om geen appeltaart meer te bakken. Ik voelde mij nogal overvallen door deze mededeling en daarbij,  werd zij niet altijd bejubeld om haar onnavolgbare boterkoek? Door mijn verwarring vergat ik haar te vragen, of dit ook het einde van het boterkoek tijdperk betekende. Dat zou ik namelijk verschrikkelijk vinden. Bezoek bij mijn schoonmoeder betekende koffie met boterkoek en dat moet altijd zo blijven, dacht ik tegen beter weten in.
De appeltaart bleek subliem. Dit overtrof met gemak de finale van ‘Heel Holland bakt’ en zette de winnaar van ‘the Great British Bake Off’ genadeloos naast het erepodium. Hier zat zoveel liefde, passie, kennis, kunde en vakmanschap in. Dit was haar finale.

Pas later begreep ik haar briljante ‘stoppen’ keuze, terwijl ik eerst dacht ‘ waar gaat dit over’. Meestal verwacht je uitspraken in de trant van ’dit is onze laatste nieuwe auto’, of onze laatste hond, of onze laatste fietsvakantie. Of ik stop met deze baan, of dit huwelijk, of ‘ik ga wonen met begeleiding’.
Nee, dit was een subliem doordachte kleine afbouw van handelingen. Een omgekeerd ‘doelen stellen in kleine stapjes’.
Het boek ‘Kaizen’ leert ons om doelen te stellen en te halen in kleine stapjes. Mijn schoonmoeder maakt ons bewust van het langzaam afbouwen van handelingen, zodat het leven fijn en overzichtelijk blijft. Ik maakte in gedachten een buiging in respect voor haar wijsheid en impliciete wijze les.

Ik krijg ondertussen wel trek in boterkoek.

Luistertip: traveling light, Leonard Cohen

Bijna verslikte ik mij in het vers gezette Italiaanse kopje koffie. Het was zaterdagochtend en ik las de Volkskrant aan de grote keukentafel. Ik was al geen Trump liefhebber en de tekst ‘Trump wil Groenland van Denemarken kopen’, bevestigde voor mij wederom de zeer foute keuze van een groot deel van de VS bevolking. Eigenlijk was het item heel lachwekkend, alleen ook arrogant, agressief en triest. Want Groenland stond namelijk niet te koop. Ik had nergens een advertentie of bordje ‘te koop’ gezien.

De Deense premier hoopte nog tegen beter weten in dat het niet serieus bedoeld was. Een soort van aprilgrap in het verkeerde seizoen. Dit bleek niet het geval. Ik vroeg mij af, wat mij zo triggerde. Ik besefte dat vooral de hebberigheid en botheid mij raakte. De reden van zijn wens tot aankoop van Groenland zou ook een politieke daad zijn, omdat China misschien teveel invloed zou krijgen. Uiteindelijk bleek het hem vooral om de grondstoffen te doen, die steeds makkelijker te delven zijn in verband met het verdwijnen van de ijskap. Hoe dom kun je zijn. Er is een mega probleem door het verdwijnen van al het ijs, ten gevolge van de klimaatverandering en D.Trump ziet vooral kansen om nog makkelijker aan grondstoffen te komen.

Vroeger speelden we landverovertje en cowboytje. Eigenlijk heel erg foute en agressieve spelvormen om te spelen dat je elkaar uitmoord (cowboys tegen indianen) en elkaars land inpikt, door met een mesje in de grond te gooien en vervolgens een lijn in jouw voordeel te trekken.’ Misschien helpt dit spelen juist om agressie op latere leeftijd te kunnen beteugelen’, bedacht ik mij. Een briljant idee werd geboren, want elke keer als een land bepaalde bezitsdrang voelt opkomen, wordt er op wisselende terreinen landverovertje gespeeld, of wordt afgesproken om met speelgoedwapens je macht te mogen laten zien. Booming voor de speelgoedindustrie, waardoor de wapenindustrie hierin kan overgaan.

Zelf ben ik ook niet geheel vrij van bezitsdrang. Ik was bezig om de fundering voor een overkapping in de tuin te maken. Dit zou een soort van buitenkeuken worden en opeens vond ik het te klein. De breedte stond al lekker robuust vast met ruim vier meter. De diepte vond ik op de afgesproken 2,5 mtr maar behelpen en zag mijzelf nog een ferme stap verder nemen om daar op die fantastische 4,5 mtr de piketpaaltjes in de grond te slaan. Hier was het goed. Ik maakte de gaten in de grond en stortte beton.

24 uur later; ik leg het artikel over Trump aan de kant en ga de tuin in om het beton eruit te wrikken, grond en gras terug aan de aarde te geven en deed ( hiermee) een stap terug naar de afgesproken 2,5 mtr. Leverde Trump indirect ook nog een bijdrage aan mijn bewustwording om niet steeds meer te willen. En Trump zelf? Die heeft zijn geplande bezoek met Denemarken afgezegd, omdat dit land weigerde om Groenland te verkopen.

Luistertip:Killing in the name, Rage against the machine

Plotseling had mijn laptop heel eigenzinnig aangegeven het netwerk niet meer te herkennen. Tot vorige week had ik WiFi in ons tuinhuisje en was het mogelijk om via mijn laptop Netflix te ontvangen. Ondertussen ging de WiFi herkenning en verbinding in dezelfde omgeving wel vrolijk door op mijn iPhone en de laptop van mijn vriendin.
Ik voelde in verband met deze onbegrijpelijke willekeur een metershoge golf van irritatie opkomen. De aangeleerde hulpmiddelen van het vinden van het ‘lege midden’ bij jezelf, gecombineerd met diepe rustige in- en uit ademhalingen was ondertussen een gepasseerd station. Ik schonk mijzelf een Belgische tripel in en stopte daarmee ook mijn verwoede pogingen om het contact met mijn omgeving en met mijzelf te herstellen.
Er was wel het één en ander aan voorbij gegaan, wat een verklaring was voor mijn lage frustratie tolerantie bij thuiskomst.
Ondanks de ICT helpdesk op mijn werk, was ik zelf al uren lang bezig geweest met instellingen, kabels en telefonische ondersteuning om een netwerkverbinding tussen pc en tv scherm te fiksen. Ik wist zelfs bij de gesprekken met de helpdesk de juiste taal te gebruiken (‘hij lijkt niet compatibel en is deze wel gepatched’?), waardoor de Icters en ik elkaar leken te begrijpen. Highfive, alles werkte weer.
Alleen draaide ‘de wet van Murphy’ overuren, want de volgende dag bleek de laptop het niet meer te doen. Ik nam deze weigerachtige device mee en reed met te hoge snelheid naar de Helpdesk dertig km verderop. Hier hing een ontspannen sfeer met young professionals bezig met hun passie. Ik kreeg na enkele Laptop reanimatie pogingen een nieuwe laptop mee. Op advies van de vriendelijk meedenkende helpdesk medewerker ook maar gelijk ‘cold turkey’ mijn Samsung omgeruild voor een iPhone, omdat het bedrijf de eerste niet meer ging ondersteunen.

Waar ik al bang voor was gebeurde; mijn omgeruilde phone had mega problemen met het ontvangen van  e-mails. Weer in de auto gesprongen en dit keer nog harder gereden naar de ICT helpdesk. Er bleek een verkeerde beschrijving te zijn meegeleverd vertelde de medewerker heel relaxed en het probleem werd in notime verholpen.
Aangekomen in Groningen zag ik bij het kantoor een groepje ‘hang’medewerkers buiten staan. ‘Het netwerk ligt eruit, we kunnen niets doen’, zei een medewerker met een mixture van verontschuldiging en uitdaging.
Minstens 1/3e van de tijd mbt hulpverlening aan onze cliënten gaat in administratie tijd zitten. Al vrees ik dat deze inschatting nog behoorlijk aan de optimistische kant is. Een stroom en of netwerkstoring leidt tegenwoordig direct tot enorme financiële ( en mentale)  schade.

Ik dacht aan mijn wereldreis van jaren geleden. Een jaar hadden we in een soort van vertraging rondgezworven door noord en midden Amerika en genoten van ons backpackers/ hippie bestaan. Het was wel even weer wennen om thuis in de structuur te komen. Met een schok realiseerde ik mij dat de wereld tijdens mijn afwezigheid nogal aan het veranderen was geweest. In de bibliotheek was alles gedigitaliseerd en ik moest echt even mijn best doen om de nieuwe werkwijze te begrijpen en eigen te maken. Dit was nog maar een kleinigheid. De wereld van ICT en digitale leukigheden veranderd de laatste decennia zo razendsnel, dat je constant alert moet blijven om mee te kunnen doen.
Mijn moeder haakte af toen de dubbele cassettedeck op de markt kwam. Ik kreeg haar niet goed meer uitgelegd, hoe je van het ene naar het andere bandje opnames kon maken. Ik moest daar toen heel hard om lachen. Nu begrijp ik het beter.

Oh, nieuwe e-mail: ‘attentie, je wachtwoord verloopt over 14 dagen. Je moet het wachtwoord wijzigen voordat het verloopt’.
‘Waar is mijn wachtwoord voor die handige app waar ik al mijn wachtwoorden heb opgeslagen’, vroeg ik mij peinzend af terwijl ik de software van mijn phone alvast voor de volgende dag aan het outsourcen was.

Luistertip: Robots, Dan Mangan

 

In 2007 ontmoette ik mijn huidige partner. In het begin van een relatie worden vaak tot diep in de nacht belevenissen en avonturen uit het verleden uitgewisseld. Eerdere relaties, kinderen, je gezin van herkomst, vrienden, familie komen allemaal voorbij. We willen het verleden zo ‘levendig’ mogelijk terughalen om met onze huidige partner te delen.
Ook kwam mijn motor uit het verre verleden in stoere verhalen voorbij. Daarbij beloofde ik nu alweer 12 jaar geleden om eens met haar een motorritje te zullen maken.

Ik was 25 toen ik op een dag besloot om motor te willen gaan rijden. Ik was geïnspireerd geraakt door een toenmalige vriend. Hij was een echte motorliefhebber. Na het behalen van mijn motorrijbewijs vroeg ik hem mee op mijn speurtocht naar een goede tweedehandse. Het werd een Yamaha XS 1100. ‘Veel te zwaar’, vond hij om mee te beginnen.
Ik liet het zware rode gevaarte, inclusief de imposante kuip onderdelen zwart spuiten en had vanaf dat moment mijn eigen motor voorzien van ‘mijn handtekening’. Vele motortochten naar andere landen volgden. Mijn eerste tocht ging naar een motortreffen in België. De motorvriend, helaas is hij veel te vroeg overleden, overtuigde mij dat deelnemen aan een motortreffen er echt bijhoorde.
’S avonds stond ik met mijn zwartleren motorpak ( uiteraard losse en nonchalant open gedragen motorjas en leren broek) met een flesje bier rondom een groot vuur en probeerde een beetje in een soort van motorstemming te komen. Hier waren allemaal motorliefhebbers bij elkaar. Ik bleek de enige aanwezige met een Japanse motor, ook wel plagerig ‘een naaimachientje’ genoemd. Omdat het een heftig (1100cc) ‘monster’ was en ik meegenomen was door een lid van de motorclub, werd ik waarschijnlijk toch getolereerd. Met verbazing heb ik die avond de voor mij saaie gesprekken aangehoord. Er werd vol passie gesproken over Engelse motoren en onderdelen. Zelf had ik eigenlijk niet zoveel met motoren, in ieder geval niet met de techniek. Ik kon wel een eind meegaan in het gevoel van vrijheid bij je verplaatsen per motorfiets, al ben ik ook een groot liefhebber van het gemak en comfort van een auto. Een motor betekent avonturen beleven, hard werken en nog meer opletten. Meerdere keren ben ik met een eerdere vriendin op de motor naar het buitenland geweest. Het harde werken beloonde je dan bij een pompstation met koffie en een sigaret. Dat laatste past niet meer bij mijn leefstijl.
Even later verhuisde ik bij het motortreffen naar het vrouwen kampvuur, hier was het eigenlijk veel gezelliger. Ik ben later nooit meer uitgenodigd voor het Belgische motortreffen. Waarschijnlijk had ik teveel codes doorbroken.

Enkele jaren later nam ik afscheid van mijn stalen ros. Er waren kinderen gekomen en een handige station auto maakte onderdeel uit van het dagelijks leven en werd het vervoermiddel voor de vakanties. De motor stond nog een jaartje eenzaam te wachten bij vrienden voor dat ene ritje op een zondagmiddag, waar eigenlijk geen tijd meer voor was met een jong gezin. Uiteindelijk werd de motor verkocht. Einde tijdperk.

Het is 28 jaar later. Ik ben klaar voor een rondje Hoogeland op de geleende Suzuki Bandit 1200 motor. Te zwaar om mee te oefenen, alhoewel het gevoel voor de motor er nog steeds is. Ik zing vanonder mijn dichtgeklapte integraalhelm luidkeels ‘Born to be wild’. Om de hoek bij Zeerijp al motorpech. Bij het maken van een selfie op de parkeerplaats sloeg de motor namelijk af. De accu bleek leeg. Zo nonchalant mogelijk wacht ik op motoreigenaar Eddy en de accukabels. Binnenkort maar eens een ritje met mijn vriendin zoals beloofd, als ze nog steeds wil😎

Luistertip:New sensations, Lou Reed

Het was zover. Samen met mijn gepensioneerde vriend reden wij naar onze bestemming. Zijn bejaarde camper deed het nog steeds goed. De maximale snelheid van 100 km dicteerde een haalbare afstand voor een weekend weg. Ik ging maandag immers weer werken. Ik probeerde te onthaasten. Voor mijn vriend maakten de dagen, afstand en tijd niet zoveel meer uit, ‘de vrijdag was allang een zaterdag voor hem’. De laatste keer in de camper was alweer twee jaar geleden. De herinnering aan dat weekend in de Achterhoek ging samen met gemengde gevoelens. Het was erg gezellig geweest met bijpraten, terrassen, filosofische beschouwingen en geouwehoer. Ook was het nogal benauwd geweest daar in de slaapcabine onder het dak van de camper. Dat laatste had ik allang verdrongen en kwam ondertussen langzaam weer naar boven.
Dit keer was de bestemming het Friese Gaasterland, vlakbij het Slotermeer en op fietsafstand van het IJsselmeer. Mijn angst voor de komende nachtelijke slaaptaferelen schoof ik nog maar even voor mij uit, tegen beter weten in.
Even later zitten twee mannen rond het middaguur aan een tafeltje bij het Slotermeer. Deze eerste weekend fietstocht bracht ons naar dit prachtige plekje, met de nieuwsgierigheid opwekkende naam ‘Badmeester Keimpe’. De verzengende zon zorgde ervoor dat alle schaduwplekken bezet waren. ‘Shit, alweer een petje en zonnebril vergeten’, realiseerde ik mij te laat en zou later die dag mijn zoveelste pet en zonnebril aanschaffen.

Ondertussen beukt de zon er intimiderend wellustig op los. Gelukkig mogen we van het aardige stel (zij net zwanger, hij extra zorgzaam) ons tafeltje bij hun onder de parasol schuiven. Overmoedig geworden en dankbaar voor dit sublieme hemelse ‘hier en nu’ gevoel op dit terras aan het water, bestel ik een tweede Leffe blond bij de leuke, aardige en attente jonge serveerster. Dit werd natuurlijk even later keihard afgestraft tijdens het fietsen bij tropische temperaturen met een hete (mistral) tegenwind. Mijn gedachten werden door de hitte en het ‘mayday signaal’ van mijn lichaam, in verband met watertekort, steeds mistiger. Ik bleef kilometers lang ‘haken’ bij de nutteloze gedachte, wie badmeester Keimpe zou zijn. Twee inhaal flessen water later ben ik ongeveer weer in de realiteit. Terug op het overzichtelijke veld waar de gemiddelde leeftijd ver voorbij een zekere leeftijd ligt met een hoog ‘rollator gehalte’. Hier heerst de ijzeren wet van Rust, Reinheid en Regelmaat. Na de siësta volgen we met hernieuwde energie de fiets knooppunten aanwijzingen door het oude bos richting een eetgelegenheid. Op een of andere manier stimuleert de RRR omgeving om juist vooral in de actie te gaan, op weg naar wilde avonturen.

Op het gemoedelijke dorpsplein van Oudemirdum zingt en speelt een fries duo. Hun geluidsinstallatie overschreeuwt de mogelijkheden voor een gesprek. Ik laat het volgen van een gezonde leefstijl even los en schakel over op koele witte wijn. Deze verdoving helpt ook tegen de irritatie gevoelens met betrekking tot deze ‘muziek’.

Ik had mij dit keer goed voorbereid. Gewapend met Deet antimug van de zwaarste categorie beklim ik later die avond, via het handige solitaire trapje, gelaten de slaapplek onder het dak van de camper. Ik wist het eigenlijk al; nadat de zon de gehele dag het polyester dak heftig heeft voorverwarmd, lag ik hier in een open doodskist met temperaturen vergelijkbaar met de crematieoven. Doodstil lag ik te wachten tot de lange nacht voorbij zou zijn. Ik ontving ter plekke inzichten hoe een acute paniekaanval moest voelen. Met rustige diepe in- en uit ademhaling kreeg ik weer controle en bracht mijn zuurstof en CO2 verhouding uiteindelijk weer op orde.
‘Slaap je al vriend’, vroeg mijn maatje irritant relaxed ergens vanuit de begane grond. ‘Bijna’ , overschreeuwde ik mijzelf en fantaseerde ondertussen hoe ik het matras naar buiten door de te smalle deur kreeg, op weg naar vrijheid. Ik moet toch, geveld door slaaptekort, fiets inspanning, emoties en alcohol vlak daarna in slaap zijn gevallen.

Waarschijnlijk had mijn vriend een totaal andere temperatuur beleving, toen hij het ontbijt in de camper op het handige uitklaptafeltje klaar ging zetten. Ik zag dat hij het prijskaartje van de WE nog aan zijn korte broek had hangen.
Het werd naar aanleiding van mijn dwingende respons een buiten ontbijt beleving. Gelukkig werd er sterke koffie geserveerd. Al kreeg ik eerst Nespresso met een smaakje.

Tijdens fietstocht nummer twee, zag ik dat hij nog steeds het prijskaartje van de WE aan zijn korte broek had hangen. We namen een frisse duik in het IJsselmeer, zagen vrienden in Stavoren en genoten van het fantastische zomerse weer. Ik was weer geïnspireerd geraakt voor het kamperen en dan vooral buiten slapen.

Met uiteraard ook dank aan de gastvrijheid van mijn goede vriend, die zijn camper een weekend met mij wilde delen. Het moet ook niet altijd even makkelijk zijn om met mij op te trekken.

P.s: er hangt nog een prijskaartje aan je korte broek.

Luistertip: Winter in America is cold, Doug Ashdown

Onlangs bezocht ik weer eens een congres over persoonlijk leiderschap. Sinds ik geleerd heb dat maximaal tien procent van de informatie van zo’n dag blijft hangen, ben ik nog meer ontspannen en vertrouw erop dat mijn onbewuste de voor mij belangrijke informatieve tien procent selecteert om in het lange termijn geheugen op te slaan.
Ik focus mij er vooral op om een ontspannen en fijne dag te hebben en soms ontmoet ik bij de lunch ook nog leuke mensen. De tijd dat ik bij elke workshop heel ijverig aantekeningen maakte met het bijgeleverde aantekenboekje en pen ligt al ver achter mij. De ervaring leert dat het gratis tasje met folders, blocnote en extra pennen thuisgekomen ergens op een stapel in de kast komt te liggen en uiteindelijk ‘verdwijnt’. Mocht ik deze attributen maanden later toch nog weer per ongeluk tegenkomen, dan zeggen de losse woorden en onderstreepte zinnen met uitroeptekens mij vaak niet zoveel meer en eindigt alles alsnog bij het oud papier en het tasje in de container of bij de afdeling handige tasjes in de gangkast.
Één congres bezoek van jaren geleden kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren. De spreker had direct mijn volle aandacht getrokken doordat hij ons op een indringende wijze meenam in zijn persoonlijk verhaal over zijn flitsende carrière en harde val in de commerciële business. Bakken met geld verdienen ging gelijk op met mega stress, deadlines een scheiding en uiteindelijk een heftige burn-out. Het enige voordeel van zijn ruime financiële situatie was om na het afscheid van zijn baan een tijd in vrijheid te kunnen leven. Al relativeerde hij dit ook gelijk weg, want zijn reizen over de hele wereld en ontmoetingen met heel erg wijze mensen hadden hem geleerd, dat de uiteindelijke rust toch in jezelf zit. Fietstochtjes en wandelingen rondom de eigen woonomgeving bleken hetzelfde kalmerende en inzichtgevende effect te kunnen hebben. Het door hem getoonde reclamefilmpje ‘ life is short, play more’ van Xbox maakte een verpletterende indruk op mij.
We zien in dit bijna één minuut durende filmpje de geboorte van een baby, die uit de baarmoeder de lucht in wordt geschoten en onderweg verandert naar peuter, kleuter, puber, volwassene en oudere en vervolgens neerstort in het graf. De aftiteling ‘ life is short, play more’ kwam nogal binnen.
Want tijd is kostbaar en ik vroeg mij af of ik wel de dingen doe die er echt toedoen.

Alsof het zo moest zijn zag ik deze week op Instagram een tekst over ‘de tijd’, waarvan kort samengevat deze erg langzaam gaat als je wacht of je verveelt, te kort is bij optimaal genieten en eindeloos lang duurt bij verdriet en andere pijnen.
Kortom, de tijd wordt bepaald door je gevoelens en mentale conditie en minder door de klok.
Alhoewel ik geen antwoorden heb over hoe het kan dat je met reizen bij een snelheid van het licht, de tijd kan inhalen. Stephen Hawking kan het niet meer uitleggen, zijn tijd zit erop sinds 14 maart 2018.

Fijne tijd verder

Luistertip:Aan de oevers van de tijd, Spinvis

‘Wat is toch de oorzaak dat we elkaar zo vaak niet begrijpen’, dacht ik. Ik liet de zin ‘hoe kun je communiceren met een ander, als je niet goed weet hoe je met jezelf communiceert’ op mij inwerken. Het gesprek komt bij je binnen, gefilterd door je eigen waarden, normen en overtuigingen, mede uit je gezin van herkomst. Dit geeft bepaalde geëvalueerde gevoelens en vervolgens denken we vaak ook nog de situatie objectief te kunnen waarnemen.
En dan heb ik het nog niet eens over dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus (John Gray). Eigenlijk is het heel bijzonder dat we elkaar nog redelijk kunnen begrijpen.
De herinnering aan mijn sportief avontuur in Frankrijk om van rotsen in het water te springen was onlangs weer naar boven gekomen. Er was een levensgevaarlijke situatie  ontstaan. Ik was bijna door mijn roekeloosheid, op een paar cm na, op de uitstekende rotsen in het water te pletter gevallen. Dit had ook te maken met het gegeven dat ik de gids niet goed begreep en met mijn stoerheid, of beter gezegd met het negeren van mijn angst dit avontuur indook.

Zijn uitleg in het Frans om toch vooral ver naar het midden (dans Le milieu) te springen, had ik helemaal niet begrepen. Ik dacht dat hij iets over verschillende familiemilieus had gezegd. Als ik logisch had nagedacht, had ik uiteraard kunnen begrijpen dat je niet tijdens een spannende activiteit, waarbij je je op het ‘ moment suprême’ fysiek en mentaal optimaal op een risicovolle sprong moet voorbereiden, een gesprekje gaat voeren over het milieu waar je uit vandaan komt.

Dit was een duidelijk voorbeeld van gebrek aan vaardigheden. Ik had in al die jaren vakantie in Frankrijk nooit de moeite genomen om de Franse taal goed te leren. Alleen een paar hoopvolle ‘camping zinnen’ voor overnachtingen en het bestellen van een Frans biertje en andere overlevingsbenodigdheden bestreek mijn repertoire. De rappe antwoorden gingen dan vooral langs mijn vage verontschuldigende grijns heen.
Communiceren vanuit verschillende overtuigingen wordt nog ingewikkelder, vooral als deze niet worden uitgesproken….

Oom Harry was vlak voor zijn plotselinge dood nog een keer bij ons langs geweest. Ik was net bezig om ons huis te schilderen. ‘Waarom geel’, informeerde hij en uit zijn intonatie en expressie kon ik merken dat hij dit maar niets vond, alleen benoemde hij dit niet. ‘We vinden dit gewoon een mooie kleur’, zei ik licht geïrriteerd en stapte de trap af om het onverwachtse bezoek te ontvangen met koffie, tijd en verdere gastvrijheid. Bij de koffie werd het gesprek er niet gezelliger op, toen het gesprek richting mijn coachingsactiviteiten ging. Of ik nog steeds met die familieopstellingen ofzo opleiding bezig was, informeerde hij met een ingehouden glimlach, waarvan ik al wist dat hij hier van alles van vond, nl totale onzin. Ik koos voor de beleefde variant, door met een kort, ‘ ik ben bijna klaar’, te reageren. Er was hier duidelijk sprake van verschillende overtuigingen. Zelf was ik altijd een beetje allergisch geweest voor mensen die altijd ongevraagd impliciet of expliciet hun mening over de ander uitstorten. Voordeel van mijn opleiding? Dat ik nog meer heb geleerd dat mijn perceptie alleen maar projectie is. Oom Harry reageerde altijd vanuit zijn negatieve wereld- en zelfbeeld. Hij had zijn duistere verleden niet onder ogen durven zien en er niets aan gedaan om dit te veranderen door de regie te pakken. Het gevolg was dat zijn oude film van afwijzing en eenzaamheid zich doorlopend aan het herhalen was over huidige belevenissen heen.
Mijn irritatie had eigenlijk niet zoveel met hem te maken en alles met mij, waar ik zelf invloed op kon uitoefenen.
Met een glimlach en enige mildheid luisterde ik naar Oom Harry zijn verdere slachtofferige klaagzang over de maatschappij, de overheid, de wetgeving en alle verdere ellende die alleen anderen over hem heen zouden storten. Af en toe deelde ik enkele plaagstootjes uit met de boodschap dat hij keuzes heeft.
‘Allemaal flauwekul, al dat gepsychologiseer’, zei hij dan nors.
Hij deed mij denken aan de twee oude mannetjes uit de muppetshow, die altijd en overal commentaar op hebben, behalve op zichzelf. Het cadeautje met de opschrift ‘ zo de binnenwereld, zo de buitenwereld’ lag nog voor hem ingepakt in de kast.
Harry was namelijk nogal plotseling vlak voor zijn verjaardag overleden. Misschien dat iemand anders er nog wat aan heeft.
Ik gebruik deze tegeltjes wijsheid met vallen en opstaan in ieder geval nog iedere dag.

Luistertip:What about love, Faithless