What about Communication

‘Wat is toch de oorzaak dat we elkaar zo vaak niet begrijpen’, dacht ik. Ik liet de zin ‘hoe kun je communiceren met een ander, als je niet goed weet hoe je met jezelf communiceert’ op mij inwerken. Het gesprek komt bij je binnen, gefilterd door je eigen waarden, normen en overtuigingen, mede uit je gezin van herkomst. Dit geeft bepaalde geëvalueerde gevoelens en vervolgens denken we vaak ook nog de situatie objectief te kunnen waarnemen.
En dan heb ik het nog niet eens over dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus (John Gray). Eigenlijk is het heel bijzonder dat we elkaar nog redelijk kunnen begrijpen.
De herinnering aan mijn sportief avontuur in Frankrijk om van rotsen in het water te springen was onlangs weer naar boven gekomen. Er was een levensgevaarlijke situatie  ontstaan. Ik was bijna door mijn roekeloosheid, op een paar cm na, op de uitstekende rotsen in het water te pletter gevallen. Dit had ook te maken met het gegeven dat ik de gids niet goed begreep en met mijn stoerheid, of beter gezegd met het negeren van mijn angst dit avontuur indook.

Zijn uitleg in het Frans om toch vooral ver naar het midden ( dans Le milieu) te springen, had ik helemaal niet begrepen. Ik dacht dat hij iets over verschillende familie milieus had gezegd. Als ik logisch had nagedacht, had ik uiteraard kunnen begrijpen dat je niet tijdens een spannende activiteit, waarbij je je op het ‘ moment suprême’ fysiek en mentaal optimaal op een risicovolle sprong moet voorbereiden, een gesprekje gaat voeren over het milieu waar je uit vandaan komt.

Dit was een duidelijk voorbeeld van gebrek aan vaardigheden. Ik had in al die jaren vakantie in Frankrijk nooit de moeite genomen om de Franse taal goed te leren. Alleen een paar hoopvolle ‘camping zinnen’ voor overnachtingen en het bestellen van een Frans biertje en andere overlevingsbenodigdheden bestreek mijn repertoire. De rappe antwoorden gingen dan vooral langs mijn vage verontschuldigende grijns heen.
Communiceren vanuit verschillende overtuigingen wordt nog ingewikkelder, vooral als deze niet worden uitgesproken….

Oom Harry was vlak voor zijn plotselinge dood nog een keer bij ons langs geweest. Ik was net bezig om ons huis te schilderen. ‘Waarom geel’, informeerde hij en uit zijn intonatie en expressie kon ik merken dat hij dit maar niets vond, alleen benoemde hij dit niet. ‘We vinden dit gewoon een mooie kleur’, zei ik licht geïrriteerd en stapte de trap af om het onverwachtse bezoek te ontvangen met koffie, tijd en verdere gastvrijheid. Bij de koffie werd het gesprek er niet gezelliger op, toen het gesprek richting mijn coachingsactiviteiten ging. Of ik nog steeds met die familieopstellingen ofzo opleiding bezig was, informeerde hij met een ingehouden glimlach, waarvan ik al wist dat hij hier van alles van vond, nl totale onzin. Ik koos voor de beleefde variant, door met een kort, ‘ ik ben bijna klaar’, te reageren. Er was hier duidelijk sprake van verschillende overtuigingen. Zelf was ik altijd een beetje allergisch geweest voor mensen die altijd ongevraagd impliciet of expliciet hun mening over de ander uitstorten. Voordeel van mijn opleiding? Dat ik nog meer heb geleerd dat mijn perceptie alleen maar projectie is. Oom Harry reageerde altijd vanuit zijn negatieve wereld- en zelfbeeld. Hij had zijn duistere verleden niet onder ogen durven zien en er niets aan gedaan om dit te veranderen door de regie te pakken. Het gevolg was dat zijn oude film van afwijzing en eenzaamheid zich doorlopend aan het herhalen was over huidige belevenissen heen.
Mijn irritatie had eigenlijk niet zoveel met hem te maken en alles met mij, waar ik zelf invloed op kon uitoefenen.
Met een glimlach en enige mildheid luisterde ik naar Oom Harry zijn verdere slachtofferige klaagzang over de maatschappij, de overheid, de wetgeving en alle verdere ellende die alleen anderen over hem heen zouden storten. Af en toe deelde ik enkele plaagstootjes uit met de boodschap dat hij keuzes heeft.
‘Allemaal flauwekul, al dat gepsychologiseer’, zei hij dan nors.
Hij deed mij denken aan de twee oude mannetjes uit de muppetshow, die altijd en overal commentaar op hebben, behalve op zichzelf. Het cadeautje met de opschrift ‘ zo de binnenwereld, zo de buitenwereld’ lag nog voor hem ingepakt in de kast.
Harry was namelijk nogal plotseling vlak voor zijn verjaardag overleden. Misschien dat iemand anders er nog wat aan heeft.
Ik gebruik deze tegeltjes wijsheid met vallen en opstaan in ieder geval nog iedere dag.

Luistertip:What about love, Faithless

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s