Categorie: Geen categorie

Afgelopen week zaten we bij elkaar in eetcafé Kaap Noord om de verjaardag van mijn oudste zoon alvast in te luiden. Het café was nog versierd met kerstverlichting, waarvoor het meisje van de bediening zich verontschuldigde. Het kon nog wel. Het gaf een gezellige sfeer, zo op de valreep van de winter waarbij het donker het aan het eind van de namiddag nog net won van het licht. Het was een verademing om de structuur van de werkdag, met bijbehorende strakke tijdsindelingen, even weer te kunnen loslaten. Rond het open haard vuur zat ik te genieten van de weldadige warmte, de sfeer, het weekend wat voor mij lag en het fijne gezelschap. Bij het winterbock bier van de tap toasten we op de goede gezondheid en de geboortedag van onze jarige.

Mijn zoon vond dat hij ondertussen al oud was geworden met z’n vijfentwintig jaar en haalde als een wijze oudere man met ons herinneringen op aan zijn jeugd. Dit maakte ons onbedoeld gelijk stokoud. ‘De middelbare school periode was de mooiste tijd van mijn leven’, zo mijmerde hij. ‘Wat is die tijd snel voorbij gegaan’, constateerde hij met iets van spijt in zijn stem. Dat het de mooiste tijd van zijn jonge leven was, realiseerde hij zich trouwens pas achteraf, zo gaf hij toe. Ik vertelde dat ik hem vaak gezegd had, dat het scholieren- en studentenleven een prachtige tijd is. ‘Geniet ervan’, zo gaf ik dan meermalen het advies. Eigenlijk bedoelde ik om er vooral bewust van te genieten.

Nadat ik het boek over ‘het Nu’ van Ekhart Tolle had gelezen, werd ik mij nog meer bewust van ‘het moment’ en poog dan daar ook regelmatig bij stil te staan. Het moment zelf is als water; ik doe de kraan open en het water stroomt en verdwijnt weer. Het is er nog wel, maar dan ergens anders. Ook dit boek over ‘het Nu’ is eigenlijk een grote paradox, omdat al lezend ‘het Nu’ ondertussen ook alweer voltooid verleden tijd is.

Ik heb zelf het gevoel dat de tijd steeds sneller voorbij gaat. Een beetje melancholisch dacht ik aan een uitspraak van mijn oma ( die ondertussen ook al een aardige tijd niet meer onder ons is) toen wij net kinderen kregen. ‘Geniet er maar van kind’ zei ze, ‘voor je het weet zijn ze groot’ en het klopt, ze zijn ondertussen allang de deur uit. Er waren wel momenten die niet snel voorbij gingen; zoals het schoolexamen, de kerkdienst, het reizen door Noord, Midden en Zuid Amerika, het wachten op de uitslag in het ziekenhuis. Eigenlijk spannende en ook saaie dingen.

Van de schrijver Douwe Draaisma leerde ik dat ook de stofwisseling een rol speelt bij tijdsbeleving. Bij het ouder worden vertraagd de stofwisseling, waardoor voor je gevoel er minder uren in een dag zitten. Kinderen ervaren meer uren in een dag , ongeveer 36 uur ipv 24 uur. Bij de tips van Douwe Draaisma zit ook weer een contradictie, want aan de ene kant wordt geadviseerd om toch vooral veel (nieuwe) ervaringen op te doen, om het te snel verglijden van de tijdsbeleving te voorkomen. Aan de andere kant wordt geadviseerd om eens wat minder te gaan doen en bv. vooral heel mindful in het vuur te staren.

Ik deed dus heel langzaam en bewust mijn horloge af, bestelde nog een bockbiertje van de tap en besprak allerlei nieuwe vakantie mogelijkheden om samen met mijn zoons deze zomer te gaan ondernemen, terwijl ik optimaal ontspannen in het vuur staarde. Ik heb ervan genoten, het is alweer even geleden……

Luistertip:

once upon a long ago

‘There is a crack in everything, thats how the light gets in’ zong de baritonstem en het concert van de Leonard Cohen Tribute band begon in een theater zaal in Oirschot te Brabant.

Mijn gedachten gingen terug naar lang geleden. Het was 1967, mijn broer studeerde en woonde op kamers in de binnenstad van Groningen. Ik was acht jaar en ging bij mijn grote broer op bezoek. Ik herinner mij zijn studentenkamer nog goed; een beetje rommelig, overal boeken, stoelen en bed strak naast elkaar en een gezellige uitstraling. De koffiegeur completeerde het geheel.

Mijn broer zette een LP op en de muziek kwam direct als een mokerslag bij mij naar binnen. Het intieme geluid, de monotone rustgevende stem en vredige sfeer welke de ruimte vulde nam mij mee naar verwarring. Ik voelde dat het bijzonder moest zijn, al verstond ik de teksten niet. Ik bekeek de hoes, waarop een foto van Cohen stond met de titel van zijn eerste Lp ‘Songs of Leonard Cohen’.

Wat heb ik in al die jaren genoten van deze Canadese zanger, schrijver, boeddhist en dichter. Susanne is een van zijn eerste nummers en vele prachtige werken volgden over een periode van bijna vijftig jaar. Dit nummer en vele anderen zijn uiteraard veel en vaak gecoverd. Susanne is heel vakkundig door Herman van Veen om zeep geholpen, met zijn verschrikkelijke timbre in zijn stem en eigen gemaakte tekst op de muziek van dit Goddelijke nummer. Vooral de zin ‘en ze geeft je pepermuntjes’ roept bij mij nog steeds afkeer en walging op. Vooral omdat de prachtige poëzie van de meester werd omgezet naar ultieme verkrachting van dit nummer. De klassieke conditionering werkt na al die jaren nog steeds feilloos als ik een pepermuntje krijg aangeboden. Waarschijnlijk heeft het ‘kerk pepermuntje’ hier ook nog een bijdrage aan geleverd. Enfin, het is nooit meer goed gekomen tussen de pepermunt en mij. Cohen wordt vaak vergeleken met somberheid en cynisme, terwijl hij prachtige bemoedigende teksten schreef. Jaren geleden gaf ik een groot swingfeest en had ik het plan bedacht om te testen, of muziek van Cohen daadwerkelijk een gezellig feest richting ‘verdoemenis’ kon dirigeren.

Ik had met de dj afgesproken dat op het hoogtepunt van het feest, als er een volle zaal met joelende, blije swingende mensen zichzelf naar hoogtepunten bewogen, de muziek plotseling zou stoppen. Vervolgens deelde ik een mooie tekst uit van Cohen ( Dance me to the end of love) met het verzoek om dit met z’n allen te zingen. De test pakte fantastisch uit, iedereen zong overtuigend mee en aansluitend swingden we weer intens verder op heftige en speelse geluiden. Ik geef toe, Cohen was ook bij mij na mijn eerste heftige liefdesverdriet en later bij mijn scheiding en bij andere periodes van rouw. We daalden dan samen af naar een melancholische staat en bleven daar dan een tijdje.

En nu is hij sinds 07 november 2016 niet meer bij ons. Een maand voor zijn dood nam hij afscheid van ons met ‘You want it darker’, een prachtig album met verwijzingen naar zijn eigen einde. Een goede vriend had mij al ruim een half jaar geleden gevraagd om een datum te reserveren om naar Oirschot te komen. Het was een verrassing. Nu was het zover, we gooiden de auto vol met alle mogelijke kledingcombinaties, want het zou een bruiloft kunnen zijn, of gingen we iets sportiefs doen? We wisten het niet. Het bleek een concert van de Brabantse Leonard Cohen Tribute band te zijn. Ik was op mijn hoede, want hoe kun je deze prachtige Cohen stem en sfeer evenaren? De tienkoppige band speelde erg goed. De saxofonist en violist waren subliem. De achtergrond zangeressen waren naar mijn idee wel teveel op de voorgrond en de ‘Cohen’ zanger had een mooie warme diepe stem.

En toch,…. was het de door mij gevoelde melancholie van een vervlogen en dus afgesloten Cohen tijdperk, of de brabants engelse tongval, of het Cohen hoedje, waardoor ik hem teveel zijn best zag doen om op Cohen te lijken? Na ruim drie uur tribute was het genoeg.

Here it is

Laatst dacht ik na over de betekenis van namen. Al voor de geboorte zorgvuldig en met liefde bedacht, soms met een reservenaam, mocht er toch een meisje komen. Vaak hoor je dagelijks je eigen naam en word je ermee aangesproken. Soms klinkt het vertrouwd, soms neutraal en soms als een geweerschot die meedogenloos efficiënt zijn doel treft. Het is je identiteit. Je naam kan op zoveel verschillende manieren, met verschillende intonaties gebruikt worden. Ik moest denken aan al die keren in de pubertijd, waarbij mijn moeder mij heel nadrukkelijk bij mijn naam ging noemen. Er was dan iets aan de hand, of ik had het niet goed gedaan. Helemaal zag het er minder goed uit als ze mij met mijn voor- en achternaam aansprak; ‘Anton Roerdink’, zei ze dan streng. Ik wist gelijk dat ik op mijn hoede moest zijn. In diezelfde tijd was ik lid van een volleybalteam, ‘Jongens 1’ van Lycurgus. In de grote sporthal hoorde ik plotseling iemand vanaf de tribune mij luidkeels toeroepen bij mijn allang door mij vergeten kleuternaam. ‘He Tonneke’, riep de vroegere buurjongen uit een ver verleden. Ik was al lang bevordert tot Anton en schaamde mij op dat moment dusdanig, dat ik het liefst ergens ‘door de bekende grond’ wilde zakken.

Ik had mij heilig voorgenomen om de gegeven naam aan mijn kinderen alle eer aan te doen en vooral positief te gebruiken. Hoe confronterend was het dan ook , toen ik op een gegeven moment mij realiseerde dat ik de naam van mijn zoontje zo vaak op een gebiedende of op teleurgestelde manier had gebruikt, dat ik hem een keer zag schrikken toen ik zijn naam uitsprak. Hij had gelijk, want meestal was het ‘lieverd’, of een koosnaampje. Ik realiseerde mij met een schok, dat ik het gedrag van mijn moeder automatisch had gekopieerd. Ook binnen mijn relatie werd ik soms geconfronteerd met het ‘oneigenlijke’ gebruik van onze geboortenaam. Wordt in de flow van de relatie de aanroep ‘lieverd’ vaak gebruikt, of worden er soms creatieve koosnaampjes bedacht en geuit, bij spanningen of het ‘ter verantwoording roepen’ verval ik ook soms weer terug in het juist dan pas gebruiken van de eigen naam.

Omdat mijn vader ook mijn naam droeg, werd ik vroeger thuis Ton genoemd en toen ik nog kleiner was ‘Tonneke’. Er waren twee werelden met betrekking tot mijn naam, mijn identiteit. Thuis en in de familie werd ik met ‘Ton’ aangesproken en buiten de familie ‘Anton’. Dit gaf soms verwarrende situaties, zowel bij de ander, alsook bij mijzelf. Het is een beetje vergelijkbaar met begroetingen, want wanneer geef je een hand, zoen je en bij dat laatste zijn er nog talloze variaties, variërend van 1 keer tot meerdere keren, tot een gerichte zoen op de mond. En dit is allemaal prima uiteraard, alles context bepaald en afhankelijk van mijn contact met de ander in dat moment.

Ik draag mijn geboortenaam Anton met trots, er was even een uitdaging toen  ‘Anton auss Tirol’ een grote hit werd. De uitdaging stopte, toen ik mij realiseerde dat ik hier niets mee te maken had en ‘Anton uit Groningen’ was en bleef, altijd zal blijven. Ik ben Anton, ik ben Ton, ik ben Tonie en mijn indianennaam ‘ schrijvend woord’. Heel soms komt Tonneke naar boven, als hij even weer extra aandacht nodig heeft.  Ik ben ( schoon) vader, partner, vriend, buurman, oom, neef, collega, maatje. Alleen een kennis zijn doe ik niet aan mee. Ik heb ze allemaal geïntegreerd.

Hartelijke groeten van ons allemaal.

U2 Pride ( In the name of love)

Afgelopen week kon ik een dag uitslapen en juist deze ochtend werd ik wakker met een reeks aan heftige droombeelden in mijn hoofd. Op weg naar de woonkamer beneden probeerde ik de verschillende onderwerpen al hardop repeterend met steekwoorden te onthouden, ondertussen ongeduldig op zoek naar papier en pen om deze gedachten op te kunnen schrijven. Ik herinnerde me dat ik in een ver verleden langere tijd wel altijd mijn dromen opschreef en daardoor deze dromen steeds beter kon onthouden. Dromen zijn een toegang tot je onbewuste zo had ik geleerd en vaak een sleutel voor wat op dat moment belangrijk voor je is.  ‘S avonds las ik de aantekeningen welke ik die ochtend snel en nog slaapdronken op de zijkant van de ‘Eemsbode’ had opgeschreven. Helaas was het een soort hiërogliefen schrift voor mij geworden, ik kon in eerste instantie helemaal niets meer met de aantekeningen zoals ‘fietsen- weg’ en ‘looppasje om op tijd de toets te halen’. Totdat ik vanochtend met een droom wakker werd over het niet op tijd kunnen inleveren van een scriptie. Mijn collega herinnerde mij in de droom eraan dat we binnen een week deze scriptie moesten inleveren. Ik had er nog helemaal niets aan gedaan en nog niet eens een onderwerp. Paniek sloeg toe en in deze gemoedstoestand werd ik wakker.

Na een bak sterke koffie nam ik mij voor om het thema, de rode draad van deze repeterende dromen voor eens en voor altijd te tackelen. Want ik herinnerde mij dat dromen over het niet halen van toetsen, angsten voor onverwachte schriftelijke overhoringen onregelmatig mijn gehele leven steeds weer terugkwamen, terwijl ik toch wel wel ondertussen een zekere leeftijd had bereikt. Ik moest mijn onbewuste nu maar eens serieus gaan nemen, want hij bleef maar op onverwachtse momenten doorgaan met dit soort dromen te presenteren. Uit mijn middelbare schooltijd herinnerde ik mij twee situaties die mij blijkbaar nog steeds achtervolgden. Een daarvan was de biologie leraar op de MAVO die nooit huiswerk opgaf en nooit een toets gaf. Ik deed dus ook nooit iets voor biologie. Wel ging af en toe het gerucht rond, dat hij aan het eind van het jaar een onverwachts schriftelijk zou gaan geven over het gehele boek. De ogenschijnlijke vrijheid had dus een forse prijs voor mij, want de spanning bleef. Het was een toffe gast, er kwam geen toets, hij gaf iedereen het cijfer 7.

Het andere voorval was mijn bevordering naar het HAVO examenjaar, mits ik een taak Duits goed zou afronden. Ik kreeg een behoorlijke hoeveelheid huiswerk mee en na de vakantie moest ik mij weer bij de leraar melden. Ondanks dat ik Duits uit mijn vakkenpakket had geschrapt ging ik in de zomervakantie toch maar aan de studie. Tenminste dat was mijn voornemen. Mijn broer woonde net op kamers in Leeuwarden en studeerde Duits, dus ging ik bij hem logeren. Uiteindelijk hebben we heel veel leuke café dingen ondernomen en bleef mijn taak ergens in een vergeten hoek liggen. In het laatste schooljaar heb ik een half jaar angstvallig mijn voormalige leraar Duits in het schoolgebouw ontweken, totdat hij na al die tijd een keer recht op mij afliep in het gangpad en zei dat hij mij nu lang genoeg had laten ‘zweten’, het was goed zo. De ogenschijnlijke vrijheid had dus een forse prijs voor mij gehad, want de spanning was al die tijd gebleven.

Ik inventariseerde nu gedreven naar wat mijn mogelijke thema zou kunnen zijn, was het schuldgevoel, faalangst, niet goed genoeg zijn, of gewoon een les om vooral alles aan te pakken en niets uit te stellen.

Ik zal het mijn onbewuste vragen/ voorleggen en wacht zijn nadere berichten af.

Welterusten.

Luistertip Eminem Lose yourself 

https://www.youtube.com/results?search_query=emenem+lose+yourself

Het was donker. De nacht had het overgenomen van de avond. Ik had de overweldigende hoeveelheid aan kunstlicht van de Randstad verlaten en reisde het donker in. De weg van de polder was nat, stil en verlaten. Ik was alleen op de wereld, of althans zo voelde dat. Ik zong mee met de tekst ‘telephone is ringing without me, cause I’m no longer at home’ en moest onwillekeurig denken dat de tijd dit liedje ook alweer had ingehaald. Mijn mobieltje lag immers naast mij op de autostoel. Het lag klaar als een instant hulpmiddel voor contact met de buitenwereld, alleen mocht ik er niet aankomen.

Ik had eerder onderweg in de auto op een lang recht stuk op de snelweg een kort ‘ben zo thuis’ ingetypt en bij het plaatsen van het bijbehorende pictogram was ik met een vaart vanaf 130 km per uur naast de snelweg in de berm tot stilstand gekomen. Met bonzend hart, dichtgesnoerde keel en kippevel over mijn gehele lichaam had ik de auto nog redelijk goed tot stilstand weten te brengen. Minutenlang had ik het stuur van de stilstaande auto nog te stevig omklemd, totdat ik de kramp in mijn handen voelde. Uiteindelijk deed ik in een automatische reflex de ruitenwissers uit en de regen ontnam vrijwel direct het laatste beetje contact met de buitenwereld. Ik weet niet meer hoelang ik daar verstijfd en verstild in de auto heb gezeten, het besef van tijd was even vertrokken. Ik stapte uit de auto en zag vlak naast mij de diepe steil aflopende berm en het donkere water. Pas op dat moment begon ik de alarmsignalen van mijn lichaam goed te voelen en merkte dat ik heftig aan het trillen was. Ik deed de muziek uit, deze paste op dat moment niet meer bij de situatie. In de absolute stilte hoorde ik mijzelf met een schorre stem ‘sorry, sorry, sorry ’mompelen. Het was lang geleden dat ik mij tot het ‘hogere’ had gericht. De dood was even akelig dichtbij geweest. Er was weliswaar geen tunnel met aan het eind een lichtpunt en toch voelde ik de aanwezigheid van mijn ouders even heel sterk en keek voor de zekerheid in de achteruitkijk spiegel. Het geluid van een voorbijrazende vrachtwagen bracht mij weer bij het moment. Ik startte de motor en reed verder de nacht in. Het leek alsof er niets gebeurd was. Alleen het diepe bandenspoor in de berm was nog getuige van wat net was geweest.

Het afscheid, de gezelligheid en de gesprekken van de afgelopen dagen zaten nog in mijn hoofd, ondanks dat ik alweer onderweg was. Het klopt dat iets pas voorbij is als je er niet meer mee bezig bent, realiseerde ik mij nu heel sterk. Alsof ik nog in twee werelden leefde. In mijn hoofd was ik nog midden in een gesprek, op een andere plek, terwijl ik ondertussen over de snelweg zoefde richting het Noorden. Richting huis.

Ik mijmerde nog wat na over intense momenten en het steeds voorbijgaan en hield een gerichte perifere blik op de weg, vooral toen mijn telefoon even oplichtte en er een appje binnenkwam………

Luistertip: Boz Scaggs we’re all alone

De reis begon eindelijk nadat mijn partner de gehele dag bezig was geweest met het ritueel van inpakken. Ik vind dit elke keer weer een bijzonder tafereel om te zien hoe dit gaat. Zelf ben ik meestal in een kwartiertje klaar met pakken, tas op het bed en in no- time de benodigde kleding overhevelen naar de rugzak. Met mijn pinpas en paspoort al op zak maak ik mij nooit zo druk over kleding, want alles kan nog eventueel in het land van bestemming worden aangeschaft. Zo anders gaat het bij mijn partner. Het is een langdurig tafereel van uitzoeken van verschillende combinaties. Er zijn legio keuzes die te maken zijn op elk terrein; zoals de boven – en onder kleding, de schoenen, de bijpassende attributen en berekeningen over de hoeveelheid ruimte welke nog over is om kleding uit het land van bestemming te kunnen meenemen naar huis. Meestal ben ik dan min of meer geduldig standby in de woonkamer om mijn goedkeuring, op haar verzoek, over de verschillende oufits en bijbehorende schoenen te kunnen geven. Ik moet nog steeds wennen aan de presentatie van aan elke voet een andere schoen. Aan de hand van dit beeld wordt dan mijn mening gevraagd welke schoenen het beste passen bij de desbetreffende outfit. Ik vind dat lastig om vanuit dit verwarrende beeld mijn mening te kunnen geven. Toch is het cruciaal om in een split second krachtig en kordaat advies te geven, anders ontaard het in een niet gewilde discussie dat beide schoenen dan niet geschikt zouden zijn!? Het gevolg is dan dat er een reeks van vele andere schoenen tevoorschijn worden gehaald, waardoor het gevaar alleen maar groter wordt dat de afgesproken vertrektijd ruimschoots overschreden gaat worden. Dit wil ik absoluut voorkomen.

Het startschot werd uiteindelijk gegeven met een ‘ik ben zover, we kunnen gaan’. Ik heb vanaf dat moment nog alle tijd gehad om zittend in de stilstaande auto op de oprit alle meditatie oefeningen, vooral die gaan over ‘geduld oefenen’, te kunnen doorlopen. Vlak na vertrek en voor het bereiken van de snelweg gaf mijn vriendin nog een afkeurende blik met betrekking tot mijn broek en twijfelde zij intens over haar eigen gemaakte broek keuze. Gelukkig kon ik met een overtuigd geruststellende zin ‘we kunnen ons straks bij aankomst altijd nog even omkleden’, een tijdelijke terugtocht richting huis hiermee voorkomen.

Dit keer was er nogal een uitdaging qua tijdsafstand naar Schiphol. Gaf de Tomtom eerst aan dat de reis slechts tweeënhalf uur zou duren, bij Drachten werd de eindtijd plotseling verschoven naar het dubbele. Iets met een storing bij de sluizen op de afsluitdijk. De file meneer op de radio loodste ons er bemoedigend doorheen en uiteindelijk kromp de eindtijd weer tot normale proporties, omdat de storing ondertussen ruim voor het bereiken van de dijk weer was opgelost. Voor ons dit keer geen aanmaak van een teveel aan cortisol en adrenaline omdat we heel relaxed onze trip in tweeën hadden ingedeeld en pas de volgende ochtend het laatste half uurtje Schiphol zouden ondernemen. Het enige nadeel was dat bij de benzinepomp aan de andere kant van de Afsluitdijk de kroketten allemaal op waren, terwijl wij daar nu juist zo’n zin in hadden.

‘Het was een enorme drukte meneer’, zei de vriendelijke benzinepomp mevrouw. De file had wel drie uur geduurd en daar zat een lunchtijd bij in. ‘De gemiddelde reizende Nederlander eet nog steeds ongezond op reis’, bedacht ik mij, terwijl ik mijn tweede keuze, namelijk het broodje gezond iets teleurgesteld naar binnen schoof.

De volgende ochtend vertrokken we na een uitgebreid ontbijt ruim op tijd voor het laatste kleine stukje overbrugging naar Schiphol. Deze dag was nu al uitgeroepen tot de langste file van het jaar. Na tweeënhalf uur file kwamen we nog net op tijd aan op Schiphol. Toch nog teveel cortisol en adrenaline aangemaakt.

Luistertip: Airplanes – B.O.B ft. Hayley Williams

 

Ze stak dit keer wel een kaarsje voor zichzelf aan en ging zitten op het bankje. Ze staarde naar de vlam. Verdween een beetje in het zwakke lichtschijnsel. De stilte omsloot haar langzaam als een schaduw die terrein wint. ‘Nu nog durven binnenlaten’ dacht ze en het interne stemmetje vroeg ‘waarom’?

Het bleef stil en de stilte gaf het antwoord.

Luistertip Stilte optreden: 4’33” John Cage(Orchestra with Soloist, K2Orch, Live)

Het was maandag acht januari 1500 uur, of eigenlijk iets ervoor. Onze poes stoof vanuit het niets plotseling weg onder de bank. Pas even later volgde een harde knal en het huis begon heftig te schudden, alsof het zijn te lang opgekropte emoties ineens zonder inhouden vulkanisch wilde uiten. Ik moest eerlijk bekennen dat het mij meer deed dan gedacht. Heel stoer hadden wij in 2014 ons huis midden in het epicentrum in de Gemeente Loppersum gekocht. Ik had een aardbeving nog niet eerder in Nederland meegemaakt en nu ik een tijdje vrij ben, lag ik op het moment suprême thuis op de bank intensief te bedenken wat ik verder met mijn tsunami aan vrije tijd zou gaan doen. Ik had een zomers patroon doorbroken door een vakantie in januari op te nemen, zonder vakantiebestemming. Ook al is mijn januari vakantie al even onderweg, nog steeds heb ik de neiging om teveel dingen tegelijk te willen gaan doen binnen de vrije weken. Het is net alsof ik in een winkel van mijn dromen loop en juist door de hoeveelheid van aanbod niet meer kan kiezen. ‘Onthaasten heet dit’, bedacht ik mij berustend. Ik had het woord ‘moeten’ al een tijdje geleden geschrapt en dat was nog steeds niet altijd even makkelijk. Want eigenlijk moest ik van mijzelf in deze vrije weken alle klussen in huis doen, mijn eigen bedrijfje opzetten, mijn conditie deze maand op een fantastisch hoog peil brengen en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Ik had dus net heel wijs besloten om vooral te gaan genieten van mijn vrije tijd en om mee te gaan in mijn eigen flow. Zien wat er op mijn pad zou komen. Zo had ik al spontaan geklust bij een vriendin en met verbazing geleerd dat je ook via hele ingewikkelde wiskundige ‘pi’ berekeningen planken op maat rondom een afvoerpijp kon zagen. Ik kon daar nog wat van leren met mijn ‘zo moet het ongeveer goed zijn’ houding. De wet van Murphy ( te vergelijken met de self fulfilling prophecy) kwam wederom weer akelig precies uit, want de onmisbare benodigde attributen, zoals het potlood en centimeterband waren steeds weer verdwenen op het moment dat je ze heftig nodig had en juist het te vieze stinkende aanrechtdoekje dook juist heel verrassend steeds weer op verschillende plekken op.

De samenwerking was fantastisch gegaan, vooral ook omdat ik mijn rol als assistent duidelijk had gedefinieerd. Oftewel van te voren afspreken wie de baas is van het project, werkt subliem. Ik kon er dan ook voor haar zijn toen zij haar eigen afspraak, om zich niet door emoties te laten grijpen als er iets niet volgens plan liep, om zeep hielp. De tweede uitvoering van de wiskundige berekening verliep toch niet geheel volgens plan. Ik zie nog in slowmotion hoe zij de helaas in spiegelbeeld ingezaagde plank angstvallig bewust tot ver boven haar hoofd bewoog om vervolgens deze met een grimas en gloeiende krachttermen met een heftige emotionele zwaai in de verste hoek van de bovenverdieping smeet. De poes kon nog net op tijd onder de bank wegduiken. Ik stond er zo stil en neutraal en begripvol mogelijk bij. Ik raapte heel behulpzaam het potlood, welke door het knallende smijtwerk weer tevoorschijn was gekomen op. ‘Ik heb je potlood teruggevonden’, zei ik met een voorzichtige en empathische stem.

De knal voorafgaand aan het heftige trillen van de aarde en schudden van het huis maakte mij direct klaarwakker uit mijn mijmeringen op de bank in mijn huis in Westeremden op die maandag om 1500 uur.

Luistertip: Kangoeroe plof De Aarde beeft

Een tijd lang keek ik niet mee naar de serie Hollands Hoop, met hoofdrollen o.a. voor Marcel Hensema en Kim van Kooten over het ogenschijnlijk rustige boerenleven op het Groninger platteland. In de donkere dagen tussen kerst en oud en nieuw keek ik een keer wel mee en werd gegrepen door het spannende en avontuurlijke leven wat Hollands Hoop ons liet zien over het leven op het Groninger land. Het opende mijn ogen voor wat je denkt te zien en wat er werkelijk gebeuren kan. Blijkbaar was ik sinds ik hier woonde te naïef geweest en verblind geraakt door de rustige omgeving en de ‘Ede Staal gemoedelijke sfeer’ van mijn nieuwe land.

Ik was vanaf dat moment meer op mijn hoede. Vooral toen mijn vriendin vroeg om de door haar bestelde en meegekregen oliebollen bij boer Harmsen af te rekenen. Ik was geschrokken toen ik ontdekte dat onderin de zak met oliebollen een zakje ‘wit’ zat. Ik sprong in de auto om direct te gaan betalen.

Ik moest terug denken aan die keer dat ik een presentatie op school moest geven. Ik was behoorlijk zenuwachtig en ontdekte dat het aanhouden van mijn jas mij hielp om mij zekerder te voelen. De lange leren bruine leren jas hielp nu ook om mij meer macho en zekerder te voelen. Aangekomen stapte ik uit de auto en door de striemende regen vervolgde ik behoedzaam mijn weg over de natgeregende betonnen binnenplaatsen naar ‘de schuur’ verscholen achter de boerderij. Voor de zekerheid had ik de auto bij de ingang dusdanig geparkeerd, dat ik snel weer weg kon rijden, de motor stationair en ruitenwissers aan. Onze logerende vriendin, die ik net van het hoofdstation Stedum had afgehaald, was door mij geïnstrueerd om vooral in de auto te blijven zitten. Zij was een paar dagen bij ons om bij te komen van de hectiek van het leven in de grote stad.

Bij het uitstappen had ik haar net iets langer aangekeken, zij wist van niets. Ik sprak mijn gedachten, dat ik het fijn vond dat ze er was en er voor mijn vriendin kon zijn mocht mij iets overkomen, niet uit. Zij voelde uiteraard iets in mijn blik en haar ‘is er iets’, beantwoordde ik quasi luchtig met een ‘gezellig dat je er weer bent schat, ik ga even de oliebollen betalen’. Ik wou haar niet de idylle van de rust ontnemen, zolang het niet noodzakelijk was. Mijn vriendin had ik ook niet durven vertellen van mijn ontdekking. Ik wou het zelf oplossen en dan vooral doorgaan met ons ontspannen leven. Zij zou het ook niet aankunnen.

Voorzichtig deed ik de deur van de ‘schuur’ open. Vijftien man en enkele vrouwen keken mij over hun bier zwijgend aan. Mijn openingsgrapje ‘IK KOM IN VREDE’ kwam al helemaal niet over. Ik noemde dus maar snel dat mijn vriendin de oliebollen had gehaald en ik even kwam afrekenen. Ik verborg mijn verbazing toen het inderdaad maar 10 euro was. Ik wenste ze een prettige voortzetting en in lichte verwarring liep ik terug naar de auto. Ik dacht aan situaties waarin in eerste instantie een voorraad gratis verstrekt werd…

Ik liet het voorval los en we reden langs de afgebrande boerderij in het dorp richting ons huis. Ik zag de uitgebrande woning van boer Terpstra nu wel met geheel andere ogen. Het was erg gezellig met z’n drieën. Bij het ontbijt maakten we plannen voor de laatste dag van het jaar. Onze logé stelde voor om bij de bevriende boerin in Oosterwijtwerd vleespakketten te halen. Ik verborg zo goed mogelijk mijn onthutsing en met schorre stem antwoordde ik dat dit een goed idee was….

Darude – Sandstorm