Categorie: Geen categorie

We waren een weekendje weg. Het huisje in de bossen voldeed helemaal aan onze verwachtingen, leuk ingericht met jaren vijftig Vintage spulletjes. We ontdekten pas ter plekke dat het een enorm vakantiepark betrof met vele opeengepakte huisjes, zoals ‘De Driesprong, ‘Boszicht’, ‘Ons Thuis’ en waarschuwingsborden dat er door de hond zeker gewaakt werd. Ons huisje met ruime tuin was een aangename outcast in het aangelegde ‘eenheidsworst’ park. Een soort kampement met een hek erom. Dit bood ook weer voordelen, want er waren genoeg voorzieningen aanwezig, onder andere een supermarkt. Dit kwam goed uit. We waren na de reis moe en wilden liever het terrein niet meer verlaten. We hadden afgesproken om ons een keer terug te trekken in de bossen en een social media- en tv’ loos weekend te houden. Op het programma stonden alleen rustgevende activiteiten zoals wandelen, yoga en spelletjes. Een soort van afkicken van alle prikkels en hectiek om opnieuw rust te ervaren en energie op te doen. Na de boodschappen werd bij het late namiddagzonnetje en een kopje kruidenthee het scrabble spel tevoorschijn gehaald. Ik moet eerlijk zeggen dat ik op dat moment wel even een drempel over moest.

Mijn herinneringen gingen terug naar een zondagmiddag bij mijn schoonmoeder. We hadden ons geïnstalleerd aan de tafel met hoogpolig kleed, voorzien van een kopje koffie en eigengemaakte boterkoek. Het leek allemaal goed te gaan, totdat de discussie losbarstte of de werkwoordsvorm ‘sneuvele’ in plaats van ‘sneuvelen’ dan wel of niet gebruikt mocht worden. Uiteindelijk werd na het inzetten van een hulplijn, de dikke Van Dale, besloten dat deze werkwoordsvorm (hij sneuvele) dan toch gebruikt mocht worden. Mijn protest werd niet gehoord en bleef ergens verloren in de ruimte zweven. Tijdens de beklemmende stilte die volgde hoorde ik vooral de tikkende klok als een tijdbom en het hoornconcert van Mozart als een irritante mantra. Het ogenschijnlijk fijne rustgevende huiselijke spel blijkt keer op keer een oorlogstafereel. Achter het masker van kalmte en een glimlach woedt een venijnige strijd om de ander onderuit te halen. Discussies over het gebruik van ‘y’ of ‘ij’, het gebruik van vervoegingen, triomfantelijke uithalen dat namen niet gebruikt mogen worden etc. Alles wordt uit de kast gehaald om te winnen. De onderhuidse spanningen en competitiedrift liggen als een sluier over de huiselijke onschuldige gezelligheid. Dit spel bestaat uit een opeenstapeling van teleurstellingen, als uit het ‘washandje’ alweer alleen maar medeklinkers worden gepakt. Het ‘mooi hoor’ klinkt cynisch omdat jij net maar zes punten hebt behaald, of niet gemeend, omdat diegene nu zijn kans schoon ziet om die plek op het bord met drie keer woordwaarde te veroveren.

Ik vroeg mij oprecht af wie dit spel bedacht had en waarom?Wikipedia kon mij vertellen dat het spel ontwikkeld was door de werkloos geraakte architect Alfred Mosher Butts ( 1899 – 1993). De man verveelde zich en bedacht dit spel met alle venijnige (venynige) regels, omdat hij zoveel tijd had om dit te bedenken. Ik zal positief eindigen; een beetje vertraging in deze jachtige rollercoaster wereld is heel goed voor mij. Bij een volgend weekend weg zal ik de scrabble strijd weer aangaan.

Luistertip; Ray Lamontagne Empty

Sinds enkele weken ben ik op dieet. Hiertoe had ik besloten omdat ik mij in de aanloop naar het intensieve hardloop evenement de Social Run goed wilde voorbereiden. Ik was begonnen met mijzelf mentaal en fysiek te detoxen. Ik had nog slechts twee weken om mij optimaal voor te bereiden. De directe aanleiding voor dit besluit was vooral ingegeven door angst.
Ik was namelijk aanwezig geweest bij de voorlichtingsavond over dit sportieve evenement. De organisatoren legden behulpzaam uit hoe wij lopers, binnen de gestelde limiet van 48 uur, de 550 km om het IJsselmeer zouden gaan overbruggen. Ik werd al een beetje zenuwachtig, omdat de afstanden die wij in estafettevorm moesten afleggen, nu pas voor mij duidelijk werden. Helemaal warm en benauwd kreeg ik het toen de organisator had becijferd dat een gemiddelde snelheid van 10 a 11 km toereikend was als gemiddelde loopsnelheid. Dit is voor mij een snelheid die ik altijd als finale eindsprint inzet. Ik ontmoette mijn loopmaatjes en hield mij ogenschijnlijk nog goed, terwijl ik zo neutraal mogelijk luisterde naar hun verhalen over het lopen van meerdere marathons en andere heftige sportieve prestaties. Ik observeerde mijn schorre en onzekere stem bij de gesprekken en probeerde nog zo relaxed mogelijk over te komen. Ik voelde een lichte paniek opkomen. Ik had weliswaar een paar keer een halve marathon gelopen, alleen had ik nog thrillerachtige beelden hoe ik strompelend de laatste kilometers overbrugd had. Ik had dus nog maar een beperkte hoeveelheid tijd om mijn conditie nog enigszins op een hoger level te brengen. Omdat deze twee weken ook nog aardig gevuld waren met uitstapjes en activiteiten maakte ik een noodplan.

Deze bestond onder andere uit een heftige aanpassing van mijn voedingspatroon. Ik stopte acuut met verslavende middelen zoals alcohol en koffie, zodat ik optimaal mijn lichaam kon monitoren. Het alcoholvrije bestaan ging mij makkelijk af, al waren er van die lastige momenten bij het koken, waar een wijntje een beetje bij hoorde. Het afkicken van de koffie was heftiger. Na een dag slechts één kop koffie te hebben genuttigd, werd ik de eerste nacht wakker met heftige hoofdpijn. Bij gebrek aan paracetamol, nam ik om zes uur in de ochtend toch maar een kop koffie. De volgende nacht was er nog een lichte roep om koffie door mijn lichaam en op de derde dag was ik trots om bijna geheel ‘cold turkey’ te zijn afgekickt.

Het andere onderdeel van mijn noodplan was om gedurende deze twee weken, bij gebrek aan veel tijd, elke ochtend (om zes uur ) en avond een paar km te joggen. Vooral de vroege ochtend inspanning in het nachtelijke donker maakte dat toch uiteindelijk de verboden vraag naar boven kwam, waarom ik dit in Godsnaam aan het doen was. Het woord bucketlist en afstrepen hielp om deze gedachtegang te kunnen stopzetten.

Wordt vervolgd.

Luistertip:  David Craig Walking away

Ik was er nog wel en toch ook weer niet. Er waren intense kleuren, eerst helder en deze veranderden langzamerhand in een surrealistische paars roze gloed. Ik probeerde nog steeds naast deze totale overgave mijzelf te blijven observeren. De focus werd smaller en gerichter. Mijn gedachtestroom stopte, ik was één geworden met mijn omgeving en handeling. Hier aangekomen voelde ik geen pijn meer, mijn ademhaling werd rustig en er was hier geen controle meer nodig. 

Helaas is het gevoel niet goed te beschrijven, ik denk dat een geluksgevoel vermengd met diepe tevredenheid nog het beste in de buurt komt. Mijn lichaam had een hoeveelheid geluksstoffen aangemaakt en mijn geest maakte er dankbaar gebruik van.
Ik deed mijn ogen open en concentreerde mij op een plek ruim twee meter voor mijn fiets. Mijn blik bleef hangen op de bemoedigende tekst voor het podium ‘believe you can, you’re already half way there’. Langzamerhand kwam ik weer terug. Het ritme van de spinningmuziek hielp mee om de juiste cadans te houden. Ik voelde de kracht en nu pas ook de verzuring in mijn beenspieren. Ik was bezweet, moe en beleefde het euforische gevoel van het halen van de finish.

In de afgelopen week had ik mijn ‘fitbit’ polsbandje weer ingeleverd. Ik had mijzelf eerder opgegeven voor een onderzoek over gezonde leefstijl. Elke avond kreeg ik digitaal een vragenlijst toegestuurd met vragen over mijn stemming, voeding en beweging. Drie maanden lang was mijn bewegings- en slaappatroon bijgehouden door het slimme apparaatje. Het heeft zeker geholpen bij de bewustwording van mijn leefstijl en enkele aandachtspunten opgeleverd. Het bandje kon echter nog niet mijn euforie meten en eerlijk gezegd wil dat graag zo houden.

Ik bedacht mij dat de technologische ontwikkeling steeds geavanceerder gaan worden. Nog even en algoritmen zullen ons beter kennen, dan wij ons zelf kennen. Biometrische sensoren kunnen al onze hartslag, bloeddruk en hersenactiviteit meten. Daardoor weet het algoritme precies (en eerder) hoe het met mij is. Ik had al gelezen over een situatie, waarin het apparaat waarschuwde dat de betrokken persoon binnen vijf minuten een hartaanval zou krijgen. Een prachtige ontwikkeling uiteraard, echter ik voelde mij er toch ook wat sceptisch over. Zou een apparaat straks voor mij gaan kiezen welke films ik ga zien, welke muziek ik beluister (Spotify heeft al een persoonlijke afspeellijst op basis van eigen keuzes), welke vrienden ik kies, of überhaupt met welke mensen ik omga? Wordt het leven ook niet heel erg saai, als alles perfect voorgeprogrammeerd wordt? Wat is er mis met fouten maken, miskleunen, omgaan met teleurstellingen?

Voorlopig was ik er voor mijzelf wel even uit. Met mijn huidige kennis over dit onderwerp, zie ik absoluut het nut in van deze algoritmen en fantastische toenemende mogelijkheden. Alleen wil ik vooral ook zelf blijven zoeken, ontdekken, mijn intuïtie ontwikkelen, vallen en weer opstaan. Ook vind ik het heerlijk om voorlopig afscheid te hebben genomen van het slimme polsbandje, dat mij vorige week nog belerend attendeerde op het feit dat ik eigenlijk nog 2500 stappen moest doen om mijn minimale doel te halen.

Na de les kom ik beneden in de sportschool Mind and Motion na maanden mijn sportcoach weer tegen. In verband met haar zwangerschap en bevalling was zij er tijdelijk even uit. In de draagzak heeft zij haar prachtige kindje. Ik glimlach en realiseer mij dat zij en haar sportschool voor mij staan voor oprechte aandacht, ervoor gaan, stimuleren om je doelen te halen, met vallen en opstaan. En dat allemaal in een gemoedelijke, vriendelijke en zeer professionele omgeving. Geen fitbit die daar tegen op kan.

Luistertip

Sunny days Armin van Buuren

Alle spullen lagen uitgespreid op de vloer.
Ik was naar Ikea geweest voor zo’n handig lampje op zonne-energie en teruggekomen met drie grote platte dozen Karshögen zelfmontage meubelstuk. Het paste natuurlijk weer net niet in de auto.
Nu lag ik ernaast, ik had met ingehouden frustratie nogmaals alle schroeven, moeren en boutjes geteld. Er ontbrak één exemplaar.
De handige zit- slaapbankcombinatie zag er, eenmaal in elkaar gezet, ogenschijnlijk gedegen uit en dat was ook zo, echter er ontbrak één schroef. Omdat ik dit gegeven niet kon uitstaan en de Ikea tekening er zo overzichtelijk en geruststellend betrouwbaar uit had gezien, had ik een paar keer diep adem gehaald en heel langzaam tot tien geteld. Ik haalde de gehele bank weer uit elkaar. Opnieuw legde ik alle onderdelen overzichtelijk op een rij. Wat mij stoorde was de afbeelding van het gereedschap wat van een infantiel niveau was , vergezeld met een beeltenis met een lachend gezicht. Alsof ik zelf niet wist wat een hamer en schroevendraaier was.

Er ontbrak nog steeds één schroef.

Ik had hier jaren geleden ook ervaring mee gehad. Ook toen had ik daarvoor wel tien keer de aantallen doorgenomen en op een rij gelegd. Alleen had ik nog geen cursus mindfullnes gedaan en was briesend in de auto gesprongen en met limiet overschrijdende snelheid naar de Ikea gescheurd. Helaas was dat op een zaterdag en het kostte mij de gehele middag. Ik moest formulieren invullen, in driefout en in blokletters om het ontbrekende item te kunnen bemachtigen. Mijn vergelijking met de ‘paarse krokodil’ werd mij door de mevrouw in het strenge geel-blauwe uniform en strak bijeengebonden haar niet in dank afgenomen. Haar toon en intonatie veranderde nogal en het nadrukkelijk gebruik van het woord ‘meneer’ en ‘regels’ liet ik maar over mij heenkomen. Alleen pareerde ik wel haar opmerking over het niet goed tellen en de mogelijkheid dat het ontbrekende item ergens onder een ander meubelstuk was gerold, misschien?

Ik zag in gedachten de ongeïnteresseerde fabrieksmedewerker voor mij, die tegelijkertijd tellend en kletsend over een onderwerp met een collega inpakker, de focus meer bij de gesprekspartner had dan bij het plastic zakje met schroeven en bij negen er maar ongeveer vanuit ging dat het de benodigde tien zou moeten zijn. Dit ‘drama’ zakje kwam dus in een platte doos Karshögen terecht en zou mijn middag compleet verpesten.
Ik had het bloedheet gekregen en had in één agressieve ruk mijn T-shirt ‘uitgegooid’. De nog steeds aanwezige muggen doken, uiteraard in colonne, als een torpedo duiker op mijn bezwete bovenlichaam af. Ik besloot heel wijs een pauze in te lassen. Ik ging eens rustig overdenken hoe het toch kon dat ik snel even een lampje wilde halen en met een compleet groot meubelstuk terug was gekomen? ‘We waren het al wel van plan’, dacht ik met een zekere mildheid over mijzelf. Deze herkadering werkte stemmingsbevorderend.

Ikea pakt het heel slim aan. Je komt eerst binnen in een prikkelarme landingszone van 40 a 45 m2. Dit is bewust zo gekozen. Weinig afleidingen om je de tijd te geven te focussen op wat komen gaat. Je ziet ook direct borden met ‘restaurant’. Je weet dat je jezelf straks direct kunt belonen na alle inspanningen. Het immer drukke gangpad slingert langs alle verschillende afdelingen. Er staan allemaal kleine goedkope spulletjes langs de gangpaden uitgestald en hiermee word je heel slim verleidt om in de ‘koop-mood’ te komen. Als deze ‘mood’ eenmaal is opgewekt sta je open voor allerlei handige spullen die op jouw weg door de Ikea worden aangeboden.

Ik concludeerde dat het een juiste keuze was geweest om, juist nu, het meubelstuk aan te schaffen, want dat voelt fijner. De voorraad waxinelichtjes zullen zeker nog wel eens van pas komen. Er komt een email binnen. Van Ikea voor mij als lid van de ‘family’. Leuke aanbiedingen in verband met het 75 jaar bestaan. Nadere berichten volgen.

Luistertip:

Candyshop 50Cent

Afgelopen weekend kwam ik mijn buurman weer eens tegen. Wij hebben namelijk een gezellig buurtje en zoeken elkaar wel eens op bij feestelijkheden, zoals onder andere bij verjaardagen. Mijn buurman vroeg of ik wel eens een processie had meegemaakt. Dit stond nog niet op mijn bucketlist, antwoordde ik resoluut. ‘Wat is dat nou weer’, vroeg hij verbaasd, vergezeld door een non verbale expressie, waarin ongeloof en een bevestiging van een overtuiging richting mij opgesloten zat. ‘Emmer lijst’, zei hij op een peinzende manier hardop, alsof hij het woord eens goed van alle kanten aan het onderzoeken was. Ik was uiteraard gelijk op mijn hoede, ik had toch al de naam bij hem dat ik zo moeilijk en ingewikkeld leefde. Ik voelde een soort van 1- 0 achterstand, mede door zijn koele vertaling naar het woord ‘emmer lijst’.

Door deze vertaling was de spirit van het woord namelijk behoorlijk afgenomen. Sommige woorden kun je nu eenmaal beter niet rechtstreeks vertalen, zoals ook bijvoorbeeld de uitdrukking ‘fuck it’, wat vaak een positieve intentie heeft ‘om het gewoon te doen’. In het Nederlands voel je de energie als een waterval wegklateren en blijft er niets van deze krachtige oneliner  over.

In een split second besloot ik na een diepe ontspannen ademhaling, om een combinatie van de ‘Louis van Gaal’ tactiek gecombineerd met een Zen mindful taekwondo attitude toe te passen en vroeg vervolgens heel belangstellend naar zijn processie ervaring. Ik moet wel eerlijk zeggen, dat de buurman zelf al had aangegeven graag iets te willen vertellen over zijn processie avontuur en dat zijn vraag aan mij een opstapje was om zijn eigen verhaal te mogen vertellen. Ik gaf hem vervolgens ook alle ruimte om zijn  processie verhaal te kunnen vertellen. Het gesprek liep op rolletjes, hij zat lekker in het verhaal en ik stelde op de juiste momenten aardige vragen, waardoor we samen heel smoothly door het verhaal gingen.

Toch werd het onderwerp bucketlist bij het volgende biertje door hem opnieuw heel standvastig weer ingebracht. Of ik dan een lijst had ofzo en wat te doen als deze lijst was afgewerkt. Ik legde uit dat ik niet daadwerkerlijk een lijst had, echter dat mijn wensen en plannen zich vooral in mijn hoofd afspeelden en dat de inhoud van de lijst ook wel eens spontaan kon veranderen. Ook vertelde ik vervolgens dat ik vooral Nu de plannen welke ik heb wil uitvoeren en niet wachten totdat ik eventueel ooit meer vrije tijd zou hebben. Ik zag een instemmende knik en daarmee was het gesprek tot een goed einde gebracht.

Tenminste dat dacht ik. Het ging mis toen ik, overmoedig geworden door het goed volbrengen van het item, ging uitleggen dat je in feite altijd ‘ja’ moet zeggen tegen dat wat zich aandient. Ik nam de mug als voorbeeld. Ik was dit seizoen steeds gestoken door muggen en waarschijnlijk lag de oorzaak hiervan in het niet volledig accepteren van de mug. In een boek medische astrologie (Joyce Hoen/ 1999) had ik wonderbaarlijke verhalen gelezen dat muggen mensen in het geheel niet meer staken, indien ze volledig geaccepteerd werden. Het werd even stil rondom het kampvuur. Ik zei maar ‘ja’ tegen deze stilte.

Ik kreeg weer een nieuw idee en besloot deze op mijn bucketlist te zetten.

Luistertip

Blah blah blah Armin van Buuren

Af en toe laait de discussie tussen mijn vriendin en mij weer op, als zij de deuren van de slaapkamer naar de tuin open laat staan. Over muggen die dan vrij naar binnen kunnen vliegen. Volgens mijn vriendin komen ze alleen als er mensen zijn. Ik hanteer de theorie dat deze muggen zinloos zijn en irritant rondvliegen en dus ditzelfde ook kunnen gaan doen in de ruimte achter de openstaande deuren, ongeacht aanwezigheid van mensen. Ook zinloos, want ze worden gegeten door vissen en vogels welke niet in de slaapkamer voorkomen. Of ze moeten al zo slim zijn zelf te bedenken om niet of wel naar de slaapkamer te gaan, maar dat lijkt zelfs mij ietwat vergezocht.

Enfin, Ik heb eens wat gegoogeld en kom daar verschillende zienswijzen tegen over het nut van de mug. Er was er eentje bij die mij wel beviel, namelijk dat diersoorten soms uitsterven en dat dit niet altijd persé onoverkomelijk is voor het voorbestaan van onze voedselketen. De mug is in feite de grootste moordenaar op aarde. Per jaar sterven gemiddeld 750.000 mensen als gevolg van deze mug, die enge ziekten overbrengen. Laten we dus nu stoppen met de mug.

Twee keer in mijn leven was ik in een prachtig natuurgebied, waar ook miljoenen muggen leven en was ik hierop fysiek en mentaal voorbereid. We verbleven in de Everglades te Florida, in dit voornamelijk moerassig gebied. Wij waren daar op de camping en de enige gasten met een tentje. Bij het openritsen en dichtdoen van de tent, kwamen met gemak enkele tientallen muggen mee. Het extra sterke anti muggenspul Deet was zo heftig, dat het mijzelf de adem en levensvreugde benam. We hebben een vinkje achter de Everglades op onze bucketlist gezet en zijn snel verder gereisd.

Op bezoek bij vrienden in Finland gingen we een keer mee naar hun zomerhuisje, inclusief een houtgestookte sauna, bij het meer in het bos. Nu is Finland eigenlijk alleen maar bos en meer en heeft bijna iedereen een dergelijk zomerhuisje bij het meer. Tot zover allemaal heel idyllisch en romantisch. Totdat we in ons blootje de sauna uithuppelden richting het meer en op de weg ernaar toe al door tientallen muggen werden ‘doorzeefd’. ‘Kun je hier eigenlijk wel buiten zitten’, vroeg ik een beetje naïef. Dat kon zeker, als je jezelf maar goed insmeerde met antimug en je gehele lichaam bedekte. We zaten vervolgens de gehele avond ( het was prachtig zomers weer) binnen en zijn de volgende dag weer verder gaan reizen. De winters zullen daar zeker heel mooi zijn….

Deze week was het weer zover. Om 04.30 uur a.m.werd ik ruw wakker geschud door de ‘vliegtuigmotor’ die mug heet en had enorme jeuk aan mijn linkervoet. We hadden de avond ervoor heel slim een klamboe om het bed gedrapeerd en deze was waarschijnlijk door enkele kleine bewegingen tijdens de slaap bij de opening iets losgegaan. Er waren twee muggen heel slinks door dit kiertje naar binnen gekomen. Mijn vriendin werd wakker van mijn titanenstrijd en antwoordde op mijn schorre kreet ‘er zijn twee muggen in de klamboe’ met de respons dat ik psychotisch zou zijn en waarschijnlijk van een ‘mug een olifant’ maakte. Meestal is het zo dat op het moment van het licht aandoen, de mug zich direct goed verstopt, stopt met zoemen en acuut weer in actie komt bij het uitdoen van het licht. Alleen dit keer zag ik ze direct binnen deze twee m2 klamboe. Daar zaten ze, wachtend op het moment dat ik het lichtknopje wederom uit zou gaan doen. Ik besloot eruit te gaan. De lol van nachtrust was toch al weg en ik had het gevoel ze flink terug te pakken door mijn nachtrust per direct af te breken. Ik gunde mijn vriendin nog een goede tweede halve nacht en sloeg ze de klamboe uit, om deze vervolgens weer goed vast te zetten.

Bij het kopje koffie zat ik om 05.00 a.m. in de woonkamer en vroeg mijzelf af waarom muggen zoemen. Dit is ook zoiets belachelijks; niemand maakt zoveel lawaai. Honden blaffen toch ook niet standaard als ze zich voortbewegen? Mensen maken toch ook niet constant geluid? ( al ken ik enkele uitzonderingen). Ik werd ruw gestoord in mijn mijmeringen. Door een vlieg dit keer. Ik besloot het huis te verlaten. Ik wilde rust. Zo kwam het dat ik ‘s ochtends om half zes aan het joggen was in de weilanden op het Hogeland, ergens in de buurt van boer Rutgers. In de verte hoorde ik een brommer aankomen, of was het een……..

Luistertip

One day I’ll fly away Randy Crawford

De bus passeerde rond middernacht bijna geruisloos de grens met Duitsland. Angelique staarde uit het raam en mijmerde over het uitstapje van dit weekend. Het was een gezamenlijke activiteit waar een maandenlange voorbereiding aan vooraf was gegaan. Uiteindelijk stond er dan ook een gedegen programma, waarbij rekening was gehouden met de wensen van alle leden van de vrouwenbond. Onder andere zou in Grossarcen het miniatuur spoorwegmuseum en de plaatselijke sigarenbandjes club bezocht gaan worden. Voor beide onderdelen kon ingetekend worden. (wel snel erbij zijn, vanwege grote belangstelling) Ontvangst met koffie en hoogpolig gebak, (een Kreisen kuchen met slagroom, specialiteit van de streek Moesel am Rhein)

Hoogtepunt is dan toch wel het bezoek aan de naalden en spelden fabriek te Offnungsradeln (vlakbij schmerzflugen) Dit is een initiatief en uitwisseling van de naaldenfabriek te Naaldwijk, waarbij vooral aandacht wordt geschonken aan het ontstaan, verdere oorsprong, fabricage en culturele aspecten rondom het omgaan en houding met betrekking tot naalden door de tijd heen en verschillen in gebruik. Vooral interessant zijn de verschillen in het ‘opspelden’ in verschillende regio’s . Er wordt diep ingegaan op de vele variaties in zienswijze. Helemaal opvallend zijn de grote verschillen in de doorontwikkeling van de naald tussen de regio’s Offnungsradeln en Schmerzflugen, waarbij interessante uitleg wordt gegeven middels een 6,5 uur durende workshop over het veilig gebruik van naalden zonder gelijk terug te moeten vallen op de vingerhoed en naaldenkoker. Speciale aandacht wordt ook geschonken aan het oog van de naald.

Angelique hoopt vooral tips te krijgen over het nog efficiënter rijgen van garen door de naald. Nieuwe lock ontwikkelingen en verrassende nieuwe inzichten schijnen het reguliere rijgen van het garen door het oog een totale omwenteling in gebruik te geven. Er wordt zelfs al gesproken over het stoppen met de stopnaald, echter dit zijn alleen nog maar geruchten.

Bij deelname wordt trouwens een handig ingebonden boekje met harde kaft (in kleur) verstrekt aan alle deelnemers. Ook de diaserie schijnt zeer indrukwekkend te zijn. Enige basis kennis is uiteraard wel gewenst, omdat verder wordt geborduurd op de basis kennis van de cursus ‘naald en garen en nu jij!’
Een leuk weetje is dat Schmerzflugen zich onderscheidend heeft doorontwikkeld in de spelden en een begrip is geworden op internationale congressen. Een groot voorbeeld zal het congres The Needle, in Krkjajacretsu ( Tsjechië) worden. Vooral de variatie in gekleurde speldenkoppen gaf een verfrissende kijk op de speldenwereld en was een schitterende upgrading van het imago. Verschillende grote namen ( sprekers) zullen in Krkjajacretsu aanwezig zijn. Het programma is ook zeer indrukwekkend, met onder andere workshops over ; Stikken, Naden en Zomen, Ruches, Rimpelen en Plooien. Klapstuk is de bespreking in de grote zaal over het belang van de juiste steken.

Angelique haar blik viel op een passage uit een tijdschrift, welke bij haar buurvrouw op schoot lag;
‘Stop regelmatig en vraag je af: is dit stimulerend voor me? Laadt dit mij op?
Haar blik ging naar buiten, naar de buitengebieden van de regio Schmerzen van Moesel am Rhein en ze staarde voor zich uit.

Luistertip  She’s leaving home Beatles

We werden meegenomen in de wereld van het massatoerisme, ondanks dat we ver van het ultieme uitgaansleven  in Chersonissos zaten. Het was even een uitdaging met betrekking tot het vinden van balans tussen ontspanning en tot rust komen, avontuur en het behouden van mijn eigenheid/ individualiteit. Dat laatste stond even niet op de voorgrond. Wij waren onbedoeld onderdeel van een grote groep geworden en daarmee een klant object voor de vliegtuig maatschappij Transavia en reisorganisatie Sunweb.
Het Sheraton hotel op Schiphol bood de avond ervoor een vervreemdend effect, waarbij het zitten in de te grote lounge met een plafond van ongeveer vijftig meter hoogte, gecombineerd met wel erg correcte muziek op een scherm van tien bij vijf meter een  hallucinerend effect had op onze zintuigen. We genoten van ons XL biertje voor een XXL bedrag en proostten op de start van deze gezamenlijke vakantie.
Deze week Kreta werd door ons onderverdeeld in categorieën; chillen in om rondom het verblijf aan zee, het onderdeel sportief en cultuur.
We bezochten het oude Arkadi klooster. Hier waren in 1866 verschrikkelijke dingen met dood en verderf gebeurd toen de Turken het gebied overnamen. Om de aanval definitief af te slaan, besloot de priester zichzelf met de groep vrouwen en kinderen op te offeren en als protest voor Griekse eigenheid, door de gehele voorraad buskruit aan te steken……..Onze Intuïtieve Sunweb hostess Melanie had die sfeer van toen gevoeld, zo vertelde zij ons.

In de oude stad Rhetminom met zijn smalle straatjes en vele cafés was ik in gedachten weer even in Riga (Letland) en kreeg ik herinneringen aan Cartegena ( Colombia) en zelfs waren we bij het oude plein ‘even in Maastricht’. Al fietsend zag ik de omgeving van de Mont Ventoux ( Frankrijk) voor me, het gezellige strandpaviljoen leek op het Vlielandse. Oftewel ik creëerde de gehele tijd mijn eigen werkelijkheid. Steeds had ik een zaterdag gevoel op deze fiets donderdag, terwijl het vrijdag was. Oftewel ik had de grip op de tijd al losgelaten.
Het fietsen met gids Michael was een fantastische keuze. Ook al was het fietsen meer afdaling dan sportiviteit, hij combineerde het fietsen met cultuur, flora en fauna en met oprechte aandacht voor ieder groepslid. Ontroerend vond ik ook zijn aandacht voor de lunch. We zaten op houten krukjes met bord op schoot, ergens in een open bergachtige omgeving met door hem meegebrachte salade van huis en een grote pan met kip.We genoten van een heerlijke picknick in het veld, met deze kleine groep bikers. Tijdens de pauze op het strand wees hij ons op de mogelijkheid van de blauwe parasols met stoelen waarvoor niet betaald hoefde te worden. ‘ If they ask for money, just say the word ‘Bikers’, and they leave you alone’.
Ik zag hem in gedachten al voor mij om op de door hem uitgestippelde routes zijn deals te sluiten en dat mag ook. Ik bedacht mij dat het mooie aan hem is dat hij vooral echt plezier heeft en ervan geniet om ons deelgenoot te maken van het leven en cultuur op Kreta.
Dat Michael in een oude bus Citroën Jumpy reed, deed ‘mijn hart helemaal opspringen’, want ik fantaseerde al een tijdje over zo’n kampeer bus.
In verband met de XL  honger waren we ’s avonds even wat minder oplettend en kwamen in een pubachtige voorziening terecht met karaoke uitdagingen. De zingende serveerster krikte af en toe, op Amy Winehouse achtige wijze,  het niveau van de andere deelnemers weer enigszins omhoog. Na enkele ouzo’s zag ik mijzelf al bladeren in de te dikke map met beschikbare nummers. Volgens mijn zoons was het nu echt tijd om te gaan.

Time;  Alans Parsons project

Geïnspireerd door mijn besluit om meer mijn eigen tempo te volgen, besloot ik om alvast naar de buren te lopen ivm het verjaardagsfeestje bij de buurvrouw.
‘Ieder zijn eigen ritme’ bedacht ik, want hoeveel tijd had ik ondertussen tot nu toe gewacht totdat mijn partner de juiste schoenen had, de bijpassende kleding had gevonden, het opmaak ritueel had afgerond. Het was uiteraard helemaal makkelijk omdat de tocht slechts enkele tientallen meters van ons huis was. Het voelde trouwens wel heel goed, deze ruimte voor elkaar. Respect voor ieder zijn eigen ritme en ruimte in plaats van te wachten en een non verbale wachtstand houding uit te stralen. Ik vroeg mij af of het een typisch mannen ding was om altijd maar op de vrouw te wachten en besloot gelijk tot een vergelijkend onderzoek. In verband met het hoge aantal buren vroeg ik ‘at random’ gelijk de eerste buurtgenoot, nadat ik uiteraard eerst de buurvrouw en bijbehorende familie had gefeliciteerd, naar hun rituelen bij vertrek en gezamenlijke activiteiten. Bij deze buren bleek het precies andersom te zijn, de vrouw was altijd aan het wachten op de man.

‘Waar deze dan mee bezig was’, vroeg ik nieuwsgierig. ‘Zijn pet vinden, nog even plassen’, replyde zij. Ik was er even stil van. Alweer een aanname van mannen en vrouwen dingen die ik overboord kon gooien. Toch vroeg ik mij wel af, waarom dat ‘pet vinden en nog even plassen’, zolang moest duren. Aangemoedigd door deze open conversatie, belandde ik met twee buurmannen in een discussie over ‘moeten’ en een keuze hebben. Ik hield een beetje monomaan en ‘dwars’ vast aan de overtuiging dat ik altijd een keuze heb en het andere kamp had het erover ‘dat je soms gewoon moet’. Ik wist eigenlijk wel dat ze ergens een klein beetje gelijk hadden. Aangemoedigd door mijn toegeeflijke bui vertrouwde de verjaardagsbuurman mij toe, dat hij zich eigenlijk wel eens afvroeg of het wel goed met mij ging. Hij volgde nu al een tijdje mijn columns en destilleerde eruit dat ik het op zijn zachtst gezegd niet altijd even makkelijk had.
‘Hij dacht niet altijd zo na en deed gewoon zijn ding’, legde hij uit. Het was een beleefde en vriendelijke andere uitleg voor ‘doe niet zo moeilijk’. Ik hoorde mijzelf nog iets noemen over diepgang, analyse en schrijversvrijheid. Ondertussen wist ik dat feedback ook wel belangrijk was om open voor te staan.
Ik besloot de rode draad van mijn columns eens te onderzoeken en er een column aan te wijden. Of een vergelijkend onderzoekje? ‘Of gewoon lekker mijn eigen ding blijven doen, zonder daar weer te diep en te lang over na te denken’, bedacht ik mij en mijmerde alvast over een volgend onderwerp.

Luistertip  50Cent Its your birthday

Een week later luisterden we alsnog naar het interview van radio Noord, terwijl we van de zwoele zomeravond genoten bij het vuur in onze tuin.
Het item ging over de bekende Nederlander die in ons huis had gewoond. Twee interviewers hadden op de bewuste zaterdagochtend, gewapend met een Groninger koek, een inval gedaan bij ons thuis.
Heel spannend werd geconstateerd dat de auto van de bewoners niet op de oprit aanwezig was en dat het geheel er zo romantisch uitzag. Helaas was er niemand, zo constateerden zij. De buren waren wel aanwezig, dus verplaatste het interview zich.

Zelf was ik dat weekend ondergedompeld in een training persoonlijke groei en als gevolg daarvan was mijn zelf reflectief vermogen torenhoog toegenomen. Op het moment dat ik van het ‘avontuur’ hoorde, constateerde ik bij mijzelf een worsteling tussen lichte irritatie over het onderwerp, want het is ons huis en waar gaat het nu eigenlijk over? Toch had ik ook wel weer begrip.

Want alles wordt interessanter, als het om een bekende Nederlander gaat. Deed ik daar zelf stiekem ook niet een beetje aan mee, als ik geheel laconiek en quasi nonchalant kon bevestigen dat wij deze parel van het Noorden hadden overgenomen van een bekende Nederlander? Ook moest ik denken aan mijn eigen ‘non item’ met Bob Dylan, die voor mij onlosmakelijk verbonden is aan het café het Zielhoes te Noordpolderzijl. Hij had daar namelijk koffie gedronken! Ik had zelfs uitgezocht dat deze actie had plaatsgevonden rondom zijn concert in 1994 in Groningen. Onze jongste zoon was net geboren en we durfden het voor het eerst aan om onze kinderen aan de oppas toe te vertrouwen om dit optreden te kunnen meemaken.
Onze buurvrouw had het interview perfect voor ons opgevangen. Met respect voor privacy had zij zich behendig door het item heen gecommuniceerd.
Subliem was de reclame die zij nog even op het live uitgezonden radioprogramma van Radio Noord voor haar eigen expositie kon maken. Mijn vriendin schoof uiteindelijk nog even aan, zij was namelijk wakker geworden van het belletje, geschuifel over onze oprit en de honden van de buren en besloot om na het douchen toch nog even te kijken wat er zich afspeelde.
Mijn schoonzus citeert uit het interview in de eerdere Volkskrant zaterdag editie met onze bekende Nederlander ‘ik mis mijn droomhuis en mis het nog steeds’ .
Ach ja, ik kan mij dat zo goed voorstellen, want het is een prachtig plekje. Mijn parel van het Noorden. Dit wierde dorpje verscholen tussen Loppersum en Middelstum. Een oase van rust en weidsheid.
Een groot verschil tussen mijn vriendin en mij;
Zij vond het allemaal wel prima zo en hoefde niet zo nodig te participeren in het interview en ik….
Tja, waarschijnlijk had ik een lyrisch verhaal gehouden over deze parel van het Noorden, voorgesteld om een gedicht voor te dragen, iedereen uitgenodigd om eens langs te komen en met ons van de vuurplaats in de tuin te genieten.
Voor het afsluiten van het interview had ik nog even snel reclame gemaakt voor mijn eigen site, toniescolumns.blog.
En, oh ja ik wacht ook nog op de door radio Noord beloofde Groninger koek.

Luistertip:  David Bowie FAME