Categorie: Geen categorie

Ik stond met mijn eerste kopje koffie in de hand en staarde in de vroege ochtendschemering naar buiten. Met mijn perifere blik, besefte ik dat het beeld vanochtend anders was; er liepen namelijk koeien in de wei. Het was een intens vredig en vrolijk tafereel. Op zich niets bijzonders zou je denken, echter de koeien van de buurtboerderij verderop links kwamen helaas nooit buiten. Het weiland was altijd leeg. Waren dit koeien in ‘Hongkong stemming’ en in protest tegen overheersing en onderdrukking? Helaas bleken het alleen de koeien van de vrijheidslievende rechter buur boer te zijn.
Ik associeerde verder, na een volgende slok van mijn voortreffelijke espresso. ‘Gelukkig kunnen wij in vrijheid kiezen, in plaats dat er voor ons gekozen wordt’, dacht ik. ‘ Ja, zelfs of ik vandaag ook naar mijn werk zal gaan’, weersprak ik mijn eigen irritante calvinistische stemmetje. Het zou lastig zijn met alle geplande afspraken, maar de mogelijkheid had ik zeker wel. Deze omdenk gedachtegang dat ik in alle vrijheid vandaag kon bedenken wat ik zou gaan doen, (werd het Amsterdam of Parijs, bleef ik thuis) maakte dat ik heel tevreden er vandaag bewust voor koos om naar mijn werk te gaan.
Mijn schoonmoeder had mij enkele dagen eerder al op het filosofische spoor van ‘keuzes maken’ gezet.
Het nieuws bereikte mij zaterdagmiddag toen ik via het tuinhekje haar zonnig domein binnenkwam en gelijk mee kon genieten van de koffie met eigen gemaakte appeltaart onder het zonnescherm. ‘Dit was haar laatste appeltaart’ , vertrouwde zoon Henk mij fluisterend toe. Ik keek mijn schoonmoeder verbaasd aan. ‘Het klopt’, legde zij mij uit. Ze had besloten om geen appeltaart meer te bakken. Ik voelde mij nogal overvallen door deze mededeling en daarbij,  werd zij niet altijd bejubeld om haar onnavolgbare boterkoek? Door mijn verwarring vergat ik haar te vragen, of dit ook het einde van het boterkoek tijdperk betekende. Dat zou ik namelijk verschrikkelijk vinden. Bezoek bij mijn schoonmoeder betekende koffie met boterkoek en dat moet altijd zo blijven, dacht ik tegen beter weten in.
De appeltaart bleek subliem. Dit overtrof met gemak de finale van ‘Heel Holland bakt’ en zette de winnaar van ‘the Great British Bake Off’ genadeloos naast het erepodium. Hier zat zoveel liefde, passie, kennis, kunde en vakmanschap in. Dit was haar finale.

Pas later begreep ik haar briljante ‘stoppen’ keuze, terwijl ik eerst dacht ‘ waar gaat dit over’. Meestal verwacht je uitspraken in de trant van ’dit is onze laatste nieuwe auto’, of onze laatste hond, of onze laatste fietsvakantie. Of ik stop met deze baan, of dit huwelijk, of ‘ik ga wonen met begeleiding’.
Nee, dit was een subliem doordachte kleine afbouw van handelingen. Een omgekeerd ‘doelen stellen in kleine stapjes’.
Het boek ‘Kaizen’ leert ons om doelen te stellen en te halen in kleine stapjes. Mijn schoonmoeder maakt ons bewust van het langzaam afbouwen van handelingen, zodat het leven fijn en overzichtelijk blijft. Ik maakte in gedachten een buiging in respect voor haar wijsheid en impliciete wijze les.

Ik krijg ondertussen wel trek in boterkoek.

Luistertip: traveling light, Leonard Cohen

Bijna verslikte ik mij in het vers gezette Italiaanse kopje koffie. Het was zaterdagochtend en ik las de Volkskrant aan de grote keukentafel. Ik was al geen Trump liefhebber en de tekst ‘Trump wil Groenland van Denemarken kopen’, bevestigde voor mij wederom de zeer foute keuze van een groot deel van de VS bevolking. Eigenlijk was het item heel lachwekkend, alleen ook arrogant, agressief en triest. Want Groenland stond namelijk niet te koop. Ik had nergens een advertentie of bordje ‘te koop’ gezien.

De Deense premier hoopte nog tegen beter weten in dat het niet serieus bedoeld was. Een soort van aprilgrap in het verkeerde seizoen. Dit bleek niet het geval. Ik vroeg mij af, wat mij zo triggerde. Ik besefte dat vooral de hebberigheid en botheid mij raakte. De reden van zijn wens tot aankoop van Groenland zou ook een politieke daad zijn, omdat China misschien teveel invloed zou krijgen. Uiteindelijk bleek het hem vooral om de grondstoffen te doen, die steeds makkelijker te delven zijn in verband met het verdwijnen van de ijskap. Hoe dom kun je zijn. Er is een mega probleem door het verdwijnen van al het ijs, ten gevolge van de klimaatverandering en D.Trump ziet vooral kansen om nog makkelijker aan grondstoffen te komen.

Vroeger speelden we landverovertje en cowboytje. Eigenlijk heel erg foute en agressieve spelvormen om te spelen dat je elkaar uitmoord (cowboys tegen indianen) en elkaars land inpikt, door met een mesje in de grond te gooien en vervolgens een lijn in jouw voordeel te trekken.’ Misschien helpt dit spelen juist om agressie op latere leeftijd te kunnen beteugelen’, bedacht ik mij. Een briljant idee werd geboren, want elke keer als een land bepaalde bezitsdrang voelt opkomen, wordt er op wisselende terreinen landverovertje gespeeld, of wordt afgesproken om met speelgoedwapens je macht te mogen laten zien. Booming voor de speelgoedindustrie, waardoor de wapenindustrie hierin kan overgaan.

Zelf ben ik ook niet geheel vrij van bezitsdrang. Ik was bezig om de fundering voor een overkapping in de tuin te maken. Dit zou een soort van buitenkeuken worden en opeens vond ik het te klein. De breedte stond al lekker robuust vast met ruim vier meter. De diepte vond ik op de afgesproken 2,5 mtr maar behelpen en zag mijzelf nog een ferme stap verder nemen om daar op die fantastische 4,5 mtr de piketpaaltjes in de grond te slaan. Hier was het goed. Ik maakte de gaten in de grond en stortte beton.

24 uur later; ik leg het artikel over Trump aan de kant en ga de tuin in om het beton eruit te wrikken, grond en gras terug aan de aarde te geven en deed ( hiermee) een stap terug naar de afgesproken 2,5 mtr. Leverde Trump indirect ook nog een bijdrage aan mijn bewustwording om niet steeds meer te willen. En Trump zelf? Die heeft zijn geplande bezoek met Denemarken afgezegd, omdat dit land weigerde om Groenland te verkopen.

Luistertip:Killing in the name, Rage against the machine

Plotseling had mijn laptop heel eigenzinnig aangegeven het netwerk niet meer te herkennen. Tot vorige week had ik WiFi in ons tuinhuisje en was het mogelijk om via mijn laptop Netflix te ontvangen. Ondertussen ging de WiFi herkenning en verbinding in dezelfde omgeving wel vrolijk door op mijn iPhone en de laptop van mijn vriendin.
Ik voelde in verband met deze onbegrijpelijke willekeur een metershoge golf van irritatie opkomen. De aangeleerde hulpmiddelen van het vinden van het ‘lege midden’ bij jezelf, gecombineerd met diepe rustige in- en uit ademhalingen was ondertussen een gepasseerd station. Ik schonk mijzelf een Belgische tripel in en stopte daarmee ook mijn verwoede pogingen om het contact met mijn omgeving en met mijzelf te herstellen.
Er was wel het één en ander aan voorbij gegaan, wat een verklaring was voor mijn lage frustratie tolerantie bij thuiskomst.
Ondanks de ICT helpdesk op mijn werk, was ik zelf al uren lang bezig geweest met instellingen, kabels en telefonische ondersteuning om een netwerkverbinding tussen pc en tv scherm te fiksen. Ik wist zelfs bij de gesprekken met de helpdesk de juiste taal te gebruiken (‘hij lijkt niet compatibel en is deze wel gepatched’?), waardoor de Icters en ik elkaar leken te begrijpen. Highfive, alles werkte weer.
Alleen draaide ‘de wet van Murphy’ overuren, want de volgende dag bleek de laptop het niet meer te doen. Ik nam deze weigerachtige device mee en reed met te hoge snelheid naar de Helpdesk dertig km verderop. Hier hing een ontspannen sfeer met young professionals bezig met hun passie. Ik kreeg na enkele Laptop reanimatie pogingen een nieuwe laptop mee. Op advies van de vriendelijk meedenkende helpdesk medewerker ook maar gelijk ‘cold turkey’ mijn Samsung omgeruild voor een iPhone, omdat het bedrijf de eerste niet meer ging ondersteunen.

Waar ik al bang voor was gebeurde; mijn omgeruilde phone had mega problemen met het ontvangen van  e-mails. Weer in de auto gesprongen en dit keer nog harder gereden naar de ICT helpdesk. Er bleek een verkeerde beschrijving te zijn meegeleverd vertelde de medewerker heel relaxed en het probleem werd in notime verholpen.
Aangekomen in Groningen zag ik bij het kantoor een groepje ‘hang’medewerkers buiten staan. ‘Het netwerk ligt eruit, we kunnen niets doen’, zei een medewerker met een mixture van verontschuldiging en uitdaging.
Minstens 1/3e van de tijd mbt hulpverlening aan onze cliënten gaat in administratie tijd zitten. Al vrees ik dat deze inschatting nog behoorlijk aan de optimistische kant is. Een stroom en of netwerkstoring leidt tegenwoordig direct tot enorme financiële ( en mentale)  schade.

Ik dacht aan mijn wereldreis van jaren geleden. Een jaar hadden we in een soort van vertraging rondgezworven door noord en midden Amerika en genoten van ons backpackers/ hippie bestaan. Het was wel even weer wennen om thuis in de structuur te komen. Met een schok realiseerde ik mij dat de wereld tijdens mijn afwezigheid nogal aan het veranderen was geweest. In de bibliotheek was alles gedigitaliseerd en ik moest echt even mijn best doen om de nieuwe werkwijze te begrijpen en eigen te maken. Dit was nog maar een kleinigheid. De wereld van ICT en digitale leukigheden veranderd de laatste decennia zo razendsnel, dat je constant alert moet blijven om mee te kunnen doen.
Mijn moeder haakte af toen de dubbele cassettedeck op de markt kwam. Ik kreeg haar niet goed meer uitgelegd, hoe je van het ene naar het andere bandje opnames kon maken. Ik moest daar toen heel hard om lachen. Nu begrijp ik het beter.

Oh, nieuwe e-mail: ‘attentie, je wachtwoord verloopt over 14 dagen. Je moet het wachtwoord wijzigen voordat het verloopt’.
‘Waar is mijn wachtwoord voor die handige app waar ik al mijn wachtwoorden heb opgeslagen’, vroeg ik mij peinzend af terwijl ik de software van mijn phone alvast voor de volgende dag aan het outsourcen was.

Luistertip: Robots, Dan Mangan

 

In 2007 ontmoette ik mijn huidige partner. In het begin van een relatie worden vaak tot diep in de nacht belevenissen en avonturen uit het verleden uitgewisseld. Eerdere relaties, kinderen, je gezin van herkomst, vrienden, familie komen allemaal voorbij. We willen het verleden zo ‘levendig’ mogelijk terughalen om met onze huidige partner te delen.
Ook kwam mijn motor uit het verre verleden in stoere verhalen voorbij. Daarbij beloofde ik nu alweer 12 jaar geleden om eens met haar een motorritje te zullen maken.

Ik was 25 toen ik op een dag besloot om motor te willen gaan rijden. Ik was geïnspireerd geraakt door een toenmalige vriend. Hij was een echte motorliefhebber. Na het behalen van mijn motorrijbewijs vroeg ik hem mee op mijn speurtocht naar een goede tweedehandse. Het werd een Yamaha XS 1100. ‘Veel te zwaar’, vond hij om mee te beginnen.
Ik liet het zware rode gevaarte, inclusief de imposante kuip onderdelen zwart spuiten en had vanaf dat moment mijn eigen motor voorzien van ‘mijn handtekening’. Vele motortochten naar andere landen volgden. Mijn eerste tocht ging naar een motortreffen in België. De motorvriend, helaas is hij veel te vroeg overleden, overtuigde mij dat deelnemen aan een motortreffen er echt bijhoorde.
’S avonds stond ik met mijn zwartleren motorpak ( uiteraard losse en nonchalant open gedragen motorjas en leren broek) met een flesje bier rondom een groot vuur en probeerde een beetje in een soort van motorstemming te komen. Hier waren allemaal motorliefhebbers bij elkaar. Ik bleek de enige aanwezige met een Japanse motor, ook wel plagerig ‘een naaimachientje’ genoemd. Omdat het een heftig (1100cc) ‘monster’ was en ik meegenomen was door een lid van de motorclub, werd ik waarschijnlijk toch getolereerd. Met verbazing heb ik die avond de voor mij saaie gesprekken aangehoord. Er werd vol passie gesproken over Engelse motoren en onderdelen. Zelf had ik eigenlijk niet zoveel met motoren, in ieder geval niet met de techniek. Ik kon wel een eind meegaan in het gevoel van vrijheid bij je verplaatsen per motorfiets, al ben ik ook een groot liefhebber van het gemak en comfort van een auto. Een motor betekent avonturen beleven, hard werken en nog meer opletten. Meerdere keren ben ik met een eerdere vriendin op de motor naar het buitenland geweest. Het harde werken beloonde je dan bij een pompstation met koffie en een sigaret. Dat laatste past niet meer bij mijn leefstijl.
Even later verhuisde ik bij het motortreffen naar het vrouwen kampvuur, hier was het eigenlijk veel gezelliger. Ik ben later nooit meer uitgenodigd voor het Belgische motortreffen. Waarschijnlijk had ik teveel codes doorbroken.

Enkele jaren later nam ik afscheid van mijn stalen ros. Er waren kinderen gekomen en een handige station auto maakte onderdeel uit van het dagelijks leven en werd het vervoermiddel voor de vakanties. De motor stond nog een jaartje eenzaam te wachten bij vrienden voor dat ene ritje op een zondagmiddag, waar eigenlijk geen tijd meer voor was met een jong gezin. Uiteindelijk werd de motor verkocht. Einde tijdperk.

Het is 28 jaar later. Ik ben klaar voor een rondje Hoogeland op de geleende Suzuki Bandit 1200 motor. Te zwaar om mee te oefenen, alhoewel het gevoel voor de motor er nog steeds is. Ik zing vanonder mijn dichtgeklapte integraalhelm luidkeels ‘Born to be wild’. Om de hoek bij Zeerijp al motorpech. Bij het maken van een selfie op de parkeerplaats sloeg de motor namelijk af. De accu bleek leeg. Zo nonchalant mogelijk wacht ik op motoreigenaar Eddy en de accukabels. Binnenkort maar eens een ritje met mijn vriendin zoals beloofd, als ze nog steeds wil😎

Luistertip:New sensations, Lou Reed

Het was zover. Samen met mijn gepensioneerde vriend reden wij naar onze bestemming. Zijn bejaarde camper deed het nog steeds goed. De maximale snelheid van 100 km dicteerde een haalbare afstand voor een weekend weg. Ik ging maandag immers weer werken. Ik probeerde te onthaasten. Voor mijn vriend maakten de dagen, afstand en tijd niet zoveel meer uit, ‘de vrijdag was allang een zaterdag voor hem’. De laatste keer in de camper was alweer twee jaar geleden. De herinnering aan dat weekend in de Achterhoek ging samen met gemengde gevoelens. Het was erg gezellig geweest met bijpraten, terrassen, filosofische beschouwingen en geouwehoer. Ook was het nogal benauwd geweest daar in de slaapcabine onder het dak van de camper. Dat laatste had ik allang verdrongen en kwam ondertussen langzaam weer naar boven.
Dit keer was de bestemming het Friese Gaasterland, vlakbij het Slotermeer en op fietsafstand van het IJsselmeer. Mijn angst voor de komende nachtelijke slaaptaferelen schoof ik nog maar even voor mij uit, tegen beter weten in.
Even later zitten twee mannen rond het middaguur aan een tafeltje bij het Slotermeer. Deze eerste weekend fietstocht bracht ons naar dit prachtige plekje, met de nieuwsgierigheid opwekkende naam ‘Badmeester Keimpe’. De verzengende zon zorgde ervoor dat alle schaduwplekken bezet waren. ‘Shit, alweer een petje en zonnebril vergeten’, realiseerde ik mij te laat en zou later die dag mijn zoveelste pet en zonnebril aanschaffen.

Ondertussen beukt de zon er intimiderend wellustig op los. Gelukkig mogen we van het aardige stel (zij net zwanger, hij extra zorgzaam) ons tafeltje bij hun onder de parasol schuiven. Overmoedig geworden en dankbaar voor dit sublieme hemelse ‘hier en nu’ gevoel op dit terras aan het water, bestel ik een tweede Leffe blond bij de leuke, aardige en attente jonge serveerster. Dit werd natuurlijk even later keihard afgestraft tijdens het fietsen bij tropische temperaturen met een hete (mistral) tegenwind. Mijn gedachten werden door de hitte en het ‘mayday signaal’ van mijn lichaam, in verband met watertekort, steeds mistiger. Ik bleef kilometers lang ‘haken’ bij de nutteloze gedachte, wie badmeester Keimpe zou zijn. Twee inhaal flessen water later ben ik ongeveer weer in de realiteit. Terug op het overzichtelijke veld waar de gemiddelde leeftijd ver voorbij een zekere leeftijd ligt met een hoog ‘rollator gehalte’. Hier heerst de ijzeren wet van Rust, Reinheid en Regelmaat. Na de siësta volgen we met hernieuwde energie de fiets knooppunten aanwijzingen door het oude bos richting een eetgelegenheid. Op een of andere manier stimuleert de RRR omgeving om juist vooral in de actie te gaan, op weg naar wilde avonturen.

Op het gemoedelijke dorpsplein van Oudemirdum zingt en speelt een fries duo. Hun geluidsinstallatie overschreeuwt de mogelijkheden voor een gesprek. Ik laat het volgen van een gezonde leefstijl even los en schakel over op koele witte wijn. Deze verdoving helpt ook tegen de irritatie gevoelens met betrekking tot deze ‘muziek’.

Ik had mij dit keer goed voorbereid. Gewapend met Deet antimug van de zwaarste categorie beklim ik later die avond, via het handige solitaire trapje, gelaten de slaapplek onder het dak van de camper. Ik wist het eigenlijk al; nadat de zon de gehele dag het polyester dak heftig heeft voorverwarmd, lag ik hier in een open doodskist met temperaturen vergelijkbaar met de crematieoven. Doodstil lag ik te wachten tot de lange nacht voorbij zou zijn. Ik ontving ter plekke inzichten hoe een acute paniekaanval moest voelen. Met rustige diepe in- en uit ademhaling kreeg ik weer controle en bracht mijn zuurstof en CO2 verhouding uiteindelijk weer op orde.
‘Slaap je al vriend’, vroeg mijn maatje irritant relaxed ergens vanuit de begane grond. ‘Bijna’ , overschreeuwde ik mijzelf en fantaseerde ondertussen hoe ik het matras naar buiten door de te smalle deur kreeg, op weg naar vrijheid. Ik moet toch, geveld door slaaptekort, fiets inspanning, emoties en alcohol vlak daarna in slaap zijn gevallen.

Waarschijnlijk had mijn vriend een totaal andere temperatuur beleving, toen hij het ontbijt in de camper op het handige uitklaptafeltje klaar ging zetten. Ik zag dat hij het prijskaartje van de WE nog aan zijn korte broek had hangen.
Het werd naar aanleiding van mijn dwingende respons een buiten ontbijt beleving. Gelukkig werd er sterke koffie geserveerd. Al kreeg ik eerst Nespresso met een smaakje.

Tijdens fietstocht nummer twee, zag ik dat hij nog steeds het prijskaartje van de WE aan zijn korte broek had hangen. We namen een frisse duik in het IJsselmeer, zagen vrienden in Stavoren en genoten van het fantastische zomerse weer. Ik was weer geïnspireerd geraakt voor het kamperen en dan vooral buiten slapen.

Met uiteraard ook dank aan de gastvrijheid van mijn goede vriend, die zijn camper een weekend met mij wilde delen. Het moet ook niet altijd even makkelijk zijn om met mij op te trekken.

P.s: er hangt nog een prijskaartje aan je korte broek.

Luistertip: Winter in America is cold, Doug Ashdown

Onlangs bezocht ik weer eens een congres over persoonlijk leiderschap. Sinds ik geleerd heb dat maximaal tien procent van de informatie van zo’n dag blijft hangen, ben ik nog meer ontspannen en vertrouw erop dat mijn onbewuste de voor mij belangrijke informatieve tien procent selecteert om in het lange termijn geheugen op te slaan.
Ik focus mij er vooral op om een ontspannen en fijne dag te hebben en soms ontmoet ik bij de lunch ook nog leuke mensen. De tijd dat ik bij elke workshop heel ijverig aantekeningen maakte met het bijgeleverde aantekenboekje en pen ligt al ver achter mij. De ervaring leert dat het gratis tasje met folders, blocnote en extra pennen thuisgekomen ergens op een stapel in de kast komt te liggen en uiteindelijk ‘verdwijnt’. Mocht ik deze attributen maanden later toch nog weer per ongeluk tegenkomen, dan zeggen de losse woorden en onderstreepte zinnen met uitroeptekens mij vaak niet zoveel meer en eindigt alles alsnog bij het oud papier en het tasje in de container of bij de afdeling handige tasjes in de gangkast.
Één congres bezoek van jaren geleden kan ik mij nog als de dag van gisteren herinneren. De spreker had direct mijn volle aandacht getrokken doordat hij ons op een indringende wijze meenam in zijn persoonlijk verhaal over zijn flitsende carrière en harde val in de commerciële business. Bakken met geld verdienen ging gelijk op met mega stress, deadlines een scheiding en uiteindelijk een heftige burn-out. Het enige voordeel van zijn ruime financiële situatie was om na het afscheid van zijn baan een tijd in vrijheid te kunnen leven. Al relativeerde hij dit ook gelijk weg, want zijn reizen over de hele wereld en ontmoetingen met heel erg wijze mensen hadden hem geleerd, dat de uiteindelijke rust toch in jezelf zit. Fietstochtjes en wandelingen rondom de eigen woonomgeving bleken hetzelfde kalmerende en inzichtgevende effect te kunnen hebben. Het door hem getoonde reclamefilmpje ‘ life is short, play more’ van Xbox maakte een verpletterende indruk op mij.
We zien in dit bijna één minuut durende filmpje de geboorte van een baby, die uit de baarmoeder de lucht in wordt geschoten en onderweg verandert naar peuter, kleuter, puber, volwassene en oudere en vervolgens neerstort in het graf. De aftiteling ‘ life is short, play more’ kwam nogal binnen.
Want tijd is kostbaar en ik vroeg mij af of ik wel de dingen doe die er echt toedoen.

Alsof het zo moest zijn zag ik deze week op Instagram een tekst over ‘de tijd’, waarvan kort samengevat deze erg langzaam gaat als je wacht of je verveelt, te kort is bij optimaal genieten en eindeloos lang duurt bij verdriet en andere pijnen.
Kortom, de tijd wordt bepaald door je gevoelens en mentale conditie en minder door de klok.
Alhoewel ik geen antwoorden heb over hoe het kan dat je met reizen bij een snelheid van het licht, de tijd kan inhalen. Stephen Hawking kan het niet meer uitleggen, zijn tijd zit erop sinds 14 maart 2018.

Fijne tijd verder

Luistertip:Aan de oevers van de tijd, Spinvis

‘Wat is toch de oorzaak dat we elkaar zo vaak niet begrijpen’, dacht ik. Ik liet de zin ‘hoe kun je communiceren met een ander, als je niet goed weet hoe je met jezelf communiceert’ op mij inwerken. Het gesprek komt bij je binnen, gefilterd door je eigen waarden, normen en overtuigingen, mede uit je gezin van herkomst. Dit geeft bepaalde geëvalueerde gevoelens en vervolgens denken we vaak ook nog de situatie objectief te kunnen waarnemen.
En dan heb ik het nog niet eens over dat mannen van Mars komen en vrouwen van Venus (John Gray). Eigenlijk is het heel bijzonder dat we elkaar nog redelijk kunnen begrijpen.
De herinnering aan mijn sportief avontuur in Frankrijk om van rotsen in het water te springen was onlangs weer naar boven gekomen. Er was een levensgevaarlijke situatie  ontstaan. Ik was bijna door mijn roekeloosheid, op een paar cm na, op de uitstekende rotsen in het water te pletter gevallen. Dit had ook te maken met het gegeven dat ik de gids niet goed begreep en met mijn stoerheid, of beter gezegd met het negeren van mijn angst dit avontuur indook.

Zijn uitleg in het Frans om toch vooral ver naar het midden (dans Le milieu) te springen, had ik helemaal niet begrepen. Ik dacht dat hij iets over verschillende familiemilieus had gezegd. Als ik logisch had nagedacht, had ik uiteraard kunnen begrijpen dat je niet tijdens een spannende activiteit, waarbij je je op het ‘ moment suprême’ fysiek en mentaal optimaal op een risicovolle sprong moet voorbereiden, een gesprekje gaat voeren over het milieu waar je uit vandaan komt.

Dit was een duidelijk voorbeeld van gebrek aan vaardigheden. Ik had in al die jaren vakantie in Frankrijk nooit de moeite genomen om de Franse taal goed te leren. Alleen een paar hoopvolle ‘camping zinnen’ voor overnachtingen en het bestellen van een Frans biertje en andere overlevingsbenodigdheden bestreek mijn repertoire. De rappe antwoorden gingen dan vooral langs mijn vage verontschuldigende grijns heen.
Communiceren vanuit verschillende overtuigingen wordt nog ingewikkelder, vooral als deze niet worden uitgesproken….

Oom Harry was vlak voor zijn plotselinge dood nog een keer bij ons langs geweest. Ik was net bezig om ons huis te schilderen. ‘Waarom geel’, informeerde hij en uit zijn intonatie en expressie kon ik merken dat hij dit maar niets vond, alleen benoemde hij dit niet. ‘We vinden dit gewoon een mooie kleur’, zei ik licht geïrriteerd en stapte de trap af om het onverwachtse bezoek te ontvangen met koffie, tijd en verdere gastvrijheid. Bij de koffie werd het gesprek er niet gezelliger op, toen het gesprek richting mijn coachingsactiviteiten ging. Of ik nog steeds met die familieopstellingen ofzo opleiding bezig was, informeerde hij met een ingehouden glimlach, waarvan ik al wist dat hij hier van alles van vond, nl totale onzin. Ik koos voor de beleefde variant, door met een kort, ‘ ik ben bijna klaar’, te reageren. Er was hier duidelijk sprake van verschillende overtuigingen. Zelf was ik altijd een beetje allergisch geweest voor mensen die altijd ongevraagd impliciet of expliciet hun mening over de ander uitstorten. Voordeel van mijn opleiding? Dat ik nog meer heb geleerd dat mijn perceptie alleen maar projectie is. Oom Harry reageerde altijd vanuit zijn negatieve wereld- en zelfbeeld. Hij had zijn duistere verleden niet onder ogen durven zien en er niets aan gedaan om dit te veranderen door de regie te pakken. Het gevolg was dat zijn oude film van afwijzing en eenzaamheid zich doorlopend aan het herhalen was over huidige belevenissen heen.
Mijn irritatie had eigenlijk niet zoveel met hem te maken en alles met mij, waar ik zelf invloed op kon uitoefenen.
Met een glimlach en enige mildheid luisterde ik naar Oom Harry zijn verdere slachtofferige klaagzang over de maatschappij, de overheid, de wetgeving en alle verdere ellende die alleen anderen over hem heen zouden storten. Af en toe deelde ik enkele plaagstootjes uit met de boodschap dat hij keuzes heeft.
‘Allemaal flauwekul, al dat gepsychologiseer’, zei hij dan nors.
Hij deed mij denken aan de twee oude mannetjes uit de muppetshow, die altijd en overal commentaar op hebben, behalve op zichzelf. Het cadeautje met de opschrift ‘ zo de binnenwereld, zo de buitenwereld’ lag nog voor hem ingepakt in de kast.
Harry was namelijk nogal plotseling vlak voor zijn verjaardag overleden. Misschien dat iemand anders er nog wat aan heeft.
Ik gebruik deze tegeltjes wijsheid met vallen en opstaan in ieder geval nog iedere dag.

Luistertip:What about love, Faithless

De wekker stond op half vier. Dit was het niemandsland tussen nacht en ochtend. Zelfs  Iphone Siri vond dit tijdstip overdreven en gaf het volgende antwoord: ’Hallo Tonie, ik heb een wekker voor je gezet om 15.30’. Ik schakelde over op handmatig om de juiste 03.30 te programmeren. Elke keer verbaas ik mij toch weer over de kracht van het onbewuste, want net voor de wekker afging op dit onmogelijke tijdstip, riep mijn interne klok mij al bij de les. Dat is hoopvol, want dit betekent dat je zelf veel meer de regie kan nemen bij je keuzes en vragen.
Ik hees mij in mijn wadloop outfit voor weer een dagtocht Ameland. Ook deze keer vergezeld door een pijnlijke grimas bij het aantrekken van de BB schoenen die elk jaar verder lijken te krimpen. ‘Weer vergeten om een nieuw paar schoenen te kopen’, dacht ik gelaten en wekte onze vrienden.  Het schoenen voorval confronteerde mij met de vraag of ik wel goed genoeg voor mijzelf zorg. Ik wist natuurlijk allang dat ‘te druk gehad’ een non excuus was.
Even later zaten zes vroege ‘ wadvogels’ in de Alhambra op weg naar Holwerd, waar we ons met de rest van het gezelschap zouden samenvoegen om het werelderfgoed over te steken met als eindbestemming Ameland.
De tocht in het busje bracht herinneringen aan vroegere georganiseerde sportieve camping dagtochten. We waren met het toen nog jonge gezin ergens op een camping in Het Gorge gebied in Zuid-Frankrijk. We vertrouwden de combinatie ‘uitstapje voor het gehele gezin’ versus de aankondiging om van rotsen in het water te springen al niet. De leukigheid bestond uit het in surfpak en helm springen van rotsen oplopend van 4 meter tot de finale van veertien meter langs de waterval in het eronder gelegen meer. Ik begreep dit ook pas onderweg in het busje op weg naar deze uitdaging.
De Franse bestuurder die in nagenoeg onverstaanbaar steenkool Engels ons enkele details probeerde duidelijk te maken deed mijn stemming omslaan richting lichte paniek toen de verschillende springhoogten tot mij begon door te dringen. Ik wou eruit, alleen kon dit niet. Vluchten kon niet meer en ik gaf ik mij maar over aan wat komen ging door mijn angst toe te laten. Bij de zes meter sprong waarschuwde de gids om toch vooral ‘dans le mileu’ te springen en gaf mij op de glibberige rotsrichel een duwtje. In het water begreep ik pas dat dit ‘in het midden springen’ betekende, te zien aan de boven het water uitstekende rotsformaties. Gelukkig draaide die dag mijn beschermengel overuren.

Vandaag was een bekende onderneming. Al jarenlang loop ik over het wad naar Ameland. Dit keer hadden twee deelnemers nog nooit eerder wad gelopen en zo ontstond na de oversteek naar het eiland en de lange strandwandeling, met een stijgende koffie behoefte, een complimenten moment bij de koffietafel in het strandpaviljoen.
‘Ik ben trots op je’ zei ik tegen de nieuwelingen. ‘Er is iets met deze zin’, dacht ik en filosofische Henk legde uit vooral trots op zichzelf te zijn. Dat is natuurlijk heel krachtig, als je dat tegen jezelf kan zeggen. Daarnaast bepaal jij met de ‘trots zijn’ uitdeling of iemand hiervoor in aanmerking komt. Gezamenlijk besloten we dat bij het uitdelen van een ‘ ik ben trots op je’ er op zijn minst sprake moet zijn van een innige relatie met de ontvanger. Dus voorzichtig met deze vorm van complimenten geven. Beter zijn complimenten, zonder jezelf daarbij centraal te stellen.
Nederlanders zijn wel wat voorzichtig met het geven en ontvangen van complimenten.
Dat zou dus wel wat meer mogen. Bij amerikanen ligt het omslagpunt bij nog geloofwaardige complimenten geven op zo’n tien per dag. De nuchtere Hollander kan minder goed complimenten ontvangen en wordt achterdochtig indien de complimenten gever op een dag drie keer een compliment aan de ontvanger geeft.

Trouwens, goed van je dat je deze column helemaal hebt uitgelezen!

Luistertip: You’re the best thing, Ray Lamontagne

Het was vijf uur en ik was klaarwakker. De score was 1 mug gekillt. Er bleek diep in de nacht toch nog eentje al die tijd op de reservebank te hebben gezeten. Fit en resultaatgericht verscheen de volgende om 3.00 uur Am tijdens het diepste moment van slaap, ontspanning en overgave.

Thuis had ik net een blauwe lamp aangeschaft, waarmee de mug snel gedood kan worden. Laatst werd ik thuis midden in de nacht even wakker van het geknetter van de mug die ‘tegen de lamp liep’. Dit scheelde een nachtelijke frustrerende zoektocht langs muren en plafond, gewapend met handdoek, in slaapdronken toestand. Ik draaide me met een glimlach om en droomde verder.

Ik wist dat er blauwe lampen in mijn opleidingsinstituut waren, alleen had ik geen zin meer om eruit te gaan, om een lamp te lenen. Opeens viel mijn blik op de ventilator. Weliswaar met een te kort snoer, desondanks bereikte mij nog een zwak briesje vanaf de tafel richting het bed. De mug bleef steken, alleen hoorde ik haar niet meer.

Alleen al de liefdevolle geste van de facilitaire medewerkers om met deze tropische temperaturen een ventilator op de kamers te zetten, verwarmde mijn hart en gaf tegelijkertijd verkoeling.

Dit was het laatste weekend, de opleiding systemisch begeleider was bijna afgerond. Wat had ik hier veel meegemaakt en geleerd binnen deze familieopstellingen training. Ik was mijzelf vaak en veel tegengekomen, had mijn familie op een andere manier ontmoet en was uiteindelijk eerlijker voor en naar mijzelf geworden. ‘Het is net alsof ik met veel meer liefde en mildheid naar mijzelf en dus ook naar iedereen om mij heen kan kijken’, dacht ik. ‘Alleen niet naar muggen’ realiseerde ik mij een beetje opstandig en opeens besefte ik waar mijn heftige anti mug gevoel vandaan kwam. In Colombia had namelijk een mug de ‘el dengue’ ( knokkelkoorts) op mij overgebracht. Drie weken lang had ik ergens in de jungle in een kamertje met hoge koorts en heftige nachtmerries gelegen. Maanden had het geduurd voordat ik mijn energie weer enigszins terug had.

Ik stapte met een gevoel van toenemende nostalgie van ‘de laatste keer’ de kelder eetzaal van het instituut binnen. Het was een voor overnachting en ik bleek ik de enige gast. Het bord met een uitgebreid ontbijt was al liefdevol voor mij neergezet. Omdat de toegang naar de eetzaal via de keuken loopt, ontmoette ik de facilitaire ochtendploeg. De drie medewerksters ontvingen mij hartelijk en ik werd ingelicht dat er straks een vierde zou arriveren, zodat ze mij optimaal konden ondersteunen bij mijn ontbijt ervaring.

Ik zit te ontbijten en voel mij thuis. Lachsalvo’s en vrolijke gesprekken vullen de naastgelegen keuken. Een ploeg van 14 medewerkers, allemaal fantastische vrouwen, ondersteunen dagelijks de catering ( heerlijke en gezonde maaltijden) en de organisatie van dit trainingsinstituut voor persoonlijke groei. Ze zijn altijd vriendelijk en respectvol aanwezig voor de cursisten die in verschillende soorten van emotionele staat en inzichten zich even lekker snotterend laten gaan, of ergens vanuit een rustig plekje voor zich uit staren om nieuwe inzichten tot zich te nemen. Het is weekend en dus zijn de weekend chicks in charge, zoals ze liefdevol genoemd worden. Na het diepte-interview van gisteren over haar facilitair werk, zie ik dat de naambordjes weer gedragen worden, waarmee ze gelukkig meer zichtbaar zijn. Wat heb ik genoten van het lekkere eten, de service en hun vriendelijke aanwezigheid.

En de mooiste les geleerd: hou vooral van jezelf, bevrijd jezelf van je eigen ‘gedachten kooi’, zodat er ruimte ontstaat om vooral van anderen te houden.

Luistertip: Soldier of love, Sade

Er verscheen een herinneringssignaal in het display van mijn telefoon met ’Bijeenkomst  recreatiezaal verpleeghuis Blauwborgje’. Ons bedrijf heeft vele locaties waar we met grotere groepen bij elkaar kunnen komen, alleen was ik hier nog nooit voor mijn werk geweest. Ik was op weg naar de omgeving waar mijn moeder de laatste vier jaar van haar leven tegen haar wil had doorgebracht.
Op het moment dat ik de hal binnenstapte klapte de herinnering met een mokerslag mij terug in de tijd. De baliemedewerkster herinnerde zich mij. ‘Ik zie je zo weer met je moeder hier voorbij lopen’, zei ze. Ik bleef staan bij de balie in de hal en probeerde mij te herpakken door de poes te aaien. Deze rood-witte poes, loom liggend op de balie leek exact op onze kat, waardoor het geheel nog meer surrealistischer werd. Verderop in de recreatieruimte lagen vele voetstappen van ons. Hier werd bezoek ontvangen en ook liedjes gezongen, in de handen geklapt, ballen naar elkaar overgegooid, onder leiding van de altijd blije en optimistische activiteiten mevrouw.

Ik werd er elke keer alleen maar treuriger van.

Zij had geluk, want mijn partner en ik en de vriend van mijn moeder woonden vlakbij. Mijn broers en zus en partners bezochten haar ook regelmatig. Vele bewoners kregen bijna nooit bezoek. We haalden haar op uit de gemeenschappelijke huiskamer en gingen snel op weg naar de vrijheid buiten voor een wandeling in het park, naar ons huis, of naar het café voor een goed glas rode wijn.

Toen het hoge wijnglas niet meer lukte, goten we het over in een klein glas en op het laatst in een tuitbekertje. Mijn moeder wou niet in het verpleeghuis verblijven. Haar vasthoudend verzet duurde vier jaar tot aan haar overlijden. In het begin deed ze wel eens een ontsnappingspoging. De lieve en zorgzame begeleiding vonden haar wel lastig. Ik begreep haar verzet, want ze wou naar huis. Een filmopname van haar kinderen om af te spelen bij grote onrust hielp bij haar ook al niet. Ze werd alleen rustig als wij, of haar vriend er waren. Tot op het laatst herkende ze ons, dat wil zeggen, ze voelde dat wij bij haar hoorden. ‘Dag lieverd’, zei ze dan, ‘ zullen we naar huis gaan’?

Het laatste jaar had alzheimer haar steeds meer in de wurggreep. De kwieke fietser en wandelaar, zat nu in de rolstoel om de buitenwereld bij haar binnen te halen. De drukke gezellige prater was veranderd in een oud vrouwtje met een lege blik, gehuld in zwijgen.
In stilte liepen mijn broer en ik met mijn moeder in de rolstoel naar ons stamcafé in het plantsoen. Het zou niet lang meer duren, alleen wisten we dat nog niet.
Er was weinig contact meer. Terwijl wij ieder aan een kant van haar zaten, ging plotseling vanuit het niets haar handen langzaam naar mijn broer en naar mij. Ze legde haar hand op onze armen. In gedachten zei ze ’ik hou van jullie, wij horen bij elkaar’. ‘Ik hou ook van jou mamma’ , zei ik met schorre stem en kuste haar. Intens dankbaar voor dit mooie moment.

Negen jaar later en ik realiseer me dat ik na haar overlijden nooit meer in het verpleeghuis Blauwborgje ben geweest. Vannacht had ik een intense droom. We waren in een vakantiehuisje en ik had een dringende vraag voor mijn moeder, alleen zij wist het antwoord. Langzaam veranderde de vakantie omgeving in de welbekende lange steriele gang met de oneindig lange houten leuning langs de muur om het eigen broze leven nog enigszins staande te houden. Een geur van boenwas, om de andere geuren te verdrijven hing zwaar in de bedompte lucht. Ik besefte met een schok dat ze alzheimer had en twijfelde om haar mijn vraag te stellen. Voordat ik het uitgesproken had, kreeg ik mijn antwoord van haar.
Ik werd wakker en wist dat de alzheimer er allang niet meer was, mijn moeder wel. Altijd, als ik dat wil.
‘Dankjewel’, hoorde ik mijzelf hardop zeggen en stond op, een mooie dag tegemoet.
Luistertip: Ring them bells, Natasha Bedingfield