Categorie: 2021

Dit weekend kwam het onderwerp trauma onverwachts op mijn pad. Ik had net het boek ‘Rise’ gelezen van Marieke van Meijeren. In dit spirituele autobiografische boek neemt zij ons mee naar haar eerdere heftige trauma’s, zoals het brommer ongeluk op haar zestiende, een bijna dood ervaring en maanden van langzaam herstel. Ook een latere miskraam en postnatale depressie kwam op haar levenspad. Dat zij al vanaf haar vroegste herinnering een multidimensionaal bewustzijn heeft met spirituele gaven, maakte het leven er in eerste instantie niet makkelijker op.

Flow

Dit ‘moedige boek’ gaf ook een bemoedigende boodschap mee. Een vervuld vol en authentiek leven is mogelijk. Leren te leven vanuit je hart en ziel geeft je ‘vleugels’en zorgt ervoor dat je leven meer in een flow gaat. Dat je veerkracht en liefde en bewustwording stijgt. Het leven wordt niet per definitie leuker, wel eerlijker. ‘Dit is gelukkig niet het zoveelste zelfhulpboek dat gouden bergen belooft’,dacht ik. Ik geloofde deze schrijver helemaal toen ze aangaf dat dit boek een zachte richtingaanwijzer kan zijn voor een transformatie richting je eigen bewustzijn, groei en connectie met wie je werkelijk bent. Oftewel authentiek durven te zijn.

The wisdom of trauma

Er komt een Whatsappje binnen van een vriendin, inclusief kijktip. Over the wisdom of trauma van de arts Gabor Maté. ‘Wat wil het universum mij eigenlijk onder de aandacht brengen’, denk ik lichtelijk verward en installeer mij maar op de bank om de documentaire direct ‘tot mij te nemen’. Ik besef voor het eerst heel helder wat een trauma is; niet de gebeurtenis zelf, wel het onbewuste besluit dientengevolge de gebeurtenis. Gabor spreekt zo respectvol over – en vooral met de getraumatiseerde medemens. Hij gaat rechtstreeks langs alle afweer en bullshit naar het echte verhaal, naar het verlangen en laat op indringende wijze zien dat we alles in het werk stellen om de oude kind pijn van angst voor afwijzing maar niet meer te hoeven voelen. Het kind is allang volwassen en verdoofd zich steeds met alle soorten afleiding die je maar kunt bedenken, variërend van gezonde tot ongezonde afleidingen. ‘We hoeven de pijn alleen maar te durven voelen, er naartoe te ademen en te beseffen dat dit het ‘kind met verlangen’ in jezelf is en niet de situatie die je nu uit balans haalt. ‘Zo simpel is het dus’, denk ik en zoek een zakdoek om de ‘uit het niets’ opgekomen emoties te ontvangen. ‘En zo ingewikkeld is het tegelijkertijd, omdat we steeds naar buiten en dus naar de ander blijven kijken in plaats van naar binnen, naar onszelf’. Dit is het ‘het ligt aan de ander syndroom’.

Moed vanuit kwetsbaarheid

Daarom hebben we moedige mensen als Marieke van Meijeren en Gabor Maté nodig die hun eigen trauma’ aan ons durven laten zien met hun moedige kwetsbaarheid, liefde en wijsheid. Ons leren dat vooral ‘erin duiken’ de weg naar bevrijding is op weg naar verbondenheid van hart en ziel, met een oneindige stroom van positieve energie tot gevolg. ‘S’ avonds stelde mijn vriendin voor om een film te gaan kijken en koos Rocket man van Elton John uit. Deze film geeft een ultieme inkijk in een zeer getraumatiseerd leven van een moedig mens. Alles viel samen, het net gelezen boek ‘Rise’, de documentaire over trauma over dissociatie, heling en herstel en uiteindelijk deze meesterlijke openhartige autobiografische film.  

Ik was dit weekend geraakt, geroerd en besefte dat er niet altijd woorden nodig zijn. Bewust van mijn eigen verdringingen huilde ik helende tranen over eenzaamheid en moed. Wat een prachtig weekend.

Luistertip: Don’t let the Sun go down On me, Elton John met George Michaelhttps://www.youtube.com/watch?v=RsKqMNDoR4o

Leestip: Rise, Marieke van Meijeren

Kijktip: the wisdom of trauma

Erbij willen horen, of toch niet?

Onze buurvrouw had mijn column over ‘dader en slachtoffer gelezen, waarin ik de langdurige onderdrukking van de Molukse gemeenschap beschreef. Zij gaf een compliment en ook de tip om het boekje ‘De genocide fax’, van Roxanne van Iperen te lezen. Hierin beschrijft zij de nietsontziende volkerenmoord/slachtpartijen gericht op de gematigde Hutu’s en vooral Tutsi’s door de extremistische Hutu’s uit Rwanda. Het was 1993 en de VN en de gehele wereld keken de andere kant op, toen ruim een miljoen mensen werden omgebracht.

Tegen de stroom in

Één man, een VN commandant bleef moedig aandacht vragen aan de wereld, echter niemand luisterde. ‘Het zou een interne aangelegenheid zijn’, aldus de officiële reactie. Iedereen keek de andere kant op. ’Hoe kan dit in Godsnaam’, vroeg ik mij af, terwijl ik het antwoord eigenlijk al wel wist. Kolonisatie en dus machtsmisbruik door België en wegkijken door de rest van de wereld, had het land totaal ontwricht. Er werd langere tijd systematisch aan de bevolkingsgroepen verschillende privileges geven, wat een voedingsbodem bleek voor rassendiscriminatie, demonisering en haat. Dit leidde uiteindelijk tot het deleten van één miljoen mensen. ‘Geen opbeurend boekje om te lezen’, dacht ik en genoot ondertussen van de zon en het vrije weekend thuis in de tuin. Dit vredige tafereeltje stond in extreem schril contrast met de duisterheid, waartoe mensen blijkbaar in staat zijn.

De subtitel van het boekje, ‘Wat zou jij doen’, als het erop aan komt’, bleef als een confronterende mantra zich in mijn hoofd herhalen. Ik voelde mij ongemakkelijk, want om nu de gedachte maar weer te laten gaan, of te laten wegdrijven op een gevisualiseerd wolkje, was in principe hetzelfde gedrag, als waar ik verontwaardigd en misselijk van werd; nl de andere kant opkijken bij onrecht. We vinden het heel bijzonder en heel moedig als iemand zijn mond open doet tegen onrecht. Dit betekent dus dat de meerderheid kiest voor zwijgen, aanpassen, of meegaan met de stem van de meerderheid. Alles om maar bij de groep te mogen blijven behoren, vaak uit angst voor represailles. Het vergt moed om tegen de stroom in te gaan, om dwarsligger te zijn, om alleen te durven staan. Het boek ‘de meeste mensen deugen’, van Rutger Bregman, was als balsem voor de ziel. Dit boekje prikt echter op plekken waar je liever aan voorbij wilt gaan. Want, ben ik moedig, of bang, of nog erger; medeschuldig?

Erbij willen horen

Erbij willen horen begint al vroeg thuis, je hoort bij het gezin/ familie en als er volop liefde is en respect is het fijn om erbij te horen, maar wat als er geslagen wordt, er sprake is van intimidatie, incest, of andere grensoverschrijdingen. Spreek je? Zwijg je? Wat als er gepest wordt op school. Meedoen is laf, wegkijken en niets doen is net zo erg. Toch komt het zoveel voor. Pesterijen op het werk; ga je als individu tegen de cultuur in, of zwijg je? Je wordt sowieso meegezogen in de donkere poel van (mede) schuld, ongeacht je reactie.

Het voorbeeld van Rwanda doet denken aan vele andere voorbeelden; het demoniseren van de joden begon al ver voor de tweede Wereldoorlog. Het stelselmatig discrimineren van de Afro-Amerikanen in de VS is een ander heftig voorbeeld. De lijst van onderdrukking en demonisering van groepen is helaas oneindig lang. Het enge is dat langzaamaan de meerderheid begint te geloven dat ‘de aangewezen’ groep inferieur is en dan is het al veel te laat.

Oordelen als gif

Het is geen ‘ver van mijn bed show’. Want oordelen doen we allemaal, elke dag weer. Wij leven momenteel in een land waar je makkelijk ongestraft je mening kan uiten. Echter, oordelen over mensen die bang zijn en zwijgen is ook weer te makkelijk. Het begint bij jezelf; want om een uitspraak van de schrijver Adriaan van Dis maar weer eens aan te halen: ‘Ik stel mijn oordeel nog even uit, want des te minder ik vind, des te meer ik ontdek. Deze mantra wil ik graag oneindig vaak herhalen en aanvullen met de vraag, of hier iets of iemand onrecht wordt aangedaan. Dan is actie op zijn plaats. De vraag blijft wel staan; wat zou ik doen, als het erop aan komt in omstandigheden die gevaarlijk zijn?

Luistertip: Pride, in the name of love, U2https://www.youtube.com/watch?v=LHcP4MWABGY

’Dit nummer is een eerbetoon aan Martin Luther King. Hij groeit later uit als het symbool van de strijd tegen racisme en inspireert mensen over de gehele wereld met zijn legendarische woorden ‘ I have a dream’.

Dr. King werd op 4 april 1968 op het balkon van het Lorraine Motel in Memphis, Tennessee doodgeschoten.

Bron: NPO 2, april 2018

Leestip: De genocide fax, Roxanne van Iperen

V

‘Limburg en delen van Duitsland in heftige strijd met het water’ las ik en een moment later genoot ik intens van het wad, water, vergezichten en de stilte. We waren met acht sportievelingen en doorbraken de sereniteit met onze ‘zompige modder passen’ en verbale uitwisselingen. Onze vertrouwde vaste gids loodste ons weer veilig over het wad richting Ameland. Eerst ging het enkel diep en af en toe tot het kritische punt ter hoogte van de knieën wegzakkend in de slibberige bodem van dit werelderfgoed. ‘Ik kan de stilte niet horen door de wind’, grapte ik tegen mijn ploegmaatjes en vroeg om deze poëtische zin mee te helpen onthouden, wat zij uiteraard weer vergaten.

Werelderfgoed

Elk jaar loop ik met een klein groepje sportieve vrienden en familie over het wad en altijd met mooi weer. Tenminste daar hou ik standvastig en soms tegen beter weten aan vast. Het weer was mild, de zon probeerde door te breken en Limburg was van code rood naar code geel afgeschaald. Omdat ook de natuur op het wad, los van de eeuwigdurende eb en vloed beweging aan opvallende verandering onderhevig is, liepen we het eerste stuk over de dijk richting Ternaard, alvorens het wad intenser te gaan beleven. In al die jaren dat ik loop, ik schat ongeveer 25 jaar, was de start altijd vlakbij de boot naar Ameland. Het was er ondertussen te slikkig geworden en dus te zwaar en ook gevaarlijk om veilig te kunnen lopen. Uitbaggeren van de watergeul voor de veerpont zou een reden zijn, echter dit gebeurde altijd al.

Wat gebeurt er?

‘Dit fenomeen past waarschijnlijk helaas ook in het trieste rijtje klimaatverandering’, dacht ik en besefte dat dit jaar wel opvallend veel extreme weersomstandigheden in versneld tempo voorbij komen. Extreme regenval in het oosten van China met 70 cm water op één dag in een stad met tien miljoen inwoners, veel paniek, overlast en metro’s compleet ondergelopen met horror achtige taferelen. Extreme hitte en droogte en bosbranden in Canada, Siberië en het westen van de VS en dicht bij huis, ook wateroverlast in Limburg, Duitsland en België. Bij elk voorbeeld meerdere doden, gewonden, ravages en een toename van angst, of op zijn minst verontrusting.

Boodschap

We bereiken ondertussen Ameland en steken overdwars het Oerd over van wad naar Noordzee om ons af te spoelen. Ik neem een duik in de golven. Hier (nog) geen verontrustende signalen. ‘Dit is waarschijnlijk waarom het nog steeds geen dagelijks issue is. Het leven gaat ogenschijnlijk z’n gangetje’, denk ik en plotseling vanuit het niets neemt de zee onze droge kleding mee, die we blijkbaar te dicht bij de vloedlijn hadden gelegd. Alsof het universum mij wil wakker schudden en een boodschap meegeeft. ‘Zo snel kan het gaan’, mompel ik. Overrompeld pak ik zo snel mogelijk de natte kledingstukken die meedeinen op de speels venijnige golven. Terwijl ik schrijf, hoor ik het laatste nieuws: ‘harig mosdiertje spoelt bij duizenden kilo’s tegelijk aan op het strand van Ameland en geeft enorme stank overlast’. Oorzaak; klimaatverandering waardoor deze zeediertjes bij grote getallen sterven en aanspoelen. Opvallend dat alleen de stankoverlast voor de campinggasten aandacht krijgt.

Groningen aan zee

‘Het moet snel anders’, we hebben binnen vijftig jaar Groningen aan zee, constateer ik. Ik moest opeens denken aan de metafoor met intensief roken. Je hebt geen idee van de verwoestende werking, totdat het (te) laat is en de dokter je opdraagt te stoppen met roken, omdat je anders binnen een paar jaar ‘vertrokken’ bent. Vanuit angst is er grote actie bereidheid.

Ons collectieve bewustzijn bepaald de realiteit en daarmee ons gedrag. Hoe bewust zijn we Nu en in hoeverre willen en kunnen we het anders gaan doen?

Luistertip: Here comes the flood , Peter Gabrielhttps://www.youtube.com/watch?v=Ww9JS8dJ9fY (vrolijker kan ik het niet maken)

Het is volop zomer. Dat merken we ook aan de uitbundige weelderigheid van de tuin. Het kleine lieve voorjaarsklimplantje heeft zich ondertussen dapper een voor haar nog onbekende weg geklommen langs de stalen constructie richting dak. De jongvolwassen druif bij de overkapping slaat zowel linksaf, alsook rechtsaf en lijkt in zijn enthousiasme op de hemel af te koersen. Haar groeispurt en volledige overgave is een sportieve wedstrijd met de Japanse wijnbes, die de strategie heeft om zich vooral aan de basis breed te willen verspreiden, om vervolgens de 3-2-1 strategie te hanteren om door te stoten richting dak van de overkapping. Het hout en dakpannen verdwijnen steeds meer onder het vruchtbare groene tapijt van groei, bloei en uitbundigheid.

Het is volop zomer

En dus zaten wij midden in het weekend in een ‘anti tijdsbeleving zone’ met elkaar rondom het kampvuur achterin de tuin. Alleen al deze opstelling op zich, nodigde uit tot het uitdelen van indianennamen aan alle mooie mensen rondom ons zomervuur. In het schemerdonker, waarbij het vuur de verhalen in ons aanwakkerde, het laatste restje buitenlicht in zich sloot en transformeerde tot een vurig centristisch observatiepunt, sprak ‘Hij die uitbundig spreekt’ tot ons. Het ging over zijn net aangeschafte bank, het ging over kwaliteit, het ging over de stof, de kleur, de vormgeving. Kortom, het ging over design en de naam is Omniforte. Kon het nog meer in detail? Ja, dat kon.

Waarom de rugleuning niet doorliep tot het eind en op driekwart al stopte, vroeg hij zich retorisch af. ‘Hij die uitbundig spreekt’ was ondertussen ‘warmgedraaid’ en op dreef. Hij zoomde in op het rugleuning vrije stuk en noemde met grootse arm- en handgebaren alle voordelen hiervan op. De groep verdween wat in de gevulde glazen en in de twijfel tussen staren in het vuur, versus luisteren en opgaan in het verhaal.

Ik dacht aan alle voordelen van het zitten in het donker bij het vuur en vond dat ik mijn ogen prima even dicht mocht doen, om vervolgens in een trance mee te deinen op de woordengolven omtrent ‘Omniforte’. ‘Ook een mooie indianen naam’, dacht ik en vroeg hem wat zo’n bank dan koste, terwijl ik vrij achteloos nog een blok hout met een kleine zwaai aan het vuur toevertrouwde. De prijs werd na enige weifeling genoemd, al was hiermee het verhaal abrupt geëindigd. De betovering verbroken en werd het weer gewoon een bank ipv een ‘Omniforte’.

Het is volop zomer

En ik (‘Hij die herhaaldelijk herhaalt’ ) nam het woord tot mij. Nog een verhaal bij het vuur. Over het boek ‘As in tas’, een fietstocht en mijn link naar mijn Mont Ventoux overwinning en weer struikel ik over de naam van de schrijver. ‘Jelle Brandt Corstius’ zegt ‘Gulle lach’ wederom aanvullend en glimlacht, omdat ze het verhaal al meer dan kent, omdat ze steeds weer goed geluisterd heeft. ‘Zij die echt luistert’ past ook bij haar, denk ik en ben blij dat het donker en het vuur mijn verlegenheid verbergen. Ik schenk nogmaals voor iedereen in, want ‘herhaling is de kracht van de boodschap’, of zoiets. ‘Om het laatste woord maar te hebben’, mompel ik.

Het is volop zomer, we gunnen het elkaar. Het mag nog lekker lang duren.

(Alle beschreven situaties en personen zijn misschien fictief, overeenkomsten met de ‘werkelijkheid’ berusten dan ook op toeval, waarvoor geen verantwoordelijkheid genomen zal worden en/of rechten aan ontleend kunnen worden)

Luistertip: Summertime, Brainboxhttps://www.youtube.com/watch?v=s_8AoIpeH_o

De contact wandelingen

‘Had ik al teveel geschreven over de voordelen van wandelen’? Ik vroeg het mij af en keek terug in mijn verzameling columns van de afgelopen vijf jaar. Ik had zeker al vaker een sterk pleidooi gehouden voor deze manier van voortbewegen, zowel met betrekking tot alle voordelen voor het gezond houden van lichaam, alsook de geest. ‘Herhaling is de kracht van de boodschap’, besloot ik want we vertoeven met z’n allen nog veel teveel in een ‘zit’ cultuur, met alle negatieve gevolgen daarvan merkbaar. Wandelen is ondertussen wel steeds meer cool en booming geworden. Naast de grotere bekende georganiseerde wandelevenementen en pelgrimstochten door Nederland en daarbuiten, zijn er vele apps die het wandelen stimuleren en belonen met sterretjes, digitale medailles en andere leukigheden. Mijn nieuwe sport watch spreekt mij ook al meerdere keren per dag aan om te gaan staan, een minuutje mindful te gaan ademhalen en herinnert mij op een positief stimulerende manier eraan, dat ik bijna mijn doel heb gehaald, als ik nog nog één keer van de bank af kom.

Contact

Ik keek met heel veel plezier terug op de avondwandeling door het Noord-Groningse landschap. Ik was uitgenodigd door mijn collega Jakob de boer om een avond mee te lopen met zijn pelgrimstocht project via het Jakobspad. Hij loopt voor inclusie en voor destigmatisering. De ontspanning van het wandelen, gedragen door de rust van de natuur gaf mooie gesprekken, mooie stiltes en een mooi contact. Daarom moest ik ook weer terugdenken aan mijn eigen ‘gast van de week’ project van enkele jaren terug. Op de zaterdag namiddag na het boodschappen doen op de markt in Groningen gingen mijn vrouw en ik vaak ter afsluiting nog even naar ‘ons café’ in het centrum van Groningen. Vlak voor het ‘happy hour’ moment belden we spontaan een vriend (in) om gast te zijn voor het ‘borreluurtje’. Dit gaf altijd verrassende uitkomsten, wie uiteindelijk zou aanschuiven. Want het moest uiteraard voor de uitgenodigde net uitkomen, deze last minute zaterdagmiddag uitnodiging.

Wandelen

We vertelden uiteraard niet dat de gast soms de zoveelste in de rij was was die we aan de telefoon- lijn hadden gehad. Het mooie was dat de gehele sfeer en het contact in het teken stond van de uitgenodigde. Deze kreeg alle aandacht, voelde zich vereerd en werd uiteraard vrij gehouden voor de drankjes en hapjes. Het waren steeds mooie en bijzondere contacten. Nu enkele jaren later, is het café gesloten en ook een nieuwe fase in mijn leven aangebroken. Ik was ondertussen geïnspireerd geraakt om de achteropgeraakte contacten weer op te pakken. Om vooral al sportief wandelend door de natuur en toch vertragend, mooie gesprekken te voeren met mijn gasten.

Tuin café Groot Roer

Aansluitend nemen we na de wandeling een huisbiertje van de eigen tap bij tuin café Grootroer, of een appelsapje van eigen oogst. Mijn smart watch laat mij ook heel tevreden de afstanden en verbruikte calorieën zien, dus iedereen is tevreden.

Binnenkort word je gebeld. Nog wandelplannen?

Luistertip: Gassed and Stoked, Lou Reedhttps://www.youtube.com/watch?v=RHU20ptYpgc

Deze zomerse dag was precies zoals het ‘moest zijn’. Ik liep op het brede zonnige strand en volgde met ontspannen lome tred de schaduwlijnen van mijn lichtbeeld. Strohoed, flesje water in de hand en met het rugzakje met proviand op weg naar totale ontspanning, of eigenlijk was ik daar al vanaf het moment dat ik op de boot zat. De feelgood klanken in mijn hoofd ‘On the beach’ van Chris Rea vulden het prachtige zachte beeld van een stralende zon, een wit en leeg strand met de licht deinende zee, als was het een reclamespotje voor gegarandeerd zonnige zomerse vakantiebestemmingen. Ik had mij net ingesmeerd met factor 30 en de geur vermengd met het zand op mijn huid bracht rechtstreeks de beelden van vroeger naar vandaag.

Vroeger

In mijn herinnering waren het altijd lange zomerse zonnige stranddagen geweest. ‘Op de eilanden is het altijd ander weer’, zo klonk de positieve mantra. ‘Toch fijn dat mijn geheugen prettige herinneringen alleen maar steeds meer mooier maakt naarmate ze vaker teruggehaald worden’, dacht ik met een glimlach. Het ‘andere weertype’, van ‘we houden de moed erin en maken er iets van’, tijdens de vroegere gezinsvakanties, gehuld in regenkledij, was even ver weg gezakt naar het stoffige vergeethoekje van mijn lange termijn geheugen. Emmertjes en schepjes en uiteraard het beroemde windscherm met strandstoelen voor de ouders werden ‘s ochtends meegenomen voor het dagje strand. Iedereen droeg iets. Aangekomen op de juiste plek werd ons eigen tijdelijk zandverblijf gegraven, gebouwd en gemarkeerd. Het ‘propeller plastic vliegtuigje wat altijd snel kapot ging is tegenwoordig vooral vervangen door kleurrijke (mega) kite finder strandvliegers op het strand, waarbij de eigenaren met twee handen in de lucht cirkelende bewegingen maken als waren het overwinningsrituelen. Vandaag geen kitesurfers in het water, constateer ik.

Eb en vloed

De wind is even elders aan het buurten en de bruisend golvende zee neemt een lange pauze. ‘De meeste golven zullen wel heel ver weg achter de horizon zijn’, mijmer ik en geniet van de verkoeling van het water langs de vloedlijn. Mijn voeten vinden automatisch hun weg langs het breekpunt van de liefdevolle golven en de mini rimpelingen van het strandzoekende water. Eb en vloed; een eeuwig pauzeloos zes uur op en af ritueel. ‘Iets met de maan’, zeg ik tegen mijn strandmaatje en ga weer volledig op in het uitzicht van rust, ruimte en tijdloosheid.

Tijd en golven

Ik kijk, zie opnieuw, voel en besluit dit heerlijke moment van verstilling en focus vooral vast te blijven houden en zie de twee mooiste schelpen van het strand. Een sprankelend gevoel van blijdschap, dankbaarheid en ‘jeugdige’ euforie over het gevoel dat alles nog voor je ligt komt terug van heel lang weggeweest. ‘Tijd is dus echt relatief’, concludeer ik en besef dat 45 jaar slechts een golf is, die overgaat in de andere.

Luistertip: Nothing’s happening by the sea, Chris Reahttps://www.youtube.com/watch?v=8ytdE908KMQ

Het was een zomerse zonnige vrije ochtend. Ik zette mijn Spotify ‘speellijst‘ aan, waarop geheel ‘ad random’ mijn voorkeurs muziek mij en de poes omringden met verschillende soorten klankkleuren. Mijn todo lijstje voor vandaag was onder andere iets verzinnen qua maaltijden, beetje opruimen en boodschappen doen voor het komend weekend. Tot zover een alledaags doodgewoon voorspelbaar tafereeltje.

Muziek

Opeens werd ik in mijn ziel geraakt door het kleine subtiele liedje ‘Daddy’ van Coldplay. Het leek alsof een film tot stilstand kwam en het volume harder was gezet om mijn volledige aandacht te krijgen. Ik ging maar even zitten, legde mijn telefoon op tafel, zodat ik letterlijk en figuurlijk stil kon zijn en mijzelf kon overleveren aan de muziek en tekst die mij onverwachts ontroerde. Was het de puurheid van zijn stem, was het de sfeer van deze song, of misschien wat hij mij vertelde?

Ouder en kind

Ouders blijven altijd ook kinderen van hun ouders’. Deze nogal erg voor de hand liggende gedachte kwam nu dieper binnen en bracht mij direct weer bij mijn vader. De laatste jaren ben ik ouder dan hij ooit is geworden en dat blijft een onnatuurlijk gevoel. ‘Kind zijn en toch de oudere’ overpeinsde ik en besefte dat de tijd het scherpe gevoel van missen had gesleten. Het is fijn om te beseffen dat het goed is zoals het is. Mijn ouders zijn bij mij wanneer ik dat wil.

Vaderdag

Er komen een aantal appjes binnen, ‘Fijne Vaderdag’, wenst mijn jongste zoon mij toe. Even later gevolgd door een berichtje van de oudste zoon. Ik glimlach en antwoord; ‘Dankjewel, dankzij jullie kan ik dat doen’. Want wat ben ik blij en gelukkig dat ik vader voor mijn kinderen mag zijn, elke dag van het jaar opnieuw. Ik voel een golf van liefde, hier in mijn woonkamer op deze ogenschijnlijk doodgewone doordeweekse dag. Mijn hoofd haalt mij even uit de euforie en Ik check toch maar even mijn eigen ouderlijke tekortkomingen als ouder voor mijn kinderen. Want bij ouderschap horen ook frustratie, fouten maken, vallen en opstaan, dusdanig dat de kinderen ook weer eigen keuzes kunnen maken op basis van hun eigen waarden en overtuigingen.

De fluistering van mijn hart

Ik luister nogmaals naar dit prachtige nummer en besef dat alles begint met liefde voor jezelf, allereerst gevoed en gegeven door de ouder aan het kind.

Ik luister nogmaals naar de stem van mijn hart en voel de liefde voor mijn vader.

Ik luister nogmaals naar de stem van mijn hart en doorvoel weer het vallen en opstaan, de verwijdering, het te snelle afscheid.

Ik luister nogmaals naar de stem van mijn hart en maak in gedachten een buiging in respect naar mijn vader en moeder, voor het leven wat zij mij hebben geschonken.

Ik luister nogmaals naar de zachte fluistering van mijn hart en voel; het is oké.

Luistertip: Daddy, Coldplayhttps://www.youtube.com/watch?v=OWhiCkEY-Yk

Ik las een artikel in de zaterdagkrant over de cultuur rondom de vraag ‘hoe gaat het met je’. Vragensteller en ontvanger zouden het nooit goed kunnen doen, want bij een ‘hallo, hoe gaat het’ wordt meestal niet een uitgebreid antwoord verwacht en ondertussen worden er impliciet wel verwachtingen over de schutting gegooid.

 Cultuur

Bij een reis door de USA, viel me op dat een ‘How are you’ eigenlijk meer een begroeting is, dan een geïnteresseerde vraag naar het welzijn van de ander. Het kan dus heel goed mogelijk zijn dat na het begroetingsritueel ‘fine’, thank you and how are you’, ‘have a nice day’ er een gesprek ontstaat, waarbij duidelijk word dat het helemaal niet zo goed gaat. Een cultuur ding dus.

Levensdomeinen

De teneur van dit Volkskrant artikel was een beetje humeurig; vooral de vragensteller zou het niet goed doen en de ontvanger in een benarde positie manoeuvreren. Er werden wel alternatieven voorgesteld, zoals het vragen naar een specifiek levensdomein. Het lichamelijk domein is vrij populair en kan relatief veilig flink op los gegaan worden. Hiervoor moet je wel iets weten over de leefomstandigheden van de ondervraagde zijn lichamelijke ongemakken. Een andere suggestie was het vragen naar hoe het Nu (vandaag) is. Uiteindelijk bleef de oplossing een beetje in het midden. Vragen was niet echt fijn en niet vragen ook weer niet. Oftewel, ‘dansen op een dun koord over de onpeilbare afgrond’, je kunt het nooit goed doen.

‘Hoe is het echt met je’, was nog een ultieme poging om het voor vragensteller en ondervraagde comfortabel te maken. Alleen creëer je hierbij bij een begroeting een haast therapeutische omstandigheid en voelt een beetje ‘overdressed’.

Tijdens de training Positieve Gezondheid hebben we het tijdens vier bijeenkomsten over je mentale, emotionele, fysieke en spirituele staat van zijn en nemen op een gedegen manier alle levensdomeinen met elkaar door. Omdat het een training is kunnen we ongegeneerd en vrij de ‘hoe is het en hoe zit je erbij’ op elkaar loslaten. ‘Met een knipoog’ vertel ik dat je na de training nooit meer ‘normaal aangepast’ op een ‘hoe is het’ vraag kunt reageren. Immers, welk levensdomein wordt hier bedoeld en zal ik ze allemaal eens bij langs gaan?

Eigen regie

‘Wat is in de dagelijkse wereld nu de goede omgangsvraag of oplossing‘, dacht ik en beantwoordde gelijk met enthousiasme de aan mijzelf gestelde retorische vraag. Want als je eenmaal beseft dat je het bij jezelf te zoeken en te vinden hebt, verstomd het commentaar richting de ander meer en meer. Dan doe je regelmatig een ‘check- in’ voor jezelf, hoe het er vandaag fysiek, mentaal, emotioneel, sociaal en qua zingeving voorstaat. Je oefent dagelijks om steeds meer naar de fluistering van je hart te gaan luisteren, ook wel eens intuïtie genoemd. Je herkent beter het verschil tussen de emoties van je ego (vaak de interne criticus stem van jezelf) en je gevoelens, die de stem is van je ziel. En je vertelt alleen wat je wilt delen, want jij hebt de regie over je eigen leven.

Hoe gaat het trouwens met jou? Laat het mij weten, als je iets wil delen.

Luistertip: Self care, Mac Millerhttps://www.youtube.com/watch?v=SsKT0s5J8ko