Donkerder en lichter

Ik sloeg het boek na de allerlaatste bladzijde dicht en bedankte in gedachten de schrijver. ‘Een mooi ritueel ter afsluiting van een boek’, vond ik altijd. We hadden immers een tijdje samen opgetrokken in het verhaal. In een ontspannen ‘leesflow’ had ik het verhaal tussen de zaterdagse mooi weer brunch en het verlate buiten avondeten bij het vuur uitgelezen. Het contrast van het vriendelijke zachte zonlicht met schapenwolkjes, vermengd met speelse vogelgeluiden in onze vrolijk ontluikende voorjaarstuin en de zwarte inhoud van het boek was groot. Gelukkig waren er ook passages over prille puber liefdes in zonnige parken van Amsterdam die als een welkome adempauze voor alle zware emoties voelden.

Perceptie is projectie

Toch namen ook deze mij onbedoeld mee in een ‘oude film’, terug naar mijn eigen jeugd en pijn. Steeds was in het verhaal de aanwezigheid van het dreigende noodlot en lagen de gevoelens van onrechtvaardigheid steeds op de loer, klaar om op een onverwachts moment je te bespringen. Alsof je vanaf de hoge springplank weer die trillende koude angst in je lichaam voelt prikken en bij een toenemende ‘knoop in de maag’ en te hoge ademhaling uiteindelijk wel sprong. Deze voelde vervolgens als een eindeloze val met als resultaat een plotselinge onderdompeling in het te koude donkere water.

‘Donkerder’van de Nederlandse schrijver Ritzo ten Cate had mij geraakt.

Wij zijn de maatschappij

‘Hoe beland je in de rafelranden van onze maatschappij, of kieper je eroverheen’, dacht ik. Verstandelijk wist ik allang dat er een dunne scheidslijn is tussen erbij horen en eenzaamheid of uitgestoten zijn. Wij zijn sociale wezens en hebben elkaar nodig. Uiteindelijk is eenzaamheid doodsoorzaak nummer één. De rode draad in het boek over ‘dakloosheid’ liet mij diep voelen dat onze ‘maakbaarheid’ maar beperkt houdbaar en beïnvloedbaar is. Als we geen anderen meer hebben (ons leven bestaat nu eenmaal uit ‘samen’ en afscheid) wordt het allemaal kil en zinloos. Ik had Donkerder in mijzelf toegelaten en had de pijnlijke gevoelens durven voelen. Juist daardoor werd het nu lichter in mij.

Samen

Ik besefte nog meer dat het vooral gaat om de regie nemen over je eigen leven en openstaan voor wat ik vandaag kan doen voor diegenen die op mijn pad verschijnen. Ik gaf het boek een mooi plekje in mijn boekenkast en genoot van het zicht op de ondergaande zon.

Luistertip anotherday in Paradise, Phil Collins

Leestip: Donkerder, Ritzo ten Cate

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s