Het logeerpartijtje

Alles stond afgelopen weekend in het teken van het logeerpartijtje van ons neefje. Het tuinhuis werd schoongemaakt en gereed gemaakt voor ons drieën, want dat was een uitstekende omgeving voor het logeerpartijtje. We hadden alle mogelijke kleine uitstapjes op een rij gezet; start met bezoek aan de winkel om samen lekkere hapjes te kiezen, een boerderij bezoek, bioscoopje spelen, vuurtje maken en vrije ruimte nog nader in te vullen. Om 15.00 uur zou mama hem brengen. Ons neefje, nu vijf jaar, had afgelopen zomer ook al bij ons gelogeerd. Gebracht door zijn vader. Alles was perfect; een prachtige zwoele zomerdag, de tuin in volle bloei, het zwembad opgezet en het water zomerfris. We sliepen, mede vanwege het aanhoudende warme weer, al meerdere nachten achter in de tuin in de tent waarin het grote matras was neergelegd voor optimaal kampeercomfort. Het was relaxed, de kleine jongen lag ’s avonds in de tent en wij zaten vlakbij op de veranda te genieten van de zwoele zomeravond.

Zelf had ik vroeger weinig gelogeerd. Slechts een enkele keer kon ik nog uit mijn geheugen naar boven halen. In de oude buurt waar ik tot mijn tiende jaar had gewoond had ik, zolang ik mij kon herinneren, een vriendinnetje gehad. Zij woonde een paar portieken verder. Op een dag ging Jacquelientje met haar ouders verhuizen naar de nieuwbouwwijk, waar wij enkele jaren later ook naartoe verhuisden. Ik was erg verdrietig om haar vertrek en waarschijnlijk mede daarom werd er maanden later nog een logeer afspraak gepland. Dit was geen succes. Nu in deze omgeving realiseerde ik mij dat ik meisjes niet meer interessant vond. Deze interesse zou pas enkele jaren later bij mij weer volledig gaan opbloeien samenvallend met de hormonale veranderingen. Nu zag ik alleen maar stomme meisjesdingen en ik herinner mijn verlangen naar de volgende dag, omdat ik dan weer naar huis kon. Waarschijnlijk waren we beiden in een andere fase terecht gekomen, waarbij de andere sekse even niet bijster interessant was. Wel kwam ik door deze logeerpartij in 1 keer van mijn bedplas probleem af. Ik herinner mij dat ik super bewust ( en gespannen) was van het willen voorkomen van een gênante situatie. Mijn ouders hadden de moeder blijkbaar op de hoogte gesteld, want bij het naar bed gaan informeerde zij op vertrouwelijke fluisterende toon of ik in de nacht nog gewekt wilde worden. ‘Niet nodig’ , reageerde ik snel en resoluut en ging daarmee behoorlijk zenuwachtig 1 van de zwaarste nachten in.

Exact om 15.00 uur kwam mama hem brengen. Zusje was mee en er werd nog wat gespeeld in de tuin. Kopje thee, frisdrank en de meegebrachte oliebollen werden genuttigd en we werkten toe naar het zwaaimoment. ‘Waar hij vanavond zin in had om te eten’, vroegen we. Zijn stamppot suggestie werd met gejuich door ons ontvangen. Met een ‘wat een goed idee’ werd zijn aanbeveling op de boodschappen lijst gezet. Mama stond op en gaf nog een korte uitleg over het koffertje met meegebrachte kleding. Uit het niets kwam plotseling een ‘ ik wil naar huis’. Op weg naar de auto wisselde de uitspraak nog een paar keer van ‘ blijven’ naar ‘ ik wil naar huis’

Later analyseerde ik ‘ detective’ nauwkeurig deze ‘ logeer afblaas statement’, om het te kunnen plaatsen. Was het mijn ‘ Weet je nog’ uiteenzetting over de logeerpartij van de zomer waarin ik tent en zwembad weer uit de herinnering naar boven haalde, terwijl beiden er nu heel teleurstellend niet meer stonden? Of was het mijn uitleg dat we gezellig met de auto straks boodschappen zouden gaan doen ipv op de door hem meegebrachte nieuwe fiets? Ondanks dat ik nog heel pedagogisch toevoegde dat we daarna nog heel veel tijd hadden om te gaan fietsen. ‘ Waren we misschien niet enthousiast genoeg geweest’,  vulde mijn vriendin nog aan. Het was nl een lange dorpscafé avond geweest, waardoor we een tikkeltje brak en sloom waren.

Of zou het toch helemaal niets met ons te maken hebben gehad? Kinderen zijn nog zo eerlijk en gelukkig maar dat hij voelde dat dit niet het juiste moment voor hem was. Zo mooi dat hij de teleurstelling van de grote mensen trotseerde; mama had wel zin gehad in een avondje met 1 kind. Wij hadden wel zin in een logeerpartijtje ‘oom en tante’ spelen. De vele logeerpartijtjes van mijn eigen kinderen hun vriendjes lag nl ook al weer in een ver verleden. Natuurlijk voelde hij wel de teleurstelling van ons, verborgen onder de joviale uitspraken als ‘ geeft niets hoor’ en ‘ doen we een andere keer toch’ Hij stapte resoluut met zijn knuffel onder de armen weer richting auto. ‘ Grote mensen zijn zo vaak bezig een verhaal in hun hoofd te creëren over dat wat ze denken dat de ander eventueel zou kunnen denken’, dacht ik. Ik besloot te stoppen met het invullen van gedachten over een ander.

Zou hij daarom niet meer naar ons gezwaaid hebben toen ze wegreden?🤗

Tot de volgende keer lief neefje.

Luistertip: Stay with me, Sam Smith

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s