There is a crack in everything, thats how the light gets in

Afgelopen weekend was ik bij een theatershow van de bende van Beuving, in het cultureel centrum te Duiven. De schrijver en verhalenverteller Bas Steman vertelde over het leven van de dichter, schrijver en singer songwriter Cohen. Dit werd afgewisseld met liedjes, met passie gebracht door de zanger, zangeressen en gitarist.
Mijn gedachten dwaalden even af naar mijn Bob Dylan dag ergens de jaren tachtig.
Heel spontaan begonnen mijn vriend Jef en ik op die zaterdagochtend bij hem thuis na de koffie, in de kamer liggend op de vloer, plaatjes ( lp’s) te draaien. De wereld was voor ons nog CD loos en daarmee overzichtelijker, al nam de cassette en vooral CD de muziekwereld in rap tempo al over. lp’s waren meer dan muziek, de hoes was minstens even belangrijk. Die ochtend nam de muziek ons mee naar hoogte- en dieptepunten van aan de songs gekoppelde eigen belevenissen. De intensiteit van de beleving verdween een beetje door de roes van de vroege ochtend biertjes tijdens het beluisteren van Bob akoestisch, Bob elektrisch, Bob cynisch en maatschappij kritisch en Bob ‘into the Lord’. Wat mij van die dag vooral was bijgebleven was zijn verontwaardigend gezongen nummer’ My God they killed him’, refererend aan de kruisiging van Jezus. Zo rauw en met zoveel verontwaardiging gezongen, alsof het gisteren was gebeurd.

Vaak weten we nog precies waar we waren en wat we deden bij heftige en emotionele gebeurtenissen. Zelf zat ik in de van rood naar oranje verkleurde Volvo 850 toen ik het trieste nieuws hoorde. Ik stond voor het stoplicht ter hoogte van de Reutjesstraat nr 4 in Bemelen. Het muziekprogramma werd plotseling onderbroken voor het nieuws van de kruisiging. Dit kwam hard aan. Ik draaide het autoraampje open en zong ‘ they killed him’ luidkeels mee. Hiermee kregen de fietsers, enkele automobilisten en de vrouw met kind in kinderwagen op de kruising daar aan de rand van de Maasvallei ook het schokkende nieuws mee. De wereld stond even stil en hield zijn adem in.

Bob had als eerste songwriter de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen, vanwege zijn poëtische uitdrukkingen binnen de pop cultuur. De vraag of dit eerder naar Cohen had moeten gaan, kwam die avond uiteraard voorbij. Bij het lezen van de autobiografie van beide kunstenaars las ik dat Leonard Cohen ooit aan Bob Dylan had gevraagd hoelang hij erover deed om songs te schrijven en vooral hoelang het had geduurd voordat de prachtige tekst ‘ knocking on heavens door’ gereed was. ‘Ik zat in de bus en schreef het nummer in vijf minuten’ antwoordde hij. Leonard was een stuk langzamer, zijn ‘ Halleluja’ had vijf jaar moeten rijpen.
Inspiratie, aanleg en ook ambacht spelen mee bij het maken van kunst.
Tijdens de voorstelling legde de verhalenverteller uit waarom Cohen zo belangrijk voor hem was geweest. Al die prachtige songs die hem ook door de diepe dalen had geleid. Ogenschijnlijk sombere muziek, al is dat niet waar. Cohen bezat de kunst om diep te kunnen raken.
Ik herkende mij hierin en daarom was ik uiteraard ook bij deze culturele avond aanwezig.
Prachtig hoe Cohen het saaie, beetje oubollige en truttige ‘Ieder huisje heeft zijn kruisje’ ( er mankeert overal wel iets) ombuigt naar een zin die ‘het mankeren’ aanvult met een prachtige en vooral positieve boodschap;
There is a crack in everything, thats how the light gets in.

Luistertip: famous blue raincoat, Jennifer Warnes

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s