Vierhetleven.nu ( ook op de afsluitdijk)

Ik had mij weer ondergedompeld in een training persoonlijke groei. Meestal kom ik, vanwege de afstand naar Limmen in Noord Holland, de avond ervoor op het trainingscentrum aan. Dit keer had ik het plan opgevat om op de fiets te gaan. Ook dit is een reis in persoonlijke groei, want de heenreis begon heel vroeg in het donker, in de regen. De beloofde windstilte ontbrak. Er was een zwakke oostenwind en dus had ik heel irritant de wind tegen. De dag ervoor stond heel bemoedigend een zonnetje aangekondigd. Deze was er niet. Wel een dikke dichte mist, vermengd met een fijne regen douche. Het was koud en donker op het tijdstip van vertrek. Was de omgeving zo saai? Lag het aan mijn gemoedstoestand, of beleefde ik dit vooral door de weersomstandigheden?

Als fietser heb je wel snel contact. In Franeker stond ik mij nog maar net te oriënteren, of er kwam al een autochtoon naar mij toe gesneld om zijn hulp aan te bieden. Even later fietste ik begeleid door een oudere meneer door Franeker. Hij vertelde stadsgids te zijn en loodste mij met zijn interessante kennis, tergend langzaam fietsend, door de oude stadskern. Veel informatie bleef er niet bij mij hangen, wel de ontroering van het vriendelijke contact. Er werd koffie aangeboden, ik hoorde mijzelf dit aanbod afslaan, omdat mijn focus lag op doorfietsen. Ik had namelijk een missie, weliswaar op een manier alsof ik de trein moest halen en fietste dus stevig door.

Voor mij lag de Afsluitdijk. Ruim dertig kilometer uitdaging, omgeven door water. Vaak was ik hier met de auto overheen geraasd en nu beleefde ik het in de door mijzelf opgelegde vertraging. Een bijzondere ervaring, zo alleen op het fietspad naast al het voorbij razende verkeer. We waren met zovelen op deze weg en toch was ik alleen.

Er waren zero fietsers op het fietspad. De meeste gedachten over ‘gisteren en morgen’ waren weggewaaid. Op het moment dat ik mij dit realiseerde dacht ik aan mijn achterstallig werk, of ik niet te laat op plaats van bestemming zou komen en andere uit het ‘Nu’ gedachten. Ik probeerde de cadans van mijn meditatieve staat weer op te pakken. ‘shit, alweer een wegomlegging’, dacht ik slachtofferachtig. De vrouwen gps stem riep alleen maar ‘ga terug naar de route’ en alle vriendelijke mensen zaten uiteraard wel lekker warm binnen. Bij Alkmaar hielden aanduidingen naar Limmen plotseling op en werden vervangen door plaatsnamen terug.

Hongerklap, vermoeidheid, achterdocht, kou, vermengd met een verbetenheid om de finish te halen hielden het ritme van de pedalen gaande. De ingeschakelde moderne hulplijnen van de app, met bemoedigende antwoorden als ‘ je kan het’ en ‘je bent er bijna kanjer’ gaven weer meer energie. Mijn ego had dit blijkbaar even nodig. ‘De kracht van taal en intentie’, bedacht ik heel filosofisch en verkleumd. Mijn eigen optimistische slogan ‘kou is een keuze’ , werkte niet meer voor mijzelf.

Groepsgenote Monique vertelde over haar vierhetleven.nu project. Geen zweverig gedoe, aldus Monique. Wel het leven volop durven nemen met alles erop en eraan, vooral inclusief je eigen angsten. Als je maar vanuit je hart leeft. ‘Dank je Monique’ , dacht ik liefdevol op de terugweg naar huis. Ik vloog in een fantastische vertraging naar huis, de tegenwind hoorde er gewoon bij.

Leestip: vierhetleven.nu ( Op instagram, van Monique Eijbergen)

Eminem I’am not afraid

Een reactie op “Vierhetleven.nu ( ook op de afsluitdijk)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s