Mijn zwembad

Het was zaterdagochtend en het regende. Zelfs de altijd optimistische weerman Hajo, voorspelde voor het gehele weekend regen, variërend van miezerig tot plensbuien bij een egaal strakke donkergrijze lucht. Hij gebruikte inderdaad het woord ‘ miezerig’ . Waarschijnlijk had hij zijn dag niet.
‘Hierdoor laat ik mij niet uit het veld slaan’, dacht ik optimistisch, want vandaag was ik van plan om in de tuin te werken. Er zou een groot stuk van ons grasveld omgespit worden, om een moestuin te starten. Eerst waren we al bekeerd tot het eten van alleen nog biologisch vlees, vervolgens waren we gestopt om het huis te verwarmen op gas en met koken op gas, waarvoor een flinke voorraad zonnepanelen waren aangeschaft.
In de planning stond nog het inruilen van de diesel- voor een elektrische auto. Alleen stoppen met de open haard en houtkachel ging mij te ver. ‘Minder met het vliegtuig gaan’, bedacht ik ter compensatie van mijn vurige hobby om zoveel mogelijk hout te stoken. In de winter om er warmpjes bij te zitten en zomers voor de sfeer, gezelligheid en om de muggen op afstand te houden.

Ik raakte een waterleiding, de buurhonden begonnen te huilen, de sompige klei was niet om door te komen. Ik moest nog steeds de beloofde boodschappen doen in verband met het bezoek van vanavond. Ik moest steeds denken aan de reclame waarbij de zorgvuldig verbouwde groenten door de slakken waren opgegeten, een hint om vooral je verse groenten bij de Jumbo te halen.
Ondertussen was ik doorweekt, want ik vertikte het om zo’n handige , maar fout regenpak van de ANWB aan te trekken.
‘Mijn sokken zijn in ieder geval nog droog’, dacht ik, totdat er een klomp verdween in het door mij te diep gegraven gat en in het koude water verdween.
Ik voelde een lichte paniek opkomen en besloot tot een korte pauze met warme thee. Het werd een borrel, vooral ‘om op te warmen’.
Al mijn hulpbronnen werden nu ingezet;
Accepteren van dat wat er is, het besef dat ik het ergste punt had bereikt, vanaf hier kon het alleen maar beter worden. Ook stimuleerde een eerdere uitspraak van een buurman mij, dat ik te moeilijk leefde en niet zoveel overal over moest nadenken, maar gewoon moest leven en doen.
Opeens wist ik het, een eureka gevoel kwam uit de zware diepgrijze lucht als een heldere bliksemschicht naar mij toe gesneld. Het bleek hulp uit onverwachtse hoek en met een intense onoverwinnelijke glimlach besloot ik tot het graven van een zwembad. Het waren precies de afmetingen van de geplande moestuin, dus dit kon geen toeval meer zijn!
Geen geklooi meer met een jaarlijks op te zetten en af te breken plastic zwembad, waarin je toch alleen maar heel zielig mini korte rondjes kon spartelen.
Ik zag het helemaal voor mij, een prachtig ruim, verwarmd en verlicht zwembad, waarin we ook op miezerige dagen als vandaag heerlijk konden genieten. Mijn vriendin duikt met een sierlijke aanloop in het diepblauwe water. Met haar mooie natte blonde haren achterover en strak lichaam komt ze in slowmotion naar mij in het water toe gezwommen. Ik zit op de rand van het zwembad al klaar met een fles Moét a Chadon 1989 en twee glazen. Ze kust mij en zegt hoe gelukkig ze is. ‘Dank je wel dat je dit plan hebt doorgezet’, fluistert ze in mijn oor en we toasten op het leven en de liefde.

Ruw wordt ik uit mijn mijmeringen opgeschrikt, de huilende honden blijkt het geluid van mijn vriendin. Of ik wel snel,  zoals beloofd,  NU die boodschappen wil gaan doen. Ik heb nog een half uur.
Het leek mij beter om mijn schitterend plan nog even voor mij te houden.

Luistertip: Eric Clapton, the sky is crying

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s