Waar blijft de tijd – Reprise

Mede door de reacties op mijn laatste column over onze beschikbare tijd, bleef ik hierover nadenken. Ik kon ik niet meer goed slapen.
Inslapen ging prima, alleen werd ik vaak midden in de nacht wakker. Ondertussen was ik wel meer gewend geraakt aan het donker van het Hogeland. Mijn leven lang had ik doorgebracht in een stad. Altijd was er nog wel ergens licht. Ik probeerde terug te halen hoe ik al die jaren het donker in de stad had ervaren. Ook toen was ik wel vaker ‘s nachts na een cafébezoek naar huis gefietst, of als kind vaak diep in de nacht door mijn ouderlijk huis aan het slaapwandelen.

Ik was gewend geraakt aan de overvloedige stadslichten van de stad. Ik liet ook altijd bij vertrek in het donker lichten in huis aan, alsof ik mijn huis wou beschermen tegen het langzaam toenemende donker. Als ik diep in de nacht moest opstaan voor een sanitaire onderbreking van de slaap, viel het licht van de straat op elke verdieping uitbundig door een raam naar binnen. Op één of andere manier vond ik dat heel geruststellend, alleen realiseerde ik mij dat pas veel later toen ik de stad verruild had voor het platteland. Hier in mijn huis buiten de stad is het ‘s nachts aardedonker. Ik moest er in het begin nogal aan wennen.

Op de tast liep ik naar de woonkamer en staarde in het donkere niets. Langzamerhand werd het donker meer vertrouwd voor mij en zag ik de contouren van alle spullen in de ruimte. Door het raam zag ik de heldere sterrenhemel en de maan. Het donker werkte als een uitnodigende toegangspoort voor mijn onbewuste. Alsof mijn associatieve gedachtenstroom in de nacht meer ruimte en vrijheid voelde om alle oncontroleerbare kanten te mogen opgaan.
Ik liet mijn gedachten de vrije loop en werd verrast door spontane herinneringen aan flarden teksten uit een spannend boek die ik ooit gelezen had. Ik kon hele zinnen weer uit mijn geheugen naar boven halen. ‘In den beginne schiep God de hemel en de aarde. God zei dat er licht moest zijn en het werd licht. Hij noemde het licht Dag en het donker Nacht’. Ik deed ondertussen een lampje aan en er was licht. Ik zag dat het goed was. Zachtjes neuriede ik mee met het lied ‘all of the lights‘ van Kanye West.‘

Waarom heeft zij ons eigenlijk bedacht’, mijmerde ik.
Mijn gedachten schakelden over naar een luchtiger onderwerp, omdat ik deze puzzel toch niet 1,2,3 kon oplossen.
Ik was op mijn eigen begrafenis en fantaseerde dat mijn leven door mijn dierbaren via verhalen en muziek onder de loep genomen werd. Ik lette goed op, want misschien kon ik er nog mijn voordeel mee doen. Ik zag tot mijn geruststelling dat ze op mijn nadrukkelijk verzoek geen oubollige ‘koffie met een plakje cake’ serveerden. Kwaliteitswijnen, speciaalbier op de tap en amuses waren op mijn verzoek ruimschoots aanwezig.
Ik luisterde naar alle lieve, ontroerende, bemoedigende en confronterende verhalen, maakte een buiging voor de generaties achter mij en besloot tot een intense doorstart om het verhaal van mijn leven verder in te kleuren.

Luistertip: Spinvis Voor ik vergeet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s