Zaterdagochtend

Ik was vroeg wakker. Doordeweeks laat ik mijzelf nogal dicteren door allerlei strakke tijdschema’s van afspraken, vergaderingen, berekeningen van de benodigde reistijd om de plek van bestemming te bereiken. Vrijdag is al een soort van coolingdown, omdat er weinig mensen werken en dus het aantal afspraken fors afneemt. Hierdoor is er tijd om de strijd tegen het emailverkeer te gaan winnen. Opeens is er aan het eind van de dag een zee van tijdloosheid, een oase van rust. Het maakt niet meer uit hoe laat het wordt om thuis te komen en er is veel ruimte voor spontane activiteiten. De klok kan even worden losgelaten. Op zaterdagochtend is er toch weer een kleine uitdaging, want om negen uur begint namelijk de spinningles. Belangrijk voor mij, in het kader van een gezonde leefstijl, benodigde conditie voor allerlei doelen om lang te kunnen rennen en om op de fiets de Mont Ventoux te kunnen bedwingen, zonder helemaal stuk te gaan. Daarnaast is het goed om er met mijn bourgondische levensstijl nog een beetje oké uit te zien. Dus maak ik vooral gebruik van mijn interne of anders externe motivatie om daar op zaterdagochtend om negen uur te zijn.

Afgelopen zaterdag was er nog steeds geen sprake van interne motivatie. Oftewel ik had geen zin. Omdat ik vroeg wakker was kon ik het gevoel van tijdloosheid nog even, tegen beter weten in, vasthouden. Ik had mij voor de zekerheid gelijk bij het opstaan alvast in mijn sportkleding gehesen en liep quasi relaxed de oprit af op weg naar de brievenbus voor de zaterdagse ochtendkrant. Heerlijk ontspannen en met ontkenning van de tijdsdruk las ik de columns van de Volkskrant bij het sterke kopje koffie en een croissant. Ondertussen tikte de tijd irritant en genadeloos door. Mijn plichtsbesef en dadendrang won het van mijn lounge gemoedstoestand. Ik had dit keer wel een paar forse herkaderingen nodig om mijzelf op het laatste moment naar de auto te begeven richting sportschool Mind & Motion in Bedum. Vol bewondering aanschouwde ik spinningcoach Marit, terwijl ik al licht ‘ infietsend ’ mijzelf in een vermogende ‘killing’ sport attitude probeerde te krijgen. Marit hielp hierbij. Gedreven, streng doch rechtvaardig en enthousiast als altijd nam zij ons mee naar ongekende hoogten. Vooral haar uitspraak ‘je bent hier om te trainen, om je grenzen te verleggen’. ‘Het onderhouden van je conditie doe je maar elders’, raakte mijn ego en maakte dat de interne motivatie geheel los kwam. Was ik eerst nog door Marit aangesproken dat Anton R te licht fietste, bij het laatste uptempo muzieknummer was er sprake van totale overgave. Ik kende ‘Sandstorm’ en het bijbehorende filmpje goed. Het betrof een achtervolging. Al hardlopend probeert een jonge vrouw te ontsnappen aan haar achtervolgers. Er kwamen beelden van een herinnering aan een terugkerende droom waarin ik heel hard probeerde weg te rennen. Alleen voelde ik door de angst en spanning de kracht in mijn benen langzaam wegtrekken. Ik zou worden ingehaald…

Onder aanmoediging van Marit fietste ik nog wat harder, het werd mistig in mijn hoofd. Even later zweefde ik boven mijn fiets uit. De hartslag in code rood. Ik bevond mij in een tunnel en zag aan het eind een fel licht. Het was goed. Engelen zongen. Ik zag een engel met lang blond golvend haar door het raam, zij was op weg naar de yogaruimte. Ik had het volbracht. Totaal ‘stuk’ gereden en alles en dan ook alles gegeven.

Op weg naar de kleedkamer herinnerde Marit mij nog even fijntjes aan het buikspier kwartiertje, met nadruk op “tje”. Daarna mocht ik volop gaan genieten van het tijdloze weekend…..

Darude – Sandstorm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s