Categorie: 2021

Deurtje bellen voor volwassenen

toniescolumnsEen reactie plaatsen

Deurtje bellen voor volwassenen 

Ik heb iets met bellen. De dingdong buitendeur bel, de gong, kerkklokken, klankschalen en de koebel om maar een aantal te noemen. Tijdens de muziekles vroeger op school vond ik de triangel een sneu instrument. Als we gezamenlijk moesten musiceren tijdens de muziekles dan hoopte ik altijd vurig dat de triangel bij het uitdelen van de instrumenten aan mij voorbij mocht gaan. Nu jaren later wil ik hierbij officieel mijn spijt betuigen en excuses aanbieden aan de triangel.

Dit prachtige instrument floreert namelijk in zijn eenvoud. Er kunnen maximaal drie klokjesachtige, maar doordringende tonen uit voortgebracht worden. Het materiaal zelf is van nature klankrijk. Timing is voor dit instrument cruciaal. Door exact op het juiste moment erop te ‘slaan’, vervult en complementeert haar toon het muziekstuk naar extase.

De koebel brengt mij ogenblikkelijk naar prachtige wandelingen in de bergen, waarbij het in mijn geheugen is opgeslagen en voorzien van mooie helderblauwe frisse luchten, grazige weiden, zon, rust, ruimte en fijn gezelschap. Ik voel mij ZEN en het is vakantie.

De balie hotel/ receptie bel roept bij mij geheel andere associaties op. Deze bel doet een beroep op mijn speelsheid. Ik krijg altijd de onbedwingbare impuls erop te ‘slaan’, ook al is de medewerker aanwezig. Meestal vraag ik toch nog even of ik de balie bel mag beroeren. Dit mag altijd! Dit leidt steeds weer tot meer ontspanning, vreugde, plezier en soms ontroering in het contact. Er wordt geglimlacht en begripvol gereageerd, waarop ik meestal nog een tweede keer op de bel durf te slaan.

De speelsheid gaat richting balorigheid als ik bij deurbellen ben. Graag bel ik dan extra lang, of bel nog een keer extra als ik zie dat de bewoner  zich ondertussen al naar de deur begeeft. Meestal hoor je dan iets in de trant van ‘Jaja, ik kom al’. Het fenomeen ‘Deurtje bellen’ is helemaal kicken en spreekt bijna iedereen, ongeacht de leeftijd, tot de verbeelding. Wie kent niet die heerlijke spanning van het aanbellen, snel wegrennen, om vervolgens vanuit een ongeziene en veilige plek de verbazing en verwarring van de mens bij de voordeur te mogen aanschouwen. Ik sprak hierover met mijn schoonmoeder en mijn vrouw en we besloten deurtje bellen op onze wensenlijst van 2021 te zetten. Hoe we dit gaan ondernemen, behoeft nog wel verdere uitwerking, want schoonmoeder is niet meer zo snel en het wegrennen’ is wel een essentieel onderdeel van dit spel. 

Misschien heeft iemand nog creatieve ideeën? Ik dacht zelf om voor deze gelegenheid een rolstoel in te zetten.

Hooguit irritant vind ik zelf de handschoolbel. Deze houd je in de hand en beweeg je vervolgens heen en weer, waarmee de klepel altijd weer te hard en te schel tegen de klok kletst. Meestal zijn het ook gefrustreerde, diep ongelukkige mensen die hiervan gebruik maken. Zij compenseren denk ik hiermee hun eigen onzekerheid en leegheid door heel dwingend deze bel heen en weer te schudden om hun wil aan anderen op te leggen. ‘waarschijnlijk is dit nog een lastige school herinnering trigger’, dacht ik en besefte weer opnieuw dat alle perceptie een projectie is.

Fietsbellen is wat lastig. Deze is van nature ook dwingend, de kunst is om de bel dusdanig zwierig en frivool te bedienen, zodat de ander aanvoelt dat het heel vriendelijk en zelfs lief waarschuwend is bedoeld. De intentie moet ‘liefde’ ipv haast en ongeduld zijn bij het gebruik van de fietsbel in verband met de wens om te passeren.

De klankschaal is mijn favoriet. Om bij te mediteren, of zomaar een beetje weg te dromen bij dit prachtige liefdevolle, rustgevende geluid, welke je na het beroeren nog lange tijd kan volgen, totdat het geluid heel langzaamaan in het universum lijkt op te gaan. Soms blijft dit hemelse engelen geluid de gehele dag bij mij. Er ging plotseling bij mij ‘een belletje rinkelen’, Ik ben degene die altijd een connectie met de bel moet maken. Misschien moest ik toch ook maar eens die handmatige schoolbel gaan herwaarderen.

Luistertip; let em in, Paul MCcartney and Wingshttps://www.youtube.com/watch?v=ilDI_OmF9qg

Huisgenoot

toniescolumnsEen reactie plaatsen

We keken elkaar even aan. Ik ken je nu dertien jaar en we hebben in de loop van de tijd een goede en mooie band opgebouwd. De eerste jaren was je meer ‘van’ mijn partner. Later kwam jij ook bij mij wonen en had je nog je zusje. Helaas heeft zij niet heel lang mee mogen genieten van het rustige buitenleven. Zij had de stad met alle drukte overleefd, echter is waarschijnlijk omgekomen in het veld bij boer Rutgers, gegrepen door een maaimachine. Ik had je dit nooit verteld, maar het leek mij goed om open tegen elkaar te zijn. Je hebt recht op de waarheid. We weten het niet zeker, maar het is wel aannemelijk. Ze was nergens meer te vinden. Maandenlang hebben we nog gezocht, helaas tevergeefs. 

We praten niet veel met elkaar, dat geeft niets. In eerste instantie heb je een intense band met de vrouw. Als zij ergens gaat zitten, kom je er direct aan en gaat op haar schoot liggen. Je voelt het heel goed aan dat dat ik er minder van hou. Ik heb er niet zo’n geduld voor. Je gaat dan meestal naast mij liggen en aan het ‘geronk’ te horen, vind je dit ook prettig. Je houdt net als ik ook van de warmte en het vuur van de houtkachel. Je slaapt wel veel meer dan voorgaande jaren. Opeens realiseer ik mij dat je ondertussen behoort bij de ouderen. Ik zag laatst dat het springen op de bank ook wat moeizamer gaat. Toch ben je nog fit genoeg voor een ommetje. Vooral ’s avonds wil je nog wel eens naar buiten gaan, even de buurt inspecteren en je territorium bewaken. Al gaat het verdedigen niet meer zo goed. Je weet vast nog wel,  dat pijnlijke gevecht met die wilde kater uit de buurt. Toen heb ik je wel geholpen. Je weet ook dat je ff moet roepen als je weer naar binnen wilt, we hebben geen kattenluikje. Waarschijnlijk weet je ook niet wat dat betekent. Het is goed zo, we hebben het altijd zo gedaan. Ik vind het prima om de deur wat vaker voor je open te doen. De laatste tijd heb je het toch voor elkaar gekregen om soms op ons bed te komen liggen. Niet aan mijn kant, dat weet je. Ik neem het je ook niet kwalijk dat je laatst toch probeerde aan mijn kant te komen liggen. We hadden van kant gewisseld, je had het niet gezien. Soms is het namelijk goed om patronen te doorbreken. Al weet ik dat jij daar niet zo van houdt. Mensen houden al vaak niet van veranderen, echter wij zijn veel wispelturiger. Soms veranderen we uit passie en soms vanuit angst en soms omdat we er gewoon zin in hebben. Er wordt dus wel eens vaker een bankje of een kast of stoel verschoven.

Ik wil je complimenteren dat je jezelf daarbij steeds weer aanpast. De verhuizing was natuurlijk een mega event met ook stress. Je kreeg er heel veel leefruimte voor terug. Ik merk dat je het buitenleven goed vindt en dat is prachtig om te zien. Je bent voor mij een voorbeeld van honderd procent tevredenheid en jezelf zijn. Soms voel je je even minder goed, waarschijnlijk heeft het met ouder worden te maken. Ik weet nu jouw geheim; je laat het even helemaal toe. Niet vanuit frustratie, maar met totale overgave van wat er op dat moment gaande is. Dat heet acceptatie van wat er is. Hiermee ontstaat juist magie, want het  lijkt vervolgens dan weer te verdwijnen, of je past je gewoon aan de situatie aan. 

Dankjewel dat je mijn huisgenoot bent, ik kan veel van jou leren. Ik wens voor ons beiden dat we een mooi jaar met veel zon mogen hebben, zodat we weer lange lome dagen buiten mogen beleven.

Ik hou van je en hoop ook nog lang van jouw aanwezigheid te mogen genieten.

Luistertip: Friends, Beyoncé and Jay-Zhttps://www.youtube.com/watch?v=ih0srx5qz2s