DOT

Ik voelde het al aankomen op weg ernaar toe. Tijdens de oratie ‘overstag en vooruit’ van de hoogleraar over herstel voor mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen besefte ik mij opeens dat het feest in het DOT zou zijn. Ik had het steeds een beetje weggestopt. Langzamerhand veranderde mijn onbevangen vrolijke stemming en maakte plaats voor een zekere alertheid. Ik was op mijn fiets onderweg naar de plaats waar afgelopen zomer de herdenkingsdienst van mijn collega Peter en zijn dochter Aminga werd gehouden. De vraag van mijn collega ‘hoe is het om er weer naartoe te gaan’, werd een verstandelijk antwoord dat het goed was om ook andere ervaringen in dit gebouw te gaan beleven. Vreugde en verdriet horen allebei bij het leven. Ik wist dat dit een oprecht tegeltjes wijsheid was. Alleen hoorde ik mijzelf nogal verstandelijk praten. Ik duwde daarbij mijn gevoel eigenlijk een beetje weg, het verstand gaf het gevoel een harde kopstoot. Ik was immers op weg naar een feest!

Het viel gelukkig mee, binnengekomen werd ik al snel ondergedompeld in de sfeer van een beginnend feest. De aanwezigen, nog gewapend met cadeautjes, iedereen nog helder en sommigen zich mentaal voorbereidend op hun in te brengen aandeel ter verhoging van de feestvreugde. Liedjes werden gemotiveerd gezongen en een heuse polonaise met carnavaleske trekken, mede door de jolig uitgestrooide confetti, zette de toon van het feest. Ik sprak met een collega over de samenwerking met het UCP en zag ondertussen vanuit mijn ooghoek het plekje bij de trap waar ik tijdens de dienst op de grond had gezeten, omdat het overvol was met verdrietige mensen. Ik keek belangstellend naar het kunstig in elkaar gezette animatiefilmpje via de schermen aan de muur en zag daarop mijn flitsen van herinneringen aan Peter en Aminga. In mijn hoofd werd de stevig bassende feestmuziek bij vlagen vervangen door herinneringen aan heftige film- en muziek momenten gezongen door het meisje. Ik kreeg het plotseling koud en bestelde snel nog maar een biertje. Via een gesprekje hier en een onderhoud daar, bewoog ik mij langzamerhand naar de dansvloer. Het dansen was een prettige afleiding. De muziek in deze locatie nam mij steeds onbedoeld mee naar herinneringen van afgelopen zomer aan het overlijden van Peter en Aminga. Ik overdacht al dansend het lot wat hen en hun naasten was overkomen. Het lot van Peter en zijn dochtertje had deze zomer, zoal eerder genoemd iets in mij blijvend veranderd. Het ging ondertussen ook over mijzelf. Naast een heldere bewustwording van de tijdelijkheid en het besef om dus vooral te gaan voor wat je werkelijk wilt, was er een soort van ‘fuck it’ energie voorzichtig in mij losgewoeld.

De volgende ochtend voelde ik een verkramping in mijn nek en schouders. Ik had gedanst en ook weer niet, ik had gedacht en het gevoel niet toegelaten. Ik was met horten en stoten overstag en ook vooruit gegaan. Alleen mijn lichaam wist het allang en hielp mij herinneren aan datgene wat ik had weggeduwd.

Stevie Wonder and Sting – Fragile (Live) with Lyrics – A Message of Peace……

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s