Over een moedig gezin

‘Waar krijg ik tegenwoordig energie van’, vraag ik mij in gedachten af.

Het is een positieve en ook nuttige vraag om regelmatig aan jezelf te stellen om bewust te blijven of je nog voldoende doet waar je blij van wordt. Daarbij kun je vervolgens ook stilstaan of deze ‘blijdschap’, passie, of energie (kies het woord die bij je past en geen weerstand oproept) nog steeds klopt.

Geeft het energie, of is het een ingesleten gewoonte geworden? Overtuigingen kunnen immers stollen in de tijd, terwijl jijzelf ondertussen alweer veranderd bent.

De enige constante is verandering 

Zo heb ik langeafstandshardlopen inmiddels vervangen door andere manieren van bewegen. Ik fiets meer, maak langere wandelingen en ga momenteel drie keer in de week naar mijn sportschool. Daarnaast ben ik veel aan het schrijven. Word ik hier blij van? Jazeker, want het past bij wie ik momenteel wil zijn, namelijk een fit, gezond, blij en creatief mens.

Net als ik bedenk dat deze blog een en al vrolijkheid uitstraalt, met een hoog halleluja gehalte van ‘doe vooral waar je blij van wordt en dan komt alles goed, lees ik een artikel in Trouw (2 april 2025).

Jongetje

Het gaat over een jongetje van vier dat heel graag een jurkje draagt, ook naar school. Dit jongetje wil graag doen waar hij blij van wordt en de ouders willen hem graag hierin volgen en tegelijkertijd ook weerbaar maken voor de buitenwereld. Ze schrijven naar de psycholoog in de rubriek ‘opvoedkundige vragen’ voor ondersteuning en advies.

Reacties

Ik schreef in mijn column ‘Mag ik meedoen’ (17-01-2020) over uniek mogen zijn en tegelijkertijd ook erbij willen horen. Uniek zijn in iets wat de meerderheid ok vind, oogst bewondering en uniek zijn in iets wat een klein percentage tof vind, krijgt dan weer minder applaus, roept vragen op, of erger, wordt afgekeurd.

De ouders volgen het jongetje in zijn wens en tegelijkertijd bereiden ze hem (en zichzelf) ook voor op mogelijke nare reacties. Zowel ouders, alsook het jongetje zullen zeker ook vaker negatieve reacties krijgen, variërend van een andere mening, tot oordelen en de beruchte niet helpende reacties vanuit angst.

‘Niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’,  zijn bekende calvinistische spreekwoorden die je proberen klein te houden.

Pleidooi 

Ik doe gewoon lekker waar ik zelf blij van word, zolang ik dit respectvol doe naar  mezelf en anderen, besluit ik nogmaals. Met dank aan het jongetje.

Ik weet namelijk dat de reacties niet over mij gaan, maar over die ander zelf, dus laat ik het daar ook.

Ik denk nog even aan het jongetje en zijn lieve en wijze ouders en hoop dat hij vooral zichzelf mag blijven, of het nu in een jurk, of broek (of variaties hierop) mag zijn.

Luistertip: Flawless, Beyoncé https://youtu.be/xPObIkbDhNI?si=H23ZbXlEOX72SrMS

Onze leef-tijd is beperkt, dus haal alles eruit, wat goed voor jou en jouw omgeving is.

‘Dit voorjaar ben ik gearriveerd in de herfst van mijn leven’, realiseer ik mij en probeer iets van berusting in mijzelf te bewerkstelligen. Vorig jaar voelde al anders, omdat ik bij vijfenzestig in aanmerking zou komen voor allerlei ouderen kortingen. Tenminste dat dacht ik. Het blijkt al vanaf zestig te kunnen, hoorde ik onlangs. Ik hield mij er niet zo mee bezig. Mijn gepensioneerde vriend vertelde mij heel enthousiast dat hij gebruik maakt van een NS kortingskaart, kortingen voor musea en andere cultuur en zelfs het bootkaartje naar de Waddeneilanden is voor de oudere goedkoper, vertrouwde hij mij toe.

Hiermee komt gelijk mijn vraag, waarom voor ouderen, terwijl jonge mensen (gezinnen) het in die fase juist extra hard nodig hebben? 

Mijn reis tot nu toe liep via de uitgestippelde route van baby, peuter, kleuter, kindertijd, adolescentie, jongvolwassenheid, middelbare leeftijd en is nu officieel aanbeland bij halte ouderdom.

Vrij reizen 

Hierdoor moest ik denken aan vroeger. Mijn moeder had een NS kaart, waarbij zogenaamde ‘vrij reizen keuze dagen‘ waren opgenomen.

Vaak realiseerde zij zich met een schok dat de vrij reizen deadline alweer te snel in zicht kwam en dus moest er ‘hals over kop’ alsnog gratis dagtochten bedacht en ingepland worden. Toch weer drukte en stress waren het gevolg.

‘Wel confronterend’, denk ik en check nog even of het wel echt klopt.

Het staat echter onverbiddelijk en duidelijk beschreven. De middelbare leeftijd loopt van je veertigste tot je vijfenzestigste.

‘Ik ben er dus sowieso al overheen’ besef ik gelaten en spreek het woord ‘ouderdom’ een aantal keren hardop uit, om te checken hoe dit voelt. 

Bemoedigend 

Ik zit dus in de ‘herfst’ en heb daarna ook nog hopelijk de ‘winter’ denk ik en deze gedachte stemt me gelijk iets hoopvoller.

Het ministerie van gezondheidszorg heeft de ouderdom opgesplitst in de zogenaamde derde fase van jonge vitale ouderen en de vierde fase van afhankelijkheid. Mocht je de zeventig halen, dan ben je automatisch een bejaarde geworden en hopelijk een krasse vitale bejaarde. Nog steeds kun je dan ook tot de categorie vitale oudere behoren.

‘Winter’

U bent aangekomen bij de finish vanaf 80 jaar (en kunt helaas niet terug naar Start)

Je bent nu officieel hoogbejaard. Nog steeds kun je dan een vitale hoogbejaarde zijn. Dus deze finish kan nog best een tijdje duren, afhankelijk van vele factoren en vooral ook leefstijl.

Uiteindelijk komt de vierde fase eraan;  ‘de afhankelijkheid’. 

Retorische vraag 

‘Ik heb dus nog wel een tijdje te gaan’, besluit ik opgelucht en probeer maar weer vooral in het Nu te blijven om te genieten en dankbaar te zijn voor mijn leven.

Was deze uiteenzetting voor jou als lezer ook nuttig, of zijn het vooral de stuiptrekkingen van een jong vitale oudere, die (ook) nog zo graag jong wil zijn?

Fijne dag gewenst allemaal.

Luistertip: not dark yet, Bob Dylan https://youtu.be/5fGYWAVw2zg?si=-9kmdvCSlhCObbb6

Quote: verblijf niet teveel in het verleden, of de toekomst, doe het NU.

Het was ondertussen al een behoorlijke tijd geleden dat er door mijn vriendin een voor mij onbekend product op het boodschappenlijstje was geschreven.

Ik had aangeboden om voor het verjaardagsfeestje alle boodschappen te gaan doen. Dit keer had de vrouw de lijst samengesteld, het ging immers om mijn verjaardagsfeestje en zij had aangeboden om de catering te verzorgen.

De zorgvuldig door haar samengestelde lijst bestond uit drie pagina’s met allerlei producten die gekocht moesten worden voor alle heerlijkheden. Voor vertrek scande ik nog even snel de lijst en daar stond het, ‘Agar Agar’. 

Zelf doen

Ik had er nog nooit van gehoord en ik loop al ruim 65 jaar mee. ‘Was het een grap van mijn vriendin’, zo vroeg ik mij een beetje onzeker en achterdochtig af? Ik had immers een nogal bijzondere uitnodiging naar iedereen gestuurd, met het verzoek om hun reactie op de uitnodiging, als cadeau. (Zie hiervoor de interessante, leerzame en boeiende column ‘Cadeautip bij verjaardag’, (14-03-2025) die de creativiteit stimuleert. Ze was ondertussen even de deur uit en ik besloot om dit helemaal zelf te gaan oplossen.

Ken ik niet 

‘Dit kan ik natuurlijk nooit vragen aan de medewerkers van de plaatselijke supermarkt’, besloot ik.

Meestal liepen er erg jonge en nonchalant vriendelijke winkel hulp- verleners langs de schappen, om deze te blijven voorzien van voorraad.

Mijn ervaring was dat alle vragen voorbij de basics bijna altijd een glazige reactie gaven, waarbij na aandringen mijnerzijds de ‘voorraad zakcomputer’ dan maar geraadpleegd werd. ‘Niet meer in voorraad’, was meestal het standaard ontnuchterende vervolg antwoord. Hiermee werd  er op betrekkingsniveveau gecommuniceerd dat ik maar iets meer toegankelijker moest uitkiezen en vooral niet moeilijk moest doen.

Focussen 

Ik had geen zin om weer in een staat van ergernis, minutieus alle schappen,  staand en schuifelend, soms bukkend en gehurkt op de grond bij langs te scannen op iets waarvan ik bij voorbaat al vermoedde dat het toch niet aanwezig zou zijn.

Ik had trouwens wel een heel prettige associatie bij Agar Agar. Het had iets mysterieus en klonk vrolijk en zangerig. Ik kreeg associaties met de Maori’s en hun hakahaka zang en dans, ik dacht aan sjamanen, ayuasca en diepere bewustwording.

Vandaar dat ik daardoor waarschijnlijk een geheel andere en dus behoorlijk positieve vibe had bij het stellen van de vraag aan het winkelpersoneel. 

Connectie

Het werden jolige en mooie contactmomenten met meerdere jonge medewerkers, die het product weliswaar niet kenden, echter wel openstonden voor dialoog en andere hulplijnen.

Op een gegeven moment waren er drie medewerkers bezig om mij te coachen bij de zoektocht naar AgarAgar. In verbinding met het hoofdkantoor van deze supermarkt kreeg ik nog het aanbod dat het product ook naar mij opgestuurd kon worden.

Mijn laatste hulplijn was mijn partner die ik ter plekke belde. ‘Laat maar, is ook niet zo belangrijk, ik heb wel een alternatief’, zei ze kort en krachtig.

Ik besloot tot een lange pauze.

Vraag

‘Agar Agar is een stuk krachtiger dan het alternatief, wel zo’n tien keer! Maar weet jij hoe je Agar Agar gebruikt’? (bron internet)

Luistertip; Agar Agar, You’re highhttps://youtu.be/b4tPqLLexSs?si=R-SUNvh4wLy1MfNQ

Quote: Een reactie van de ander is meestal een weerspiegeling van jouw staat van zijn

Ochtendritueel

Ik hoor het bekende pingel geluidje op m’n telefoon, dwars door de ontspanningsmuziek heen.

Ik onderdruk heel bewust mijn eerste impuls om op mijn telefoon te kijken. ‘Ik ben de baas over mijn telefoon en de telefoon is niet de baas over mij’, herhaal ik verschillende keren in gedachten uitsprekend. Deze mantra vervlecht ik vanochtend spontaan in mijn ochtendritueel op mijn yogamat. 

Pas na mijn uitgebreide ochtendsessie sta ik mij toe, om bij het ritueel van het koffiemoment, op mijn telefoon te gaan kijken.

Het blijkt een uitnodiging van een vriend te zijn voor zijn verjaardag. Ik neem een slok van mijn espresso (sama, espresso green) en lees verder:

Bericht

Lieve vrienden en familie. Ik heb zin om mijn  verjaardag te vieren. Het kan een mooi ritueel zijn. Het ontvangen van belangstellenden thuis. Het taartje bij de koffie of thee, de hapjes en drankjes. Het staan, zitten, babbelen, of gewoon even ‘Zijn’. En voor wie later op de dag wil komen, de wat uitgebreidere buffet ambulante met de bekende kwalitatief hoogstaande catering. Ook de cadeautjes kunnen een aardig ritueel genoemd worden. Op dit laatste wil ik graag dieper ingaan. 

Want dit keer wil ik jullie inspireren tot een ‘out of the box’ uiting.

Het lijkt mij namelijk fijn om jullie REACTIES op de uitnodiging als cadeau te mogen ontvangen. Want elke reactie en in welke vorm dan ook is energie die meestal intern bij de ontvanger blijft en de uitnodiging is om deze te gaan uiten. Voor diegenen die het (nog) niet  helemaal kunnen volgen, hierbij een ‘Jip & Janneke’ toelichting:

Richtlijnen van de vraag: 

Wat ging er als allereerste door je heen, toen je deze uitnodiging las?

Wat dacht je in tweede en derde  instantie?

Hoe en op welke manier zou jij je reactie willen vertolken? (Dit is het ultieme Kunstmoment)

Hoe en op welke manier zou je deze reactie willen (over) brengen?

Wees ongebreideld eerlijk en oprecht, zonder enige filters of terughoudendheid, want anders vervormd het zich weer richting sociaal wenselijke uitingsvormen, of slaat het zich weer bij jou intern op. Dat is zonde van de energie. Deze wil namelijk stromen.

Mocht je daarnaast ook daadwerkelijk willen komen, laat het dan ff weten. Het huis staat vanaf 1400 uur open. (Ps, andere opties elders in de tijd zijn bespreekbaar) liefs, Tonie.

Ontroering 

Ik leg mijn telefoon op de unieke eikenhouten tafel neer (999,99 nog in voorraad, maar wees er snel bij) en neem nog een slok Sama Green Espresso kwaliteitskoffie.

Ik staar voor mij uit en bemerk dat ik onhoorbaar en zachtjes huil. Ik ben heel diep geraakt en ontroert. Nog nooit had ik zo’n mooie uitnodiging ontvangen. Voor het eerst in mijn leven voel ik via deze metaforische uitnodiging zoveel verbinding in optimale vrijheid.

Ik pak in de stille ruimte van deze trance mijn kleurpotloden, laptop, telefoon, muziekinstrument, camera en andere opname apparatuur en REAGEER.

Luistertip: In da Club, 50 cent

Extra (internet)

‘Het is het shotje dopamine dat vrijkomt in het brein die ons als verslaafden naar de telefoon doet grijpen bij elk pingeltje. Dat lees je overal. Zou het kloppen? Neurowetenschappers zijn allesbehalve overtuigd’.

De situatie

Ik ben geabonneerd op een ochtendkrant en de eindeloze herhaling van al het slechte nieuws, gecombineerd met alle waarschuwingen om op je hoede te zijn, begint mij niet alleen op te vallen, maar ook te irriteren. ‘De krant’ kan daar niet zoveel aan doen, ze doen naar beste kunnen hun werk. De talkshows doen daar bovenop ook nog eens intensief mee, door dagelijkse kringgesprekken te houden met deskundigen over hoe dreigend deze bedreiging momenteel is.

Er is inderdaad een gespannen situatie en grote ego’s doen daarbij veel ‘olie op het vuur’.

Ontkennen of bagatelliseren is ook contraproductief en klopt ook niet. Hopelijk leren we van onze geschiedenis om de juiste stappen te kunnen zetten.

En dus is de dialoog nog altijd het allerbeste wapen richting oplossingen. Ik realiseer me dat er niet 1 makkelijke oplossing is, anders was het allang opgelost.

Surrealistisch 

De metafoor voor de huidige situatie die bij mij naar boven komt wil ik even met jullie delen.

In mijn studententijd woonde ik in een bovenwoning gelegen aan een besloten pleintje in Groningen. In het midden een grasveldje met een kleine kinderspeeltuin en enkele zitplekken. Heel knus allemaal. Ik wandelde naar thuis, het was een prachtige dag met zon en een strakblauwe lucht. De vogeltjes floten en het was stil. In dit vredige tafereel liep opeens een man met pistool in de aanslag over het pleintje. ‘Je kunt beter naar binnen gaan’, riep iemand. Al weet ik dat niet meer zeker, het zou ook mijn interne stem hebben kunnen zijn.

Lichtheid 

Bovenstaande ervaar ik nu ook. Als ik de tv uitzet, de krant even niet lees, m’n telefoon aan de kant leg, zie en ervaar ik een vredig tafereel. Ons leventje draait door, vakanties worden gepland, verjaardagen gevierd. 

En toch is het nu anders, ik ervaar een haast surrealistisch tafereel van ‘niets aan de hand’ met een voelbare gespannen onderstroom.

Ik pak de krant en mijn blik valt direct op een uitspraak van de minister van Justitie en Veiligheid dat we in ieder geval 72 uur zelfredzaam moeten kunnen zijn.

Ik heb opeens heel veel zin in lichtheid.

Luistertip: Rocket man, Elton Johnhttps://youtu.be/r_QZe8Z66x8?si=LRCM4Ilsa261Cshs

Dit jaar is het dertien jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ze had Alzheimer. Ze is toch nog 89 jaar geworden, waarbij het alzheimer proces zes jaar eerder begon. Gelukkig had ze al een lang en gezond leven achter zich.

Mijn moeder was altijd zeer sportief en hield ook van reizen, wandelen, zingen en fietsen. Ook hield ze veel van gezelligheid. Toen haar man, oftewel mijn vader, op een te vroege leeftijd ruim voor zijn pensionering overleed, heeft zij een lange en zware tijd gehad. Na ruim tien jaar ontmoette ze haar vriend Jens, waarmee ze innig bevriend raakte. Het plezier en de lichtheid kwam gelukkig weer terug in haar leven. Ze hadden het heel goed samen en ondernamen veel. Samen reisjes maken, wandelen en fietsen en genoten van alle contacten met elkaar en met beide families met hun kinderen en kleinkinderen. Het waren twee sportieve pensionado’s die nog langere tijd konden liefhebben en het leven ten volle vierden.

Alzheimer

Vanaf haar 82e levensjaar werd haar wereldje steeds kleiner. Eerst onopvallend, behorend bij haar leeftijd, zo dachten wij. Gaandeweg veranderde ook haar gedrag en werd ze opvallend vergeetachtig en paniekerig, totdat we moesten doorpakken omdat het alleen wonen niet meer veilig was. Vier jaar lang heeft mijn moeder nog in een verpleeghuis gewoond. Geheel tegen haar zin en met intense opstandigheid, want ze wilde naar huis. Ook heeft ze alzheimer altijd ontkent. Ze wuifde het standaard weg met de opmerking dat haar vader haar als kind al aansprak op haar vergeetachtigheid. Hoe mooi zou het geweest zijn als ze wel erover had kunnen praten?

Het zou voor haarzelf en voor ons (kinderen) in de beginfase zoveel meer ontspannen geweest zijn, om er met elkaar over te kunnen hebben, om samen te kunnen rouwen, om elkaar te kunnen ondersteunen, om van daaruit het leven te mogen vieren.

Podcast over Alzheimer met Willem-Jan en Leny

Alles kwam weer even terug toen ik onlangs een podcast over omgaan met alzheimer mocht opnemen. Ik sprak met Leny en Willem-Jan. Zij hebben er dagelijks mee te maken en waren bereid om met mij in gesprek te gaan hoe zij beiden omgaan met alzheimer. Willem-Jan heeft tweeënhalf jaar geleden de diagnose gekregen. Zijn gevleugelde uitspraak is ‘ik word steeds beter in vergeten’. Hij staat open voor een persoonlijk en intiem gesprek over zijn ziekte, om anderen hiermee ook te kunnen ondersteunen en te adviseren. Zijn uitspraak staat ook voor zijn flegmatische persoonlijkheid en humor. Hij is een voorbeeld voor ons, hoe het lot te kunnen accepteren en om te kunnen gaan met alzheimer.

‘En hoe kijken jullie naar de toekomst’, vraag ik tot slot enigszins beschroomd.

‘Uiteraard zal het ook zwaarder worden, maar we leven en genieten vooral nu’, is hun wijze antwoord. Ik ben onder de indruk en blij en trots dat we dit mooie, openhartige en inspirerende gesprek de wereld in mogen slingeren.

Dankjewel Willem-Jan en Leny.

(Voor mijn moeder, die door alzheimer werd getroffen maar nooit vergeten zal worden.)

Luister en kijktip: De podcast met Willem-Jan en Lenyhttps://youtu.be/Ezx0fOGatwI?si=qamAyg1-FfPTAIuS

Tachtig jaar geleden is actueel

Het is dit jaar tachtig jaar geleden dat we werden bevrijd door de geallieerden, ook met hulp van een kleine groep moedige verzetsstrijders. Het gehele jaar door herdenken en vieren we op verschillende manieren en momenten het einde van de tweede wereldoorlog.

Ondertussen heeft er de laatste jaren ook een verschuiving plaatsgevonden, namelijk herdenken we niet alleen de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, maar worden ook de slachtoffers van alle oorlogssituaties en bij vredesoperaties  herdacht.

Een mooie ontwikkeling vind ik, want het is goed om geen onderscheid te maken, want alle oorlogen zijn verschrikkelijk.

Oorlogen afschaffen

‘Zullen we het oorlogvoeren gewoon afschaffen’, denk ik maar weer eens tegen beter weten in.

Eerder deed ik al een paar briljante suggesties, om het maken van wapens strafbaar te stellen en de geïnde boetes te gebruiken voor vredesactiviteiten en wederopbouw.

De andere suggestie was om wapens te vervangen voor speelgoedwapens. (Lees hiervoor de column Geweldsconflicten van 13-10-2023)

Ondertussen is mijn lief intensief bezig om aan de hand van correspondentie van haar vader en opa uit de tweede wereldoorlog, een verhaal te schrijven voor een herdenkingsboek ‘tachtig jaar vrijheid’. Dit heeft veel impact op haar. Ze voelt door de brieven van weleer zelf de pijn, het verdriet, het gemis. Het raakt, komt hard binnen en het schuurt. Het is de pijn van familie die vanuit het Duitsland uit de tweede wereldoorlog, vanuit een werkkamp in Duitsland brieven naar huis schrijven. Vader en zoon zitten, zonder het van elkaar te weten, op zestig kilometer afstand in het Harz gebied in Duitsland. Haar vader overleeft de oorlog, haar opa niet.

Ik lees haar vertelling en voel zelf ook tranen komen. Het is een aangrijpend verhaal en ik moet daarnaast denken aan de vergelijkbare situatie van onderduiken, opgepakt worden en te werk gesteld worden van mijn eigen vader en opa.

Het zijn naast tranen van verdriet en ontroering, ook tranen van onmacht.

Polarisatie 

Want wat is er momenteel vooral aan de hand? Er waait een gure wind van polarisatie, machtsmisbruik en kilheid. Daarnaast is er de dreiging van onrechtvaardige ‘vrede’. Een zogenaamde oorlogstaal ‘vrede’ Een ‘vrede’ gebaseerd op machtsposities van enkelingen. Dit is geen vrede, dit is manipulatie.

‘Laten we van de geschiedenis leren’, constateer ik opnieuw, aangezien er helaas vele parallellen zijn met 1938.

Ik zag een Duitse studente in een protestmars meelopen, ze hield een bord omhoog met de tekst: ‘Nie wieder ist jetzt’. Hier komen historie en het heden vlijmscherp bij elkaar.

Hoe verder?

Chat Gpt geeft een uitgebreid antwoord op mijn vraag hoe polarisatie tegen te gaan.

De samenvatting:

‘Dit vereist een combinatie van strategische acties op individueel, sociaal en beleidsmatig niveau’. Hoe vertalen we dat?

Laten we in ieder geval respectvol met elkaar in gesprek blijven gaan. Ons richten op de feiten. Luister vooral in plaats van direct je mening te willen ventileren en wees kritisch op het verschil van informatie en fake news. Zoek vooral naar gezamenlijke positieve waarden die verbinden in plaats van polariseren.

En vul maar aan🙏

Luistertip: I’ve got a feeling, The Beatleshttps://youtu.be/DbKPZd5oihc?si=EM_GG0OJ6FVgPBgU 

Een ontroerend mooie theatervoorstelling.

Omdat een vriend van ons onlangs met pensioen ging (lees hiervoor de spannende column ‘pensioendilemma’s’, van 10 januari 2025) hadden we onze vrienden en onszelf tickets cadeau gedaan voor de muzikale theatervoorstelling Coming of age van drie operazangeressen op leeftijd.

Ze boden ons door middel van zang en dialogen een inkijkje in de opera cultuur en deelden hun ervaringen in deze wereld vol glitter en glamour, maar ook van hiërarchie, bloed, zweet en tranen.

Tijd 

We volgen hen op de reis door hun professionele muzikale carrière, waarin ze vooral stilstaan bij de invloed van leeftijd en de verwachtingen en reacties van hun omgeving. Ze durven zichzelf te laten zien, inclusief de kwetsbaarheden die het ouder worden met zich meebrengt.

Want hoe kijk jij? Hoe kijken wij naar de oudere medemens? Worden zij nog steeds serieus genomen? Of kijk je (nog) liever niet in deze onontkoombare spiegel?

Oosterpoort 

We staan tamelijk opeengepakt in een lange rij voor de ingang van ‘de kleine zaal’ in het evenementencentrum de Oosterpoort te Groningen.

We zijn zelf (bijna) al zestig (plus) en maken onderling jolige opmerkingen over deze grijze golf van aanwezigen. Alleen, …we horen er zelf ondertussen ook al bij. In het publiek zijn trouwens geen jongeren te bekennen, behalve bij de garderobe en achter de bar.

De deuren gaan allereerst alleen open voor de oudere medemens met rollator en andere hulpstukken.

Een kwartier voor aanvang van deze zondagmiddagvoorstelling gaan de brede toegangsdeuren naar de zaal eindelijk open. De snelheid waarbij de aanwezigen hun stoelen opzoeken is opvallend hoog. 

Waarschijnlijk omdat de voorstelling geheel is uitverkocht en iedereen toch een goede plaats wil bemachtigen. ‘Uiteraard is er voor iedereen plek’, weet ik en loop extra rustig naar beneden.

Een uur lang zit ik geobsedeerd te kijken en geniet van hun enthousiasme, humor en diepgang.

Respect 

Enige tijd later zitten we in de bar bij een biertje na te praten over deze voorstelling. Wat bij mij blijft hangen is een gevoel van respect voor deze vrouwen. Uiteraard zijn het vakvrouwen die nog steeds (jazeker ook op hogere leeftijd) prachtig kunnen zingen en optreden. 

Maar de diepere boodschap raakt mij veel meer, namelijk dat we onoverkomelijk allemaal ouder worden en dat we ons leven dus vooral mogen koesteren om vanuit dit besef voluit te durven leven ongeacht de leeftijd.

Opdat we aan het eind van ons aardse bestaan kunnen zeggen: ‘ik heb een leven geleid trouw aan mezelf, in plaats van te leven naar de verwachtingen van anderen’.

Carpe diem (Horatius).

Luistertip: forever young, Bob Dylan https://youtu.be/Frj2CLGldC4?si=ZyM01mrzhK82vQvf

Het is zaterdag en we lopen door de overweldigende grote evenementenzaal van het MECC te Maastricht. Hier gaat de eerste grote atletiekwedstrijd van mijn oudste zoon plaatsvinden. De harde bonkende technomuziek knalt door de ruimte, waarschijnlijk om de deelnemers een langdurige adrenaline boost te geven.

Het is bijna zijn starttijd. Hij overhandigt mij de sporttas om te bewaken.Er volgt een hug en high five voor z’n vriendin en ons en hij verdwijnt in de massa richting startvak.

Onze sportheld gaat samen met andere atleten van alle niveaus en leeftijden starten in het tijdvak van 13.30 uur voor mannen.

Hyrox

Ik had er een half jaar geleden nog nooit van gehoord. Mijn zoon vertelde mij van dit relatief nieuwe fenomeen en deelde zijn besluit aan mij mee om vooral heel intensief te gaan trainen bij zijn sportschool om ‘Hyrox ready’ te zijn voor toekomstige wedstrijden. ‘Geen tijd meer voor Bourgondische uitspattingen, maar vooral intensief trainen en gezonde leefstijl doen’, legt hij mij bij een spa rood uit.’ Een soort van Rust, Regelmaat en Reinheid dus’, maar dan heel intens’, antwoord ik begripvol en kijk hem met respect aan.

De hyrox fitnsscompetitie combineert hardlopen met fitness oefeningen. De standaard is altijd een totaal van acht rondes hardlopen van 1 km om tussendoor steeds een (uitputtende) fitnessoefening te volbrengen.

Ruim anderhalf uur

Is de inschatting die hij als mogelijke eindtijd met ons deelt, het is een gok, want hij kan het nog niet vergelijken.

Wij, zijn aanmoedigers, nemen eerst maar eens een broodje en wat te drinken bij de catering die in een hoek van de evenementen zaal staat opgesteld.

We kunnen hem steeds van heel dichtbij volgen en aanmoedigen, omdat alles zich binnen in deze zaal afspeelt. De buitenring is hardloopgebied en bezoekers worden door de vrijwillige ‘Hyrox klaar-overs’ groepsgewijs naar binnen of buiten begeleidt. Hier staan alle apparaten op een lange rij in verschillende vakken opgesteld.

Na elke kilometer rennen, wacht weer een volgende uitdaging. Bij de apparaten staan vele vrijwilligers die de wedstrijd deelnemers van alle leeftijden coachen en ook controleren of ze de voorgeschreven handelingen correct en qua aantal hebben volbracht. Pas dan mogen ze weer een kilometer verder rennen. Ik zie ook nog enkele leeftijdsgenoten van mij, al zijn deze op 1 hand te tellen. Ik voel mij hierdoor een beetje opgelucht, want ik zie mij dit soort extreme sporten niet meer doen. 

In een folder van Hyrox lees ik de bemoedigende quote: ‘terwijl de adrenaline stroomt voltooi je de ene na de andere uitdagende workout. Hyrox is voor echte bikkels’.

Tas

Ik begin het in m’n onderrug te voelen zo met de sporttas over mijn schouder, gecombineerd met het lange stilstaan en het vele heen en weer lopen. Ik spreek het maar niet uit, want om mij heen worden grenzen verlegd, targets gehaald en overwinningen gevierd. Soms gaan er toch ook enkelen onderuit, maar het merendeel is goed getraind voor dit evenement wat zeker vergelijkbaar is met een marathon lopen. 

Ongeveer na een uur start er een een vrouwengroep. Ze zijn nog fit en zetten de snelheid er goed in. 

Ondertussen schuift Devon tussen twee kilometers in, de slee met honderd kilo over het parcours. Ik zie zijn vermoeidheid en frustratie dat hij af en toe verplicht op adem moet komen, omdat zijn lichaam hem dat dicteert. Gelukkig is de finish nu bijna in zicht.

Nog een laatste kilometer, nog even honderd keer een bal van drie kilo vanuit de knieën omhoog werpen tot 2,5 meter hoogte en dan is daar zijn finish, zijn overwinning, zijn doel behaald. Ik ben trots op hem en ook een beetje ontroerd.

1 uur 39 minuten en een aantal seconden. Hij is tevreden.

Chillen 

Het is tijd om te chillen. Ik kijk op mijn sportwatch en constateer dat wij toch ook een behoorlijke hoeveelheid stappen hebben gezet.

‘Dat wordt dus koffie met de beroemde Limburgse vlaai om het te vieren’, besluit ik en we lopen naar het café.

Luistertip: Zerb, Mwakihttps://youtu.be/y6iMvNkAQt4?si=oyIWRY_b5bcCB31Z

Voor elkaar

Onze buurvrouw vroeg mij of ik haar naar Groningen wilde escorteren ivm een periodieke controle in het ziekenhuis. Uiteraard wou ik dat voor haar doen.

Onlangs hadden we haar een zelfgemaakt verjaardagscadeau gegeven, namelijk een bonnenboekje voor tien keer een ondersteunende actie.

Ze stapte de auto in en leverde de desbetreffende bon bij mij in: ‘Bemoedigend en ondersteunend ritje, plek naar keuze’.

We waren onderweg naar Groningen en ik bedacht om tijdens mijn wachttijd even bij vrienden van mij langs te gaan.

Tijd

De man was immers net met pensioen (zie de spannende column ‘pensioen dilemma’s). De vrouw had even pauze van een online conference thuis. We hadden even alle tijd.

Actie

Zo kwam het dat we tijdens deze spontane date en geïmproviseerde lunch bij een kapotte broodrooster in een gesprek belandden over iets (kunnen) doen voor een ander. Onze vriendin vertelde afgelopen zondag weer ‘dienst ‘ te hebben gehad. Met een delegatie van https://extinctionrebellion.nl/ moesten ze een uurtje ‘dood liggen’ op de grote markt van Groningen. Verder geen woorden, alleen een bord met de tekst ‘Het klimaat verandert’. 

Held

Ik was onder de indruk van deze indringende en vreedzame actie en haar bijdrage. Een actie voor een beter leven, voor behoud van onze aarde. Ik bedankte haar, want ze doet het ook voor ons.

Associatie 

Ik vertelde mijn vrienden dat ik in het weekend een mooie theatervoorstelling van Marcel Hensema had gezien, waarbij hij in de voorstelling een klein particulier vakantieparkje (Eldorado) als metafoor gebruikt om te ‘vechten’ tegen de macht van recreatie giganten die het willen opkopen om er dure luxe vakantiehuizen neer te zetten.

De hoofdpersoon roept in het theaterstuk dat hij als een bijdrage bij het oplossen van het probleem een theatershow wil geven over het vakantieparkje Eldorado om op deze manier actie te voeren tegen de graaicultuur. ‘Wat een subliem bedacht droste effect van een theatershow in een theatershow’, dacht ik en vertelde hun dat dit ook mijn manier van actievoeren zou kunnen zijn.

Voor elkaar

Naast plezier en het ordenen van mijn gedachten, schrijf namelijk ook om onrecht aan de orde te stellen. ik schrijf ook om een pleidooi te houden om een beetje meer om elkaar te denken. Ik schrijf ook om hopelijk meer bewustwording te creëren om llief te zijn voor onszelf, elkaar en voor onze aarde.

Luistertip: Exit music, Radioheadhttps://youtu.be/Bf01riuiJWA?si=KCzBYRfN4iWfwYUB