Sportvasten bij Marit

Sportvasten bij Marit. Wanneer komt het uit?

‘Doe je mee’, vroeg mijn sportcoach. Ik zat nog na te genieten en in euforie van ons net opgenomen podcast gesprek over gezondheid en leefstijl. ‘Lijkt mij heel tof, een uitdaging’, hoorde ik mijzelf zeggen. Hiermee lag de afspraak vast, want naast ‘avontuur’, heb ik ook ‘betrouwbaarheid’ hoog op mijn waarden lijst staan.

Vervolgens kwam het ‘gepuzzel’ thuis om een geschikte periode voor de Sportvasten tiendaagse te vinden. De eerste planning kon ik direct weer deleten, want in het eerste weekend stond een culinair hoogstaand avontuur gepland voor een zes gangen menu met bijbehorend wijn arrangement, waarbij de chef-kok je gegarandeerd meeneemt naar hogere sferen. We hadden hiervoor drie maanden op een wachtlijst gestaan. Het uiteindelijke Vasten startschot werd gegeven na het Bourgondische weekend. Het voelde als een soort ‘laatste avondmaal’. Ik weerstond en pareerde een volgende bourgondische uitnodiging, want Pasen met bijbehorende familie brunch en gezelligheid werd met veel enthousiasme door een Bourgondisch lid van onze familie naar voren gebracht.

Ik besloot en besefte dat het nooit ‘de goede tijd’ is en daarom zit ik nu in mijn vasten tiendaagse.

90 procent mindset

‘Deze Pasen ga ik vooral wandelen als de familie aan tafel gaat, de verjaardag ga ik ook skippen, in verband met de verleidingen’, dacht ik en bereidde me verder mentaal voor op de dagen waarop eten even niet meer bestaat. Twee dagen afbouwen. Vier dagen sapjes. Vier dagen opbouwen. Gelukkig wel met de juiste supplementen en onder deskundige en enthousiaste begeleiding van mijn sportcoach. ‘Afleiding helpt’ en ‘90 procent is mindset’, zei Marit bemoedigend toen ik met het tasje instructies en voedingssupplementen de sportschool en lifestylecenter Mind & Motion uitliep richting avontuur.

Observatie

Ik besluit deze tiendaagse als een experiment en observatie mbt mijzelf te zien. Welke strategieën zal ik op mijzelf loslaten? Wat ik in cursussen en trainingen meegeef aan anderen, kan ik nu volop op mijzelf toepassen en testen. Het begint met het besluit dit te willen en de checkvraag te stellen; wil ik het echt?, de bekende valkuilen van te voren tackelen, hulp vragen en vol te houden. Mijn waarden, zoals avontuur en betrouwbaarheid helpen daarbij. Daarnaast blok ik het denken aan morgen, alleen de focus op vandaag telt. Voeding bestaat even niet, net zoals winkels waar eten en drinken te koop is. Water kan ook ‘gezellig’ zijn. Ik doe het vanuit passie en niet vanuit noodzaak. Ik stel mij voor dat ik nu geen invloed op ‘dit sport leven’ kan hebben, wel hoe ik het aanpak. En heel belangrijk: mijzelf Complimenten geven.

Resetten en gezondheidswinst

Ik reset mijzelf. Omdat mijn lichaam nu al overgaat van suiker verbranding naar vetverbranding. Omdat ik meer energie ga krijgen en straks mijn Ventoux fiets avontuur energiek kan gaan doen. Omdat ik met gemak mijn lichaamsouderdom meerdere jaren naar beneden kan bijstellen. Omdat ik net als mijn auto, mijzelf ook af en toe een apk gun.

Wordt vervolgd.

Luistertip: Can’t stop the feeling,Justin Timberlakehttps://www.youtube.com/watch?v=ru0K8uYEZWw

Ubuntu

Ubuntu

‘Een antropoloog liet een spel zien aan de kinderen van een Afrikaanse stam …’ Zo begon het verhaaltje wat ik ooit op internet (ik dacht Facebook) tegenkwam. Deze week zag ik het weer voorbij komen. Toentertijd kwam het niet echt binnen. Dit keer wel.

‘Hij plaatste een mand met heerlijk fruit bij een boomstam en zei tegen hen: Het eerste kind dat bij de boom komt, krijgt de mand.’ Ik vroeg mij oprecht af hoe iemand zo’n respectloos onderzoek kon doen. Ik las verder. ‘Toen hij het startsignaal gaf, was hij verrast dat ze samen liepen, elkaars hand vasthoudend tot ze bij de boom kwamen en de vruchten deelden! Toen hij hen vroeg waarom ze dat deden terwijl ze allemaal de mand voor je zelf konden krijgen!  Antwoordden ze met verbazing: Ubuntu. Dat wil zeggen: hoe kan een van ons gelukkig zijn terwijl de rest zich ellendig voelt? Ubuntu in hun beschaving betekent: (ik ben wat we zijn).’

Ik herinnerde mij Nu weer dat ik het verhaal ooit eerder was tegengekomen. Ik weet niet of het voorbeeld zo echt is gegaan, echter het concept Ubuntu kwam dit keer wel binnen, oftewel raakte mij positief in mijn hart. ‘Er voor elkaar willen zijn, ver weg van de individualisering, competitie maatschappij en eenzaamheid’, is mijn grote droom.

Binnen de Positieve Gezondheid stroming wordt ons geleerd dat we om moeten leren gaan met de sociale, emotionele en fysieke uitdagingen van het leven en daarbij vooral veerkracht ontwikkelen. Ons richten op wat nog wel mogelijk is. Mensen met veerkracht hebben verschillende positieve eigenschappen, zoals focus (een doel/ zingeving), relativeringsvermogen, gezond willen leven (voeding en beweging) en het kunnen onderhouden van een sociaal netwerk. Zij geven om zichzelf en hun naasten, want we hebben elkaar nodig.

Mens erger je niet’

Door het niet al te beste voorbeeld (onderzoek) van de antropoloog, werd ik meegenomen in mijn herinnering naar de spelletjes van vroeger thuis. We speelden soms met gepaste tegenzin ‘mens erger je niet’. Vooral omdat mijn moeder daar een hoog gezelligeidsgehalte bij voelde. Ik realiseer mij nu dat daar de basis is gelegd voor mijn weerstand en weerzin tegen spelletjes. Af en toe speelden we dan het foute spel ‘mens erger je niet’. Alleen de titel leidde al tot grote ergernis. Vooral mijn iets oudere broer Peter hanteerde de pionnen ogenschijnlijk (krub) kalm, rustig en uiterst beheerst, oftewel met een mengeling van net niet ingehouden cynisme en verveling en ramde vervolgens hardop tellend altijd mijn pionnetjes met een harde stoot van het spelbord af. We waren uiteindelijk allemaal verliezers.

Mijn moeder probeerde vervolgens heel subtiel een ander spelvorm te introduceren. Op de één of andere manier kreeg ze het voor elkaar, dat ik een sjoelbak voor mijn verjaardag ging vragen en dus ook kreeg. Misschien had ze zittend naast mijn bed mij in mijn slaap toegesproken dat mijn grootste wens het bezitten van een sjoelbak zou zijn. Mijn onbewuste had het ondertussen opgepikt en ik vroeg dus een sjoelbak voor mijn verjaardag. Ook deze aanschaf bleef geen succes. Er waren geen gezellige sjoelavonden. Mijn vader had slechts 1 passie op spelletjes gebied en dat was schaken. Dit was voor hem trouwens geen spelletje, maar een leefstijl. Spelletjes en dus ook een sjoelbak kwam niet in zijn leven voor. Wel werd de sjoelbak door ons (wederom mijn boer Peter en ik) gebruikt om de frustraties van de week op af te reageren. De sjoelschijven werden met monomane focus tot ongekend gevaarlijke snelheid opgedreven, als waren het kanonskogels. Het was dan ook levensgevaarlijk om achter de sjoelbak de schijven in de aparte vakjes op te stapelen. Onder de 120 punten was je een loser, wat vaak tot valsspelen leidde. Ook hier waren geen winnaars.

 Oorlogsspel

Ik nam als puber plechtig definitief afscheid van spelletjes en ging mij richten op kunst en cultuur. Nog één keer dreigde de spelletjes terreur in mijn leven terug te komen toen ik ging studeren. In het studentenhuis werd ‘Risk’ (een gevaarlijk verkapt oorlogsspel) populair. Gelukkig had ik toen al geleerd om voor mijzelf op te komen en mij niet te laten misbruiken. Ik had blijkbaar Vrede ( Win- Win) hoog in mijn waarden lijst staan. Nu weet ik een beter woord; Ubuntu.

Ubuntu is kort voor ‘Umuntu Ngumntu Ngbantu’, wat betekent: een mens is een mens, omdat er anderen zijn. Wat betekenen spelletjes voor jou?

Luistertip: lonesome loser,Little River Bandhttps://www.youtube.com/watch?v=XIle_6Vzm5Ad

De 12 Regels voor het leven(?)

De 12 Regels voor het leven.
Ik keek naar de de titel van het boek en de belofte dat je leven nooit meer hetzelfde zou zijn als je deze regels zou volgen. Ik dacht aan de grote hoeveelheid zelfhulpboeken die tot aan de hemel reiken, als ik ze zou opstapelen. Ik legde het boek terug en liep de boekenwinkel weer uit.

Mijn oordeel uitstellen

Eerst voelde ik een lichte irritatie opkomen, want een ander zou mij dus wel eventjes vertellen hoe ik een zinvol, gelukkig en volledig leven moest leven.
‘Zeven spirituele wetten, De twaalf regels, De zin van het bestaan, 52 weken goed leven, Think great and grow rich’, een kleine greep uit boeken die ik ooit had gelezen. En niet te vergeten de tien geboden uit de bijbel. Vooral deze laatste had voor mij een hoog irritatie gehalte. Niet om de inhoud, want bv. iemand niet mogen doodslaan klinkt logisch en redelijk. Het zat hem veel meer in het negatief taalgebruik, door steeds te wijzen op wat ik niet mag doen. Zeg dan, ‘wees lief voor elkaar’ en als je dan perse je punt wil maken voeg je eraan toe ‘en dat betekent ook dat je niet mag doden’.
Gaandeweg ging mijn irritatie, via mildheid en mijn eigen oordeel nog even uitstellend, over in respect. Want al deze schrijvers hebben de moeite genomen en er energie in gestoken om hun (hogere) gedachten en ideeën met de wereld te delen, opdat wij kunnen kiezen of we de inhoud tot ons willen nemen.

Wat heb ik hier nog te doen

Welkom in de wereld van persoonlijke groei; leuker kunnen we het niet maken, wel eerlijker als je er voor openstaat. Of je er nu bewust voor kiest, of ‘gewoon doorleeft’, iedereen komt de uitdagingen van het leven tegen. Bewustwording kan helpen om afwegingen te maken hoe verder te gaan, rechtsaf, linksaf of rechtdoor. Sommigen proberen te blijven staan, al wordt je dan uiteindelijk altijd ingehaald door de veranderende tijd en omgeving.

‘Wat heb ik hier (nog) te doen’?, vroeg ik aan mijn hart en ziel tijdens de ontspannen ochtendmeditatie bij Paul Zonneveld.(https://paulzonneveld.nl)
In het mooie gesprek even later met groepsgenoot Clara (https://www.linkedin.com/in/clara-lagrand-a7a21ba1/) over mijn eigen zingeving kwam via haar liefdevolle en indringende vragen plotseling mijn antwoord op de vraag.
Het voelde alsof er een grote zware deur open zwaaide om het wit heldere licht binnen te laten.
En ik schreef:
‘Ik wil mensen raken in het hart en ziel, om de liefde te laten stromen’.
Uiteindelijk begint het allemaal bij mijzelf.
Open te staan vanuit mijn hart en ziel, om mijn liefde te laten stromen.
En al die mooie levensrichtlijnen? Maak je eigen mantra zou mijn (ongevraagd) advies in liefde en respect aan jou zijn.
Wat is jouw zingeving?

Luistertip: bhaj man mere, Nirinjan Kaurhttps://www.youtube.com/watch?v=jd57_EJephc

Oh my mind, meditate on the name of the Divine.The name of the Divine is Truth.

Het geboortehuis

Memories bring back memories

Ooit had ik een boek gelezen over de aanname dat de tijd sneller gaat naarmate je ouder wordt. In dit interessante boek van Douwe Draaisma staat ook dat het lange termijn geheugen minder goed werkt, dan we vaak veronderstellen. Ik moest hieraan denken toen mijn broer vertelde dat hij het was geweest, die de kar (met imposant stuur) voor de kinderen in de straat had gemaakt. Kon ik mij het echt herinneren, of herinnerde ik mij alleen de foto uit het familiealbum van het jongetje zittend op de kar in onze straat?

Zondagmiddag

Het is zondagmiddag, maart 2022. Een frivool lentezonnetje schijnt zijn licht over de straat waar wij met z’n zevenen in de jaren zestig woonden. Het is ondertussen vijftig jaar later en we halen herinneringen op. Nadat de groepsfoto voor de portiek is gemaakt, betreden we het trappenhuis op weg naar 53b. Een heel geleefd leven verder en weer voel ik een vaag en niet fijn onbestemd gevoel van de tijd dat ik een klein onzeker jongetje was. Deze herinnering heeft mijn lichaam feilloos opgeslagen, ik voel het in mijn maag. ‘Ik heb mij hier nooit echt op mijn gemak gevoeld’, concludeer ik, terwijl we de betonnen treden omhoog nemen.

Diepteduik in het verleden

Dit is mijn tweede bezoek binnen een jaar. Vorig jaar kwam ik ‘bij toeval’ in contact met de huidige bewoonster. De beide zussen Amber en Melanie luisterden toen met engelen geduld naar de flarden van mijn herinneringen. Kamer voor kamer dienden de herinneringen zich aan, met als climax de gevoelsherinnering in mijn toenmalige slaapkamer gelegen achter de donkere (enge) zolder. Mijn éne oudere broer en mijn zus hadden ook belangstelling voor een diepteduik in het verleden.

En dus staan we nu in de woonkamer met het lief aangeboden kopje koffie in de hand. Ik kijk en luister aandachtig naar mijn broer en zus, benieuwd naar hun herinneringen. ‘Het was een mooie en prettige tijd’, zegt mijn broer. ‘Ik herinner mij het ijs op de ramen’, zegt mijn zus, als we bij haar slaapkamer staan. Samen hebben we hier gewoond en iedereen heeft zijn eigen herinneringen, zijn eigen emoties en gevoelens aan die tijd van weleer.

Waarschijnlijk hebben nog velen na ons hier gewoond totdat jij kwam Melanie’, zegt mijn zus. Ik kijk nogmaals om mij heen en de naar voren gehaalde herinneringen lijken langzamerhand terug te keren naar vroegere tijden. Ze verdwijnen ook uit de muren.

Nu

Ik sta in het huis van Melanie en ben bij haar op bezoek. Op de bank zitten mijn zoon Devon en mijn schoondochter Amber. Zij zijn mijn heden. Het kind is teruggegaan diep in mij en de volwassen man staat hier en geniet van het moment met elkaar.

‘Genoeg gevoeld en doorleefd van het verleden’, geeft mijn intuïtie aan. En daarmee komen de leuke, frivole, gekke en alledaagse herinneringen. Zonder lading en misschien wel een beetje aangetast door de tijd, want het geheugen slaat de herinnering elke keer weer een beetje aangepast op, als je hem naar voren haalt. Alsof iets van NU meegaat in de herinnering, voordat het weer opgeborgen wordt. ‘Memories bring back memories’, zing ik in gedachten. We bedanken Melanie voor haar gastvrijheid. ‘Dag huis’, fluister ik en loop de trappen af naar buiten.

Luistertip 1: Memories, Maroon 5https://www.youtube.com/watch?v=SlPhMPnQ58k

Luistertip 2: This old house, Madrugadahttps://www.youtube.com/watch?v=PGJWJGgUCLA

Give peace a chance

Het is vroeg in de ochtend. Ik lig op de vloer en experimenteer met een ochtendmeditatie. Als ik uiteindelijk mijn ogen sluit, beleef ik een intern beeld. ‘Vele handen die de aarde dragen, voorbij de diepte van het oneindige donker’. Ik laat het toe en intuïtief weet ik dat het een noodkreet met een duidelijke boodschap is. ‘Heb Respect en Liefde voor de aarde en bewoners’.

Gisteravond de grote kaars weer aangestoken. Blijkbaar wil mijn geest mij ook aanzetten tot magisch realistische belevingen en handelingen om een bijdrage te kunnen leveren in het belang van vrede, liefde en solidariteit. Om vooral nu vrede van binnenuit te voelen en uit te dragen. Wij, de bewoners van onze aarde zijn nog steeds in gevecht met elkaar. Al eeuwenlang gaat het over oorlog en vrede, liefde en haat, macht en bezit.
En nu is de wereld zelf ook nog eens bijna uitgeput geraakt en moegestreden door langdurige uitbuiting en talloze verwoestingen. Er blijft straks niets meer over om voor te vechten. ‘Er wordt een vlag gehesen op deze verschroeide levenloze grond, de mensen waren hier allang vertrokken’.
Het is vijf voor twaalf, zie ik op mijn klok.
Wat te zeggen, wat te doen?

Power to the People

‘War, what is it good for, absolutely nothing’, komt uit mijn lange termijn geheugen naar boven en ik zing mee met ‘Frankie Goes to Hollywood’ (1984). Daarmee ben ik direct op het associatieve spoor van Peace music aangekomen. De bekende en vermoorde beatle/vredesactivist John Lennon zong onder andere ‘give peace a chance’, (1975) en ‘power to the people’.(1971) . ‘To the people’, in plaats van onderdrukking door enkele in macht doorgeschoten onnatuurlijke ‘mannen’, die daarmee hele bevolkingsgroepen letterlijk en figuurlijk in hun macht hebben en tegen elkaar uitspelen’, overpeins ik.

Cupido 2.0
Laten we naast zelfonderzoek tov onze eigen haat en liefde, salvo’s afvuren met indringende muziek. Scherp schieten met geluidstonen. Kogelronde muzieknoten knallen.
Vredesmuziek uitschreeuwen en rechtstreeks hart en ziel raken.
Opdat oorlog gedegradeerd wordt tot een losersgame, zijn koffers pakt en met stille trom voor eeuwig de aftocht blaast.

Luister vol energie naar de band ‘Rage against the machine, naar de boze song ‘killing in the name of’, (1991) tegen racisme.
‘Geef je over aan het (voor mij) allermooiste en hartverscheurende vredes protestlied over de waanzin van oorlog, (Paolo Nutini, Iron sky 2014), waarin Paolo prachtige indringende teksten van de acteur en vredesfilosoof Charlie Chapman (1889 – 1977) heeft verwerkt.

Beluister dit vredeslied ‘ghettoblaster’ luid binnen en buiten, zet de volumeknop vol open, laat het zinloze discussies en haatpraat een toontje lager zingen en verstommen. Zing mee vanuit je hart.
Ga erop uit, raak de gevoelige snaar en…..
Don’t give up! (1986, Peter Gabriel)
Welke song voor VREDE slinger jij de wereld in, deel jij met ons?

Luistertip: Iron Sky, Paolo Nutinihttps://www.youtube.com/watch?v=DMiAZfeVohI

Hieronder een deel van de indringende toespraak van Charlie Chapman uit de film ‘the Great dictator’ (1940):

‘De haat van mensen zal voorbij gaan, en dictators zullen sterven. 
En de macht die ze afnamen zal weer terugkeren naar de mensen.
En zolang mensen sterven, zal vrijheid nooit verloren gaan.
Geef jezelf niet over aan deze onnatuurlijke mannen – machinemensen met machinegeweren, -geest en machineharten!
Jij bent geen machine! Jij bent geen vee… Jij bent mens!
Jij, de mens, heeft de macht om dit leven vrij en mooi te maken, om dit leven een prachtig avontuur te maken.
Laten we die macht gebruiken laat ons verenigen’

Luistertip: My city of Ruins, Bruce Springsteen
Luistertip: Pink Floyd, A Great Day for Freedom
Luistertip: power to the people, John Lennon
Luistertip: Give peace A chance, John Lennon
Luistertip: Killing in the name of, Rage against the machine
Luistertip: Rockin in the free world, Neil Young
Luistertip: Pride, U2
Luistertip: Blowin in the wind, Bob Dylan
Luistertip: Revolution 1, the Beatles

Welkom kleine man

Het is 01.05 uur en ik word gewekt door het indringende geluid van mijn telefoon. Het duurt een tijdje voordat het gerinkel zich verplaatst naar mijn wakkere bewustzijn, die op dit moment nog op waakvlam niveau functioneert. Ik pak de telefoon en weet ik het eigenlijk al. ‘Het is zover pa’, zegt mijn jongste zoon. ‘Ik kom eraan’, zeg ik met schorre stem en ben verbaasd over mijn eigen emoties. Ik ben nu klaarwakker, bewust van de grootsheid van dit moment en van wat gaat komen. ‘Dit is toch wel heel bijzonder’, zeg ik hardop terwijl ik snel in mijn kleren schiet. Jij werd geboren op 23 november 1994 om 01.05 uur. Ik glimlach om het mysterie van het leven, om dit mooie teken van het Universum.

Het is 01.10 AM. We zijn onderweg naar Groningen. De Eemshavenweg functioneert als startbaan, we zijn alleen. De nacht heeft een tapijt van leegte uitgerold, rechtstreeks naar het prille wonder. In de stilte van de nacht rijden we naar Groningen, begeleidt door ontelbare sterren. Het is nacht, donker en tegelijkertijd licht, want de volle maan zet de omgeving in een intiem zacht schijnsel. Sirius, de meest heldere ster van ons melkwegstelsel reist vannacht met ons mee. Zijn schittering lijkt verderop neer te dalen en wijst daarmee de plek waar jij net bent geboren. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie mijn engelen die ons zachtmoedig voortduwen. ‘Ring them Bells’(Bob Dylan), neurie ik plechtig en speciaal voor jou. ‘Halleluja, fluister ik richting mijn engelen.

Het is 01.30 Am. De dichtslaande autoportieren dirigeren de maat van een nieuwe tijd. Klikklak klikklak, ik tel even later de resolute stappen van de wit geüniformeerde arts, die door de lange glimmende steriele gang op hakken loopt. We zijn op weg naar kamer 01.05. ‘Waarom altijd pennen in het borstzakje’, vraag ik mijzelf af. Ik weet dat alles allang gedigitaliseerd is en verbaas mij tegelijkertijd over mijn nogal nutteloze gedachteloop ten tijde van dit grootse moment. ‘Ontspan’, beveel ik mijzelf, want mijn geest draait overuren en reist bliksemsnel tussen verleden en heden. ‘Jij was ooit ook zo klein en de tijd heeft het verleden allang ingehaald. Jij helpt mij onbedoeld met het definitief doorschuiven naar de oudste generatie, een nieuwe fase voor mij’, denk ik en voel me eventjes een oude man. Bij het vastpakken van de deurklink is mijn geest uitgeraasd en weer ontspannen. Ik onderneem een bewust diepe in- en uit -ademhaling en stap de kamer in, of beter de kamer komt naar mij. Hier ben ik getuige van een liefdevol, onroerend en sereen tafereel; twee jonge ouders samen met hun kindje. ‘En daarmee mijn kleinzoon’, realiseer ik mij.

Ik kijk achterom, want ik voel de familiegeneraties achter mij staan en weet daarmee dat alles goed is. ‘Dit kindje zal licht brengen’, hoor ik in – of buiten mij. Ik knik en zoek naar woorden. ‘Wauw’, hoor ik mijzelf zeggen. Verder heb ik even geen taal, maar mijn lichaam weet het precies en vreugdevolle tranen van de ziel vinden als kleine pareltjes hun weg naar buiten. ‘Wat ben je mooi, wat ben je lief’, fluister ik en kijk vervolgens liefdevol naar de ouders. ‘Welkom kleine man, je helpt mij nu al om de wereld even weer mooier te ervaren’. De arts geeft mij haar pen en loopt de kamer weer uit. Klikklak, klikklak klikklak, het geluid wordt vreemd genoeg steeds sterker terwijl de voetstappen steeds verder weggaan.

Het is 06.05 AM. Mijn wekker gaat ondertussen al een tijdje. Ik word wakker en glimlach. Ik voel het nu diep van binnen, alles zal straks goed gaan. ‘Welkom alvast kleine man’, zeg ik en laat een nieuwe dag in mij stappen.

Luistertip: Bring my Family back, Faithlesshttps://www.youtube.com/watch?v=pKBZs3tdNwM

Geluk en welbevinden

Ik las een artikel over schadelijke positiviteit. De Amerikaanse psychotherapeut Whitney Goodman waarschuwt voor de ‘obsessie’ van de maakbare wereld. Het klopt dat niet alles maakbaar is. Er bestaat ook nog zoiets als kunnen omgaan met tegenslag en het lot, datgene wat op jouw pad komt en waar je geen directe invloed op hebt.
Oftewel, kun je voluit leven en het mooie en minder mooie doorleven, of accepteren zonder erin weg te zakken?

Veerkracht

Veerkrachtige mensen kunnen dat. Het goede nieuws is dat je veerkracht kan leren, kan ontwikkelen. Veerkracht is met de psychische, emotionele en sociale uitdagingen van het dagelijks leven om te kunnen gaan.
‘Zal ik de bronvermelding van Machteld Huber van het IPH/ positieve gezondheid erbij zetten’, vroeg ik mijzelf af?
Uiteindelijk koos ik ervoor dat niet te doen, omdat grote filosofen als Nietzsche, Plato, Spinoza, Aristoteles, Epicurus etc. al dezelfde levenstips hadden gegeven.

As en Vuur

Een tijdje geleden zaten we tijdens het feest bij het open haardvuur. Starend in de vlammen dacht ik aan de metafoor van vuur en as. Voor het optimale genieten van het vuur, de warmte, de sfeer is moeite (werk) gedaan. Ik moest hout halen, hout hakken en het vuur aanmaken.
Al bij de start van dit heerlijke moment besef ik dat uiteindelijk het vuur weer dooft en er as overblijft. Dit moet vervolgens weer opgeruimd en schoongemaakt. Het genieten van het fijne moment, kan alleen bestaan bij het volledig accepteren van de gevolgen. Ik moest denken aan verschillende uitspraken, zoals ‘de andere kant van de medaille’ en ‘elk huisje heeft zijn kruisje’. Al vind ik deze laatste weer minder, ook al is dit ook irritant waar’, concludeerde ik.

Schadelijke Positiviteit

Altijd gelukkig willen zijn en voelen is doodvermoeiend. Pijn, verdriet, melancholie, saaiheid, verveling en ga zo maar door, horen onvermijdelijk ook bij het leven. ‘Kun je ermee omgaan, accepteren, omarmen’, dacht ik en hoe doe je dat?
Het was laat geworden en ik voelde me een beetje brak, was niet optimaal fit. Ik schoof enkele glazen en flessen aan de kant om koffie te kunnen zetten. Met mijn kopje koffie in de hand, nam ik de uitdaging in mij op. Tientallen schalen, pannen met etensresten, stapels borden, kommen, bestek en oneindig veel glazen. Allemaal aan het wachten om schoongemaakt en opgeruimd te worden.
Het was ‘as’ na het ‘vuur’. Een nieuwe metafoor. Ik glimlachte, het was een fantastisch feest geweest.

Quote:

Het gebed (mantra) van Franciscus van Assisi (1181-1226) “Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me het inzicht om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me de wijsheid om het verschil tussen beiden te zien.

Luistertip: Give me love, George Harrisonhttps://www.youtube.com/watch?v=-wZIpRfqaco

Winterkamperen (Leonie Bais)

De regen striemde over de voorruit, de ruitenwissers zwaaiden in hun snelste stand voor onze ogen heen en weer. “Je zou met dit weer maar buiten moeten leven. Koud en nat en zonder dekens…” We spraken over de vele vluchtelingen die vanwege oorlogsgeweld lange gevaarlijke tochten afleggen, of al tijden uitzichtloos in opvangkampen zitten.

Het was hartje winter en we waren onderweg naar het weekend waar we alledrie zo naar hadden uitgekeken. Gelokt met mooie plaatjes van sneeuw en kampvuren, waren we gezwicht voor een weekend winterkamperen. We waren vooraf gewaarschuwd: dit is geen glamping. Bereid je goed voor, want er bestaat niet zoiets als slecht weer. “Wat kan ons nou gebeuren?”, dachten we. “Wij zijn stoere chicks in de bloei van ons leven, we hebben verre reizen gemaakt, we zijn doorgewinterde festivalgangers, hier draaien we onze handen niet voor om.”

De tipi die de komende dagen ons huis zou worden, stond verdekt opgesteld tussen de bomen. Hier in deze tent mochten wij het vuur in de rustieke kachel ontsteken, om er mee te koken en om onszelf mee warm te houden tijdens de nacht. Optimistisch kloofden we het hout tot kleine stukjes. Daar bovenop legden we een laagje schaafsel van olierijk berkenschors. Een klein vonkje van het firesteel deed het schaafsel snel ontvlammen. We wreven in onze handen; bliezen onze dampende adem uit: “welkom warmte, omarm ons maar”. 

Een sissend geluid temperde al snel ons enthousiasme. De tent vulde zich met dichte rook. Via de kachelpijp regende het naar binnen en al onze pogingen om een vuur te maken ontaardden in pijnlijk prikkende ogen en een tekort aan zuurstof. Het wapperen met de handdoeken gaf nog een beetje lichaamswarmte, maar echt comfortabel was dit niet.

De tent bleef koud, de grond voelde steeds harder aan. De pijntjes waarvoor we alledrie dezelfde chiropractor bleken te bezoeken, begonnen op te spelen. Met een warme kruik in onze armen geklemd keken we elkaar aan. “Waarom deden we dit ook alweer?”. 

Weer terug in mijn huis, lees ik over de oorlog die zich sinds deze week op zo’n 2000 km bij ons vandaan afspeelt. Ik denk aan al die mensen die op zoek zullen moeten naar een veilige en warme plek. Ineens begrijp ik precies waarom wij de ontberingen hebben ondergaan. En dankbaar sla ik een warme deken om me heen. 
#StandUp4Ukraine, Teken de petitie voor de opvang van Oekraïense vluchtelingen in Nederland,

Dankbaarheid 2.0

Dankjewel, een kleine zin met een grote impact. Want vaker dankjewel zeggen draagt bij aan een goede sfeer en verbetering van je eigen stemming. Eigenlijk geef je een compliment door te bedanken, het is een bloemetje van woorden voor jezelf of een ander. Door vaker dankjewel te zeggen word je milder, groeit je zelfbewustzijn en stijg je even boven je ego uit.

Dankbaarheid

Enige jaren geleden kwam ik de dankbaarheids- oefening tegen. ‘Noem elke dag drie dingen waar je dankbaar voor bent’, las ik. Gelijk associeerde ik het met een lied van Robert Long uit de tachtiger jaren. Hij zong over dankbaarheid op een manier die ik herkende. Associaties over de toen sterk dogmatische kerk kwamen weer naar boven, waarbij ‘dankbaarheid’ werd gekoppeld aan nederigheid en klein zijn. Tot zover nog voorstelbaar, echter de zin ‘want we hebben het niet verdiend’ was onlosmakelijk gekoppeld aan dankbaarheid en daarmee was het begrip ‘Dankbaarheid’ voor mij failliet verklaard. ’Robert moest het ook van zich afzingen’, dacht ik en luisterde na al die jaren opnieuw naar dit nummer op Spotify.

Conditionering

‘De stem in mijn hoofd is niet degene die ik ben’, realiseer ik mij en toch was er een klassieke conditionering in gang gezet. Elke keer als het woord dankbaarheid voorbij kwam, hoorde ik direct de stem dat we het niet verdiend hadden. Dankbaarheid had helaas (onverdiend) een negatieve connotatie gekregen. Het lijkt een beetje op de overdracht en tegenoverdracht respons. Als bijvoorbeeld een naam je doet denken aan iemand die negatieve emoties oproept, heeft een andere naamgenoot direct een 1-0 achterstand. Op te lossen als je je bewust bent van deze conditionering.

Overtuigingen

Het heeft op een diepere laag met je eigen overtuigingen te maken. ‘verwachtingsverwachting is de verwachting dat er verwachtingen zijn’, (Luhmann) las ik en vond het een prachtige zin. Ik kan tegenwoordig het verleden daar laten en het woord afspoelen om het zijn eigen mooie glans weer terug te geven.

Herwaardering

Elke dag sta ik even stil bij datgene waar ik dankbaar voor ben en ben blij en dankbaar dat ik mijn oude overtuiging heb achtergelaten in de bibliotheek van mijn herinnering.

En, oh ja geef ook eens vaker een compliment aan jezelf en een ander. 365 dagen aardig voor jezelf en de ander zijn, doe je mee?.

Luistertip: Dido, thank youhttps://www.youtube.com/watch?v=1TO48Cnl66w

Nooit opgeven

Ik dacht verder na over je hart volgen en waarom dat zo vaak niet lukt. Waar iemand goed in is geworden heeft meestal zijn oorsprong in eigen worstelingen. De burn-out coach is zo gedreven geworden door zijn eigen eerdere burn-out. De adem expert had zijn eigen COPD overwonnen, de relatie therapeut was zelf gescheiden en ga zo maar door. Je hoeft niet eerst perse een trauma te hebben meegemaakt en toch zijn het juist deze mensen die ‘het vuur en de passie’ in zich hebben. Zij raken ons recht in hart en ziel. Ik realiseer mij de beladen titel van ‘nooit opgeven’, want je denkt dan heel paradoxaal automatisch aan ‘opgeven’. ‘Het komt goed’, dacht ik als mooie aanvulling.

We hadden het met elkaar over onze wensen. Over wat we nu eindelijk eens wilden aanpakken. Anders willen gaan doen. Eigenlijk ging het vooral over ons hart volgen. Of dat nu gezonder leven is, of iets loslaten, of weer contact opnemen met een verloren contact, of voor onze geaardheid durven uitkomen.
En toch blijkt dat minstens 90 % van de goede (kleine en grote) voornemens mislukken. Hiervoor zijn verschillende redenen; we houden niet zo van veranderen, we moeten uit onze comfort zone, of we zijn bang.

We weten vaak niet goed wie we zijn. Dat laatste klinkt gek en toch maak ik regelmatig mee dat mensen niet goed weten wat hun waarden zijn. Oftewel, wat echt belangrijk is om naar en voor te leven.
Want misschien ga je daarmee ook wel met ‘je kop boven het maaiveld uit’ en dat is eng. Want wat vinden anderen van jouw nieuwe ik en past de omgeving dan nog wel bij jou? En dus blijven we dan maar doorgaan in de mistige waan van de dag. Ergens ver weg van ons eigen vuur.

Pesten

Het vraagt soms veel moed om te gaan voor wat je echt wil.
Alsof het zo moest zijn zag ik deze week, terwijl ik aan het schrijven was, een documentaire over pesten. De tv stond ‘toevallig’ nog aan.
Ik stopte geobsedeerd abrupt met schrijven, omdat ik meteen deze indrukwekkende documentaire ‘eindeloos gepest’ werd ingezogen.

Maryana stapte in november 2020 uit het leven, omdat ze het niet meer aankon. Ze werd vanaf groep 5 gepest. Bij de overstap naar de middelbare school leek het eerst goed te gaan, alleen haar pesters achtervolgden haar (nog steeds) vaak tot aan haar huis in het middelgrote dorp waar ze woonde. Een gemeenschap waar je blijkbaar niet teveel mocht opvallen.
Zij was een prachtige meid die al heel jong voor zichzelf koos, haar eigen weg bewandelde en niet meeging met de mainstream van wat hoort en niet hoort. Haar eigenheid werd keer op keer hardhandig afgestraft, tot ze het niet meer aankon.

Ik pakte ontdaan mijn notebook weer op. Ik realiseerde mij opnieuw dat de omgeving niet altijd wil mee veranderen en dit saboteert, of openlijk vijandig doet. Ik schreef verder, dwars door mijn machteloze tranen van woede en verdriet heen om het te korte leven van dit jonge meisje een plek te geven. Het was heel erg verkeerd gegaan.

Volg je hart

En juist hierdoor voel ik de sterke behoefte om wel te stimuleren om altijd je eigen hart te volgen. Je eigen koers te varen en ik hoop dat deze indringende mooie en huiveringwekkende documentaire verplicht lesmateriaal wordt op alle lagere en middelbare scholen, vertoont wordt in alle bioscopen en buurthuizen.
Dat het bewustwording op gang brengt, opdat pesten verdwijnt. Opdat angst verdwijnt om je eigenheid te mogen vieren, om in vrijheid je hart te mogen volgen. Opdat we ook hulp durven vragen.
Ik hoop dat we ruimte mogen geven aan onze eigen dromen, groot en klein, ook als ze niet altijd passen in datgene wat gangbaar is.
In gedachten buig ik diep, met respect en liefde voor Maryana.

Don’t give up, Peter Gabriel and Kate Bushhttps://youtu.be/VjEq-r2agqc