Muziek met Passie, plezier, gedrevenheid, verstilling 

Tien jaar geleden ontdekte Tanja de cello. Ooit speelde ze blokfluit. Dit was verplicht tijdens de muziekles op haar school. Ze voelde geen verwantschap met deze uiting van tonen op het stukje hout met gaatjes en ze nam langere tijd afscheid van het bespelen van een muziekinstrument.

Tot tien jaar geleden. 

Ik ben benieuwd wat er toen gebeurde. Wat was de aanleiding van Tanja om te kiezen voor een cello? 

Was ze op een dag aan het stofzuigen en kreeg ze ineens een sterk intuïtief gevoel voor het willen bespelen van dit instrument? Of kwamen de tonen van de cello haar bezoeken tijdens een droom? Of keek ze bij toeval naar een concert en raakte de vrouw met de cello een gevoelige snaar bij haar? We weten het niet.  ‘Dit wil ik ook’, dacht ze en besloot haar overtuiging dat je alles kan worden wat je maar wil in praktijk te gaan uitvoeren.

Tienduizend uur

Dit was het begin van de beroemde ‘tienduizend uur’- regel om een gerenommeerde cello speler te gaan worden.

De weg was lang, hobbelig met soms een  ravijn, maar ze ging stug door met oefenen op weg naar het doel van het ‘Zijn’ van een celliste.

Haar diepste ‘ravijn’ was een optreden enkele jaren geleden, waarbij haar handen dusdanig begonnen met trillen, dat spelen niet meer mogelijk was.

Gelukkig kon ze goed luisteren naar de wijsheid van haar lichaam en de bijbehorende niet helpende verhalen tackelen. Daarnaast kwam ze sterker dan ooit uit dit ‘ravijn’. Ze had namelijk ontdekt dat deze een vriend bleek te zijn, een ultieme richtingwijzer naar zichzelf.

Spreker; angst en passie

Zelf heb ik een vergelijkbare ervaring van optreden met spanning. Ik ben ‘spreker’, maar mijn allereerste openbare spreekbeurt was in mijn beleving nogal rampzalig. Ik kon nog wel redelijk goed spreken, maar de spanning uitte zich vooral in trillende handen, wat op zich niet zo’n probleem was. Maar wel in combinatie met de te droge mond, waardoor ik het glas water dat voor mij stond dringend nodig had. Ook mijn lichaam had mij iets te vertellen waar ik mij op mocht richten. Ik ben erachter gekomen dat je lichaam je niet waarschuwt om het vooral niet te doen, maar je erop wijst dat je hier nog wat persoonlijk ‘schaduw’ werk te doen hebt.

Mijn dorst leste ik uiteindelijk door met twee handen het glas water tot mij te nemen en het mentale stuk loste ik ter plekke op door te benoemen dat ik wat zenuwachtig was en… daarmee was het plotseling verdwenen.

Terug naar Tanja en haar muzikale roeping

Tanja zit met haar tien jaar waarschijnlijk allang boven de vereiste 10000 oefen uren om te excelleren in het hanteren van dit instrument.

Optreden

Daar zaten we met vrienden en familie , zoveel mogelijk vooraan in de concertzaal, weggezakt in het rode pluche. We genoten volop van Bach, Beethoven, Handel en Mahler vertolkt door het enthousiaste Orkest050. Dit onder bezielende leiding van de internationaal befaamde dirigent Rani. Hij bracht met zijn vooral helpende en gedreven houding de muzikanten, publiek en zichzelf mee naar ongekende hoogten, daar waar we nog niet eerder waren geweest.

Ik zag enthousiaste en professionele muzikanten, maar mijn blik werd voortdurend getrokken richting een blonde engel, een celliste pur sang. Ze speelde vanuit haar hart en ziel en het leek alsof zij met haar instrument alle bestaande emoties tot leven bracht in dit moment. Haar cello vertelde onder begeleiding van haar bovennatuurlijke sturing een eigen verhaal over compassie, verbondenheid en liefde en bracht ons allen een moment thuis.

Hemel

De laatste klanken van het optreden stegen langzaamaan omhoog, naar buiten, de oneindige hemel in. Ik kwam gedeeltelijk uit mijn trance bij de staande ovatie en liep aangenaam geraakt naar het café om te landen, want we waren met elkaar ver weg en toch ook even heel dichtbij geweest.

Mensen van het ensemble 050, bedankt voor deze mooie avond.

Luistertip: “Cello Suite No. 1 in G major, BWV 1007 – Prelude” van Johann Sebastian Bach, uitgevoerd door Yo-Yo Ma.https://youtu.be/6CegPCzP5HA?si=bHqA2ftOq0skp7lc