Categorie: Geen categorie

Zondag liep ik weer eens het voor mij ontspannende  ‘ommetje’ rondom ons dorp. Je loopt daar bijna altijd alleen door het weiland tussen de sloot en de gewassen door, het zogenaamde ‘schouwpad’. Hier mag je vrij wandelen.

In dit lege weiland zag ik al vanaf heel ver een wandelaar mijn kant opkomen.

Door de grote uitzondering van mensen hier in het weiland, werd ik afgeleid uit mijn mijmeringen en ging onbedoeld mijn aandacht  en focus naar de tegemoet komende wandelaar. Het werd een ‘moi’ en een kort praatje

Het is in deze situatie normaal om even contact te hebben, of op z’n minst te groeten.

Moi, hallo, dag

Nu ík inmiddels alweer tien jaar de stad Groningen heb verruild voor het wonen op het platteland aan de rand van het dorp Westeremden, ben ik eraan gewend geraakt om iedereen te groeten. Dat is prima te doen, want ook bij een wandeling in het dorp kom je heel overzichtelijk slechts enkele mensen tegen.

Ik pleit er ook niet voor om iedereen altijd te groeten, want in een drukke winkelstraat is er geen beginnen aan. Het gevolg is een gevoel van anonimiteit, wat soms ook gewoon heel lekker kan zijn.

Contact 

Maar niet te lang. Hoe mooi is het om contact met anderen te hebben en ja dat geldt ook voor die korte ‘groet’ momenten met vreemden.

Glimlach eens op de fiets naar een tegenligger, negen van de tien keer krijg je een glimlach terug.

Zwaai eens naar iemand die je vanuit de straat in een huiskamer ziet zitten, bijna altijd wordt er vriendelijk terug gezwaaid.

Geef eens een compliment aan de medewerker bij de kassa of in het café of restaurant en je krijgt vaak een leuk contactmoment terug.

Maar wat nu als iemand op dat moment ‘niet zit te wachten’ op jouw vriendelijkheid?

Respecteer dit, blijf vriendelijk en ga verder, want je kent het verhaal erachter van de ander niet.

Gehoord en gezien worden 

Ik realiseer mij dat zelfs in grote groepen ook  een gevoel van (diepe)verbondenheid kan ontstaan. Denk bijvoorbeeld aan gelijkgestemde bezoekers bij een concert, of bij je favoriete sportwedstrijd, of in een kerk, spirituele bijeenkomst en therapeutische groepen.

Wij mensen hebben met elkaar gemeen dat we  gehoord en gezien willen worden. 

En daar hebben we elkaar voor nodig.

Want we ‘groeien’ en leren onszelf alleen kennen in het contact met de ander.

Luistertip: ring, ring, ring, De la soulhttps://youtu.be/hm6Kkje7bBM?si=tynaHezmXuZCEPRk

Quote: je leert jezelf kennen via de ander, als je er voor openstaat.

Afgelopen weekend werd om 2.00 am traditiegetrouw de klok weer een uur teruggezet. Bijna alle apparaten van tegenwoordig weten dit en passen zich automatisch aan. Behalve het klokje in onze auto. Deze weigert mee te doen en dat waardeer- en accepteer ik. Het komende half jaar valt de tijd dan steeds wat mee, als ik onderweg ben naar een afspraak.

Uur winst

Ik word wakker en heb een uur winst. Ik besluit plechtig om dit keer  definitief te onthouden dat het laatste weekend van oktober een uur extra vrije tijd oplevert en dat je dit uur weer moet teruggeven in het laatste weekend van maart.

Verder levert het volgens mij niet zoveel op, behalve verwarring en ontregeling van je eigen biologische interne klok.

Herfst in de wintertijd

Het begrip zomertijd is in 1976 ingevoerd met de gedachte om energie te besparen. Ook alweer zo’n confusie, omdat het volgens mij niet klopt. Ok, je doet in de zomertijd later het licht aan, alleen ‘s ochtends eerder en in de wintertijd ‘s middags eerder het licht aan. Per saldo levert het dus geen besparing op lijkt mij?

Daarnaast wekt de term ‘wintertijd’ ook weer verwarring. Want het is nog volop herfst in deze ‘wintertijd’.

Cocoonen 

Toch hou ik van deze pre- wintertijd als de klok is teruggezet. In de namiddag wordt het alweer lekker vroeg donker. Het geeft mij direct een gevoel van niets meer te hoeven. De lampen en kaarsen gaan aan, Kachel, dekentje, warme chocolademelk, filmpje, boek. Een periode van vooral gezellig binnenblijven en cocoonen is begonnen. Het is ook een tijd van jezelf terugtrekken en bezinning. Met als uiteindelijke periode afsluiter ‘oud en nieuw’. Zover is het gelukkig nog niet. Er hoeft nu even een tijdje niet zoveel meer. Het voelt als een lange ontspannende uitademing. 

Hoe ervaar jij deze periode?

Luistertip: our house, CSN&Yhttps://youtu.be/rrW7Mc3_wSc?si=qRzmSvmwx5UZR6AY

Deze week werd ik mij weer eens pijnlijk bewust van geavanceerde zelflerende algoritmes.

Ik zag op Instagram een advertentie voor een 24/7 Artificial Intelligence chatmaatje en nieuwsgierig geworden klikte ik erop.

Vanaf dat moment kwamen er in allerlei variaties Artificial Intelligence aanbiedingen mijn kant op.

Heel kunstig, of kan ik beter zeggen dat er sprake is van een uitgekookte marketingstrategie? Weliswaar gratis, maar met constante verleidingen om over te stappen naar eentje met veel meer mogelijkheden waarvoor je betaald. 

Je AI maatje, of het nu man, vrouw, of non binair is, biedt 24/7 beschikbaarheid, start zelf gesprekken en belooft dat je je nooit meer eenzaam hoeft te voelen.

Een andere AI reclame gaat nog een stapje verder en geeft aan dat iedereen in deze tijd een AI vriend/ vriendin dient te hebben. Oftewel je kan niet meer zonder, want dan zou je niet meer meetellen.

Ik kreeg herinneringen aan de film ‘Her’(2013)

De hoofdrolspeler is een eenzame schrijver. Hij schaft zich een nieuw ontwikkeld besturingssysteem aan dat bestemd is om in alle behoeften van de gebruiker te voorzien. Tot zijn  grote verbazing ontvouwt zich een romantische relatie tussen hem en het besturingssysteem, die hij steeds meer en meer als zijn partner gaat beschouwen’. Uiteindelijk is hij ten einde raad en voelt zich verraden, omdat hij beseft dat deze ‘vriendin’ op wel duizenden plekken tegelijk kan zijn, ook al is hij  in contact met hem. Oftewel; het is alleen maar een computer.

In hetzelfde jaar start de Zweedse serie ‘Real Humans’. ‘Menselijke’ robots, zogenaamde hubots, hebben een steeds grotere invloed in de huidige maatschappij. Ondertussen proberen de echte mensen zo goed mogelijk om te gaan met deze veranderingen. Terwijl sommigen deze nieuwe ontwikkeling omarmen, zijn anderen bang om vervangen te worden.’ (informatie vpro programma)

Ik raadpleeg de ChatGPT app op mijn telefoon en stel de volgende vraag:

‘Is het een reëel gevaar dat AI gepersonaliseerde robots die 24/7 uur beschikbaar zijn, zelf (flirterige) chats starten, ‘echte’ zorgzaamheid en liefde tonen en claimen eenzaamheid terug te voeren, het vermogen van de individuele mens tot het leggen van echt contact drastisch verminderen?’

Het antwoord van deze AI chat Gpt is duidelijk.

Hij/zij/ het geeft aan dat het daadwerkelijk een reëel gevaar is op psychologisch, sociaal en ethisch gebied.

Zelf wakker blijven 

Mijn grote schrikbeeld is dat mensen verleren om echt in contact met de ander te kunnen gaan en het vermogen tot eigen zelfreflectie gaan verliezen.

Verslaafd raken aan constante ‘dopamine shots’ oftewel ‘goed gevoel shots’. Het vermogen tot veerkracht verliezen en dus steeds afhankelijker worden van Artificial Intelligence robots.

Bewustzijn 

‘Eigenlijk zeg ik dit vooral allemaal tegen mezelf’, bedacht ik me en ben mijzelf pijnlijk bewust van het gevaar om teveel op m’n telefoon te scrollen, teveel met social media bezig te zijn, teveel de makkelijke weg te kiezen binnen het ruime aanbod van chat Gpt en robots.

Echte mensen 

Welkom in de wereld van mensen. Ik ben me bewust hoe heerlijk het is om een meningsverschil te kunnen hebben en om de bijbehorende emoties te mogen voelen van bv boosheid, opstandigheid, of zelfs afwijzing in het contact met de ander.

‘Heerlijk, echte mensen’, denk ik en ben het ondertussen wel weer eens met chat Gpt dat de AI technologie zeker ook grote voordelen heeft  om veel slimmer en efficiënter te kunnen werken. 

Laten we er vooral gebruik van maken en de juiste balans tussen technologie en menselijke interactie behouden. Hoe we dat doen?

Laten we bewust blijven en kiezen om robots te gebruiken ipv te leven in een wereld waarin robots mensen gebruiken.

Luistertip: I Robot, Alan Parsons (1973) https://youtu.be/E3uXZhDktjs?si=jUwKJecXdZco_yv5

Quote: het doel van onafhankelijkheid is je bewust te zijn waar je wel afhankelijk van wil zijn.

Help 555

‘Hoe blijf je gelukkig en blij in een wereld die ‘in brand staat’, dacht ik nadat ik het journaal had  uitgezet. Of, als het woord ‘geluk’ te hoog gegrepen is, hoe kun je ‘gewoon’ verder met je eigen leven met alle ups en downs, zonder deze constant te moeten relativeren ivm  mega ellende elders?

Ik stel deze vraag vaak aan mensen om mij heen.

Ik weet ook wel dat het toelaten van alle rampspoed van de wereld en de eventuele gepaard gaande (schuld) gevoelens en zorgen niet echt een bijdrage leveren aan een oplossing. Daarnaast is het ongezond voor je lichamelijke en mentale fitheid.

Journaal 

Gisteren waren er op het journaal voor mij te veel heftige beelden dan ík hebben kon en dus zette ik de tv uit.

In de weldadige stilte dacht ik aan mijn eigen bevoorrechte situatie en voelde toch ook weer onmacht bij zoveel ellende waar ik niets mee kon. Of kan ik wel iets doen?

Nieuwsloos 

Onlangs sprak ik iemand die mij vertelde niet naar nieuwsuitzendingen te kijken en geen kranten te lezen. Toch wist ze goed wat er in de wereld speelt. Oftewel, de informatie komt toch wel op een of andere manier binnen in ons grootschalige informatie- en sociale media tijdperk.

De vraag is alleen of je dit vervolgens vol in beeld en geluid moet binnen krijgen. ‘Wat voegt dit toe’, vroeg ik mijzelf retorisch af en had hiermee mijn eigen antwoord.

Misschien dat je eerder iets gaat bijdragen  aan de goede doelen bij het zien en voelen van ellende? Als het dichtbij komt, als je geraakt wordt?

Het is een gegeven dat er vooral onschuldige burgers getroffen worden. 

Giro555

Giro555 komt met een actie waarin ze de bewoners van Nederland vragen om te doneren aan alle slachtoffers van het conflict in het Midden – Oosten. Onder andere aan de Palestijnen uit de Gazastrook en Westelijke Jordaanoever, aan slachtoffers in Israël, aan slachtoffers in Libanon en Syrië. Oftewel, aan alle burgers (slachtoffers) in het Midden – Oosten ongeacht afkomst, ras of overtuiging.

‘Wat een fantastische actie’, dacht ik. Geen voorkeur en polarisatie door de ene groep te bevoordelen tov de andere groep. Het gaat om  alle burgers, om slachtoffers van de op macht beluste groeperingen, geleid door op macht beluste enkelingen. 

Giro555 verbind zoals het hoort. Ik zocht het getal 5 op en dit getal staat ook voor een unieke visie en voor verbinding en dat past perfect bij deze opzet.

Hoe kun je er ook naar kijken 

‘Onderschat de kracht van liefde niet’, zei Margit tegen mij. (Margit Vegter https://bedrijfdewijsheid.nl) 

Ze heeft gelijk, want acties zoals deze van Giro555 doet je beseffen dat we allemaal mensen zijn die graag een fijn leven willen leiden ipv overleven, die vrijheid willen ervaren, die connectie met anderen willen, die hun dromen willen ontdekken en leven, die een vreedzaam en liefdevol leven willen voor zichzelf met anderen.

Dus, investeer in de kracht van liefde en wijs tegelijkertijd al het geweld en machtsmisbruik af.

Luistertip:  the power of love, Frankie Goes To Hollywood https://youtu.be/WtdRv6GT9Zg?si=__C8Q7qqLrADc8fv

Een reisverslag

De zon schijnt weldadig en daar maken we vandaag op de eerste herfstzondag optimaal gebruik van. De lange houten tuintafel op het grasveld bij de pizzaoven wordt alvast voor het komend familiebezoek gedekt. De koffie, thee, kopjes, glazen, drankjes en hapjes klaargezet. Onze poes balanceert behendig tussen alle attributen op de tafel en laat daarbij een reeks pootafdrukken achter op het hagelwitte tafelkleed. ‘Een mooie kunstvorm’, besluit ik en kijk naar de steeds subtieler wordende pootafdrukken in het wit.

Agaath 

Vandaag vieren we een bijzondere familiedag met elkaar. Het is de verjaardag van mijn schoonmoeder en is het ondertussen alweer bijna een jaar geleden dat zij is overleden. Door ons samenzijn op deze dag staan we met elkaar stil bij haar leven. 

Ook de maaltijd heeft een ‘Agaath-achtig’ karakter met de groenten en suddervlees. Alleen de traditionele aardappelen zijn vervangen door rijst.

Hond

Het is middag en de hond wil hoognodig z’n beweging. Even later vergezellen acht mensen het baasje en hond op het ommetje door de weilanden langs de sloot voor ons huis. Het is een vredig schouwspel; een groepje mensen wandelt door de uitgestrekte stoppelvelden, ver weg van verkeer en haastig gedoe.

Aan de tafel 

Teruggekomen van deze meditatieve wandeling is nu het ‘koffer overleg’ moment aangebroken. Twee grote zware koffers worden van zolder naar beneden gehaald.

Twee koffers met nog uit te zoeken spullen die uiteindelijk overgebleven zijn en behoren bij het lange leven van mijn schoonmoeder.

Wij, de partners van…doen ons best om ons enigszins afzijdig en neutraal op te stellen bij de besluitvorming over proces en inhoud. Vooral de talloze brieven en fotoalbums geven mitsen en maren; want hou je ze compleet, ga je ze verdelen en haal je er de mooiste uit en/ of of ga je alles digitaliseren? 

Of gaan de koffers bij elke jaarlijkse herdenkingsdag in oktober rouleren van huishouden? 

Ik constateer dat al deze opties nog niet tot concrete besluiten leiden en vertel zo argeloos mogelijk hoe wij met de restspullen (1 doos) van mijn moeder zijn omgegaan,

Namelijk roulerend, totdat vele jaren later de foto’s werden gedigitaliseerd en de doos definitief bij een broer op zolder is blijven staan. Ook de andere partner van.. doet een interessante suggestie.

Er wordt vriendelijk en bemoedigend geknikt, nagedacht en geheel in lijn met de traditie van Agaath nogmaals een rondje koffie geschonken.

Besluiten 

‘Zou het oudste kleinkind regiehouder van de koffers kunnen worden’? Check, zal worden nagevraagd.

Ondertussen kijk ik naar het kleine prullenbakje waarin een handjevol herinneringen hier uiteindelijk tot een definitief einde komen. De koffers blijken trouwens nog net zo zwaar wanneer ik ze even later weer naar boven til.

‘Een lang geleid leven overzichtelijk teruggebracht tot twee koffers’, denk ik tijdens de traptreden omhoog naar de bovenverdieping. 

‘Eigenlijk heel mooi’, mijmer ik verder, twee  koffers als metafoor voor de reis die we allemaal maken. Deze koffers vertellen ons ook dat bezit slechts een middel is waar we van mogen genieten om het vervolgens ergens in de tijd weer los te laten.

Tot volgend jaar oktober blijven de koffers gesloten voor het heden.

Hierbij alvast de notulen.

Luistertip: fotograph, Ringo Starrhttps://youtu.be/nevdSt_2PIM?si=xy7RnKF1qpzVsyhj

Quote: geniet van datgene wat je hebt en laat het ook weer met een glimlach gaan als de tijd daar is.

Het is nog donker. Ik sta op en realiseer het mij al in de schemering naar wakker worden; vandaag is de verjaardagsdatum van mijn oudste broer. Alleen is hij er niet meer. 

Ik volg mijn dagelijks ritueel en maak mijn eerste espresso.

De warmte en de intense geur van het kopje koffie voelt vandaag als troost. Voorzichtig neem ik mijn eerste slokje en schrijf op onze familie  groepsapp een berichtje over Wim. Er staan ondertussen al enkele lieve berichtjes.

Ik heb er een foto bij geplaatst, eentje die typerend is voor hem als liefhebber van de geneugten van het leven.

‘Alweer ruim een half jaar geleden’, denk ik gelaten en ben daarmee weer even helemaal terug bij zijn laatste weken, overlijden en de afscheidsceremonie half maart.

Deze week staat voor mij het herinneren en als gevolg daarvan onvermijdelijk het missen centraal.

‘Voor onze schoonzus en gezin heeft het veel meer impact’, gaat mijn interne dialoog door. Onze levens kruisten elkaar later als volwassenen af en toe en toch…

Vandaag voel ik extra de pijn. Het verdriet ligt  groot, log en zwaar om mij heen. ‘Hij is mijn oudste broer en hoort er gewoon te zijn’, hoor ik mijzelf ietwat nog altijd opstandig en tegen beter weten in zeggen.

Verjaardagen 

Ik kijk op de kalender en realiseer me dat er ondertussen al een behoorlijk aantal verjaardagen van familie en vrienden over gegaan zijn in herdenkingsdagen.

Het is een onverbiddelijk duidelijke wetmatigheid; alles heeft zijn tijd.

En uiteraard is hij nog steeds mijn oudste broer; alleen nu anders. In herinneringen, mooie verhalen en gezamenlijke avonturen.

Ook in dromen, waar de tijd niet bestaat en het mysterie van het leven zich soms openbaart.

Daarom is de pijn en het verdriet ook goed. Een dag om extra aan hem te denken en met elkaar vooral even stil te staan.

Automatisch zet ik de muziek weer op waar we allebei onze herinneringen aan hebben en even voel ik hem naast mij op de bank.

‘Wat zeg ik nu vandaag tegen je op jouw verjaardag’, vraag ik mijn broer een beetje ontredderd.

Ik moet lachen om zijn in de familie beroemde  en relativerende licht spottende reactie en weet het antwoord weer:

‘Proost en vier het leven Nu met elkaar’.

Luistertip: Sail Away, Randy Newmanhttps://youtu.be/HCRGrnhdNQE?si=HrTXmw8AuH2-0wuJ

Quote: rouwen is niet loslaten, maar een andere manier van vasthouden 

Het is deze week herfst geworden. Het weer houdt opruiming en geeft zijn allerlaatste warmte weg. De dagen worden alweer opvallend korter en de geur van de buitenlucht kondigt een nieuw seizoen aan. De zon straalt nu mildere warmte uit en het zonlicht heeft een aangenaam zachte gloed gekregen.

Het is dinsdag en tussen twee herfstige dagen in ontwaakt een haast surrealistisch warme en heldere nazomerse dag.

Mijn interne klok wint het van de wekker als ik om een paar minuten voor 4 am wakker word en met een glimlach opsta. Want eindelijk is het zover; we gaan weer wadlopen.

Holwerd

Na ons eerste nachtelijke kopje koffie en broodje vertrekken we met het gezelschap verdeeld over twee auto’s op weg naar Holwerd.

Onze poging  om de nachtelijke stilte te respecteren mislukt uiteraard door het dichtslaan van autoportieren, het starten van de auto’s en de vergeten spullen, waardoor dit ritueel zich nogmaals herhaald. Het is nog donker als we bij de boot naar Ameland verzamelen. Alleen, wij gaan lopen.

Gat in de dijk

De eerste kilometers gaan over de dijk richting Ternaard. Plotseling worden we geconfronteerd met vervlogen tijden.

Even verderop gaapt een groot gat van honderd meter en acht meter diep. De dijk is hier tijdelijk weggehaald om de berging van een Engelse bommenwerper Vickers Wellington HE346 mogelijk te maken. Deze werd op 26 juni 1943 door de Duitsers uit de lucht geschoten. De stoffelijke resten van vijf bemanningsleden waren nog aan boord.

We lopen verder en Luppo geeft een korte uitleg over de ‘slik omstandigheden’, de mate van het wegzakken, de mosselbanken en hoe te lopen. We stappen het wad op en lopen de eerste kilometers richting Ameland pal naast de paalhoofden die voor de meesten tot de middel reiken. Ze zijn bedoeld om de eb- en vloedstroom zoveel mogelijk bij de kustlijn weg te houden.

Stokken

Nu maken we dankbaar gebruik van hun aanwezigheid om ons evenwicht te bewaren. Ook de meegebrachte stokken helpen om min of meer verticaal te blijven gaan.

De stok heeft voor mij ook iets magisch; het geeft mij een gevoel van veiligheid en het levert een bijdrage aan ons unieke groepsgevoel. 

Nog even sta ik stil en denk aan de vijf jonge slachtoffers die na tachtig jaar worden geborgen. ‘Hoe kan het dat er eerst een dijk overheen is gelegd’, vraag ik mijzelf met verbazing af. Ik laat de gedachten maar los en loop verder.

Licht 

De zon komt op en het is stil. De lucht kleurt vele tinten en het wad is leeg. Slechts tien mensen lopen in deze uitgestrektheid en mogen genieten van wat de natuur ons vandaag geeft.

Het is dinsdag en we lopen over de bodem van de Waddenzee. Deze omgeving heeft een louterend effect op mijn staat van zijn en tilt mij even op naar een dieper bewustzijn.

Vanuit een spontane impuls van dankbaarheid beweeg ik mijn stok met beide handen omhoog om naar de hemel te reiken.

Het euforie gevoel is maar kort, omdat ik de kuil onder het waterslik even niet kan pijlen en plotseling een ‘luchtzak ervaring’ heb. Oftewel ik zak plotseling naar beneden en even dreigt een totale onderdompeling in het wad.

‘Gaat het goed’, vraagt mijn vriend Dick met een glimlach, want hij heeft mijn ritueel actie  gezien.

Vertraging

Het wad trekt, zuigt, verleidt en nodigt uit tot vertragen. We zien mosselen, veel mini zeesterren, zeegroenten, scharen (schelpen), in de verte een groep zeehonden en grote aantallen zeemeeuwen.

Even meen ik een wolf te zien, maar ik weet dat mijn magisch denken soms met mijzelf op de loop kan gaan en loop snel door achter onze gids Luppo aan, die de pas er stevig in heeft.

Moeder aller geulen

Want vertragen is ook gevaarlijk en er zijn nog meerdere geulen die genomen moeten worden. Het water komt onverbiddelijk op zijn tijd.

Ik voel de kracht van de stroming als we door de eerste geul waden. De stokken komen wederom goed van pas en gezamenlijk komen we veilig aan op de zandplaat.

De laatste en meest imposante geul heeft de bijnaam ‘de moeder van aller geulen’ en Luppo peilt de diepte, wikt en weegt en kijkt even naar Dieneke omdat waden tot de middel voor haar nog net geen zwemmen betekent.

Ameland 

Daar is de hoge duin nu vlak voor ons, de laatste meters waarin wad overgaat in land.

Dankjewel Luppo voor weer een veilige overtocht.

Dankjewel werelderfgoed waddengebied voor weer een unieke ervaring.

Dankjewel lieve vrienden voor deze mooie dag samen.

Luistertip: nothing’s happening by the sea, Chris Reahttps://youtu.be/M2nWTrjfZ3o?si=wsIzpad9XK_oC5Sr

Quote: als je wat gaat wadlopen, heb je wat.

‘Komt een man bij de dokter en hoort dat zijn bloeddruk te hoog is. ‘Niet al te verontrustend’, zegt de huisarts geruststellend. ‘Maar op de langere termijn  slecht voor je hart en bloedvaten’, is haar slotpleidooi om het pilletje aan te bevelen die de bloeddruk naar beneden moet brengen.

Avontuur

Terug van de huisarts besluit ik tot mijn ‘doorstart’ avontuur in de sportschool. Ik had namelijk het laatste jaar mijn sportbezoek nogal verwaarloosd.

Met mijn huisarts spreek ik af om te proberen zonder ‘de voorgeschreven medicatie’, mijn te hoge bloeddruk binnen een vastgestelde tijd naar beneden te dirigeren. 

Drie maanden 

Drie maanden uitstel, drie maanden om middels (intensieve) training op loopband en op- en onder gewichten vet te verminderen, spiermassa te bevorderen, voeding aan te passen en conditie te verbeteren.

Ook schakel ik topcoach Annemarie van mijn sportschool Mind & Motion in, om mij met voedingsadviezen en bijbehorende schema’s, intensieve inzichtelijke mind gesprekken, mentaal huiswerk en praktische adviezen voor het gebruik van de apparaten, te helpen om deze drie maanden tot een succes te maken.

Mijn huisarts gunt mij deze kans ook, al moet ze eerlijk zijn, zegt ze , want ze heeft er niet veel geloof in.

Want, ‘ik heb geen te hoog BMI, ik heb al een redelijk gezonde leefstijl, ik doe al bovengemiddeld aan beweging. Ik ben boven de zestig’.

De tijd dringt

Ik ben ondertussen al over de helft van de afgesproken periode. 

Ik bespreek met Annemarie mijn SMART doelen, vertel met enthousiasme over het resultaat van mijn moodboard opdracht, leg vooral de nadruk op plezier, flow, discipline en het verhogen van mijn zelfbewustzijn.

Ons evaluatie half uur is ondertussen al bijna uitgelopen tot een uur, we zijn beiden gegrepen door het enthousiasme om het ‘farmaceutische denken’  te verslaan.

Tot slot mag ik weer op het lichaamsanalyse apparaat en….

Ik ben weliswaar alweer een kilo kwijt, echter meer vet ten opzichte van spiermassa….

Even ben ik van slag. ‘Wat gebeurt er nu? Hoe kan dit’, denk ik paniekerig. Want ik sport nu veel en beheers me culinair qua voeding en alcoholische drank als een dolle.

Gelukkig heeft topper Annemarie veel kennis van zaken en legt mij rustig uit dat ik waarschijnlijk in mijn enthousiasme te weinig eet en dus te weinig eiwitten binnen krijg, waardoor het verlies van gewicht ten koste van mijn spiermassa gaat.

Het klopt; ik ken mijn valkuil van te gedreven zijn, te rigoureus bezig zijn, van het risico van ‘doorslaan’.

‘Blijf vooral goed en gezond eten en drinken ga lekker sporten en denk en handel in kleine stapjes’, zegt ze wijs en bemoedigend.

Supplementen 

Mijn gedachten gaan ondertussen ook naar mijn supplementen; ik heb ter ondersteuning de dagelijkse hoeveelheid magnesium, de visolie, de vitamine boost.

‘Ok, ik ben goed bezig’, prijs ik mijzelf.

‘Tot over twee weken voor de volgende evaluatie’, zegt mijn coach met een glimlach en ik loop het kantoor uit op weg naar de fitness ruimte. Voor de zekerheid neem ik alvast een banaan en een sportschool reep vol eiwitten en ga aan de slag.

‘Gewoon rustig doorgaan’ herhaal ik als een mantra in mijzelf.

‘Of zal ik toch ook nog die speciale olijfolie met een hoge waarde aan polyfenolen bestellen’? 

Luistertip: lose yourself, Eminemhttps://youtu.be/_Yhyp-_hX2s?si=0jS9DsRQfW-aOUXq

Quote: ik besluit tot nog een kleine stap en ervaar de grootsheid en kracht ervan.

Ik lees een advertentie van reisbureau ‘Primavera reizen’ waarin nogal dwingende tips gegeven worden om het zomergevoel vast te houden.

De meesten van ons zijn net weer terug van hun zomerse vakantie. De spullen staan bij wijze van spreken nog in de hal om opgeborgen te worden en er wordt alweer geadverteerd om toch vooral een nazomer vakantie te boeken.

Als ik de advertentie verder lees wordt er geïnsinueerd dat de zon thuis voorlopig niet meer gaat schijnen, waardoor we een tekort aan vitamine D gaan oplopen en wordt ons voorgehouden dat we zonder het boeken van een buitenland trip in een nazomer dip terecht zullen gaan komen. 

‘Of we alvast onze koffers weer willen gaan pakken voor een nazomer trip in september of oktober naar de Spaanse Costa’s of de Algarve’, aldus Primavera.

Ik begrijp het reisbureau ook wel weer. Het is hun werk om zoveel mogelijk vakanties te verkopen.

Echter is de advertentie wel erg dramatisch en het klopt gewoon niet. We gaan namelijk geen vitamine D tekort krijgen als we niet gaan. We komen niet in een nazomerse dip als we niet gaan.

September 

Het is september en het is  hier nog steeds af en toe zomers. Daarnaast krijg je ook in andere seizoenen vitamine D als je elke dag buiten komt en er zijn ‘thuis’ ook genoeg leuke dingen om een ‘dip te voorkomen.

Zomergevoel loslaten 

Naar aanleiding van deze advertentie ben ik mij weer vooral bewust dat ‘plezier’ en ‘vermaak’ vaak van buitenaf naar je toekomen (leuke dingen doen) , maar de echte ‘vreugde’ komt van binnenuit.

Mijn ongevraagd advies is om naast het eventuele melancholieke gevoel over de zomer die alweer voorbij is, je volledig onder te dompelen in al die andere mooie seizoenen die volgen.

De seizoenen 

Ik verheug mij zelf weer op de herfstige wandelingen en ook de verstilling van de winter met z’n huiselijke warmte en gezelligheid.

Het voorjaar met z’n frisheid en schoonheid van een nieuw en pril begin. Het jonge enthousiasme spat eraf om tot bloei te mogen komen.

Nu eerst maar eens de zomer durven loslaten en de herfst gaan beleven.

Dag zomer, tot de volgende.

Luistertip: sunny days, Armin van Buuren https://youtu.be/ST5wvpe6i80?si=s33a9840qpm8aM95

Quote: De essentie is om datgene te doen waar je blij van wordt.

Ik las over het begrip ‘kantelpunt’ in een artikel over de kwaliteit van een vijver. Lange tijd kon het ecosysteem zich wapenen tegen de constante sluipmoordenaar ‘vervuiling’. Maar op een dag was het genoeg geweest.

Er was een ‘point of no return’ bereikt. Het water ging dood met alles erin. Al het leven was eruit gehaald. ‘Ik laat deze laatste zin even bezinken’ en zoek de betekenis van ‘kantelpunt’ op.

Volgens mij is het woord vooral bekend geworden door de razendsnelle veranderingen in de natuur. Het is belangrijk om je bewust te zijn van het begrip ‘kantelpunt’, ook voor jezelf. Nieuwsgierig geworden wilde ik mijn huidige kantelpunt eens onder de loep nemen.

Het digitale woordenboek legt uit:

‘Een kantelpunt of ook wel tipping point genoemd, is een moment waarop een geleidelijke verandering een kritisch punt passeert waardoor er een grote verandering plaatsvindt’.

Mijn kantelpunt

Net als bij de vijver merkte ik dat ook in mijn eigen leven kantelpunten zichtbaar werden.

We hebben met elkaar gemeen dat we allemaal ouder worden. Als ik terugkijk op mijn ‘hardloopcarrière’, merkte ik dat de snelheid er langzamerhand steeds meer uit ging, totdat ik op een dag (kantelpunt) besloot dan maar helemaal te stoppen. Dit ging gepaard met behoorlijk veel dramatiek, omdat mijn lichaam steeds meer ‘Stop’ signalen ging afgeven en ik een ‘alles of niets’ mentaliteit had.

‘Zijn kantelpunten positief of negatief’, vroeg ik mij af en ‘kun je het beïnvloeden’?

Op zich is er niets mis met kantelpunten. Zij geven alleen maar het einde van een proces aan en hebben geen betekenis, behalve de betekenis die jij eraan geeft.

Een kantelpunt kan na bewustwording en het daarop volgende besluit ook de start zijn van een nieuw begin.

Een positief voorbeeld is gezonder gaan leven en meer bewegen na een ‘wake up call’.

Ik kreeg namelijk onlangs van mijn huisarts te horen dat ik een te hoge bloeddruk heb. Ik schrok, want dat kan mij toch niet gebeuren?

Ik ben weer meer gaan wandelen, snoep nu minder, eet gezonder, beperk alcohol en bouw na een te lange zomerstop mijn hardloopconditie gelukkig weer op. Momenteel tot maximaal tien kilometer, want ik besef dat in het leven verandering de enige constante is. 

Wat is jouw voorbeeld van een kantelpunt?

Luistertip: The Tipping Point, Tears For Fearshttps://youtu.be/yUp-ujO979U?si=Ct6O3Fo3IC6_n8X5