Auteur: toniescolumns

De piek van de vakantieperiode loopt alweer teneinde. In september wordt echter nog volop gekampeerd, alleen is het stukken rustiger. ‘Wanneer is het nog kamperen en wanneer wordt het luxe verblijven op de camping of glamperen’, vraag ik mijzelf af. Tegelijkertijd denk ik na over het gegeven dat velen naar een camping gaan om naast het avontuur van het onbekende, vooral ontspanning, rust, ruimte en privacy hopen te vinden. Het liefst een camping waar je ook nog een vuurtje mag stoken. Bijna elke keer blijkt dit een desillusie, omdat we als kampeerders vaak (te) dicht bij elkaar staan, het sanitair tegenvalt en de indringende geluiden van anderen horen, wat vooral ‘s nachts nogal irritant kan zijn als je wil slapen en de ander nog zijn feestje viert.

Onweer en regen

Waarschijnlijk zagen we het niet aankomen, maar plotseling wordt de lucht boven de bergen gitzwart. De check op Frankrijk Buienradar laat ons weten dat er heftig weer op komst is. We liggen in onze tent op de handige basic matjes. Een beetje schuin weliswaar en we rollen dan ook langzamerhand van ons matje naar de harde grond. ‘Morgen maar de tent een beetje verplaatsen op een vlak stuk’, zeg ik bemoedigend. De regen komt gecombineerd met harde windstoten en ik constateer opgelucht dat de tent het nog steeds houdt en lekvrij is. Even later begint het te rommelen en te donderden. ‘We moeten eruit’, zegt mijn vriendin, ‘want het is niet veilig zo liggend op de grond’, heeft zij gegoogled.

Alleen wij zijn wakker

‘Maar ik lig net zo lekker’, mompel ik. Even later zitten we midden in de nacht in onze auto te wachten totdat het onweer ons weer verlaat. Om mij heen zie ik, opgelicht door de bliksemflitsen, de chalets en campers in allerlei soorten en maten en alles en iedereen lijkt in diepe rust. ‘We zijn een van de weinige tent kampeerders en ook bijna de laatste fietsers zonder hulpstukken’, constateer ik met gemengde gevoelens. 

Ik weet dat in de bergen de donder lang kan blijven hangen. Gelukkig kunnen we toch al na een uurtje weer terug in de scheefstaande tent om te slapen. We hebben twee tenten bij ons; de grote waarin je nog ruim in de tent voor de slaapcabine kan zitten en het kleintje voor als we op doorreis zijn. Met mooi weer is er niet zoveel aan de hand, maar als het nat is, is het een uitdaging om ondanks de behendige rek- en strek bewegingen uit deze tent proberen te komen. Het lukt bijna nooit om een natte rug te ontwijken tegen het doorweekte buitententdoek. 

De laatste camping

Op de laatste camping schoot het in mijn rug en kreeg ik kramp in mijn linkerbeen, terwijl ik op handen en voeten en met yoga achtige capriolen uit de kleine tent kroop omdat ik moest plassen. De tweehonderd meter naar de toiletgroep om 03.30 voelde erg lang, zo langs de campers, chalets en caravans.

Opeens schoot mij een uitspraak van mijn vader te binnen; ‘kamperen is creperen’, zei hij altijd. 

‘Dit is de laatste keer dat ik kampeer’, roept mijn vriendin bijna op hetzelfde moment. Er waren ondertussen ook nogal luidruchtige mensen naast ons op de rustige (charme) camping komen te staan.

‘Misschien toch escaleren naar een andere vorm van kamperen’, vraag ik voorzichtig, maar ze is al weggelopen.

Luistertip: Disturbed, the sound of silencehttps://www.youtube.com/watch?v=u9Dg-g7t2l4

Bike for Parkinson 2023

Dit keer ben ik al ruim een week voor de start van de Bike for Parkinson toertocht 2023  in Zuid-Limburg. We hebben vakantie en wandelen en fietsen veel door de glooiende heuvels en bossen. Gecombineerd met het mooie zachte nazomerse weer geeft het aangename zachte zonlicht een haast surrealistische beleving. ‘Het buitenland gevoel in eigen land’, overdenk ik en we fietsen na het oversteken van een openbare weg weer zo’n typisch Zuid-Limburgse uitgesleten holle weg in. Of eigenlijk meer een natuurlijk pad, ontstaan door eeuwenlange erosie, regenwater en gebruik door mensen. Hierdoor zijn er langzamerhand natuurlijke hellingen aan beide zijden ontstaan. Deze smalle paden ingesloten tussen beide kanten maken dat ik opeens in een andere wereld terecht kom, vergezeld door aangename verkoeling en stilte. Er is hier alleen zicht op het pad en het de verschillende tinten groen. Boven  ons is afwisselend een strookje blauw te zien.

Uit mijn hoofd

De vergezichten zijn ver weg en laten mij even met rust. Hier is een weelderige begroeiing van allerlei plantensoorten, struiken en bomen aan weerskanten. In deze ‘beneden natuur’ kom ik, door het ontbreken van de gebruikelijke overdaad aan indrukken, automatisch in een ontspannen sfeer en ben meer ‘uit mijn hoofd’. ‘Onze derde keer Bike for Parkinson alweer’, realiseer ik mij en kijk bovengekomen over alweer zo’n prachtig verstild ‘ansichtkaart’ vergezicht.

Hier in de stille weidsheid van de heuvels voel ik opeens mijn sluipend gevoel van onbehagen en kan er woorden aan geven. We gaan weer het fietsevenement ‘Bike for Parkinson’ beleven en ik besef de reden waarom we aan juist deze wielertocht meedoen. Samen met onze familie en vrienden en al die andere mensen fietsen we voor het goede doel, nl geld inzamelen voor onderzoek om Parkinson de wereld uit te krijgen. 

Daarnaast is het altijd heel gezellig, alleen wordt het op dit moment voor mij overschaduwd door sombere en verdrietige gedachten. ‘Hoeveel keer mogen en kunnen we dit nog met elkaar doen’, vraag ik mij ongerust af. Mijn broer heeft Parkinson en fietst nu nog goed. Eerder op de racefiets en ondertussen, gedicteerd door de Parkinson, ingeruild voor een Ebike toerfiets. Dit keer gaat hij meedoen met zijn allernieuwste Ebike met een lage instap, omdat het gevaar van vallen toeneemt. 

Denken en doen vanuit mogelijkheden

Hoe mooi is het, dat hij hiermee mij impliciet op afstand even ‘de les leest’, omdat hij zich vooral richt op wat wel mogelijk is in plaats van zich een slachtoffer te voelen. ‘Dankjewel broer’, zeg ik in gedachten en voel me alweer een beetje beter. Daarnaast weet ik als geen ander dat alle perceptie een projectie is van mijzelf. Ik, die zich daar op die heuvel in Zuid-Limburg even weemoedig en verdrietig voel over alle mooie dingen die toch weer voorbij zullen gaan.

Tijd om te gaan leven

Het prachtige lied ‘Tijd om te gaan leven’ van Stef Bos speelt zich op het perfecte moment af, aangereikt vanuit de geheugenbank van mijn hoofd en raakt me diep in hart en ziel. ‘Het wordt weer een mooie dag met elkaar’, besluit ik.

Dutch mountains

‘Wat sta je daar nou weer te dromen jongen’,  roept mijn vriendin lachend en koerst met haar vertrouwde glimlach richting diepte, naar beneden. ik stap weer op mijn fiets en ga achter haar aan de heuvel af, vergezeld door het stralende september zonlicht. Het heerlijke genieten van het suizen naar beneden wint het van de laatste ‘donkere wolken gedachten’.

‘Dankjewel Eddy, dankjewel Stef’ fluister ik en concentreer mij volop op het moment.

Luistertip: tijd om te gaan leven, Stef Boshttps://www.youtube.com/watch?v=uLZkG3mZF0o

BikevoorParkinson is hét jaarlijkse unieke fietsevenement waar mensen met parkinson(isme), naasten, zorgverleners en iedereen die deze mensen een warm hart toedraagt samenkomen. Met dank aan mijn broer Eddy Roerdink, mijn familie en vrienden.

Liefs Tonie 

Een overdenking

We leven in een tijd, waarin individuele vrijheid en streven naar optimaal geluk centraal staat. Op zich is het heel mooi om te streven naar geluk en welbevinden. Ik besef mij dat beide denkbeelden container begrippen zijn en op legio manieren uitgelegd en begrepen kunnen worden.

Gevoelens accepteren?

Voor mij staat individuele vrijheid en geluk voor persoonlijke groei. Hier horen alle gevoelens en emoties bij, niet alleen de lichte en vrolijke, maar ook de zwaardere en sombere. Ik besef dat ik de ander hard nodig heb. Als ik wil ‘groeien’ in mijn leven, doe ik dat door een balans te vinden in geven en nemen. Respect, liefde en compassie zijn hierbij voor mij de bouwstenen. 

Mij lukt het (ook) lang niet altijd om alle gevoelens toe te staan. We hebben in onze maatschappij  en opvoeding geleerd welke gevoelens geaccepteerd zijn en welke we moeten ‘inslikken’. Hiermee hebben we volgens mij ‘de afslag gemist en zijn jammerlijk verdwaald geraakt’. Met allerlei mentale en lichamelijke spanningen en kwalen tot gevolg.

Want, juist door het uiten van je emoties gaat de energie weer stromen en raak je uiteindelijk weer op koers. Je lichaam geeft je wel (mayday) signalen.

Vrijheid

Daarnaast ben ik mij ook terdege bewust dat ik in een land woon, waar ik mijzelf mag zijn en mijn mening in alle vrijheid mag uiten. 

Soms staat dit haaks op wat een ander vind. Helaas verleren we steeds meer om met elkaar in dialoog te gaan. In plaats daarvan ‘bekogelen’ we elkaar regelmatig met eigen meningen en overtuigingen en helaas ook met (ver) oordelen. En meestal over de persoon in kwestie in plaats van in een eerlijk gesprek met de ander.

Het is tegenwoordig zo makkelijk om je mening via social media te verkondigen. Alleen moeten we ons bewust blijven dat we altijd met elkaar te maken zullen hebben. Want je kan bijvoorbeeld nachten wakker liggen van opmerkingen van de ander, zonder dat diegene daar bewust van is (en dus lekker slaapt).

Juist als we het niet met elkaar eens zijn, ligt polarisatie op de loer. Immers je ziet en hoort de ander vaak niet. Jij bent bijvoorbeeld alleen met het scherm van je device, waarop je je mening etaleert. Ook al heb je nu tientallen, honderden, duizenden ‘vrienden’, ‘volgers’ of miljoenen ‘streams’, op het moment dat je je device afsluit, is er helemaal niemand meer en ben je alleen.

Contact

Laatst zag ik een foto uit de zeventiger jaren van toeristen op een strand. Het viel mij op dat velen vooral in contact waren met elkaar, of samen strandactiviteiten ondernamen. Er waren alleen wind- schermen en nog geen device schermen. Nu zijn ze er wel en dat is soms ook reuze handig.

Laten we devices slim en toch ook beperkt gebruiken en vooral contact met elkaar houden. Leer het verhaal achter het gedrag van de ander kennen. Met een open mind, compassie, respect en nieuwsgierigheid. 

This is the moment.

Liefs, Tonie

Luistertip: Human, Rag’n Bone Manhttps://www.youtube.com/watch?v=L3wKzyIN1yk

Quote: Je kan de ander niet zien, behalve het verhaal wat je in je hoofd creëert over de ander

Over ouder worden

Het is weer zover. Ik mag naar het afval breng station. Ik noem het nog net geen hobby, maar vind het altijd heerlijk om met auto en aanhanger naar de stort te gaan. Hier ervaar ik de geneugten van het betere smijt- en gooi werk van spullen en neem op deze manier ritueel afscheid van datgene wat tot het verleden gaat behoren. Soms gaat deze euforie gepaard met opluchting, vermengd met een opgeruimd gevoel in hoofd en hart. Soms is er weemoed en melancholie. Altijd verlaat ik uiteindelijk het terrein weer lichter, zowel letterlijk alsook figuurlijk.

Container nr.17

Tegenwoordig mag je vier keer per jaar gratis je grof vuil wegbrengen en maakt het niet zoveel meer uit wat je wegbrengt. De nieuwe uitdaging is vooral om het afval in de juiste container te deponeren. Want hoort een tv tafel met glas in de glascontainer of in de grof vuil container? Nee, in container nr 17. Dat weten de medewerkers dan weer. Zij lopen behulpzaam rond op het terrein om het scheiden van het ‘grof vuil’ op de juiste manier te laten verlopen. ‘Volgens mij is container 17 een synoniem voor de – ‘ik weet het ook niet- bak’, denk ik en laat het meubelstuk in de diepte verdwijnen.

Dit keer zijn we bezig om het huis van mijn schoonmoeder leeg te halen. Het is gelukkig nog geen definitief afscheid, maar ze is dringend verhuisd naar een verpleeghuis. Tegelijkertijd is het ook wel een afscheid. Zij heeft hier namelijk een heel leven gewoond en kan zichzelf alleen niet meer redden. In de verschillende slaapkamers staan nog de complete inrichting van haar kinderen, die al meerdere generaties lang uit huis zijn. De tijd staat hier op de bovenverdieping al heel lang stil. 55 jaar lang heeft zij in dit huis gewoond. Dat levert uiteindelijk ook een gigantische hoeveelheid spullen op, die nu weg moeten.

Herinneringen

In een eerste ronde worden spullen met emotionele en/of praktische waarde gescheiden van de rest. Deze ‘Marie Kondo’ methode is behoorlijk effectief. Ook een enkel praktisch voorwerp wordt meegenomen en op deze manier hergebruikt.

Langzamerhand komt er ruimte, waarmee ook de eigenheid en sfeer meer en meer uit het huis verdwijnt. Herinneringen zitten nog wel in de muren en de vloeren. We halen de vloerbedekking eruit en daaronder komt het voor haar kinderen bekende gele zeil van nog eerder nog eventjes te tevoorschijn.

Wij rijden ondertussen af en aan naar de stort en ook naar kringloopwinkels. Het valt mij op dat deze winkels allemaal overvol zijn. Ik ben mij even pijnlijk bewust van ook mijn eigen (on) duurzaamheid en van onze wegwerp (consumptie) maatschappij. ‘Dit moet anders’, besluit ik en gooi de laatste planken in de container voor hout.

Game over

‘Boem Paukeslag’, we horen plotseling een zware doffe dreun achter ons in de dubbelassige aanhanger. De salontafel met ingelegde stenen zakt door zijn poten. We verleggen de koers van kringloopwinkel nog eenmaal naar de stortplaats. ‘Game over’, denk ik berustend en begrijp de boodschap en metafoor van de tafel wel.

Luistertip: gassed and stoked, Lou Reedhttps://www.youtube.com/watch?v=RHU20ptYpgc

Sometime I dial your phone number by mistake. And this is what I hear [Chorus] This is no longer a working number, baby. Please redial your call

Leestip: Gedicht Boem – Paukeslag, Paul van Ostaijen 

Het Laatste Beatles concert 

Eindelijk heb ik de juiste apparatuur in huis om de documentaire Get back (blue ray dvd) van the Beatles te bekijken. In 2021 zijn 60 uur beeldmateriaal en 150 uur audio opnames verwerkt in een documentaire van 7,5 uur. Deze documentaire bevat een serie van drie dvd’s met vooral materiaal van de oefen- en opname sessies uit januari 1969 voor een concert en een album.

Get back

Ik kan mij de hit Get back (1969) nog goed herinneren. Ik was tien jaar en fietste naar een vriendje in het zuiden van de stad Groningen. Uit een open raam schalde ‘Get back’. Ik stopte en luisterde geïntrigeerd naar dit voor mij indrukwekkende nummer. Het gerucht speelde al een tijd dat the Beatles uit elkaar zouden gaan en toch waren ze er nog steeds. In maart 1970 brachten The Beatles hun laatste album Let it Be uit. In diezelfde maand valt de band uit elkaar en komt er een eind aan het imposante Beatles tijdperk.

Zowel muzikaal alsook systemisch is het een interessante documentaire. Het is ontroerend mooi om te zien hoe ze toch samen ongedwongen spelen en plezier hebben bij het jammen en schrijven van composities , ondanks alle ‘spanningen rondom besluitvorming’ over ‘hoe nu verder’. Het respect voor elkaar valt op, ondanks alle meningsverschillen. Ook wordt een maand lang alles gefilmd voor een film die er ook niet komt. Sinds het overlijden van hun manager Brian Epstein in 1967 op de leeftijd van 32 jaar, zie je vooral de stuurloosheid van de bandleden. Ik realiseer mij nu ook dat het toen nog erg jonge mannen waren van nog maar achter in de twintig. Ze waren op deze jonge leeftijd al ‘onsterfelijk’ geworden. 

Muziek raakt

Ik vraag mij retorisch af waarom de docu mij niet alleen maar muzikaal interesseert, maar vooral ook in het hart raakt. Het is namelijk een deel van mijn eigen geschiedenis, waarbij hun muziek vele herinneringen oproepen. Tijdens de jaren zeventig draaiden we (lp’s) op onze ‘zolderfeestjes’ vooral ook Beatles nummers, ook al waren ze al uit elkaar. Er werd ‘geslowd’ op de trage nummers zoals the long and winding road en let it be.

Eerder schreef ik een column met de titel ‘muziek als medicijn’. (15 november 2019). Muziek is voor mij verbonden met mooie, onroerende en voor mij belangrijke herinneringen en kan werken als een positieve conditionering. Oftewel het verbind mij weer met datgene wat de moeite waard is, met datgene wat raakt.

Nostalgie 

Is het nostalgie? Uiteraard zit er ook heimwee en melancholie bij, want die tijd is allang voorbij. Vooral de herinneringen aan vroeger doen mij ook de tijdelijkheid van mijn eigen leven beseffen. De tijd slaat een groot gat tussen mijn jongere en oudere zelf. 

Dakconcert 

Uiteindelijk besluiten de Beatles om een mini concert op het dak van hun eigen (Apple) studio, in het centrum van Londen, te geven. Na een maand in de studio hebben ze genoeg  materiaal voor nieuwe lp’s en ze geven onaangekondigd een mini concert. Het is tussen de middag en dus lunchpauze. Langzamerhand wordt steeds duidelijker dat er daar op het dak iets bijzonders plaatsvind en neemt de samenscholing en ook de verkeerschaos steeds meer toe. Uiteindelijk wordt na 45 minuten het concert door de politie afgebroken. Dit was het laatste en tevens unieke live optreden van the Beatles. 

Tijd is relatief

Ook al liep alles anders; geen officieel concert, geen film en binnen afzienbare tijd geen Beatles meer, geniet ik Nu volop. Ruim vijftig jaar later mag ik alsnog ‘getuige’ zijn van het ontstaan van prachtige nummers, van het belang van doen waar je blij van wordt en om het mini dak concert in z’n totaliteit alsnog mogen meebeleven. Tijd is relatief.

Dankjewel Beatles.

Luistertip: Get back, the Beatleshttps://www.youtube.com/watch?v=IKJqecxswCA 

Quote: verbind je vooral met datgene wat de moeite waard is en ontroerd.

Het heilige vuur van woede is liefde

Misschien ken je Cupido. Hij is de Griekse God van de liefde en verlangen. Ook wel Amor, of Eros genoemd. Zijn levenswerk is om liefdespijlen af te schieten op mensen, om ze letterlijk in het hart te raken. Dit heeft zeker ook positieve gevolgen, alleen blijkt dat verliefdheid en verlangen uiteindelijk niet de beste oplossing is voor een harmonieus leven en dus vrede.

Verliefdheid is namelijk een behoorlijk verwarde staat van existentie en een harddrug die gevaarlijk kan uitpakken. Je ziet namelijk de werkelijkheid nog minder goed dan de gemiddelde mens normaal al (niet) ziet. Je ervaart ook alleen maar, nogal uitvergroot, de positieve karaktereigenschappen van de ander. Je concentreert je monomaan alleen nog maar op deze ene persoon. Kortom, het is een nogal egocentrisch gebeuren, waarbij anderen worden uitgesloten. Daarnaast is er een gerede kans dat als de neurotransmitters zijn uitgewerkt, de verliefdheid gevoelens kunnen omslaan in het tegenovergestelde. Daarmee ben je weer  terug bij af.

Onderweg

Ik zit in de internationale trein en ben op onderweg naar Cupido. Na enig uitzoekwerk blijkt hij tegenwoordig met andere Goden ergens op de Olympusberg te wonen. Ik stap 140 kilometer ten zuiden van Thessaloniki (Griekenland) uit. Mijn missie is om te helpen vrede in de wereld te bewerkstelligen. ‘Het moet toch gewoon kunnen’, denk ik strijdlustig. Alleen had zelfs de Artificial Intelligence Chat Gpt geantwoord dat het nog niet zo makkelijk zou zijn. ‘Dit klinkt niet bemoedigend’, somber ik. Want deze mega computer vertegenwoordigd alles van wat wij mensen over dit onderwerp al gedacht en geschreven hebben. Opeens heb ik een ingeving om het een God te vragen. Ik geloof namelijk in een tweede kans voor iedereen, dus ook voor Cupido.

Op het kleine stationnetje van Olympus aangekomen, blijkt Cupido vlakbij te wonen. Na een uurtje klimmen sta ik al bij zijn huis op ‘De berg van de Goden, nr 4’. ‘Kom verder’, zegt hij vriendelijk. ‘Wat kan ik voor je doen’. Ik leg hem mijn missie uit, vertel uitgebreid het treurige verhaal dat het de mensheid maar niet lukt om in vrede met elkaar te leven en vraag tot slot zijn hulp.

Stel de juiste vragen 

‘Dat is al heel mooi dat je de vraag stelt’ zegt hij. ‘Niemand vraagt namelijk tegenwoordig meer hoe we met elkaar in vrede kunnen leven. Alsof iedereen zich erbij neerlegt, dat het toch nooit gaat lukken’. ‘Het moet lukken’ roep ik strijdlustig. ‘Help ons, wat moeten we doen’, vraag ik. ‘Op zich is het simpel’, zegt Cupido.

‘Als een meerderheid van de wereldbevolking de juiste werking van De wet van polariteit begrijpt en toepast, zal het vrede zijn’. ‘Ok’, zeg ik. ‘Je bedoelt het fenomeen licht en donker, haat en liefde, warm en koud, positief en negatief’? ‘Ja’, zegt Cupido. ‘Dus ook Oorlog en Vrede’. Het blijft verder stil…….

‘Dit is het?’, zeg ik met overslaande stem. ‘Kom ik hiervoor helemaal naar jouw berg, om een theoretisch verhaal aan te horen?’, roep ik boos vermengd met opkomende wanhoop. ‘Ik ben het helemaal zat’, het moet nu maar eens afgelopen zijn’ roep ik. Ik voel mijn gehele lichaam trillen van woede. ‘Geweldig, dit is exact het antwoord’, dit is precies wat ik bedoel’, zegt Cupido verheugd. ‘Het heilige vuur van woede is liefde’, glimlacht hij. Vertwijfeld kijk ik Cupido door mijn tranen heen aan. ‘Jij zet je woede om in liefde’, dat is fantastisch en het enige antwoord, verduidelijkt Cupido en geeft mij een bemoedigend klopje op de schouder.

‘Het gaat jou lukken’, alleen nog even duidelijk uitleggen aan de mensheid. Hij neemt mij mee naar de uitgang. ‘Succes’, roept hij vriendelijk en zwaait mij uit bij het tuinpad van zijn vader.

In de trein naar huis zing ik een mantra van John Lennon op de maat van het samenspel van de ijzeren treinwielen met het spoor ‘all we are saying, is give peace a chance’.

Luistertip: Give peace a chance, John Lennonhttps://www.youtube.com/watch?v=C3_0GqPvr4U

Quote: Het heilige vuur van woede is Liefde

Watermanagement en klimaatverandering

‘Hoe dichtbij zou het water hier op de dijk geweest zijn met storm Poly enkele weken terug’, vraag ik aan de fietser naast mij. De zee ligt er nu een beetje gezapig bij, enkele kilometers ver weg van de dijk. Ik sta op de Waddendijk bij het Dijktempel monument Marrum bovenin Friesland. Het is erg warm met een brandende zon en ik smeer mijzelf nogmaals in met zonnebrand crème. ‘Dom dat ik mijn  petje ben vergeten’, denk ik berustend.

Leegte

Het is leeg aan beide kanten van de dijk. Tenminste zo voelt dat. Nu de pedalen van mijn fiets even pauzeren, hoor ik pas hoe stil het hier is. Mijn inschatting is dat de dorpjes aan de horizon op zo’n vijf km afstand liggen. Er tussenin akkerbouw. Boeren verbouwen hier op de vruchtbare zavelgronden hun pootaardappelen, uien, suikerbieten en tulpen, lees ik op internet. Maar nu is het op een enkele boer met tractor na, helemaal stil. Ik voel mij hier samen met de schapen op de dijk als een toeschouwer van het leven.

Monument de Dijktempel

De ‘Dijktempel’ met een gewicht van vierhonderd ton van beeldend kunstenaar Ids Willemsma, ‘draagt’ een stukje oude dijk op een groot stalen platform, ondersteund door meters hoge stalen peilers. Ik lees op het monument dat tussen 1963 en 1993 er 66 kilometer dijk op deltahoogte is gebracht. In 1993 feestelijk onthuld door de toenmalige commissaris van de koningin, Hans Wiegel. 

De fietser woont vlakbij de dijk. Hij vertelt mij dat in 1993 hij vlak na de feestelijke afsluiting een keer bij stormachtig weer ‘s nachts ging kijken. Het water stond tot bovenaan de dijk. ‘Ik had al natte voeten’, zei hij verontwaardigd. ‘Lang werd er weggekeken’, vertelt hij en pas sinds enkele jaren  worden de dijken in heel Nederland, inclusief Afsluitdijk, nogmaals verhoogd. ‘Hoe hoog kun je gaan’, zeg ik hardop. ‘Hoe snel zal het gaan met de opwarming’, antwoord de meneer. Hij stapt weer op zijn fiets en we wensen elkaar een prettige dag verder.

Op een of andere manier voel ik mij wat gedesillusioneerd. De zon is opeens een potentiële bedreiging. Het onschuldige water ver weg is niet meer zo gezapig en onschuldig.

Thuis

Thuis zoek ik verder op ‘watermanagement’. Niets te vinden over ‘1993’ en dat al bekend zou zijn dat de verhoging van de dijken toen al niet hoog genoeg was. Ik kom informatie tegen over de hbo bachelorstudie Watermanagement. Naast informatie over het organiseren van een duurzaam en veilig watersysteem lees ik dat je ook algemene vaardigheden leert als onderzoek verrichten en communicatieve vaardigheden. Beide essentieel voor de veiligheid en opvang van ons land met zijn bewoners. ‘Ook handig om op een juiste manier slecht nieuws gesprekken in combinatie met opvang te kunnen voeren’, denk ik een beetje cynisch.

Nieuwsgierig klik ik op de informatieve site ‘overstroom ik.nl’.

Waar ik woon zal het water bij een dijkdoorbraak zo’n anderhalve meter hoog komen te staan. Er zijn ook informatieve filmpjes bij met een keuzemenu voor ‘Blijf ik thuis?’ en ‘Vertrek ik?’ In beide gevallen wordt aangeraden om naast water, voedsel, medicijnen ook de transistorradio mee te nemen. En passant wordt vermeld dat geen enkele voorziening dan nog werkt…

Niets aan de hand (?)

Het ergste vind ik nog het bemoedigende (niets aan de hand) muziekje bij de beide tekenfilmpjes. ‘Zal ik toch maar weer een transistorradio kopen’, vraag ik mijzelf af. Ik had er verscheidene, waarschijnlijk ooit opgeruimd in het kader van de ‘vooruitgang’. ‘Ik zal eens checken of kinderen het woord ‘transistorradio’ kennen’, bedenk ik en ik vraag mij af, waar je veilig een voorraadje drinkwater kan bewaren? Of, zal ik toch liever blijven geloven dat we het ‘klimaat verandering tij met z’n allen kunnen keren’? Het hoogwater beschermingsprogramma tengevolge van klimaatverandering loopt in ieder geval tot 2050.

Luistertip: despite repeated warnings, Paul McCartneyhttps://www.youtube.com/watch?v=5vDVZNOFMEM 

Het is bijna weer zover. In een klein stilte moment, zit ik op de veranda in de namiddagzon en denk terug aan de verjaardag cadeaus die ik de afgelopen jaren aan mijn geliefde heb gegeven. Het waren cadeaus variërend van praktisch tot romantisch. Het verjaardagscadeau van een paar jaar geleden staat mij nog goed bij; de wens betrof een handgemaakte ring met edelsteen. Deze had ik in het geheim bij atelier ‘t Sieraad in Amsterdam gekocht. De ring meanderde tijdens onze fietsvakantie een week lang stiekem mee, zorgvuldig opgeborgen in mijn fiets stuurtasje.

Tijdens het moment suprême verbleven we in een gemoedelijk klein hotel te Willemstad (Noord Brabant, vlakbij Zeeland) en vond het cadeau ritueel plaats tijdens het ontbijt. Het zingen ging bijna fluisterend, omdat ik weet dat mijn partner niet houdt van ‘de schijnwerpers’.

Het klopt wat ik ooit gelezen had; je geheugen onthoudt beter als er veel gevoel en romantiek aan gekoppeld is. ‘Leef dus voluit en intens met veel liefde en romantiek, want dan kun je dubbel zoveel genieten’, stel ik voor mijzelf vast en heb hiermee weer een mooie quote. Dit jaar laten wij ons door allerlei  activiteiten en beslommeringen in beslag nemen en komt er zowel bij mij, alsook mijn partner niet veel creativiteit naar boven met betrekking tot een verjaardagscadeau (wens)

Artificial Intelligence

Ik besluit een hulplijn in te schakelen en vraag deze Artificial Intelligence om ideeën en inspiratie te verstrekken voor het perfecte cadeau. ‘Chat Gpt is gespecialiseerd in het voeren van dialogen met de gebruiker,’ lees ik. Ik vraag het,  hem, of haar om een passend cadeau te bedenken en ik moet toegeven dat er snel en efficiënt een hoeveelheid aardige suggesties gegeven wordt. Ik hoef niet perse de wensen te kennen, zegt ‘Chat’ en mij wordt geadviseerd om ‘het mysterie te omarmen’. Ik krijg direct een rijtje met tips in de vorm van ‘ten eerste tm ten derde’ en tot slot krijg ik nog een bemoedigende samenvatting, die ik hierbij met jullie deel;

‘Omarm het als een kans om creatief te zijn, naar aanwijzingen te zoeken en nieuwe herinneringen te creëren. Onthoud dat het niet alleen gaat om het geschenk zelf, maar ook om de liefde en aandacht die erachter schuilgaat. Uiteindelijk is het de gedachte die telt, en met een beetje moeite en creativiteit kun je het mysterie ontrafelen en Joke een geschenk geven dat haar hart zal verwarmen’.

‘Ok, ik ben weer terug bij af’, oftewel ik zal toch zelf iets moeten ‘omarmen’. Ik geef voor mijzelf toe dat ik ‘Chat’ ook een beetje irritant vind met het tot twee keer toe ‘omarmen’ advies.

En dan komt plotseling een idee naar boven.

Ik koop een mooie kaart en noteer 5 alternatieve cadeaus die niets met geld te maken hebben en alles met aandacht en liefde. ‘Was ik hierop ook zonder Chat Gpt gekomen’, vraag ik mijzelf een beetje onzeker af. ‘Misschien ook een leuke vraag voor ‘Chat’, bedenk ik en stel de vraag. Uiteindelijk laat deze ‘genderneutrale chat’ (want dat heb ik gelijk ook maar even gevraagd) mij in verwarring achter, want ik krijg als antwoord dat ik het absoluut ook zonder Chat Gpt kan en krijg daarbij zeven uitgebreide punten van aandacht. ‘Oh paradox’, roep ik vertwijfeld, want ik had het zelf niet zo bedacht.

Ik ga maar even wandelen ,….zonder Chat Gpt en andere digitale hulpmiddelen.

Luistertip: Spaceman, Sam Ryderhttps://www.youtube.com/watch?v=9H5386XBr80

‘But I am only human, and I am drifting in the dark’ ‘and I wanna Go home’