Auteur: toniescolumns

Hoe dan?

Als ik nadenk over zingeving, verbind ik dat naast voluit durven leven ook aan de finish, het heengaan, oftewel de dood. Uit lang vervlogen tijden schreven grote filosofen al over het belang van het creëren van zingeving binnen de beperkte tijd hier op aarde. Deze filosofen willen ons helpen om ‘de dood’ te overwinnen (lees accepteren), om vervolgens in het hier en nu zinvol te kunnen leven. 

Viktor Frankl

Ik ben vooral fan van de Oostenrijkse neuroloog en psychiater Viktor Frankl (1905-1997) Hij verwoordde dat wij mensen de dood en een eventueel voortbestaan niet kunnen bevatten. We missen gewoonweg ‘iets’ in ons begripsvermogen. Tegelijkertijd adviseert hij ons om vooral door te gaan met ‘het’ te willen begrijpen. Een mooie uitdaging om ‘tegen beter weten in’ in het mysterie te blijven duiken, om in het zoeken te gaan vinden.

Een diepgaand besef

Soms beleven we flitsen met heldere momenten en diepe inzichten. Dat zijn van die kleine en tegelijkertijd grootse parel momenten als we even los zijn van ons ‘ego bewustzijn’ en verbondenheid voelen met hart en ziel, ook wel eens eenheidsbewustzijn genoemd. Dit zijn allemaal slechts woorden om het ‘overstijgende’ enigszins uit de mist te trekken; om het te kunnen duiden.

Afgelopen weekend liep ik vroeg in de ochtend in het Drentse bos bij Midlaren. Er was regenachtig weer voorspeld en opeens verscheen daar, geheel tegen de voorspelling in, even de zon. Haar warme gloed en lichtval bescheen de deels bladerloze boom waar ik net naar keek en trof mij in mijn hart. Ik bleef stilstaan. In dit licht voelde ik golven van liefde en dacht aan mijn geliefde, mijn kinderen, mijn kleinzoon, mijn familie- verleden, heden en toekomst van alle mensen. Deze ‘verlichting’ bleef een eeuwig lange seconde in de tijdloosheid van deze ervaring, om vervolgens weer op te lossen in de zonnestralen op haar terugweg naar de mist.

Dit was zo’n moment dat bejubeld en bezongen wordt. Zo’n moment dat je verstild. Zo’n moment van dankbaarheid, van nederigheid, van euforie, van liefde, van zingeving, van tranen. Van connectie. Van zingeving.

Zingeving 

Viktor Frankl leerde in het concentratiekamp tijdens de tweede Wereldoorlog dat het hebben van een doel, de richtingaanwijzer van veerkracht om te (over) leven en zingeving is. Deze is heel persoonlijk en uniek. Er is gelukkig geen maatstaf in goed of beter, meer of minder, hoger of lager. Als je even heel stil bent en in de stilte stilstaat en luistert naar de liefdevolle fluisteringen van je hart, dan voel je misschien ook dat de zin van het leven, vooral het leven zelf is. Het is niet de doodsangst, of het traumatische verleden wat ons gevangen houdt. Het is de levensangst, de angst voor het licht die ons klein houdt.

De sleutel naar zingeving 

Stop vandaag nog met het wijzen naar de ander als de oorzaak van je lijden. Werk moedig aan het bewust worden van je (soms) overbelaste zenuwstelsel. Werk vervolgens moedig aan het emotionele stuk van ‘losschudden’ om dit te verwerken. Leer om via de route van acceptatie naar waarderen te gaan. Dit ‘werken’ is vooral leren te ontspannen in dat wat is. Durf kwetsbaarheid te tonen. Vraag ook moedig om hulp. 

Zelfliefde

Zelfliefde zal je de weg wijzen naar je doelen en verlangens, naar je moed, naar je eigen grenzen aan kunnen geven, naar je hart, naar je ziel, naar Zingeving.

Terwijl ik dit schrijf zingt Ahnoni het ontroerend mooie en liefdevolle nummer silver and ice. ‘I love you so much more, I love you so much more. I never knew it before’. En ik besef opeens dat het ook over zelfliefde, acceptatie en zingeving gaat.

Wat kun jij voor het leven betekenen?

Luistertip: silver and ice, Anohni https://www.youtube.com/watch?v=KivIZOdQc_c

Quote: Je mag het zelf doen en je hoeft het niet alleen te doen 

This week I literally became sick while reading the news. All violence is sickening, but the violence in and around a hospital in Gaza, where aid workers, civilians, patients, children, and the elderly are being killed, was too much for my capacity to process information. This is where it stops. And yet, it continues all over the world.

I urge everyone:

Listen to your heart

Listen to your heart, through all the dark and dusty layers. Against better judgment. Past apprehension, the search. The rush and haste, the ‘I don’t know,’ doubts, and the ‘never mind’s.

Listen to your heart, through all the uncertainty and fears. The shock of yesterday and the dread of tomorrow. The retracement, the turning back, disappearing into a small corner, suffering passively.

Listen to your heart, through the anger. The irrationality and the endless blah blah blah. The stomping and the knowing better. The voice of ‘well, well’ and ‘I have an opinion on that’ to biting annoyances, indignation, irked, petrified, disturbed, embittered.

Listen to your heart, through the unfathomable emptiness, the hopelessness, the black hole, with the end already in sight. Into the inky, unfathomable depth, the beating down, the sullen silence, the yoke of servile obedience. Weary, exhausted, standing still at the crossroads of opportunities, with ‘not being worth it’ to the left and ‘not mattering’ to the right, back is the toxic comparison.

There is only one way to go;

Listen to your heart

In love, gratitude with courage and fear, with fire and powerful healing thoughts Listen to your heart with passion, fearless tenderness, with gentle caresses of bright white light

Listen to your heart

With trembling fingers, quivering knees, a stone in your stomach, and with courageous surrender

I say

Listen from your heart

Listen more from your heart

Listen from your heart

Do you listen from your heart?

Luistertip: the sky is crying, Eric Claptonhttps://www.youtube.com/watch?v=bN09OfzI_9o

Quote: Fight back with powerful healing thoughts from your heart

Vanuit de Nlp (een methode voor persoonlijke ontwikkeling en communicatie) heb ik geleerd dat je het beste een doel op meerdere niveaus kan benaderen, om de kans van slagen te vergroten en om inzicht over je drijfveren te vergroten. Als ik iets wil bereiken, dan gebruik ik de zogeheten logische niveaus altijd en check hoe het zich verhoudt tot mijn doel. Bij elk doel, of veranderwens vraag ik mij af hoe dit zich verhoudt tot de verschillende niveaus.

Zoals de Omgeving waarin ik verkeer en of ik hier wil zijn. Over mijn Gedrag en waar ik tevreden over ben en wat ik nog wil veranderen. Welke Vaardigheden ik al heb, of nog mag ontwikkelen. Welke Overtuigingen ik uitdraag en of ze bijdragen aan mijn doel en helpend of niet helpend zijn. Welke Identiteit ik tot nu toe heb, oftewel vraag ik mij af wie ik nog wil zijn. Welke Missie ik voor mijzelf heb, oftewel waar ik het allemaal voor doe. Wat is mijn hogere doel, wat zijn mijn dromen, wat is mijn flow, wat wil ik betekenen? Op deze manier creëer ik bewustzijn en heb ik een goede check of datgene wat ik wens ik ook echt wil. ‘Wil ik het echt’, vind ik dan ook een van de mooiste en krachtigste vragen.

Afgelopen weekend was ik bij mijn Zuid-Limburgse vrienden. We hadden bedacht om het weekend in te luiden door op het gezellige Vrijthof in het mooie Maastricht een drankje te doen. Tijdens de middagwandeling rondom hun dorp over de glooiende heuvels en in de ultieme stilte verdwaalden we even in de tijd. Uiteindelijk bleek het gezien de logistiek toch beter om niet alsnog naar Maastricht te gaan. ‘We lopen zo dadelijk langs het plaatselijke café aan het voetbalveld’ zegt mijn vriend resoluut.

Teleurstelling

Ik constateer even bij mijzelf een schampere ietwat cynische gedachte, want dat is nogal een sprong om van het bruisende Vrijthof naar het alternatief van een café aan een voetbalveld te Spaubeek te gaan. Ik realiseer me dat ik een verhaal in mijzelf heb geïnstalleerd, compleet met beelden, geuren en kleuren dat ik vooral dan pas kan genieten van het speciaal biertje, als ik op het beloofde Vrijthof ben. We komen aan bij café Spech. https://cafespech.eatbu.com/?lang=en. Een strak multifunctioneel gebouw, waar allerlei activiteiten plaatsvinden en mensen van het dorp en omgeving elkaar kunnen ontmoeten. Het café ligt inderdaad pal aan het voetbalveld. De ontvangst en bediening is professioneel, vriendelijk en vakkundig. Op de tap verschillende mooie speciaal bieren. Precies wat we ons wensen. Het subtiele schaaltje met nootjes wordt als vanzelfsprekend er extra erbij geserveerd.

In gedachten besluit ik een analyse middels de logische niveaus op mijzelf los te laten met ‘een biertje nuttigen op het Vrijthof Maastricht’. Even denk ik weer aan mijn buurman Rudolf, die mijn toetssteen is of ik weer eens te moeilijk doe. Hij vindt namelijk dat ik zo ingewikkeld leef.

Toch de analyse 

Mijn doel was dus ondertussen ‘onderweg’ veranderd. Ik besef mij dat mijn doelen altijd bijgesteld kunnen worden, dit bevordert mijn eigen flexibiliteit en houdt rigiditeit op afstand. Door deze bewustwording is mijn ‘missie’, of ‘spiritualiteit’ aangevuld met flexibel in het leven te willen staan. Dit is ‘wie ik wil zijn’ en verrijkt daarmee gelijktijdig mijn ‘identiteit’. Ik besef me dat mijn ‘overtuigingen’ in dit voorbeeld ook veranderen. Namelijk de omgeving heeft zeker invloed en ik besef dat deze omgeving ook schoonheid heeft. Ik besluit te stoppen met vergelijken. Het heeft allemaal met mijn eigen beeldvorming en verwachtingen te maken. Ondertussen overpeins ik hoe ik ‘vaardigheden’ hier moet plaatsen en ik glimlach, want ik ben mij even weer bewust van mijn vaardigheid en gedrag om flexibel te kunnen zijn en mijn acties erop af te stemmen. ‘Dat een biertje zo tot spirituele inzichten kan leiden’ denk ik en neem nog een slok van mijn trappistenbier.

Mijn goede vriend en ik beleven mooie momenten daar in het vriendelijke café Spech te Spaubeek. En Maastricht/ Vrijthof, ik kom misschien een andere keer.

Luistertip: I’am going home, Lionel Richiehttps://www.youtube.com/watch?v=1SZuUumHa2I 

Quote: thuiskomen is een (interne) reis naar jezelf 

Vorige week schreef ik over het gegeven dat ieder mens uniek is. Toch lijken we ook veel op elkaar. We hebben allemaal behoefte aan bestaanszekerheid, vrijheid, veiligheid en authenticiteit om je eigen pad te mogen ontdekken en gaan. Helaas wordt het ‘verschil maken’ nog vaak teveel geassocieerd met ‘je kop boven het maaiveld uitsteken’ en met ‘hoge bomen vangen veel wind’. ‘Het zijn geen mooie en stimulerende spreekwoorden’, realiseer ik me. Het heeft alles met angst te maken. Met cultuur, met opvoeding, met beperkende overtuigingen. Met het veilige grijze gemiddelde. Wie kent niet het ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ pleidooi?

Express yourself

Ik zit in de jaren zeventig middenin mijn prepuberteit en zit thuis op de bank te genieten van Avro’s toppop (1970-1985) tv muziekprogramma. De zangeres zingt, met bijbehorende intense gebaren en volle overtuiging haar song. ‘Moet dat nou zo’, zegt mijn moeder en ik verwacht elk moment ook een opmerking over haar sexy uitstraling. Ik wil genieten en voel irritatie, want dit is haar expressie die bij mij positief binnenkomt en deze wordt door mijn moeder neergesabeld en ondergebracht in een ‘wat hoort en wat hoort niet’ vakje. Mijn ouders fungeren op dat moment even als ‘the grumpy old man’ uit de muppetshow, die vanuit het theaterbalkon altijd hun ontnuchterende commentaar geven op datgene wat ‘uitstijgt’ boven het gemiddelde.

Ik stel mijn oordeel nog even uit

Later realiseerde ik mij dat ik bij mijn moeder hetzelfde deed. Mijn moeder hield van zingen en had een prachtige sopraanstem. Ze was lid van het oratorium (koor) en oefende thuis vooral in de keuken haar muziekstukken. Mijn broer en ik imiteerden haar dan vaak op het niveau van ‘een hond die meehuilt’. Ik weet niet meer hoe en of zij hierop reageerde. Volgens mij kon ze het van ons wel hebben. Het zou ook kunnen dat het haar bewustwording gaf over ongevraagd ‘je oordelen ‘de wereld in te slingeren’. Er zijn meerdere aanleidingen geweest waarom tolerantie en expressie zo belangrijk voor mij is geworden. Waarschijnlijk heeft het ook met mijn bewustwording te maken dat er geen ‘normaal’ bestaat, wel mysterie. Ik vind het leven zelf al een groot mysterie. Alleen al het gegeven dat we met ruim 8 miljard mensen aanwezig zijn op planeet aarde en met een duizelingwekkende snelheid  van 107.000 km per uur om de zon razen en vervolgens de zon met een snelheid van 828.000 km per uur om het centrum van de Melkweg gaat. Ons hele sterrenstelsel raast met zo’n 2,16 miljoen kilometer per uur door het heelal’. 

Het normaal bestaat dus niet

We hebben mensen nodig die hier het verschil durven te maken. Ons een spiegel voorhouden en wakker schudden om het mysterie te leven. Laten we ons vooral bezig houden met positieve expressie en ontdekking, met je dromen najagen. Expressie in moed, in daadkracht, in contact, in liefde, in communicatie, in luisteren, in stilte, in geven, in ontvangen, in dankbaarheid, in kunst, in vergevingsgezindheid…

Waar wil jij ‘het verschil in maken’?

Luister/kijk tip: Evian Baby me commercial, 2013https://www.youtube.com/watch?v=ikuiByrF6rs

Quote: Durf te spelen, durf te bewegen, durf anders te zijn

Mijn lichaam heeft het even overgenomen van het denken, willen en sturen. Voelen is wat er overblijft. Ik lig ineengedoken onder mijn dekbed in stabiele zijligging en kreun. Zelfs de extra deken kan niet voorkomen dat ik lig te trillen in bed. Dit keer geen ontspannen ‘voor het slapen gaan ritueel’ met rustige bewuste ademhaling, vergezeld door een rustgevend muziekje. ‘Ik moet iets met ademhaling doen’, mompel ik in de hoop dat ik daarmee het nare gevoel van koorts en spierpijn kan bezweren.

Ik val even in slaap. Even later ben ik weer wakker. Ik heb dorst en het glas op het nachtkastje is leeg. ‘Acceptatie en hopen dat het rotgevoel snel voorbij gaat’, denk ik en bemerk mijn eigen tegenstrijdigheid. ‘Ziekte is een positieve reactie van het lichaam op weg naar herstel’, had ik gelezen en toch neem ik nu twee pijnstillers om hopelijk wat langer te kunnen slapen, om even te kunnen ontsnappen aan dit ellendige ‘herstel’ gevoel.

Colombia

Ooit lag ik een week lang met hoge koorts in een subtropisch gebied ergens buiten Bogota te Colombia. Een prik van een mug gaf mij de beruchte el denque, ook wel knokkelkoorts genoemd. Elke avond hoorde ik het publiek van het dichtbijgelegen immens grote voetbalstadion juichen. Ook kwam een week lang elke dag een verpleegster in wit uniform mij een injectie geven. Later bleek er geen voetbalstadion in de buurt te bestaan en het ‘gejuich’ was afkomstig van pauwen die rond het vakantiehuisje hun nadrukkelijke aanwezigheid  in de tuin lieten horen. Er was slechts één keer een verpleegster langsgekomen. Zij  was in mijn koortsdromen mijn heldin en trooster geworden. Ze zong geruststellende slaapliedjes en wiegde mij liefdevol in haar armen richting slaap.

Verdrongen angsten

Weer word ik wakker en loop toch maar naar de badkamer voor een glas water. Ik besef dat ik alweer naar gedroomd heb. De koorts werkt als een rechtstreekse snelweg naar plekken in mijn onbewuste, waar nog overgebleven en diep verdrongen angsten ronddolen. Ik check ‘s ochtends toch maar even bij mijn partner of ze een ander heeft en of ze bij mij weg wil. ‘You give me fever darling’ (Fever, Nancy Sinatra/ Peggy Lee) zingt ze liefdevol en ik moet even glimlachen. 

De koorts is gelukkig weer iets gezakt en het hoesten staat nu op de voorgrond. Deze  ‘griep’ gaat geheel volgens het irritant precieze ‘boekje’, geen fase wordt ruimhartig overgeslagen. ‘Het wachten is op de hoofdpijn’, denk ik gelaten en val in een nieuwe koortsdroom;

Ik krijg dit keer zelfs een titel mee de droom in; ‘het reinigingsritueel’. We rijden naar een mooie plek. Het lijkt een uitgestrekte vlakte van een woestijn, maar kan ook de Vliehors op Vlieland zijn. We maken met de groep een groot vuur en gaan in kleermakerszit (Sukhasana) rondom het vuur zitten. ‘Wat je NIET meer wil in je leven mag het vuur in en tegelijkertijd noem je wat je meer wil gaan doen met je leven en wie je daarbij kan helpen’, zegt de stem.

Ik neem afscheid van oorlog, jaloezie en haat

Ik neem afscheid van hebzucht, van wegkijken 

Ik neem afscheid van beter weten, van oordelen 

Ik neem afscheid van mij boven iemand anders  plaatsen 

Ik neem afscheid van macht en onmacht 

En dit alles mag in het heilige vuur

‘Wat neem je WEL mee’, vraagt de stem. ‘Vrede in mijzelf, met veel liefde, compassie en moed’, hoor ik mijzelf zeggen. ‘Wie kan je daarbij helpen’, vraagt de stem. ‘Jullie allemaal’, zeg ik en voel nu bevrijdende emoties opkomen. Want, Iedereen is Ik en Ik is iedereen, besef ik. Ik word eindelijk wakker. De koorts is vertrokken.

Luistertip: Lean on me, Bill Withershttps://www.youtube.com/watch?v=fOZ-MySzAac 

Quote: Nu in de aanbieding ‘uniek zijn en tegelijkertijd één met elkaar’

Mijn schoonmoeder Agaath las jarenlang trouw mijn wekelijkse columns. Bijna altijd kwam het even ter sprake en vertelde ze dat ze het gelezen had en ‘het niet begreep’. Vooral als ik gebeurtenissen wat bij elkaar fantaseerde, zoals een gezamenlijke autorit met haar, waarbij ik schreef over het samen bij een wegrestaurant nuttigen van een ‘hoogpolig gebakje’ (dat is helemaal niet gebeurd!, zei ze dan met verontwaardiging, of als ik schreef over ‘mijn partner’, want dat was toch mijn vrouw. (ook al is het geen huwelijk) Etc.

Zij ging een discussie niet uit de weg, sprak zich altijd duidelijk uit en bleef wel altijd in contact en dat is heel knap! Zij is en was vaker onderdeel van mijn verhalen en ik wil een klein en relevant stukje voorlezen uit mijn column ‘De laatste appeltaart’

Mijn schoonmoeder had mij enkele dagen eerder al op het filosofische gedachtenspoor van ‘keuzes maken’ gezet. Het nieuws bereikte mij in de zomer van 2019 op een zaterdagmiddag toen ik via het tuinhekje haar zonnig domein aan de Bilderdijklaan binnenkwam en gelijk mee kon genieten van de koffie met eigen gemaakte appeltaart onder het zonnescherm. ‘Dit was haar laatste appeltaart’, vertrouwde zoon Hermen mij schor fluisterend toe. Ik keek mijn schoonmoeder verbaasd aan. ‘Het klopt’, legde zij mij uit. Ze had besloten om geen appeltaart meer te bakken. Ik voelde mij nogal overvallen door deze mededeling; want werd zij niet altijd bejubeld om haar onnavolgbare appeltaart? Door mijn verwarring vergat ik haar te vragen, of dit ook het einde van het boterkoek tijdperk betekende. Dat zou ik namelijk verschrikkelijk vinden. Bezoek bij mijn schoonmoeder betekende namelijk altijd koffie met boterkoek en moet altijd zo blijven, dacht ik koppig tegen beter weten in.

Haar appeltaart was ook subliem. Dit overtrof met gemak de finale van ‘Heel Holland bakt’ en zette de winnaar van ‘the Great British Bake Off’ genadeloos ver naast het erepodium. Hier zat zoveel liefde, passie, kennis, kunde en vakmanschap in. Dit was haar finale. Pas later begreep ik haar briljante ‘stoppen’ keuze, terwijl ik eerst dacht ‘waar gaat dit over’. Meestal verwacht je uitspraken in de trant van ‘dit is onze laatste nieuwe auto’, of onze laatste hond, of onze laatste fietsvakantie. Of ik stop met deze baan, of dit huwelijk, of ik ga wonen in het verpleeghuis.

Kaizen

Nee, dit was een subliem doordachte minuscuul kleine afbouw van handelingen. Een meesterzet. Een soort ‘omgekeerd doelen stellen in kleine stapjes’. Het boek ‘Kaizen’ leert ons om doelen te stellen en te halen in kleine stapjes. Mijn schoonmoeder leerde ons hiermee de kunst van het langzaam afbouwen van handelingen, omdat het niet meer gaat, zodat het leven fijn en overzichtelijk blijft zolang het nog kan, want onze tijd is beperkt. Ik maakte in gedachten een buiging in respect voor haar wijsheid en wijze les.

Dankjewel

Dankjewel Agaath voor je appeltaart, je boterkoek die naast dat het heerlijk was, vooral symbool stond voor de spil zijn van de familie en tegelijkertijd jezelf wegcijferen, voor familie gezelligheid, de gastvrijheid, alle contacten met of zonder discussie, het thuiskomen gevoel en de vele gesprekken bij altijd een kopje koffie met of zonder boterkoek

Dankjewel Agaath, Goede reis, reis met het licht. Ik zal je missen.

Luistertip:Traveling light, Leonard Cohenhttps://www.youtube.com/watch?v=okaqXB6Ns5s

Quote: doe vooral Nu wat te vaak vooruitgeschoven wordt naar Later.

Al een tijdje probeer ik mijzelf zoveel mogelijk te beschermen tegen het teveel binnenlaten van negativiteit. Niet dat ik ‘mijn ogen sluit’ voor datgene wat er in de wereld gebeurt, maar er zijn gewoon teveel negatieve prikkels op een dag.  Daarnaast zijn er gebeurtenissen waar ik geen invloed op heb.

Journaal

‘Nog even het journaal zien?’, vraagt mijn vriendin. Even later hebben we ons met een kopje koffie op de bank geïnstalleerd om het nieuws in geluid en beeld te ontvangen. Eerder had ik al besloten dat ik nieuws via (digitale) krant en radio indringend genoeg vind. Ik doe de tv aan en ben al enigszins op mijn hoede, omdat ik eerder op de dag enkele berichten over de oorlog tussen Israël en Hamas had gehoord. De traumatische beelden van deze mensonterende escalatie komen keihard de huiskamer binnen. Er wordt ingezoomd op de gevolgen van de slachting en kidnapping van jonge mensen die op een festivalterrein aan het dansen waren.

Het festival stond in het teken van vrede en verdraagzaamheid, hoe wrang is dat?

De surrealistische beelden van dansende jonge mensen in het ochtendgloren en de daarop gefilmde chaos en ontreddering gaat alle voorstelling te boven. Ondanks de afstand voelt het emotioneel opeens heel erg dichtbij, want het hadden ook mijn kinderen kunnen zijn. Niet echt, maar zo voelt het. Hier worden onschuldige mannen, vrouwen, kinderen, baby’s afgemaakt of gekidnapt als ruilmiddel.

Ook zijn er al dagenlang te heftige beelden in de Gazastrook met hetzelfde effect op mij. Ook hier worden vele onschuldige mannen, vrouwen, kinderen, baby’s koelbloedig afgemaakt. We doen de tv maar weer uit, na deze beelden voelt een luchtig programma zien als ongepast en immoreel. De beelden blijven echter gewoon in mij doorgaan, alsof ik een interne tv ben. Ik bevind mij wederom in het ‘niemandsland’ tussen gewoon doorgaan met mijn leventje, wat even fout voelt en iets willen doen, maar niet goed weten wat en hoe.

Machteloos?

Een tijd geleden had de foto van het aangespoelde jongetje, op het Turkse strand en dat symbool stond voor de vluchtelingencrisis, eenzelfde effect op mij. Het gaf een machteloos gevoel vermengd met woede en verdriet. Na dit  reflectiemoment ga ik toch maar weer de focus verleggen naar mijn eigen bestaan. Ik denk na over wat ik wel ‘de wereld in kan slingeren’. Depolarisatie en liefde zijn de woorden die bij mij opkomen.

Ware helden

Ik heb diep respect voor de moedige hulpverleners en voor de hulpverleners van ‘Artsen zonder Grenzen’.  Zij zijn al jaren actief in de Gazastrook. ‘Een woordvoerder benadrukt dat de hulporganisatie neutraal en onafhankelijk werkt en geen kant kiest in dit conflict’.  Joden en Palestijnen en mensen van andere  nationaliteiten werken samen om getroffen mensen te helpen. Zij zijn de ware helden.

‘Als we nu eens beginnen met het fabriceren van wapens strafbaar te maken, fantaseer ik. Daarmee dooft het bezit en gebruik ervan snel uit. Geweld zal er blijven, alleen de impact veranderd enorm. 

Het is donker geworden. Ik steek kaarsen aan en sta een moment stil bij de slachtoffers. Er zijn geen winnaars.

Quote: Het heilige vuur van woede is liefde

Luistertip: is’t a pity, Cowboy Junkies https://www.youtube.com/watch?v=JbvKZXMENyg

Vannacht had ik een bijzondere droom. Geen mooie ontspannen droom, want ik werd meegenomen naar diep verborgen gevoelens en emoties. Hier werden diep in mijn lichaam angst, verdriet en eenzaamheid liefdevol en confronterend aangeraakt.

Ontspan, zegt de stem Accepteer, zegt de stem

Ik lig, kronkel, schop, kreun, schud en verdrink in de donkere diepte van datgene waar nog nooit eerder het licht op had geschenen. Er zijn geen tranen. Dit is de rauwe emotie van onverwerkte gezonde woede en gestold verdriet. Hier is het aambeeld waarop onverwerkte stukken uiteen worden geslagen, eruit geramd uit zijn geharnaste giftige kooi. Dit heeft te lang geduurd, vastgeklonken en vastgeroest aan de tijdloze ketting in de donkere kelders van keuzes en overtuigingen gebaseerd op angst.

Ontspan zegt de stem Accepteer, zegt de stem

De stem wil nog iets zeggen, maar verdwijnt in het wakker worden van mijn eigen gekreun. In deze tussentijd van slapen en waken stokt mijn adem even. Zij neemt mij in deze retentie mee naar nieuwe inzichten. Focust vanuit donkerte richting meer lichtheid voor mijn bestaan.

‘There is a crack in everything, that’s how the light gets in’ zegt leonard Cohen dit keer speciaal tegen mij.

Ik word wakker. Ik voel opluchting, dat vergelijkbaar is met de tot zojuist vastzittende onderbonkelaar die samen met het vijzelwiel weer langzaam in beweging komt. De wind zorgt voor onderstroom, wat steeds bovenstroom was. Het wordt weer licht. Mijn diepe zucht is het startschot voor energie dat mag gaan stromen. ‘Ontmoet weer eens het kind dat jij ooit was en is weggestopt’, schreef ik eerder en ik besef nu met een schok dat ik het tegen mijzelf had. Mijn jongere ik in mij wil de emoties nu wel opzoeken om te kunnen ontladen in expressie.

In dit moment van inzicht besef ik dat er verandering nodig is en begin de mantra’s op te schrijven.

Ontspan zegt de stem Accepteer, zegt de stem

Automatisch schrijf ik door, want intuïtief voel ik dat er nog een element mist.

‘Geniet’, zegt een stem en in een trance van geluk omcirkel en onderstreep ik het woord. Want je kunt je gehele leven in gevecht blijven met je verleden. Eigenlijk ben je dan consequent in conflict met jezelf en je omgeving. ‘Pak je kansen’, hoor ik mijzelf zeggen. Ik staar naar mijn drie opgeschreven mantra’s en realiseer mij dat ik een hele wijze droom heb mogen ontvangen.

Luistertip: tijd om te gaan leven, Stef Boshttps://www.youtube.com/watch?v=uLZkG3mZF0o

Quote: Geniet, Ontspan en Accepteer als vertrekpunt en je leven krijgt engelenvleugels

‘Nog tien minuten en dan is het bedtijd ‘, zeg ik met gespeelde strengheid in mijn stem. Ook al is het morgen vrijdag, het is wel een schooldag en de dag start vroeg. (06.15) Het is om 19.30 uur bedtijd. Het moment om in bad te gaan, omkleden en tandenpoetsen zit al heel handig in het schema verwerkt (18.30 uur). Wij zijn door onze neef en nicht gevraagd om bij hun thuis op Liam en Emma te passen. Dit is dus inclusief slapen en opstaan met alle bijbehorende rituelen, acties en uitdagingen.

Spelen

De kinderen liggen bij mijn partner uitgeteld op de XL bank. We hebben net op een ‘Bert Visscher- achtige’ manier (je kan ook adhd zeggen) achter elkaar aangerend, gegild en al slalommend langs tafels, stoelen en over bankstellen geklommen. Om de rust terug te laten keren, start ik een zit meditatie. Dit gaat al snel over in een hilarisch kussengevecht, waarbij zelfs knuffel Bob niet wordt ontzien.

Even later zijn we uitgeraasd en maken dankbaar gebruik van het ‘vrijetijd halfuurtje’, dankzij het strakke schema.

Liam zapt erop los om nog een Walt Disney film te kunnen vinden. ‘De oriëntatie in tijd is bij hun nog niet helemaal op orde, of het is een slimme strategie’, overdenk ik. ‘Dit gaat natuurlijk nooit meer passen in het schema’, zeg ik tegen mijn vriendin. Zij grijpt vervolgens op een oplossingsgerichte manier in en komt met het Jeugdjournaal. Ik vraag mij af of dat nou wel zo’n goed idee is zo vlak voor het slapengaan.

Aardbeving

Wel knap hoe de jeugdnieuwslezer de meest vreselijke en schokkende drama’s van ver weg en dichtbij met een geruststellende toon aan ons vertelt. Met een luchtigheid alsof het een sprookje is waaruit voorgelezen wordt. De aardbeving met bijbehorende ingestorte gebouwen en intens verdrietige mensen komen wel enigszins binnen. ‘Of onze huizen dan wel veilig zijn’, vraagt de oudste, want hij legt ons uit dat er ook aardbevingen in Groningen voorkomen. We kunnen hem geruststellen en het onderwerp ‘Groningen’ laat ik maar even, vooral omdat wij zelf midden in de bureaucratie van procedures, versterking en beoordelingen zitten.

Er moet wel binnen schematijd ontspannen geslapen worden denk ik licht gespannen en check de te langzaam lopende oude oma Agaath klok. De klok loopt trager dan de tijd en wordt door Liam consequent met vaste regelmaat weer op het juiste moment gezet. ‘Deze handeling zou ook prima in het schema meegenomen kunnen worden’, bedenk ik mij. Liam en ik vinden beiden ‘het schema’ erg interessant. Ook geeft het ons duidelijkheid. Het hangt als een baken van Rust, Regelmaat en Reinheid, op de koelkast.

‘Ik lees alvast het ‘programma’ van de volgende dag en visualiseer de ochtend met de vele activiteiten. Onder andere de kinderen uit bed zien te krijgen, wassen, tandenpoetsen, kleren uitzoeken (oh gelukkig, al door mamma klaargelegd) ontbijten, broodjes en fruit (volgens strikte aanwijzingen en afmetingen) klaarleggen, om vervolgens om 08.15 uur de deur achter ons dicht te kunnen trekken. Vervolgens hebben we 15 minuten om met ontspannen en doelgerichte pas de 1200 meter te wandelen naar school.

Schemaloos

De kinderen liggen in bed. Het schema voor vandaag is afgewerkt. Je weet hierdoor steeds waar je aan toe bent. Soms liggen we iets voor op de tijd, wat weer winst oplevert voor het volgende onderdeel. Tot morgen 06.30 uur leven we even schemaloos. Ik moet denken aan de president van de USA. Ik las een keer een artikel over president Bidon, dat zijn gehele dag van opstaan tot naar bed gegaan gepland is in blokken variërend van vooral tien tot zestig minutenlang. Hoe zou hij zich voelen in de ‘in between time’, vraag ik mij af. We gaan ook maar naar bed. Ik pas het klok ritueel van Liam nog even toe en glimlach. Want wat is het een feest om even met Liam en Emma te mogen optrekken.

Op het schoolplein nemen we afscheid

Het voelt zo vertrouwd en even sta ik weer op het schoolplein mijn eigen kinderen uit te zwaaien. ‘Dat was ooit’, denk ik met een opkomend klein verdrietmomentje en gebruik oma’s klok als metafoor dat je de tijd uiteindelijk niet kan stilzetten. Dankjewel lieve Liam, dankjewel lieve Emma voor de speelsheid, lichtheid, de eerlijkheid, het enthousiasme, de liefde en het plezier. Opdat je deze waarden altijd, ongeacht je leeftijd, je gehele leven mee mag nemen, waar je ook heengaat.

Liefs, Tonie 

Luistertip: De hemel op het Plein, Ralph van Manen & Stef Boshttps://www.youtube.com/watch?v=r-aSUi4aPFo

Quote: Ga terug in de tijd en laat het kind in ons weer vrij

We waren het afgelopen zonnige weekend aan het wandelen en kregen het over ‘datgene wat je motiveert’, en vooral waar dit vandaan komt. Opnieuw besefte ik de enorme impact van overtuigingen en waarden en hiermee je patronen en gewoonten voor het dagelijks gedrag. Het dicteert vaak onbewust je leven in positieve en helaas ook vaak in minder positieve zin.

Kompas

Als ik in mijn training aandacht besteed aan kwaliteiten, waarden en overtuigingen, weet ik ondertussen dat bijna iedereen dit een lastig onderwerp vindt. Het sluimert wel ergens, maar het ligt vaak goed opgeborgen ergens in je onderbewustzijn. Dat is in mijn optiek een gemiste kans, want bewust-zijn verhoogt je kwaliteit van leven van jezelf en anderen. Waarden geven zin en betekenis aan je bestaan. Daarnaast werkt het als een krachtig kompas en anders weet je in ieder geval wat je nog te doen hebt. Meestal maak ik als hulpmiddel gebruik van een voorbeeldlijst met kwaliteiten en waarden. Het valt mij op dat mensen hierdoor vaak een beetje verdwalen. 

Je top 5

Je kwaliteiten en waarden top 5 kennen doe je niet zomaar en vraagt oprechte aandacht. Kwaliteiten kunnen we vaak nog wel benoemen. Al vind de gemiddelde Nederlander het een beetje schaamtevol om kwaliteiten van zichzelf te benoemen. Ik zeg dan vaak met een glimlach dat ik de kwaliteit ‘bescheidenheid’ constateer. Je kwaliteiten worden vervolgens weer aangestuurd door je waarden en diep daaronder zitten je (beperkende) overtuigingen. Als je het zelf niet makkelijk vind, kun je je familie of vrienden vragen hoe zij jou ervaren. Een andere manier om je waarden te achterhalen is om te beseffen waar je boos van wordt. Neem het tegenovergestelde hiervan en je hebt vervolgens weer een waarde van jezelf te pakken.

Meegekregen waarden en overtuigingen

De meeste waarden, normen en overtuigingen heb je van huis uit meegekregen. Sta er eens bij stil of ze nog nuttig zijn, of dat ze meer passend waren toen je kind was en kopieerde wat je ouders je meegaven. Ik vraag mij af welke overtuigingen en waarden er in jouw leven kunnen ontstaan als er in de vroege hechtingsperiode (tot 7 jaar) ontbroken heeft aan de basis; nl 

Veiligheid, Liefde, Erkenning. Deze drie zijn de basis voor een authentiek en moedig leven.

Leef je of overleef je?

Luistertip: Beware My love, Wingshttps://www.bing.com/videos/search?pglt=2081&q=beware+my+love+%2c+wings&cvid=8ce95936d24d4d2eaa7f9bff7c7528dc&g

Quote: geef jij jezelf, of geef jij jezelf weg?