‘Wat een geluk dat ik hier leef’, dacht ik en voelde daarmee gelijk ook ongemak vanuit mijn veilige plek en verwarmd huis in Nederland.

Ik leg de krant opzij. Ik voel nu vooral afschuw en woede na het lezen over de laffe moordpartijen van onschuldige demonstranten in Iran. Het zijn mensen die protesteren tegen de onderdrukking en economische malaise in hun land. Het zijn mensen die net als jij en ik een gewoon leven willen leiden, waarin eigen keuzes genomen kunnen worden.

Maar dat is in Iran blijkbaar niet mogelijk. Het leven hier bestaat ook uit angst, uit overleven. Het leven wordt getekend door lijden. Er is geen vrijheid van meningsuiting. Hier staat de doodstraf op, of je wordt gewoonweg tijdens de demonstratie al doodgeschoten door laffe mensen van het regime, die zich verbergen achter gezichtsbedekking. Dit zegt op zich al genoeg. 

Het is momenteel winter en koud buiten. Ik merk er niet zoveel van. Als ik naar buiten ga, kan ik mij erop kleden en binnen heb ik warmte, privacy en ben van alle gemakken voorzien. Ook kan ik zeggen en schrijven wat ik wil. Er is alle ruimte voor het ontdekken van mijn eigen zingeving.

Mijn gevoel van ‘geluk dat ik hier ben geboren’ komt vanuit de gedachte dat ik het hier zo goed heb, terwijl er zoveel mensen zijn die geen onderdak, geen huis, geen bezittingen en geen toekomst hebben. Of omdat ze in een land wonen waar het leven gevaarlijk is.Of beiden.

Ik ben er stil van. Er is zoveel onrust en ellende gaande op het moment, het past allemaal allang niet meer in de dagelijkse krant. Het barst uit zijn voegen.

De onderdrukking in Iran speelt al decennialang. Het verzet barst nu ook uit zijn voegen. De geest is uit de fles. Het zijn de duizenden moedige mensen die met gevaar voor eigen leven de straat opgaan. 

Ik ben er stil van. Ik steek een kaars aan voor de gevallenen en voor alle bewoners. Ik steek een kaars aan voor hoop, liefde en vrede. Ik maak een diepe buiging in respect en bewondering voor deze moedige mensen.

‘The sky is crying, look at the tears rolling down the streets’ van Eric Clapton speelt door mijn hoofd en vult uiteindelijk de gehele ruimte. 

Luistertip: The sky is crying, Eric Clapton https://youtu.be/bN09OfzI_9o?si=oaTMwuVHTF-18gU5

Quote: Een patriarchale religie en geloofsovertuiging is altijd een instrument van onderdrukking.