Over een moedig gezin

‘Waar krijg ik tegenwoordig energie van’, vraag ik mij in gedachten af.

Het is een positieve en ook nuttige vraag om regelmatig aan jezelf te stellen om bewust te blijven of je nog voldoende doet waar je blij van wordt. Daarbij kun je vervolgens ook stilstaan of deze ‘blijdschap’, passie, of energie (kies het woord die bij je past en geen weerstand oproept) nog steeds klopt.

Geeft het energie, of is het een ingesleten gewoonte geworden? Overtuigingen kunnen immers stollen in de tijd, terwijl jijzelf ondertussen alweer veranderd bent.

De enige constante is verandering 

Zo heb ik langeafstandshardlopen inmiddels vervangen door andere manieren van bewegen. Ik fiets meer, maak langere wandelingen en ga momenteel drie keer in de week naar mijn sportschool. Daarnaast ben ik veel aan het schrijven. Word ik hier blij van? Jazeker, want het past bij wie ik momenteel wil zijn, namelijk een fit, gezond, blij en creatief mens.

Net als ik bedenk dat deze blog een en al vrolijkheid uitstraalt, met een hoog halleluja gehalte van ‘doe vooral waar je blij van wordt en dan komt alles goed, lees ik een artikel in Trouw (2 april 2025).

Jongetje

Het gaat over een jongetje van vier dat heel graag een jurkje draagt, ook naar school. Dit jongetje wil graag doen waar hij blij van wordt en de ouders willen hem graag hierin volgen en tegelijkertijd ook weerbaar maken voor de buitenwereld. Ze schrijven naar de psycholoog in de rubriek ‘opvoedkundige vragen’ voor ondersteuning en advies.

Reacties

Ik schreef in mijn column ‘Mag ik meedoen’ (17-01-2020) over uniek mogen zijn en tegelijkertijd ook erbij willen horen. Uniek zijn in iets wat de meerderheid ok vind, oogst bewondering en uniek zijn in iets wat een klein percentage tof vind, krijgt dan weer minder applaus, roept vragen op, of erger, wordt afgekeurd.

De ouders volgen het jongetje in zijn wens en tegelijkertijd bereiden ze hem (en zichzelf) ook voor op mogelijke nare reacties. Zowel ouders, alsook het jongetje zullen zeker ook vaker negatieve reacties krijgen, variërend van een andere mening, tot oordelen en de beruchte niet helpende reacties vanuit angst.

‘Niet je hoofd boven het maaiveld uitsteken, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’,  zijn bekende calvinistische spreekwoorden die je proberen klein te houden.

Pleidooi 

Ik doe gewoon lekker waar ik zelf blij van word, zolang ik dit respectvol doe naar  mezelf en anderen, besluit ik nogmaals. Met dank aan het jongetje.

Ik weet namelijk dat de reacties niet over mij gaan, maar over die ander zelf, dus laat ik het daar ook.

Ik denk nog even aan het jongetje en zijn lieve en wijze ouders en hoop dat hij vooral zichzelf mag blijven, of het nu in een jurk, of broek (of variaties hierop) mag zijn.

Luistertip: Flawless, Beyoncé https://youtu.be/xPObIkbDhNI?si=H23ZbXlEOX72SrMS