Hoe overleef ik de feestdagen.

De dag na de verkiezingen regende het reacties. Dat is een understatement, beter kan ik het een tsunami aan reacties noemen. Deze varieerden van triomfantelijke euforie tot diepe ontsteltenis, afhankelijk van je stemgedrag.

Uiteindelijk blijken we bijna allemaal geëmotioneerd over de politieke uitslag. We zijn of euforisch, boos en gefrustreerd, of verdrietig en angstig. De ene helft omdat nu eindelijk pas er ‘wat gaat gebeuren’ en de andere helft bang, boos en verdrietig om ‘wat er gaat gebeuren’. Ik lees de laatste tijd opvallend vaak de zinnen ‘hij moet zich ook aan de grondwet houden en ‘hij is opvallend mild en heeft extreme denkbeelden voorlopig in de ijskast gezet’. Weliswaar bemoedigend bedoeld, echter het maakt mij vooral onrustig. Want een ijskast wordt regelmatig gebruikt. Frans Timmermans deed de oproep om elkaar ‘vast te houden’ en dus juist niet ‘over je eigen schaduw heen te stappen’.

‘Hoe kun je zelf bewaker van de democratie zijn, zonder ook te polariseren’, dacht ik de volgende ochtend.

Ik had een ‘the day after’ kater en stelde mijn vriendin voor om maar te gaan emigreren. Maar ja, waar naartoe? Ik verdedigde nog altijd ons land als het ging om het gevoel van vrijheid, namelijk de ultieme vrijheid van meningsuiting en al die andere mogelijkheden die het wonen in dit rijke en vrije land mogelijk maken. Er zijn in de afgelopen week veel analyses losgelaten over hoe het zover heeft kunnen komen, zowel ten aanzien van het afglijden van de welvaart, alsook de immense ruk ver naar rechts. Momenteel balanceren we met z’n allen op een dun koord van hoop en vrees. We weten nog niet precies waar het koord gespannen is.

December feestmaand?

Het is een spannende en onzekere tijd. Mijn vraag bleef een tijdje bij me en ik vroeg mij af hoe de gesprekken zouden verlopen bij familie diners en andere bijeenkomsten  tijdens de ‘gezellige’ komende december feestdagen. ‘Hoe houden we het nog leuk, als we standpunten hebben die ver uit elkaar liggen’, vroeg ik mij af. ‘En hoe houden we het nog leuk, ook al zijn we het wel met elkaar eens’, maar somber gestemd?

Mijn overdenking 

De regie en de oplossing ligt vooral bij onszelf. Vaak zitten we zo vast in onze eigen verhalen, dat er geen ruimte meer is om open te staan voor het verhaal van de ander, of om op z’n minst naar het verhaal van de ander met oprechte belangstelling en aandacht te kunnen luisteren, zonder gelijk over te gaan op datgene wat we de ander verwijten.

Hieronder een bemoedigend feestdagen lijstje. Zet maar krulletjes bij wat werkbaar voor je is. Je mag mij ook altijd om verduidelijking vragen. En, oh ja fijne feestdagen allemaal 😅

Als het standpunt van die andere te heftig voor je is:

• Gebruik de perifere blik tijdens het gesprek. Dit verzacht de situatie. 
• Vraag ; ‘Gaat het wel goed met je’? Let hierbij er wel op om de juiste intonatie te gebruiken.
• Stel vooral empathisch (belangstellende en relevante) vragen, ipv een salvo van eigen meningen en oordelen af te vuren.
• Duw niet gelijk iemand in een hokje, categorie, of plak niet gelijk een label. Het gaat om het gedrag en niet om de totale persoon.
• Pas de regels van feedback toe. Dat voorkomt discussies die uit de hand lopen.
• Voer geen discussie met alcohol op. Dit is absoluut een doodlopende weg, of nog erger; een diepe afgrond.
• Zoek een mooie balans tussen divergeren en convergeren. (Google dit maar even)
• Ga vooral wandelen, ga alleen als je het niet meer trekt, of met de andere(n) als je in verbinding wil blijven.
• Doe met elkaar de Osho Schudmeditatie. (YouTube Osho) 
• Ga gezamenlijk naar skischans springen, schaatsen, of tv Max kijken. Of bekijk (nogmaals) de film ‘Love Actually’’. Je valt dan met z’n allen in een gemoedelijke slaap/trance.

Aanvullingen zijn welkom.

Luistertip: one more time, Daft Punkhttps://www.youtube.com/watch?v=FGBhQbmPwH8

The world is changed by your example, not by your opinion (Paulo Coelho)